A muller e a filosofía...

 

E será a muller un pensamento típicamente masculino?

Xa "llo dixemos" moitas veces ao gran Sócrates, por que tanto pensar na Beleza da Natuerza ou do Home (e da Muller, supoñemos), pero nunca se preguntou polo feito de que, esa mesma muller "Bela", estivera destinada a unha posición secundaria na pirámide social grega?

Cheira un pouco a que no fixo correctamente os seus deberes filosóficos. Pero xa é auga pasada, agora toca analizar como baixan as augas deste río, que podemos chamar "o machismo primixenio".

Por que seguen baixando a súas augas tan cheas de mentiras e maltrato, por exemplo, cara ese 50% tan importante da Humanidade (chamado Sector Feminino)?

A muller pensada polo home...

Será que realmente o Sócrates foi incapaz de pensar nunha muller realmente libre. Non podía iamxinar a una mullerer exactamenete igual, en dereitos debers, que un home? E de ahí baixan estes lodos machistas, en todo o discurrir filosófico desde entón?

Xa non chega que o chamado San Pablo, caído do seu cabalo, reduxera o platonismo a unha mestura de idealismo varios, para erixir a relixión do vaticanismo católico. Ademais, se preferiu derivar cara un aristotelismo viciado, por excesivamente racionalista (que non racional), deixando de lado as orientacións incabadas dun más emocional Sócrates.

A muller que pensa ser home...

E se o Sócrates non rematou o seu pensamento libertario sobre o concepto muller, como podemos nós valorar filosóficamente a súa idea de"ser muller", ma´si en pleno século XXI?

E, o peor, qué facemos coa nova idea queer, de que sexa a propia muller quen se pense a sí mesma como "varón"?

Xa "vimos" estes días, que científicamente resulta irrisorio, pero, acaso pode ter unha base filosófica menos mediocre?

Barbie (muller) sinte que está nun corpo equivocado e decide querer ser home. Que base filosófica pode usar, para manter en pé ese concepto de "novo home"? O que no Novo Evanxeo Queer se denomina home TRANS.

Se o Sócrates tiña grandes problemas, para definir filóficamenete a unha muller, que poderán facer os afeccionados queer?

Pensar científicamente ou filosóficamente queda (segundo eles) para outros animais, que non teñen intelixencia racional nin emocional. Pero teñen un instinto tan avispado, como para non entrar a xogar coas cousas que permiten definir o sexo. E máis dada a importancia extrema que a reproducción sexual ten para a chamada natureza (sexa o que eso sexa).

Seguro que os machos alfa non se preocupan de si están en corpo equivocado ou non. E iso que o seu instinto de supervivencia debe ser moito máis intenso que calquera sentimento humano, por moi profundo que sexa. 

E pode que, por iso precisamente, terían menos dicicultades para sobrevir como especie. Se non fose polo acoso do ser humano actual, tan mediocre versión de homo sapiens.

E a muller que quere pensar en si mesma!!

Porqie ,afin d econtas, e mentras non avancen os acambios evolutivos nun sentido de acalarar este tipode asuntos : que tipod efiloosfía pode buscara unah muller (naciad hembra) ma´siq ue a seguriaddaea de wque o contexto da muller non retrocede. E, osbre tood, avanza, sobre un terereno non demasiado paantanoso.

porque o probelam d etodos oss profestas, e do seu Evanxeo coa terraa prometida, é que foron ata hoxe unha sserie d ecomecocos reais (non só so hai virtuais), msotarndo un xogo virtual, no que as probabailidadae son ma´ximas en todods os finais de detroce feminino.

mentaras non se demsostre aexisetncia das Amazonas, e, como non, que foar unaha sociedadaea realmeneet libre... aque xogo qureemso xogar?

Sexamos serios (e serias e series)... aínda estamos entrando (século XXI) na adolescencia do proceso evolutivo do ser humano, desde un punto de vista histórico. Aínda nos está costando moito sair da Infancia da Humanidade. E veremos se somos capaces de sair dela!

Seguro que as vemos (ou as queremos ver)?

 

Hai cartas marcadas moi profundas que non as queremos ver...

E, desde logo, non son xenéticas. Son cartas que nos dá a sociedade establecida, ás veces recén nacidos, para tentar sobrevivir por embaixo de mínimos humanos.

Son cartas como a pobreza, a fame... ou a escravitude. Cartas que se fabrican nas  factorías da SAD e que son repartidas a moreas, entre os seres humanos menos protexidos (por esa mesma SAD) do planeta.

Algúns traen as cartas da cuna...

Son, por exemplo, millóns de nenos terrestres, que pasan fame, ata o punto de que moitos deles morren famentos.

Esos mesmos nenos, por certo, que logo son reclutados como soldados, pola mesma SAD que os desprecia, precisamente para non morrer de fame.

E o chamado Occidente, a Gran Hipócrita Europa, como máis antigo representante, mirando para outro lado. Despois de provocar esa mesma pobreza, que agora tanto afecta ás súas ex-colonias.

E se pasan de xeración en xeración...

Ou como as cartas que lles deron aos chamados escravos. Seres humanos, que nacían xa como escravos ou que os poderosos de turno, facían escravos, unha vez que era conquistado o seu territorio. 

Nada disto é xenético. No ADN non está a marca de escravitude. Ven sendo unha circunstancia de xenética social. E decimos xenética, porque se transmite de pais a fillos, como se fose unha herencia xenética natural.

Por iso falamos ás veces de que se necesita unha Socioxenética, que estude o que pode significar a presencia dun adn social, tanto positivo como negativo. Porque ambos tipos de adn social, parten dun desevolvemento social do ADN orixinal.

E como ben amosa a Biblia, non deixa de ser unha versión do pecado orixinal, que segundo os seus crentes foi cometido polos "nosos primeiros pais". Así tamén sería a escravitude, unha especie de pecado orixinal. Ou, no seu defecto, a asunción dese pecado por haber perdido unha guerra.

Mentras os sabios non fan as preguntas correctas...

Pero aquí nos toca agora, volver a marear a perdiz cos amigos filósofos da Grecia Antigua. Especialmente o iniciador da reflexión filosófica, en base a unha metodoloxía moi sinxela : facer(se) preguntas.

Pero, como decía o outro, o quid da cuestión non é preocuparse pola resposta, senón que se debe tentar, primeiro, que a pregunta sexa a correcta.

O amigo Sócrates gustaba moito de preguntarse por coneceptos tan abstractos como Beleza, Bondade, Xustiza... , pero era máis reacio a se facer preguntas máis concretas. Ou, polo menos, con un tipo de abstracción diferente.

Non se trataba tanto de reflexionar sobre a beleza dunha estatua grega, por exemplo, que se poidera elevar a categoria xeral, abstracta, como A Beelza. Nós pediríamoslle reflexioanar sobre algo que tiña unha clara concreción na vida social da "democrática" Atenas, do propio Sócrates. 

Por exemplo : Por que había ciudadanos de primeira e ciudadanos de segunda? Para ser precisos, por que había seres humanos que non chegaban a ser ciudadanos? Non nos interesa tanto si existe A Igualdade ou non, por exemplo. Wue se pode dicir da Igualdade, habendo xente tan desigual?

Que coño pasaba, entón, con esa clara discriminación? Había dous tipos de seres humanos? Que pasaba, en ese tipo de sociedad "democrática", para que un escarvo se mudara en libre, pola libre decisión do seu amo?

Eran todas preguntas, que non cabían na mente do amigo Sócrates? Por que?

E tanto que se complica o feito de descubrir!

 

Porque descubrir a natureza supón un considerable esforzo...

Sempre temos que lembrar a gran importancia de distinguir entre mirar e ver. Se mira cos ollos, ben abertos, pero se ve co cerebro (a imaxe ten que aparecer no seu interior).

E mesmo non chega con ver ben algo, porque se o queremos observar (deixar a imaxe ben fixa na memoria), para así chegar a o coñecer en parte, se necesita ver con moita atención. Así que observar é ver con atención unha porción de materia inerte ou viva, é d ecir, iso que chamamos realidade (analóxica). 

Pero, ademais de atención, se necesita repetición. 

Hai que ver o que queremos observar varias veces. En diferentes momentos e desde diferentes lugares. Só así podémoslle chamar observación. 

E ,ao mesmo tempo, estamos practicando unha visión con diferentes perspectivas. Algo moi necesario para poder traballar cun tipo de pensar, ao que podemos chamar "pensar críticamente". Ou, doutro xeito, producir un tipo de pensamento que ven ser o pensamento crítico. Algo fundamental, cando cheguemos a reflexionar sobre a relación do ser humano coa natureza.

Algo pode ser en potencia...

Porque se observamos (sic), por exemplo, a imaxe, que mostra unha fase da metamorfose dunha bolboreta, non vemos nada que nos fale de vida. Salvo polo feito de que a vida ten moito máis colorido que a non vida.

Pero, que podemos saber do que hai dentro desa cápsula verde? Supoñendo que haxa algo.

Para se convertir en acto...

E tanto que hai!

A marabillosa beleza dunha bolboreta monarca, que ten madurado abondo, como para mudar nunha preciosa bolboreta, a partir dunha eiruga, non precisamente preciosa. Ou non tanto.

E non ten que ver coa maxia, tal como a practican os seree humanos. Esta "maxia", totalmente natural, sen axuad de escuros espíritus, ven sendo simplemente o traballo de moitos millóns de anos, diso que chamamos Nai natureza. Aínda que non sepamos moi ben o que pode ser.

Ela soiña, o do toque diviño xa non o usamos a partir de agora, se fabricou esta marabilla, a partir dunha materia viva moi moi diferente. Non é maxia é o ADN!