sábado, 21 de outubro de 2023

Y, ¿cómo tomar conciencia, en momentos de crisis?

 

Nos momentos de crise, igual pegas un salto (para rubir) como te tiras ao abismo...

Púxose de moda en pleno século XX, cos movementos sociais e políticos de final do XIX, a expresión "tomar conciencia", neste caso aplicada ás conciencia social e política. Especialmente no terreo do nacionalismo e da opresión feminina.

Pero, desde entón, a palabra conciencia, como pasa con todas (libertad...) a partir do exceso informativo do século XX, prostituiuse demasiado. Por outra banda sempre houbo moito debate co paralelismo de conciencia e consciencia. Co "asalto" relixioso, desde sempre, este aspecto de malentendido agrandouse moito.

Facendo que, en determinado momento, se abusou tanto do término, que rematou por ser usado como sinónimo de fe, sobre todo en modo fanático. Chegouse ao extremo de considerar que, ter conciencia, te obrigaba a crer o que te contaran. Simplemente con tal de que loitaras fanáticamente por elo. Foi cando apareceu a famosa frase "todo pola causa". Como se esa Causa, fose algo tanxible, algo que te iba liberar de todas as tuas miserias mundanas.

La palabra con-ciencia, pasaba a ser algo así como con-fe!

Porque curiosamente, aínda que ese aspecto nunca fose moi comentado, a toma de conciencia (sobre a realidade) ven sendo un resultado de ter curiosidade e capacidade de observación. Así que está claramente emparentada co que logo se chamará ciencia. 

E moito máis que coa fe, xa que ela te obriga a pasar de ser curioso, y, sobre todo, a no querer observar a realidade. Xa que, así, non te impide crer en doctrinas totalmente irreales.


Cando confundes conciencia con fe...

E, se non, que lle pregunten a un tal Abraham, personaxe básico na Biblia. Entre outras cousas, porque a partir de él a Biblia erá separada en tres lecturas muy diferentes : a cristiana, a hebrea e a musulmana.

Ou sexa que el, que estivo a punto de asasinar ao seu fillo, vai ser o pai dunha triada relixiosa, que rematará por controlar el mundo, máis alá de que aguante o misticismo oriental, co confucionismo e a súa variante budista. E, ademais, como bos decendentes du posible asasaino dos eu fillo, foi un contro conquistado a base de moita morte e sufrimento.

Pero que lle pasou ao bo do Abraham e a súa toma de conciencia tan brutal?


xa non tes conciencia propia...

Ao non ter conciencia propia, o Abraham estaba encadeado aos designios do seu deus. Ou, peor aínda, aos designios que os sacerdotes lle transmitían como se fosen "do seu deus". Dependía sempre do que lle quería contar un sacerdote. Un tipo que foi creado por un rei, que quería ser todopoderoso, como se a súa esencia en vez de humana fose diviña. E que usaba aos sacerdotes para manter ese poder sobre os seus súbditos.

Entón, cos sacerdotes, é cando se prostituiu tanto o uso da palabra conciencia : todo era tomar conciencia en Cristo, facer exame de conciencia para que se perdonaran os pecados... un xeito de evitar que o ser humano tomara real conciencia de si mesmo, a partir do seu ADN, e tomara así conciencia de ser un súbdito do poder, através do adn social que lle inxertaban os sacerdotes.

Y en esa falsa toma de conciencia, es cuando se instaura la sensación de haber pecado, el pecado original y los múltiples pecados que vendrán después. Así que se toma conciencia, no para ser uno mismo y madurar natural y libremente, sino de ser un súbdito, que non merece ter vida propia, que necesita el permiso de los poderosos para trabajar, para comer, para amar... y, por supuesto, nada de hacer un tipo de cultura, que lo pueda sacar de esa situación tan opresiva.

Podemos decir que, en el discurrir histórico, se había inventado el esclavismo y los siervos de la gleba posteriores.


e rematas por ser inhumano!!

Así que esa incrustación del pecado origianl, viene a ser el primer injerto (negativo) que se hace en el cerebro humano.

Comer la manzana prohibida (Eva), como matar al hermano (Caín) son injertados como formas de pensar, que nos van a hacer sentir mal. Que somos una mierda de personas, porque así es como el poder establecido nos tiene más y mejor encadenados. Con el sentimiento de ser capaces de matar a tu propio hijo, las cadena se refuerzan tanto, que pueden parecer ya irrompibles. Han logrado colar en tu cerebro, una capacidad que no está escrita en tu ADN.

Con Abraham empieza una nueva forma de obedecer órdenes, la del seguidor fanático de un poder establecido, que en el siglo XX dio lugar a auténticas aberraciones inhumanas : el nazismo, el estalinismo... y ahora, en pleno siglo XXI, el sionismo.

Se estaba inventando una dependencia total de la mente humana, antes de que apareciera la locura moderna de adicción a las drogas químicas, en su forma más aberrante posible. Y que se muestra en aspectos menos graves (en principio) que las guerras, como son la adicción al futbol o a las bandas callejeras, tipo maras.


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación? O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser...