Un caso de doble personalidad...

 

Unha nova reflexión sobre o Dr. Jekill e o Mr. Hyde...

Dado que o Tío Google me robou os blogs anteriores (o seu contido), teremos que resumir o esencial das reflexións que neles iban, sobre este problema da doble personalidade. Un concepto que podemos facer coincidir en parte co de bipolaridade. Era un tipo de reflexión, que logo foi tomando outros camiños (2º blog), para confluir co concepto de adn social. 

E toca agora pasar a un territorio de reflaxión algo máis complicado. Cando queremos observar ese fenómeno (dobre personalidade) nun mesmo individuo : será que pode ter un mesmo ser humano, varios adn sociais, podía ser a nosa pregunta actual? 

Todo a partir dun só ADN (que permite, como ben sabemos, a bipolaridade) e o posible inxerto de diversos adn sociais (por parte da SAD)? Será posible ees inxerto de múltiples adn sociais?

E non será que, xa a bipolaridade "de nacemento", resulta realmente exacerbada pola relación negativa da cría humana, que ten esa tendencia, coa SAD? Ven ser como o cancro, que xenera un tumor a partir de células que tiñan esa tendencia "dormida".

Pero é que estamos no territorio do cerebro. Unha zoan pantanosa, moi pantanosa, que deja aos Everglades USA, como simple peceira de salón.

Un territorio onde pensamos que solo habitamos nós (o noso Ego, o noso Eu), e, polo tanto, temos unha especie de palacio para vivir nel, como se fosemos reises.

Pero non. Xa o dixemos outro día, nese "palacio" habitan moitos aprendices de nós mesmos. E, como nos palacios de verdade, non é moi difícil que nel viva a persona que vai ocupar o noso posto, mesmo asesinándonos. 

Eses novos "eus". Son excrecencias diversas, que foron nacendo a partir de tomar decisións, que non estaban demasiado claras en principio. A dúbida fixo plantar unha semente na nosa masa neuronal. E esa semente fixo nacer un minúsculo "eu", que, ante a dúbida que se plantexou na fase previa á toma de decisión, foi abonando e regando ese "eu", ata mudalo nun novo Eu.

Eramos un, pero, como quen non quere a cousa, rematamos por ser dous!!

Cuántos somos en realidad?

E se podemos ser dous, por que non poden caber dentro do noso cerebro outros tantos, como mínimo?

Entón nos aparece un problma, que ven ser realmente "o problema". Porque en principio, como co amigo imaxinario, ter varios xeitos de pensar diferentes dentro de nós, non ter porque ser negativo. Sempre que logremos evitar un conflicto irresoluble.

Necesitamos conseguir un equilibrio, que permita manter a un deles co control de todos os demais. Ven ser un caso natural, da historia que nos contan en O señor dos Aneis. 

Aqui non vale democracia alguna, non poden ter todos a razón, o mesmo poder, xa que en principio sería un caos... e logo, sería a peor das dictaduras posibles. Non o esquezamos. Se coñeces a historia tolkiana o entenderás mellor.

Porque manter un equilibrio mental será o único xeito de evitar que , na loita polo poder desa mente, acabe vencendo a peor alternativa de todas as posibles. ¿Mordor?

Podemos pensar en reises e emepradores, mesmo en duos como Macbeth e a súa dona, pero sempre é o poder o que determinará a orientación final, se non se establece un equilibrio de partida. E un equlibrio moi forte. Nada de conselleiros ou parlamentos políticos. Mesmo nada de monarcas enemigos. Dentro do noso cerebro, só a lei do equilibrio permite manter a cabeza no seu sitio. A lei do máis forte nos levará a un manicomio ou a unha tumba. Ou peor, a ser un político dictador.

E como dixemos, nada de equilibrio entre iguais, estamos a falar dun equilibrio, conseguido a partir do control férreo dun ego sobre outro. Os demócratas mentais, como dixemos, ao manicomio máis cercano.

Outra cousa moi diferente é ser un político demócrata (cos demais).

Había uno o dos Nerón??

Ou podemos ser como Nerón. E outros bipolares, que permiten o xogo "democrático" entre os seus egos.. e por iso rematan por ser incontrolables, tanto para eles como para os demais (que os sufren).

Nerón, segundo din ás últimas investigacións, se erguía un día positivo e outro totalmente negativo. E por iso a mala fama que se gañou como césar.

Y é que ser preparado para exercer de emperador, non debe ser o mellor xeito de encher unha mochila, que te favorezca buscar un equilibrio entre os egos que pululan polo teu cerebro. E logo manter ese equilibrio cos demais seres humanos da túa contorna.

Normalamente, neses casos, é máia fácil conseguir un desquicie que un equilibrio.

Cuántos cabemos en el mismo cerebro???

Y, ¿qué decir, si el caso es como el de un Cleón asimovniano (saga Fundación), dónde aparecen tres clones de un mismo emperador, que, a su vez, son clones del emperador inicial?

Pues eso mismo, pero dentro de un solo cerebro, es lo que tiene un ser humano que, por los motivos que sean, fue acumulando egos (personalidades) dentro de su cerebro, en todo el proceso de maduración, desde que nació hasta llegar a adulto.

Da igual que nuestro ADN proceda de un Cleón inicial (de un Adán en la Biblia cristiana), porque lo que va a suceder es que las diversas lecturas de ese único ADN, va a sufrir los embates de la SAD, en forma de injertos que, aquí llamamos adn social. Y todo eso, teniendo en cuenta que, como con Cleón, nuestro ADN original no es precisamente una maravilla de homogeneidad. E nuestro ADN conviven marcas de las primeras bacterias, con marcas que dejaron todo tipo de animales, que forman nuestro ancestro genético. 

Somos descendientes de tanta variedad de seres vivos, que lo difícil es conseguir equilibrar las diferentes marcas, para que nuestra evolución sea lo más positiva posible. Y no podemos imaginar el esfuerzo considerable que hace la naturaleza (sea lo que eso sea).

Y esa naturaleza ayuda, pero no llega. Tenemos que poner nosotros muchas cosas en la mochila cerebral, para que ese equilibrio, del que hablamos, sea conseguible.

Domesticar non é nada fácil...

Convén diferenciar ben, entre educación e domesticación...

Parece que rematan igual (en "on"), pero só se parecen algo, realmente, nos seus inicios. Logo, os dous procesos, se van separando. E acaban por dar dous finais totalmente difrenets : un proceso produce un adn social positivo, mentras que o outro proceso produce da adn social negativo.

Ambos parten do ADN orixinal, pero un o desenvolve madurando, para facer un humano verdadeiramente libre, e outro proceso o borra, casi completamente, para facer do humano unha peza da maquinaria social, en absoluto libre. Neste segundo caso podemos dicir que se "rescribe" o ADN, tal como necesita a SAD.

Todos nacemos algo de "salvaxes"...

Porque todos fomos salvaxes, como especie, nalgún momento da nosa evolución. Pero unha vez instituida a sociedade humana, xa é outro cantar. Entramos no que se chamou sociedade salvaxe, que comenza a ser civilizada. Aínda que ese concepto de civilización (civitas), non se usou ata os romanos, que demostraron abondo ser moi pouco "civilizados".

Xa dixemos ben de veces, que a sociedade humana está construida sobre o roubo dun territorio por parte dun  ser humano, que se fixo antes co poder necesario para cometer ese roubo.

E logo veñen as normas, impostas por ese mesmo poder, unha vez establecido, para tentar manter o poder por riba "de todo". Mesmo se inventa a orixe diviña dese poder terrenal.

E, para meter no coco da xente que un deus concede o poder, a ese que o roubou, necesita duas cousas : primeiro, instalar na sociedade creada unha relixión, que lle sirva de apoio virtual e segundo, un sistema de inxerto social, unha especie de aplicación a instalar no cerebro da xente, que faga da cría humana un servidor totalmente domesticado, por ese mesmo poder.

E de aí sairá a necesidade de ter sacerdotes e soldados. Non chega con boas palabras, para convencer a seres humanos cun ADN liberador no seu corpo.

pero no tenemos que ser violentos...

Así é como se genera unha sociedade violenta, por moito que presuma de pacífica. Para manter o control social é imprescindible esa violencia social. En caso contrario, os "roubados" tentarían recuperar o que lle roubaron. Y eso no está no guión da historia, que van escribindo os vencedores.

Porque a violencia quedou moi remitida no ADN humano, xa que a natureza considerou que para resolver os posibles conflictos, temos a intelixencia. Tanto no seu aspecto racional como emocional.

Con eso e a necesaria comunicación (outra capacidad moi humana), seremos capaces de evitar a violencia como remedio, para solucionar conflictos entre os diversos tipos de seres vivos.

De feito a caza debe ter un uso moi corto, xa que nos van dar a posibilidade de coseguir alimentación de tipo vexetal.

si sabemos usar la inteligencia "natural"!!

Pero que nones. O poder establecido vai tentar que, a domesticación do humano, empezando xa en idades moi tempranas, nos convirta en pezas da maquinaria social: soldados, curas, amos de casa, esposas e crías sumisas...

E todo cunha forte violencia na interacción, eso si o máis oculta e sofisticada posible, para que se poida presumir, por parte da SAD, de que non se practica. Que se vive en un oasis de paz. E así, ademais, denunciar a todo disidente, porque a veces necesitará protestar con certa dose de violencia. Entón os violentos sempre serán "os outros, os que protestan. Os que non se deixaron roubar a charca, como pasaba na película do Kubrick.

E todo, por que o poder establecido rompeu o equilibrio natural das cousas. E agora necesita ser violento, para impedir que ese equilibrio natural se restablezca.

Por iso estamos agora tan mergullados na loita por sair da emerxencia climática que padecemos, por poñer un exemplo. O que será algo imposible de conseguir, se nos deixamos levar polo adn social negativo  que tenta convencernos de que non existe este tipo de emerxencia. A SAD quere que sigamos consumindo enerxía, como se non houbese un mañán.

No fondo somos nós, os chamados civilizados, os grandes salvaxes do planeta Terra. Porque estamos a facer que as súas condicións ambientais volvan a ser como as que había na lonxana prehistoria. Ou peores, porque a especie humana o tería máis difícil para reiniciar o seu proceso evolutivo. Antes estarán oa insectos.

E por que nos fascinarán tanto os lobos?

Ao mesmo tempo que nos asustan!

Será porque, no fondo, temos medo de que nos imitemos demasiado a eles?

Porque non nos gusta pensar neso da domesticación (humana), pero sempre tivemos claro que o ser humano está máis domesticado do que debería, sobre todo dada a súa capacidade xenética para madurar natural e libremente.

Entón, por que tanto medo?

Ou tamén podemos dicir, entón porque tanta xent non quere ser consciente do seu grado de domesticación? Por que, tanta xente se considera libre, aínda que, no seu día a día, pode notar que algo falla : que non é tanta a libertade que ten. 

Que lle prometen máis libertade da que pode disfrutar realmente. Se se compara cun corpo sólido, por exemplo, que ten 3 grados de libertade, o ser humano, como moito, dispón dun só. Non pode ir nada máis que "cara diante e cara atrás. Nunca "cara aos lados", e moito menos, "cara riba". 

Para usar esas dimensións necesita o permiso do poder establecido. Xa non falemos doutras posibles dimensións, por onde se desprazar. Canta xenet poderá dispoñer dunha vaixe no espazotempo (4ª dimensión?), cando iso sexa posible?

Por que?

Resulat terribel obseravr como en lobo reepresenta perefcatmeneet,a o ememso tempo,a esencia d aliberatade e da doemsticación. O que podemsos er, libres, eoq eu seremos, unah vez doemsticados. Oprimidos poal sociedade adulta dominante.

Hai un ADN en cada un de nós...

De pequeno lle tiña moito medo aos "indios". Os Peles Vermellas, os nativos usamericanosnon os nativso da India. 

E todo era porque a tremenda Lavadora de Cerebros, que sempre foi a industria do cine made Hollywood, nolos pintaba como malos. Máis ben, malísimos. Como Animais Salvaxes e Sanguinarios. E nada bo podía sair da súas cabezas. Había que os odiar, para que, a cambio, sentir amor polos "bos e xenerosos" militares. Isos que salvaban á nacente USA, para masacrar todo tipo de nativo, humano o bisonte, que eran os auténticos amos e señores daquel territorio a conquistar polos europeos colonizadores.

E así, regalarllo a eses corruptos colonos, que lles vendían armas e alcohol aos nativos. 

Eses eran os auténticos lobos USA. Tanto vestidos de civiles como vestidos de militares. E como non, os políticos de Washington  facendo o seu corrupto traballo, que é o que mellor saben facer en todo o planeta.

E sí, todo isto é tamén un inxerto claro de adan social negativo. Para que as crías humanas terrestres, "maduremos" aprendendo a odiar a todo aquel ser humano, que sexa algo diferente, todo aquel que non conte co beneplácito da sociedade adulta dominante.

Así que os lobos "están" para ser domesticados, nas casas huamanas e os lugares onde se usan para loitar con outros lobos.

E os "indios" nativos usaamericanos, os poñen a montar Casinos en Reservas de Merda, onde no se pode máis que malvivir. Ou, lóxicamente, aproveitando a corrupción que lle oferta o Home Branco. Como non!

e logo está o ecosistema onde nos van soltar...

Porque non só hai un inxerto do adn social negativo, que nos converte en peza oprimida da maquinaria social. O lavado de cerebro leva sempre consigo unha casi perfecta readaptación a un novo ecosistema, onde a natureza non ten nada que dicir, porque as normas as impón esa SAD, da que tantos piropos decimos aquí.

Por exemplo, na película que estamos citando (Bailando con lobos), exterminan unha poboación de bisontes, para que o pobo nativo, dependa totaemente da alimentación e da droga, mesmo do armamento, que lle proporcionan os colonos brancos.

Así que, no fondo, todos intuimos, que os verdadeiros lobos non son os que acompañan ao protagonista, na súa buscc dunha vida máis natural e libre. Os verdadeiros lobos (asilvestrados) son os colonos, que buscan o xenocidio da especie nativa dese territorio agora chamado USA.

para buscar unha adaptación que sexa propia (natural e libre)!!

Así que non mareemo a perdiz demasiado. O ADN desta xente, sexa un ex-miliatr ou unha nativa, será rescrito totalmente, para facer deles unhas marionetas do poder establecido.

E non abonda con ir ao cine, made in Hollywood, para sufrir un inxerto de adn social negativo.

O levamos decindo moito tempo : desde a cuna, ata o centro educativo. Pasando primeiro polos "amigos da rúa" e logo polos compañeiros de traballo, é un constante proceso de inxerto. Sen esquecer ese esencial momento de "formar unha familia tradicional".  

Intoxícannos, igual que nos contaminan a saúd. E seguimos crendo que todo ten un "aire natural". Porque se te pintan un "feroz indio", que quere saltar da pantalla do cine, paar te matar, que coño de reposta podes dar?

O ser humano, sobre todo macho, é un lobo para outro ser humano. Pero non de xeito natural, senón por un mecanismo de inducción (inxerto), que se chama adn social negativo. Así de "simple". E logo nos asusta a improbable abducción alieníxena, ou o control mental dunha IA, creada para colmo por unha IH.

Si, somos terriblemente mediocres, como versión actual de homo sapiens.

E como se (re)adaptan os nativos, aos cambios dun determinado ecosistema?

Supoñendo que se queiran readaptar, a un adn social diferente...

... aunque iso non queira dicir que deba ser un adn social negativo. Hai moitos posibles adn sociais, para revestir (fructificar) o que ven escrito no ADN, e todos de tipo positivo. Cada ser humano se ten que ir adaptando (e readaptando) en constante evolución, ao que mellor "o vista".

Para iso hai que vivir nun ecosistema tipo Cicely, onde o revestimento (maduración) das marcas do teu ADN, se fagan dun xeito claramente natural e libre.

Pero coidado, porque na vida real non existen os Cicelys virtuais. Os ecosistema reais son moito máis traicioneiros, especialmente por estar controlados pola especie humana. Tan traicioneira de por sí. E traicioneira por imperativo social, non natural.

Un ADN nativo que non se quere readaptar...

E así podemos ver na serie, que os nativos de Alaska, son reacios a readaptarse seguindo as normas "civilizadoras" dos seres humanos blancos, que veñen do imperio USA. Xa conquistado bebendo da sangue dos nativos, que antes poboaban eses inmensos territorios do que podemos chamar Norteamérica.

Nada moi diferente das invasións, que os "civilizados" romanos facían, a sangue e lume, sobre os chamados por eles "bárbaros do Norte".

E, polo mesmo motivo que entón, sempre quedan os que se consideran irreductibles. Por exemplo os famosos galos, que tan ben representa o Asterix. Porque pensan (ou creen simplemente), que o novo sistema de poder non vai ser o mellor para eles. Serán tratados como escravos disidentes e, polo tanto, claramente dispensables.

El ADN que se iba readaptando paseniño...

Pero tamén temos nesta animosa serie aos nativos, que están dispostos a sufrir un procesos de readaptación ao novo ecosistema "civilizado", por eses novos e poderosos usamericanos pseudocivilizados.

Deixar que lles rouben a súaas riquezas naturais, como fixeron máis ao sur, pero tratando de conservar algo máis, do que puideron conservar os nativos usamericanos. 

Non perder ese equilibrio coa súa natural esencia humana, esa que foron perdendo pouco a pouco os nativos usamericanos. Que se tiveron que conformar con reservas, para sobrevivir malamente con honra ou introducirse no capitalismo salvaxe dos casinos.

Marilyn tentará sobrevivir adaptándose a un ecosistema alleo, onde o seu ADN xa non sirve. Pero evitando ser totalmente abducida, polo adn social negativo que lle pretendan inxertar, nesa nova modalidade de ecosistema social.

Y el ADN que tenía prisa por se readaptar!!!

E logo xa está o caso do mozo nativo. Ed, tentará readaptarse, para escoller a mellor vestimenta que lle deixe o poder establecido, pero tentando tamén manter un certo equilibrio, coa súa esencia máis natural. Pode que non sexa capaz de evitar o disfraz do típico Self Made Man USa, pero pode que conserve a súa capacidade xenética intacta, para aportar outra mirada diferente sobre a colonización de Alaska.

Porque agora tocaríaa salientar a importancia suprema dun concepto vital, para manter os pés sobre a terra de Alaska e non te deixar asoballar polo adn social negativo, que a SAD te vai tentar inxertar, ao longo da tua maduración como cría humana.

Trátase do equilibrio natural, un aspecto muy importante, y más tendo en conta este proceso vital, que leva a natureza de controlar unha serie de mutacións excesivamente complexas. Eso que chamamos en Ciencias Naturales evolución natural. 

Que haberá que se ir acostumando a pensar que o artificial tamén enrtar dentro dese proceso de evolución, xa que non deixa de ser unha aportación de alguén tan natural como é o ser humano.

E non debemos esquecer algo tamén moi importante, neste contexto de buscar constantemente como manter ese equilibrio co que chamamos natureza. 

Trátase de ir na busca do placer, sen romper o equilibrio natural, que nos pode deixar que o experimentemos. Porque pode ser que, na busca dun exceso de placer corporal, rematemos con impedir que logremos precisamente alcanzar un placer natural e libre. É dicir, un placer básicamente humano, realmente liberador e non castrante.

E reflexionamos agora sobre este aspecto, por considerar tamén esencial en todo proceso de readaptación, o feito de ter en conta este principio : a readaptación é inevitable, queiramos ou non, porque o  ecosistema está en constante evolución. Non se pode quedar ocupando o nicho dos dinosaurios, por exemplo, esperando a súa lóxica extinción. Y menos si se provoca ese fenómeno extintor, con medios artificiais, tal como está facendo o ser humano actual. Esta mediocre versión de homo sapiens, que estamos resultando ser (como non lle poñamos remedio).

Adaptarse non é fácil, pero se pode facer...

 

E hai moita variedade no proceso de adaptación...

Porque a primeiar adaptación ao ecosistema onde nacemos, máis ou menos natural, máis ou menos dirixida, sempre vai ter un proceso de readaptación moito máis forte. En función do que levara xa feita a adaptación natural, en relación á maduración do ADN. Ven sendo o que aquí chamamos inxerto progresivo dun adn social negativo. 

Que ven a sustituir ao adn social positivo, que a maduración natural e libre tentaba inxertar. Porque o feito de inxertar non cambia, só é a forma de operar, o diferente é o contido socioxenético (xen social) que se está a inxertar. En vea de ler o que trae marcado o ADN, se vai ler ese marcado artificial que se nos está facendo socialmente.

A partir do noso ADN imos madurando as nosas capacidades xenéticas, para facer un mundo mellor do que nos atopamos. Porque sempre se pode mellorar... non chegaremos nunca ao límite, para iso é un límite, pero nos podemos achegar cada vez máis a el. Iso é avanzar.

Esa maduración do noso propio ADN, é o que aquí chamamos inxerto dun adn social positivo. Ese que, como tanto repetimos, debe levar como capacidade imprescindible a de rexenerar o ecosistema. No caso dos humanos, o ecosistema non é outro que a sociedade adulta dominante. Xa qu ela é a que controla os posibles cambios, a ben ou a mal, dentro do ecosistema dominado. E non quere as inxerencias propias dos adolescentes rexeneradores.

Como se readapta unha, que acaba sendo pilota de avioneta...

E así traemos hoxe, a tres exemplares de readaptación made in Cicely. Eles tamén tiveron que readaptarse a Cicely, despois de pasar un tempo nun ecosistema totalmente diferente. Como se readaptan a esa nova situación vital?

Pode ser fácil ou casi imposible? 

Y que os diferencia dun doctor, urbanita a tope, que entra no novo ecosistema con poucas ganas de readaptase en su "personalidade típicamente novaiorquina"? Se ata xogaba ao golf con paixón.

Maggie decide adaptarse de novo, deixando que a sociedade adulta dominante en Cicely lle vaia rescribindo sobre algúns aspectos do seu ADN anterior. Aqueles que lle podían ser (como ao doctor) un freno total para esa rescritura, en este caso positiva. Ata se ten que desfacer do fantasma, de que remaat "matando" a todas as súaas parellas afectivas.

E unha, que iba para Miss e se perdeu "como camareira"...

E que dicir dunha camareira atípica? Que foi Miss nun concurso na capital de Alaska (ou iso me parece lembrar).

Que foi traida  como un auténtico trofeo, polo que quería ser astronauta e mudou no poderoso terratenente da comarca. Miles e miles de hectáreas son súas, supoñemos que na típica compra/roubo aos nativos "incivilizados".

Ou un que quería ser astronauta e se fixo co poder!!

Porque así é a SAD (sociedade adulta dominante), aínda que neste caso a forme un só individuo (cos seus cans de presa adxuntos, ben pegados por ben pagados, pero que na serie non teñen importancia vista).

E aquí se pode ver un detalle moi importante, porque no todos os poderosos fan abuso do seu poder co mesmo estilo de comportamento.

Este tenta facer todo en función do benestar do pobo, que habita ese lugar perdido, no inmenso territorio alasqueño. Pero, quen sendo abondo poderoso, non di facer o mesmo. Outra cousa son os seus actos, a dura realidade social .dese ecosistema qu el controla. 

O comportamento dun macho alfa, dominante, variará moito en función da cantidade de poder que pode poñer en actuación, no mesmo instante en que a necesite. O poder tamén ten unha loxística precisa, para que sexa eficiente.

Ven ser como un "capital de poder". Como a Forza que tiñan os Jedis (e os Siths) en SW. E o usa a súa conveniencia, como tamén facían nesa saga cinematográfica.

Así que se pode inxertar un estilo de adn social ou outro (positivo/negarivo), dentro destas duas grandes clases, teremos unha variedade enorme de tipoloxía, desde un extremo ao outro. Cando lle quita a radio a Chris, por exemplo, é por un malentendido, xa que todos pensamos que era por ser un facha e resulta que era polo contrario. 

Unha boa proba de que as apariencias engañan e de que necesitamos filtros mentais propios,  para analizar con xeito todos os datos que nos entran no cerebro. Rebaixar o nivel de erro todo o posible.

Porque el mesmo, malinterpretara ao Chris. O cal tampouco era tan difícil, xa que lle gusta adobar as súas reflexións cun toque demasiado filosófico. Nada raro, por outra banda, se temos en conta que estamos en Cicely! 

Pero ao que iba para astronauta, tamén lle faltaban filtros mentais propios, xa que a súa cultura non superaba as viaxes espaciais e os grandes negocios con terras e madeiras. O que si tiña era certa flexibilidade mental, non moi abondosa no mundo empresarial.

Pero, como antes dixemos, estamos en Cicely... non é difícil conseguir un equilibrio social, xa que nin tacos se din!

Adaptarse en Alaska, por exemplo, como pode ser?

 

Pero non é o mar o peor sitio para vivir...

Usamos onte unhas orcas, para reflexionar sobre o comportamento tan pouco evolucionista do ser humano.

Que tal se imos ata un lugar de Alaska, onde analizar o comportamento de varios habitantes, e así sacar algunha conclusión do tipo que soemos sacar aquí, sobre o comportamento global do ser humano. Que relación pode gardar o feito de vivir en Alaska e o adn social negativo, que os seus habitantes teñan, a partir dun ADN dado.

Hai seres vivos, que xa están adaptados...

No lugar de Alaska que nos mostra a serie Doctor en Alaska, hai diversso tipos de seres vivos, que deberon sufrir as adaptacións pertinentes, para ter un proceso de adaptación natural ao ecosistema alasqueño.

Como por exemplo o reno, que abre nos titulos de crédito o previsisble desfile de seres vivos, de todo tipo, que, dalgún xeito, se poden considerar habiatntes de Alaska, en modo natural ou "incorporado".

Hai outros que se van adaptar...

Por exemplo o entrañable Dr. Fleischman. Alguén que desemboca nese territorio, para el totalmente descoñecido. Cando, pola contra, el está perfectamente adaptado ao que podemos chamar ecosistema megaurbanita tipo NY. Ven sendo como un río ao que fan volver ás montañas, onde nacen os demais ríos, cando el xa leva moito tempo discurrindo pola urbe novaiorquina.

Que facer xunto a tanto río que está recén nacido, cando el xa chegou a esquecer as súas propias circunstancias de nacemnto? Terá que se poñer a "nacer" de novo...

En certo xeito é un ADN, que debía madurar en adn social urbano, para, en cambio, ter que se adaptar dun xeito algo brutal, a unha maduración en modo adn social negativo. E decimos "negativo", porque, en principio, non vai ser o proceso de aprendizaxe (artificial, pero natural e libre) que o Dr desexaría. De seguir en NY.

Porque, en esta serie, podemos contemplar un aspecto moi importante do inxerto que, decimos, fai a SAD : impedirte que desenvolvas o teu ADN libremente, para forzar un adn socila, que te resultará negativo, por evitar precisamente a tua maduración natural e libre.

Só que, no caso do Dr, pode que esa readaptación á vida "salvaxe" lle poida ser moi positiva, ao final do proceso, por neutralizar o adn social "realmente" negativo, que se lle estaba inxertando na "selva" de NY.

Porque se trataba de facelo unha peza típica da maquinaria branca dominante novaiorquina.

E algún deles nolo tentará explicar...

Unha enorme copntradicción (NY/Alaska) que se ilustra perfectamente con otro personaxe da serie : o locutor afeccionado e impulsivo, chamado Chris.

O seu gran amor pola lectura e a reflexión en voz alta do que le, nos ilumina moi ben este papel que xoga no relato da humanidade (calquera que sexa o punto da Terra onde habite), o que aquí xa chamamos hai tempo Socioxenética. En certo xeito, podemos dicir que o Chris foi un modelo de divulgador nato, sobre os efectos positivos (adn social positivo) e negativos (adn social negativo), que provoca o ambiente natural e social de Cicely, sobre a mente dos seus habitantes.

Sen o rollo científico (es máis filosófico), que nos montamos aquí. Chris te fala de como podemos modificar o noso comportamento, en función da interacción, que se vai dar, entre a personalidade que traemos de fóra, e as variantes, sobre todo afectivas, que debemos traballar, para que a nosa readaptación sexa positiva.

El mesmo, sen dúbida algunha, xa se vai poñendo como claro exemplo desa interacción "positiva".

E o Dr, con Maggie, o dono do bar, a súa muller, o astronauta que ven sendo o capo da aldea, a enfermeira nativa, o mozo nativo e, como non, o xefe tribal, sos as diversas personalidades (lembremos ADN en proceso de maduración), que representan ese choque de variable humanas, entre nativos e inmigrantes. 

E un sin fin de fauna salvaxe e urbana (outros diversos humanos), que van aparecendo sin parar ao longo de toda a excelente serie, mostrando un maior ou menso grado de integración.

Como dixo a Maggie, falando da serie aló polos anos 90, era unha serie onde nin tacos había. Todo era humanidade, máis ou menos complexa, pero sempre evolucionando dun xeito natural e libre.

E si, Chris, nos ilumina tanto sobre a Socioxenética, como sobre a extrema importancia do equilibrio na interacción entre os diversos seres vivos, que pululan por un ecosistema dado.

Seres vivos que se necesitan adaptar ao ecosistema tal como está, cando chegan a el. Sen esquecer que tamén necesitarán adaptarse aos posible cambios, que ese ecosistema vai soportar, para que permanezca como habitable. A evolución é unha resposta da natureza, para favorecer esa posible e imprescindible adaptación.

Cicely, nunha lectura actual, non deixa de ser un claro símbolo do planeta Terra.

E costará moito adaptarse a un ecosistema?

 

Que salto houbo que dar, entre o peixe pescado polo humano, e ese mesmo humano pescador?

A evolución nos explica moitas cousas. E dela podemos sacar leccións interesantes, para reflexionar sobre o comportamento dos pescadores, é dicir, dos seres humanos. Como xa levamos repetido aquí ben de veces.

Imaxinemos unha orca, que non sexa Willy (Keiko), porque a ela xa lle molestaron abondo en Hollywood.

E imaxinemos, que, dado o seu grado de intelixencia, se pode facer certo tipo de reflexións internas.

O seu ADN pídelle que se comunique...

A orca pode facerse preguntas, desas que non se faría o Sócrates. Por exemplo, por que o ser humano segue pescando peixes, cando xa descubriu xeitos de fabricar alimentos de todo tipo? Por que debe maltratar ás ocas, por exemplo, para lle sacar un fígado excesivo, como se aínda vivíramos nos tempos de Luis XIV?

Por que seguen a ter tan mala comunicación entre os humanos, pode pensar esta orca, cando a súa capacidade intelectual é infinitamente superior á nosa? Pode ser por iso, precisamente? O seu ego non lles deixa pensar racionalmente?

E para que teñen intelixencia emocional, se se deixan levar polo que lles queda, aínda, de instinto animal?

O seu ADN pídelle que se reproduzca...

Como é posible que trate tan mal ao ser humano (a femia), que o complementa para reproducirse e criar os fillos?

Como é posible que o maltrato infantil se dea maioritariamente na contorna familiar da cría humana maltratada?

E o seu ADN pídelle que defenda ás súas crías...

E xa para rematar, que explicación lle podería eu atopar a un feito tan demencial : o ser humano desprecia casi por completo o enorme potencial en capacidade por desenvolver, que trae no seu ADN?

Prefire deixarse inxertar un adn social negativo, que lle impide ser natural e libre. E así, como pasaba co filete de Cifra na película de Matrix, prefire vivir encadeado a unha realidade virtual, que, para colmo el prefire tomar como real.

E logo ven de visita aquí, mira para min, dentro da piscina onde nos teñen encarcerados e ata sinte compasión. Non quere reflexionar sobre as cadeas virtuais que o teñen atado a unha casa, a unha familia, a un país, a unha tradición... a ter unha adicción a non pensar, en vez de buscar constantemente novos camiños de avance, naturais ou artificiais, e libres.

E para rematar (por hoxe). Como non enetende que, sabendo isto que sabemos os mamíferos mariños, poidamos ter interese en sair do mar? Non "quixemos" nos facer anfibios, porque no océano, aparte de submarinistas e a quilla dalgúns barcos, non nos molestan demasiado. Se a evolución é o que representa este ser humano, que me mira con compasión, estamos moi ben sen haber evolucionado tanto.

Outra cousa é que non queiramos esquecer o que facemos aquí, nesta piscina, en vez de nadar libres polo océano. Pensar no océano e na libertade é o que mellor nos fai estar vivos. Queremos estar adaptados á libertade do océano, pero non nos adaptarn áo cárcere da piscina. E por iso, sempre esatremos loitando por volver a ser libres.

Aínda iso vai ter que aprender o ser humano de nós. A pesares de que no seu ADN ven moito máis marcada a necesidade de libertade.

E que nos di a ciencia, sobre a adolescencia?

 

Por que non somos "adultos en pequeno", as crías humanas?

Por que, podemos pensar, un fiolósofo se queda tan pancho cun concepto tan poco "pensado" como é "algo pequeno". Fai unha simple (moi simple) comparación de algo pequeno con algo grande. E non vai másia ló.

Terái que afondar na pregunta e decirse, por exemplo : pero realmente o volume é tan importante, como para que a cría humana teña todo o que ten un adulto, pero en pezas moi pequeniñas? Ou en menso cantidadae. Como se a adultez fose un simple aporte de peciñas de Lego, unhas sobre outras, ata construir o gran edificio. Como se esas peciñas que faltan non fosen esenciais, por exemplo, no cerebro, para poder facer as cousas que pode facer un adulto. Pero non pode facer unha cría!

Non pedimos que se achegaran a unha idea como é a evolución, que nos fala, non só da evolución xeral dunha determinada especie viva, desde que parce ata que se extingue. Pero tamén, se pode observar a evolución "en corto", que se vai dando nesa mesma especie, desde que se concibe un organismo vivo, ata que se faia adulto, unha vez nacido.

Xa tocaremoso algo da metamorfose, para comprobar que unha eiruga e unha bolboreta non teñen nin sequera parecido. Pero resulta evidente que unha ven da outra. Pero debía ser algo demasiado concreto, para que os filósofos reflexionaran sobre ese fenómeno. Era máis lóxico facelo sobre o cambio, que produce cando hai un movemento. E, por iso, o Aristóteles sacou os conceptos de potencia e acto.

O mesmo pasa cunha cría humana e un adulto humano. Aquí son máis parecidos, un bebé non deixa de ser un adulto en pequeno, pero se souberan que o parecido dun embrión humano, na súa orixe, é máis semellante ao dun porco, xa non as terían todas consigo.

Aínda que o esencial está na maduración cerebral. O cerebro dun adulto non é só un cerebro de cría humana "aumentada de tamaño". Porque, de feito, o tamaño varía moi pouco. Ven sendo algo moito más potente, máis complexo.

Algo de ciencia, pero incompleta...

O Sócrates no sabía de etapas de maduración no ser humano. Non podía establecer grandes diferencias, xa que só veía os corpos por fora. E nin sequera tiña idea do que pode ser un embrión humano, que como xa indicamos, se parece ao dun cerdo, casi como se fosen duas pingas de auga.

Pero a"pinga" humana, leva dentro tantas cousas en potencia (sigamos lembrando ao Aristóteles), que non as poden imaxinar, sen unha ciencia moi desenvolta.

E por iso resulta imposible saber, que un embrión humano e un adulto só teñen unha cousa en común : unha enorme molécula, chamada ADN. Nin máis nin menos. Pero que, nela, está metido o adulto que vai ser o embrión. Mesmo se sae "defectuoso".

Pero que sabía o Sócrates de Embrioloxía?

E máis, se miramos o corpo dun adolescente. Que, para colmo, nos gusta "estéticamente". Como bo filósofo grego, falaremos da Estética. E mesmo falaremos da Ética, aínda que precisamente, con ese adolescente, non imos ter un comportamento demasiado ético.

Aquí falta a función especial dun adolescente...

E que complexo é ser adolescente!

Como podemos ver, na propia información científica que nos dan da adolescencia, falta unha característica esencial (para nós) : a capacidade para rexenerar a sociedade adulta dominante, onde lle toca vivir a ese adolescente. Esa capacidade ven "sementada"no ADN. E evitar que madure nunha boa planta vai ser o cabalo de batalla da que chamamos SAD. Vai tentar, por todos os medios, que nunca se faga a lectura desa cartiña, marcada xenéticamente. Ese xen humano, que representa a posibilidade de que a sociedade humana non se anquilose. Que se atope en constante renovación.

E así é como lle gustan á SAD os adolescentes...

Pola contra, a intención da SAD é conseguir que ese adolescente chegue a pensar só como ela quere, para lle quitar esa necesidade de rexenerar a sociedade coa que se atopa, unha vez que chegue a ser adulto e poida analizar a realidade na súa globalidade.

Se nos fixamos n imxe, temos unha boa metáfora do que tenta facer a SAD. Descabezar aos adolescentes, para que non pensen "por si" e muden en acomodadas pezas da maquinaria social.

E así, de paso, non se rexenera, senón todo o contrario : a SAD pode perpetuarse outra xeneración máis.

O adolescente necesita rexenerar a sociedade adulta, pero debe manter un certo equilibrio entre o novo. eo vello. Non pode romper ese equilibrio, porque lle levaría a perder miles e miles de anos de evolución. As incoporacións sociais, como as naturais, que fai a selección natural, teñen que ser adaptables ao ecosistema existente. Así como, os seres vivos dese ecosistema, deben poder adaptarse a eses cambios necesarios.

Precisamente os adultos, ao inxertar un adn social negativo, lle impiden xogar con ese equilibrio. O seu adn social negativo, fará que pasen a ser tan desequilibradores como son os adultos dominantes de agora. Por exemplo no problema da emerxencia climática, debida ao descontrol no exceso consumo de enerxía.

Seguro que as vemos (ou as queremos ver)?

 

Hai cartas marcadas moi profundas que non as queremos ver...

E, desde logo, non son xenéticas. Son cartas que nos dá a sociedade establecida, ás veces recén nacidos, para tentar sobrevivir por embaixo de mínimos humanos.

Son cartas como a pobreza, a fame... ou a escravitude. Cartas que se fabrican nas  factorías da SAD e que son repartidas a moreas, entre os seres humanos menos protexidos (por esa mesma SAD) do planeta.

Algúns traen as cartas da cuna...

Son, por exemplo, millóns de nenos terrestres, que pasan fame, ata o punto de que moitos deles morren famentos.

Esos mesmos nenos, por certo, que logo son reclutados como soldados, pola mesma SAD que os desprecia, precisamente para non morrer de fame.

E o chamado Occidente, a Gran Hipócrita Europa, como máis antigo representante, mirando para outro lado. Despois de provocar esa mesma pobreza, que agora tanto afecta ás súas ex-colonias.

E se pasan de xeración en xeración...

Ou como as cartas que lles deron aos chamados escravos. Seres humanos, que nacían xa como escravos ou que os poderosos de turno, facían escravos, unha vez que era conquistado o seu territorio. 

Nada disto é xenético. No ADN non está a marca de escravitude. Ven sendo unha circunstancia de xenética social. E decimos xenética, porque se transmite de pais a fillos, como se fose unha herencia xenética natural.

Por iso falamos ás veces de que se necesita unha Socioxenética, que estude o que pode significar a presencia dun adn social, tanto positivo como negativo. Porque ambos tipos de adn social, parten dun desevolvemento social do ADN orixinal.

E como ben amosa a Biblia, non deixa de ser unha versión do pecado orixinal, que segundo os seus crentes foi cometido polos "nosos primeiros pais". Así tamén sería a escravitude, unha especie de pecado orixinal. Ou, no seu defecto, a asunción dese pecado por haber perdido unha guerra.

Mentras os sabios non fan as preguntas correctas...

Pero aquí nos toca agora, volver a marear a perdiz cos amigos filósofos da Grecia Antigua. Especialmente o iniciador da reflexión filosófica, en base a unha metodoloxía moi sinxela : facer(se) preguntas.

Pero, como decía o outro, o quid da cuestión non é preocuparse pola resposta, senón que se debe tentar, primeiro, que a pregunta sexa a correcta.

O amigo Sócrates gustaba moito de preguntarse por coneceptos tan abstractos como Beleza, Bondade, Xustiza... , pero era máis reacio a se facer preguntas máis concretas. Ou, polo menos, con un tipo de abstracción diferente.

Non se trataba tanto de reflexionar sobre a beleza dunha estatua grega, por exemplo, que se poidera elevar a categoria xeral, abstracta, como A Beelza. Nós pediríamoslle reflexioanar sobre algo que tiña unha clara concreción na vida social da "democrática" Atenas, do propio Sócrates. 

Por exemplo : Por que había ciudadanos de primeira e ciudadanos de segunda? Para ser precisos, por que había seres humanos que non chegaban a ser ciudadanos? Non nos interesa tanto si existe A Igualdade ou non, por exemplo. Wue se pode dicir da Igualdade, habendo xente tan desigual?

Que coño pasaba, entón, con esa clara discriminación? Había dous tipos de seres humanos? Que pasaba, en ese tipo de sociedad "democrática", para que un escarvo se mudara en libre, pola libre decisión do seu amo?

Eran todas preguntas, que non cabían na mente do amigo Sócrates? Por que?

E tamén todo pode ter un final...

 

Porque a evolución non é nada liñal...

E igual que tivo un principio, tamén pode ter un remate, aínda que a chamada natureza tente evitar lle poñer fin á historia dos seres vivos.

Eses seres vivos, que van mutando, e por tanto desaparecendo na súa versión obsoleta, pero que tamén poden desaparecer por motivos alleos á selección natural.

Demasiada enerxía acumulada nun ser vivo?

Como lles pasou aos dinosaurios. Unha creación da natureza, algo excesiva en volume e en enerxía, para o momento "histórico" do proceso evolutivo terrestre.

A fin de contas foi a prrpia natureza quen provocou os fenómenos, que remataron coa súa creación. Pero ben pode que, deste suceso aprendera a medir algo mellor os pasos a dar na selección das mutacións naturais.

Dalgún xeito, se qureemos ser positivos, esta aprendizaxe serviulle para non tropezar tanto na creación  do ser humano.

Aínda que non está nada claro, pero pode que se no dionosaurio puxo demasiada enerxía e volume corporal, máis difícil de superar grandes catástrofes; agora co ser humano lle concedeu demasiada intelixencia, para que el mesmo non se puxera en perigo de extinción. Ás veces o exceso de intelixencia, aínda medio dormida, pode crear monstros, capaces de finiquitar coa vida de todos.

Demasiada capacidade para imaxinar...

Porque o ser humano, sobre todo esta mediocre versión de homo sapiens, se considera demasiado listo. De feito soe despreciar o traballo da natureza, sexa o que ela sexa. Mesmo hai seres humanos moi mediocres, que se chegan a crer deuses e adoptan posturas inhumanas ata límites insospeitados.

Ata tenta resucitar vida morta, ou creala de novo, sen ter en conta toda a enorme experiencia que, nese terreo, ten a natureza.

Cando se pon a xogar coa xenética, un caso de comportamento humano a estudar pola socioxenética, algo máis grave que o inxerto dun adn social negativo nas crías humanas, é cando máis preto estamos de que, os propios dinosaurios, se teñan que rir das nosas ilusas pretensións como especie. Tanta intelixencia reducida a un mero instrumental de vestirse como deuses, para operar como auténticas musarañas campestres.

E logo din que o problema radica na chamada IA. Cando está claro, que o enemigo real da humanidad, que ten desde que foi "creada" está na súa propia IH.

Demasiada capacidade para se autoextinguir...

Observemos a imaxe típica do cazador (cazado). Non queremos ser conscientes de que os dinos se extinguiron cun aporte intelixente mínimo. Tiñan cerebro de réptil. 

Nós o imos facer coa posibilidade de reorientar a nosa intelixencia, aproveitando ademais desa hibernada intelixencia emocional, que tan necesaria é para  se equilibrar coa racional. E así poder favorecer unha maduración das cías humanas, que supoña realmente a rexeneración positiva da nosa anquilosada sociedade.

Restaurar o equilibrio que tanto lle costa manter á natureza. E que nós estamos levando a límites casi irrecuperables.

Rexenerar, esa é a misión das crías humanas, que van aparecendo como novas. Seguir os dictados do seu ADN, onde está ben marcada esa necesidade imperiosa do equilibrio enerxético e, sobre todo, da capacidade para o manter. Unha vez que a maduración  natural e libre, como cría humana, permite facer "o que hai que facer".

Seguindo o ADN, iríamos madurando cara un adn social positivo, en vez do adn social negativo, que nos inxerta a sociedade adulta dominante (SAD).  E nese adn social negativo é onde está a incapacidade social para restablecer equilibrios enerxéticos e, polo tanto, rexenerar o mal camiño que leva esta SAD. Cara a súa propia extinción.                             

Porque os humanos, ademais de nos cabrear, podemos pensar...

 

Poderemos almacenar a tremenda enerxía da natureza, para lle dar un uso útil?

A resposta a esta simple pregunta, xa podía ser un gran paso no camiño da evolución.

Pero antes de seguir cos seres vivos, e sobre todo cos humanos, imos volver a reflexionar sobre un concepto que nos quedou algo esquecido : a enerxía.

Porque sen ela nin hai vida nin posibilidades (esperanza) de chegar a ela. E agora si que ligamos co inicio do blog anterior (remuando), ese que nos robou o Tío Blogger, ao nos declarar "explotador infantil" e nos quitar a conta, que soportaba ese blog. E todo, sin dar un puto dato que sirva de apoio para tamaña acusación.

Manda carallo, porque, decir "manda truco", é demasiado suave.

Canta máis enerxía, máis perigosa é...

Pero volvendo ao inicio do blog anterior, alí reflexionamos sobre a necesaria combinación dunha gran enerxía xunto cunha gran presión. Para que así se efectuara unha reformulación molecular que, a partir de moléculas moi simples, apareceran conglomerados moleculares máis complexos. E de aí xa nos "ibamos" coas macromoléculas viaxeiras.

Así que sin poder enlazar co blog "roubado", repitamos o do principio desta entrada . Nós, os seres humanos, somos os que podemso pensar no que pasou : co anterior blog e coa aparición da materia viva. Porque outros prehumanos anteriores a nós, non o poderán facer. E os que veñan despois, pode que xa non teñan ganas de o afcer.

Pero deeb estar claro, que a enerxía supón violencia. Ás veces moita. E o ser humano ten moitos problemaa para buscar un equilibrio, entre o poder destructor da enerxía e o seu uso en beneficio pacífico da natureza (viva e inerte).