Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación?

O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser desmanipulados?

Porque non é a dúbida o que nos fai manipulables. A dúbida é un primerio paso para buscar unha resposta que nos axude a camiñar.

Pero, o problema é poñerse nas mans dos "resolvedores de dúbidas". Eses humanos especialistas en tomar decisións por ti, aducindo que aínda non tes a madurez necesaria, o que andas algo perdido no teu traballo (ou nos teus amores)... mesmo os políticos, que usan a arte da persuasión, non da retórica e o diálogo, para te convencer de que sin eles non tes futuro.

Este verndedores de lavadoras, que se autoconsideran artistas, son os Shakespeares da tuavida. Te consideran tan cheos de dúbidas que, moitas veces eles mesmos xa che meten no teu coco, de tal xeito que rematas por non saber ben quen ves sendo. 

A tal punto que, fante dubidar mesmo do simple feito de si existes ou non existes. 

La curiosidad nos lleva a la duda...

O noso ADN nos fai curiosos. E esa curiosidade, cando a experiementamos nos ten que levar a dudar moitas cousas : que pasos dar, cando parar/seguir andando, con quen camiñar, como facerse con filtros que te permitan observar a realidade con certas garantias de eficiencia...

E, si te caes nas mans dun mal psicólogo, podes ata dubidar de si existes, ou es un mero pensamento doutro ser humano (ou dun deus, dun alieníxena...).

... la duda nos hace decidir...

Lo dicho : si eres curioso y dudas, es por la necesidad genética de practicar la decisión.

Una capacidad humana, que no es instintiva como en el animal irracional. Sino el producto de una reflexión, tanto racional como emocional. Un acto de pensamiento, que te lleva a decidir lo que te parece más útil en tu caminar. Si aguantar la ofensa, si matar al ofensor o, incluso, si matarte a ti mismo.

El gran dilema de un hamlet cualquiera.

Eso que un clásico como César, al pasar el Rubicón dijo : Alea jacta est.

... y con la decisión avanzamos!!!

Pero es que, aún no sabiendo el efecto de tu decisión, será siempre mejor que te decidas a actuar, aunque esa actuación sea tan estática como esperar sentado, mientras sigues pensando. Eso ya es decidir!

No olvidemos que el silencio en música solo es una pausa entre los diversos sonidos. Y es necesario precisamente, para seguir avanzando en la melodía. La duda mental solo es la pausa necesaria, para tomar una decisión tonal.

Ahora bien, como le pasaba a César, no puedes permanecer mucho tiempo sentado, esperando que el Senado te lance sus soldados.Toca decidir cuando te conviene ponerte en movimiento, buscando la mejor ocasión para el combate.

¿Podrán ser autónomos los circuitos?

Ou dito doutro xeito : que papel xogan na toma de conciencia do individuo?

Algo que podemos relacionar cun problema importante. Hasta que punto logran certa autonomía, as partes que compoñen a mente humana. Ou tamén expresado como : a partir da relativa autonomía dos hemisferios cerebrales, ata dónde pode chegar a autonomía das entidades mentais, que se poden ubicar no noso cerebro?

Cantos egos /eus admitimos, sen que superemos unha masa crítica, que nos faga estoupar a cabeza? De forma irreversible, porque, se é en moodo "estar de volta", sempre hai certa esperanza.

Todos os circuitos están ben coordinados entre si, ou pode existir algún tipo de descoordinación? Iso que algún científico chama dexeneración. E nós lle chamaríamos deriva na coordinación dos circuitos mentais.

¿Cuántos caben en un cerebro?

La bipolaridad, suave o extrema, se puede explicar por el hecho de que el cerebro tiene mucha autonomía, mucha plasticidad, a la hora de establecer su circuitado neuronal. Lo que se agrava con otro hecho casi probado, como es que una parte del cerebro se puede hacer con el funcionamiento que, hasta ese momento, tenía otra parte. 

Y de eso habla aa degeneración cerebral, que citamos antes. Su teoría (y experimentación) nos dice que si falla un hemisferio, puede suceder que el otro se ponga a hacer las funciones del hemisferio que falla.

Por ese mismo motivo, podemos pensar que cierta "descoordinación de circuitos," sea un remedio natural, para suplir los fallos de determinados circuitos, que hasta entonces eran "principales".

Lóxicamenet naad pode asegurar que un fañllo d ecoordinación s epoida evitar ao 100% e, sobre todo, na dirección máis positiva paar o poseedor do ceerbro. A natureza é sabia, non todopoderosa.

¿Solo dos?

Pero lo que debe estar claro es que si un hemisferio se puede independizar del malfuncionamiento del otro, ¿por qué no va a ser asumible, que, en condiciones normales, haya dos posibles Yos en el mismo cerebro?

Eso explicaría no solo la bipolaridad débil, sino la bipolaridad fuerte. Una especie de desdoble de personalidad, tal como nos cuenta el Stevenson, en su maravillosa Dr. Jekil y Mr. Hyde.

Pero es que, llegadosoo hasta aquí, ¿por qué limitar la posibilidad de que se autonomicen (e incluso independicen) otros varios Yos, a lo largo y ancho de la "república" cerebral. Una especie de federación política de varias personalidades, alojadas en el mismo cerebro... y debatiendo, como buenos elementos humanoides, quien debe llevarse el gato aa agua. Es decir ser el controlador principal de ese cerebro tan compartido, tan republicano y federal. Como una especie de EE.UU.

¿O muchos más?

Un Yo se ha hecho con el control de determiandos circuitos, mientras otro Yo controla otro grupo de ellos.

Y así ya tenemos a la unión de estados federales que dijimos antes. Cada uno luchará por hacerse independiente o hacerse con el control total del cerebro. La historia típica del imperialismo y el contraimperialismo.

El paso previo a que se construya el típico ejemplo de personalidad múltiple. Nada especialmente raro en las sociedades adultas del siglo XXI.

La conciencia, como toda obra cerebral, son circuitos...

Los circuitos cerebrales son la base de nuestra conciencia...

E eso é así mesmo se pensamos en termos de consciencia, algo que ven ser parecido, pero nun estadio de maduración máis baixo. Porque, para ser conscientes de estar vivos, se necesitan moi poucos circuitos. Mentras que, para ter conciencia desa vida y, sobre todo do que supón como ser humano, xa precisa dun "circuitado" neuronal moito más complexo. 

Ser consciente de si mesmo, pouca memoria necesita. Algo de curiosidade e certa capacidade de observación. Pero tomar conciencia de "un mesmo" (concienciarse), vai necesitar moita memoria para grabar información... e moita capacidade para analizar esa información registrada, en función do devenir vital que nos toque ir desenvolvendo. E iso xa non o pode facer un animal irracional.

Na consciencia, que non precisa "facer nada", non precisamos adaptarnos ao medio. Na toma de conciencia (e o que fagamos despois), será precisa unha carga adaptativa descomunal. En función dos cambios que vaia adoptando o ecosistema onde vivimos, así teremos nós que ir cambiando 

Nuestra mochila mental...

E para adoptar esos cambios, que permitirán a nosa adaptación ao ecosistema, necesitamos esa mochila viaxeira (cerebral), da que tanto falamos aquí.

Porque sen ela non teremos ferramentas, para conseguir unha maduración correcta das capacidades que portamos no noso ADN. E, por outra banda, nos costará máis defendernos dos ataques da SAD, cara o inxerto diso que chamamos adn social negativo.

E como funciona esta mochila tan "especial"?

que se va llenando de circuitos neuronales, sin cesar...

Básicamnete hai como unha serie de espazos onde gardar todo tipo de datos, para que logo sexan tratados pola aplicación neuronal correspondente. Que non deixa de ser como unha CPU, que xa trae incorporada o cerebro de serie, paar estes menesteres

Ven sendo o que podemos chamar sistema nervioso autónomo (SNA). Un sistema operativo que se encarga de ir armonizando todas as tarefas que se precisan, para ordenar a información entrante. E poñela en posición de ser usada tan axiña como sexa preciso.

Y ahí es donde entran en juego los espacios "nuevos", que se van formando en la mochila, para guardar toda esa información entrante de una forma que sea operativa, cuando se necesite.

Son los famosos circuitos neuronales.

donde almacenamos lo que vamos aprendiendo.

De alguna forma, estes circuitos neuronales, los podemos imaginar como un complemento necesario para que la maduración de las capacidades marcadas en el ADN, pueda seguir un curso natural y libre, que redunde en la maduración global del ser humano. Ese que posee tal ADN.

Lo que llamamos aprendizaje no es otra cosa que ir rellenando esos circuitos con más datos y su consiguiente organización. Porque si no organizamos los datos que entran, de poco nos valdrán cuando los queramos usar.

Es como la típica madeja de lana, que, al desenredarla, si no hacemos el ovillo correspondiente, será una simple y caótica bola de lana, que resulta totalmente inútil, salvo para limpiarse la grasa de las manos.

Toca tomar conciencia...

E cando (e como) empezamos a encher a nosa mochila?

Porque falamos moito de axentes culpabilizadores, así como do seu posible papel como liberadores (en certos casos), pero, que podemos facer para seguir madurando e non morrer no intento?

Parece que chegou o momento de explicar a igualdade existente entre encher a mochila cerebral e o que podemos chamar toma de conciencia (sobre a realidade).

Se somos curiosos e observamos a realidade do noso ecosistema, será necesario que grabemos no noso cerebro unha panorámica desa realidad que observamos. Algo tan simple, o tan complexo, é o que  chamamos antes, toma de conciencia.

Porque antes da famosa toma de conciencia política, ou de calquera outro tipo (afectiva...), temos que ser capaces de facer unha toma de conciencia previa, más xenérica. Como dixemos hai 3 liñas, "grabar unha imaxe o máis clara posible da realidade que nos rodea", para que, a partir do noso ADN en maduración, poidamos descubrir como intervir sobre ela, de tal xeito que, en consecuencia, sexamos capaces de adptarnos a ela e, ademais, aos seus posibles cambios.

Isto é tomar conciencia do que somos, e calquera outra cousa que te digan, será a imbecilidade de turno, que nos queiran vender os sacerdotes, os soldadaos, os profes ou os amigos. Normalmente lles podemos chamar "gurús modernos".

Temos que aprender a protestar...

E cando empezamos a tomar conciencia de nós mesmos?

Curiosamente, moito antes do que pensamos : xa na cuna somos capaces de dar pataletas, cando a realidad "cunera" non nos gusta demasiado.

E logo, cando buscamos a compañía dun amigo imaxinario, estamos a montar unha organización espontánea da nosa actividade diaria, onde non poidamos sentirnos tan sós como nos sentimos aqueles días na cuna, que nos facían chorar.

Así que antes de ter amigos reais, para ben o para mal, a natureza, a través dun mecanismo xenético, nos favorece imaxinarnos que non estamos solos, e para iso imos construíndo no noso cerebro, un elemento mental, que serve de compañía e que mesmo nos pode aconsellar cando estamos moi indecisos.

Ven ser a introdución de varios eus, para que logo coa maduración infantil se vaia facendo un deles predominante sobre os outros. O amigo imaxinario desaparece, cando, consciente ou inconscientemente, notamos que outro eu se ubica nalgún lugar da nosa masa neuronal. E vai formando circuitos "propios".

e aprender a pedir con moita pasión...

E por iso, ás veces, nos extraña tanto que sexamos capaces de pedir algo con moita enerxía. Como si en vez de un a esixir, houbera dous ou tres.

Logo na adolescencia, ese efecto de multiplicar/desaparecer eus, pode ser moito máis rápido e intenso.

Lógicamente, como en el caso del amigo imaginario, la permanencia de esos yos/eus "temporales" va a depender mucho de tener herromanos (de cualquier sexo) o no. Ellos pueden ayudar a eliminar "amigos imaginarios" ya inútiles, o bien a reforzarlos, en caso de que nuestra interacción fraterna no sea muy positiva.

mesmo a discutir con rabia, polo que nos parece xusto!!

Y en esta fase, de discusiones internas con los diferentes yos/egos, es cuando pasamos a sentirnos con capacidad para enfrentarnos a cualquier disputa más real, con otros seres humanos del entorno : hermanos, amigos, adultos de todo tipo...

Viene a ser esa parte de la etapa de maduración en la que vamos a tomar otro tipo de conciencia muy muy importante : la conciencia de la justicia.

Una conciencia que la SAD tratará de minimizar, solo implantando un sentido de la justicia precario, muy social y de acuerdo siempre con el poder establecido. Algo que, lógicamente, va a suponer el solapado de esa capacidad (genética) de regeneración, de la que tanto hablamos aquí.

Como puedes calibrar si la organización social donde estás es justa o no, si tu previamente no te has formado una concepción de lo que es o no justo?

Pero el sentimiento de culpa, como el de "sentirse mujer", no viene en el ADN...

 

Quedamos en que somos curiosos y eso nos leva a ser observadores...

Pero a que tipo de comportamento nos levan estas características xenéticas? 

Porque se somos un único ser humano, a cousa é máis doada. Aínda que xa falamos de que non tanto como se cre en xeral. Ben podemos entender que, sendo dous seres humanos, non coincidamos na observación. Pero que pasa, no caso de ser un solo ser humano, pero cun cerebro demasiado curioso e inquieto? Non necesitamos ser Caín e Abel separados, podemos ter a Caín e Abel dentro do mesmo cerebro.

E volvemos ao problema da bipolaridade/dobrepersonalidade... para reflexionar no papel dun adn social, pero non para cada ser hamano individual, senón para cada unha das variantes mentais (chamemos personalidade ou ego), que habitan no mesmo cerebro. 

E supoñer como fai, para incidir un tipo de adn social ou outro, nas diferentes personalidades que están "habitando" un único cerebro humano? Aínda que sexa inicialmente en modo de hibernación... pero, en que momento vital se sementa esa planta, por parte da SAD, para logo facela medrar co abono e rego social pertinente?

É decir, como funciana o proceso de encher a mochila dunha cría humana, para que leve inxertados os diferentes adn sociais, en función non só do individuo "a inxertar", senón, neste caso, no ego do mesmo individuo que "toque modificar"?

Algo moi difícil de explicar, pero tamén moi importante por clarificar. Porque pode ser que, esta proliferación de egos (no mesmo cerebro), sexa algo planificado socialmente, ou, como sucede co cáncer biolóxico, se produzca un florecimiento caótico de personalidades.

A SAD sería responsable do inxerto inicial, pero non da tumoración final. Nunca foi bo, que os seres humanos se quixeran igualar cos deuses.

Por qué cargar coa culpa, se podemos descargala noutro?

A estas alturas da historia bíblica aínda non podemos saber si realmeneet foi Eva quen desobedeceu a Yahve, ou todo foi unha artimaña de Adán, para buscar unha culpable do feito (chivo expiatorio) e así librar él do castigo diviño. Aínda que lle saira o tiro pola culata, xa que, nisto, o Yahve foi democráticamente xusto. 

E facendo "un aparte", non vos parece que o Adán, na imaxe, tanto pode estar dicindo, que foi ela a culpable, como que "pobriña, non dá para máis".

E tamén podemos facer un apuntamento, par atomar a parábola do fillo pródigo, como un inicio dese sentimento de culpa, que podemos transformar (involuntariamente) nunha actitude de "querer ser o outro". Que tanto fai sufrir de envexa ao ser humano. 

Porque si o fillo "que se quedou" é relegado polo outro, que "se marchou", como pode reaccionar o ego do segundo, unha vez que se considera despreciado? Non lle entrarán ganas de querer ser igual que o "pródigo", xa que non se valora o seu esforzo de quedarse na casa, axudando e aguantando dos seus pais? 

O ego, en principio, non é máis que unha agrupación de molécuals químicas. Pero pode ser que, despois de haber reaccioando durante un atmpo, montando circuitos cerebrais, sexa capaz de fabricar pensamentos, tanto racionais como emotivos... e medrar/madurar, a partir do primeiros que se crean, dando lugar a pensamentos complexos, como "mudar a fillo pródigo", ou ben, mudar a ser como Eva (no caso de Adán).

Pois algo así (adanismo trans) lles pode pasar, aos que se sinten non habitar un corpo que lles guste. Que prefieran ser "o outro". Aínda que é moi dudoso, que semellante tipo de pensamento se poida elaborar nun cerebro humano, antes de chegar ao nivel de maduración que chamamos adulto. 

A culpa e o egoismo necesario, son inxertos sociais...

Pero seguindo co sentimento de culpa, que resulta máis fácil de analizar que o de "sentirse muller" (sendo home), podemos pensar un pouco no que significa rematar cargando con el, na nosa mochila de maduración natural.

Se lemos a Biblia Cristiana podemos observar, como se inxertou ese sentimento de culpa, tal como o conta a relixións bíblicas. Fose Eva (ou fose Adán, só o demo o sabe), castigaronnos a vagar polo Val de Lágrimas, que é o planeta Terra (A Biblia non vai máis aló, no Universo). Lle chaman pecado orixinal e o levan todos os cristianos, polo simple feito de ser nacidos. Que xa manda tela! O Yahve non fai distingos e dalle igual que creamos nel ou non, nos castiga a TODOS.

Así que o Yahve, e logo a SAD, pasa da curiosidade que ven no ADN de Eva (él non o sabería!) e decide cambialo por un egoismo, que permitirá fixar outra característica, básica para a SAD : a culpa que debemos sentir polo simple feito de haber nacido. E que, como dixemos, expulsa tamén ao Adán, porque seguro que o Yahve non se fía moito del.

Ese egoismo será fundamental, para que, unha vez asumida a nosa culpa, pero querendo non asumila, busquemos axiña un chivo expiatorio, que poida caagar con ela, deixándonos libre de culpa a nós. No fondo, será como o animal que era sacrificado a un deus, para que nos tratara máis amablemente.

previos a inxertar a capacidade de mentir, para buscar...

Y si tenemos que mentir, para conseguir un chivo expiatorio, pues mentimos. Porque la capacidad de mentir no viene en el ADN, será otra característica no genética que se nos injerta con el adn social correspondiente.

Y ahí es donde funciona estupendo nuestro egoísmo (injertado). Funciona como un gen social, que intenta solapar la capacidad de ser solidario. Esa capacidad que se nos dio, desde el momento en que la naturaleza lo vio necesario, para ayudar a sobrevivir a esta especie humana, que se supone que somos. Instauró el Principio de Solidaridad, tantas veces abandonado por la humanidad.

Y todo esto es vital, para entender ese proceso tan importante de tomar conciencia durante el proceso de maduración como cría humana, todo muy relacionado con tomar conciencia. En este caso, tomar conciencia de ser solo responsables de lo que hemos hecho, nunca de lo que no llegamos a hacer.

Porque sentirse siempre culpables "de algo" viene a ser un proceso sociogenético de reconversión mental. Lo que supone un intento borrar, o, por lo menos, solapar, la conciencia de que no podemos ser culpables de todo, especialmente, como hemos dicho, de lo que no hicimos. 

El solapamiento social en este caso, puede ser tan intenso que se hace definitivo, pero, como con los orbitales atómicos, no quiere decir que haga desaparecer totalmente las marcas genéticas del ADN. Y por eso, NADA es capaz de borrar la marca genética, que nos obliga a querer ser libres por encima de TODO.

Como final podemos decir, que aquí también se toca otro punto importante : la diferencia entre la culpa, que es muy diferente de ser responsable de algo, y las razones lógicas de un comportamiento negativo, que sí puede suponer una responsabilidad social por lo que hemos hecho. Lo del primer caso viene en el adn social negativo, lo segundo es propio de nuestra naturaleza genética. Pero en esto de no escapar de la responsabilidad honesta, a diferencia del deseo/necesidad de ser libres, sí es fácil borrarla. Viene con el pack de "hacerse poderoso".

Y si volvemos al camino científico?

Reflexionando sobre a toma de conciencia do ser humano...

Aquí xa levamos anos dándolle voltas ao mesmo problema, sobre o maltrato xeralizado das crías humanas. Empezaramos por falar do proceso de evolución das crías humans, tan complejo y tan manipulable. Seguiramos, a partir desas reflexións, co problema de como a SAD (Sociedade Adulta Dominante) desenvolve un proceso social, que se basea na inxerción nesas mesmas crías humanas dun adn social. Unha deformación do ADN natural que tenta, ademais, que adquira un carácter negativo. 

Levándolle así a contraria á natureza, xa que ela vai desenvolvendo (madurando) un adn social positivo, a partir do ADN, que porta todo ser humano no seu nacemento.

E iso, que relación ten co futuro da cría humna e, en espcial, con iso que se chama "toma de conciencia do que un mesmo é"?

E tamén, por qué queremos ser unha cousa e non queremos ser outra cousa (mesmo parecida ou moi diferente)?

Camino sin mochila ni compañía, parco camino es...

Nacemos para ser "algo", pero non o podemos ser, ata que levemos unha boa tempada madurando... entón é cando ese estar se muda en ser... como decía o Aristóteles, que a potencia se fai acto... entón podemos dicir que xa somos ese "algo, ou o máis parecido a ese algo que nos deixaron ser.

E por este motivo, ven sendo un poco ridículo este debate, do que falamos estes días, sobre tomar conciencia do noso corpo, para nos transformar noutro xénero; sobre todo, cando todo ser humano, que se precie, segue tendo a súa asignatura pendente máis importante da súa vida, longa ou curta.

Porque o gran problema do ser humano segue sendo, que non lle deixan tomar conciencia de que é, precisamente, un ser humano.    

Non hai que ser un negro, para que a SAD poida te tomar por un animal de carga, mesmo un animal "sen a alma" da que tanto predican eses relixiosos farfulleros e tahúres. Eses que invocan constantemente a un deus pai, facendo todo o contrario do que ese deus manada. Polo menos os nativos das antiguas tribus facían, casi ao pé da letra, o que mandaban os seus deuses. Non descubriran a gran hipocresía das modernas relixións (sexan cristianas, musulmanas ou hebreas).

Así que o noso gran problma, como humanos, non é un corpo "errado", nin nada dese tipo, o noso problema é que non sabemos, ou non nos deixan, tomar conciencia de nós mesmos. Non do noso corpo, nin sequera da nosa alma, estamos a falar de tomar conciencia como ser humano, versión actual de homo sapiens. Simplemente saber que quere dicir iso : ser humano.

Necesitamos seguir evolucionando, de acordo coa petición da natureza (sexa o que esos sexa), porque o leva pedindo desde hai varios séculos, nos que estamos empantanados. Quere que nos tomemos a evolución en serio y decidamos, dunha vez, mellorar como versión humana de HS (homo sapiens). Porque, tal como vai agora, nunca chegará a existir unha versión mellorada de homo sapiens.

al principio con ayuda de la madre...

Así que ninguén se vai preocupar de favorecer debates sobre si somos machos ou femias, mesmo se queremos ser médicos ou trapecistas... porque os primeiros pasos só teñen un fin moi claro : chegar a ser unha cría humana, o máis natural e libre posible.

Pero iso quere dicir que se necesita unha coraza, sobre o noso corpo, que evite a manipulación que axiña os adultos van querer exercer sobre o noso cerebro.

Dá igual que sexan, familia, ou amigos, ou compañeiros e mestres da escola... o un cura ou o municipal que nos axuda a cruzar a rúa... a enfermeira cando nos cura... e, sobre todo, a parella que imos escoller como amiga ou como noiva... todos eles son adultos ou aprendices de adultos, que forman esa SAD da que aquí tanto falamos. Eles son os inxertadores dese adn social negativo (ou positivo, se temos sorte coa familia eos amigos), que tentará modificar as capacidades escritas no teu ADN, para facer de ti ALGO moi difernte do que querías ser.

Porque ese "quería ser" é o que podemos chamar ter conciencia de ti, como ser huamno, e, sobre todo, ter conciencia de que ese acto de "ser humano" conleva un proceso de maduración natural e libre.

Non hai outro xeito de o conquistar. E decimos conscientemente "conquistar", porque esa conciencia de TI MESMO, non a regala ningún adulto. Como moito te pode axudar na súa conquista. 

E por iso mesmo, é tan necesario ser curioso e precavido ao mesmo tempo.

pero luego... te vas llenado la mochila tú solito!

E por esa razón, combinar curiosidad y precaución, debe ser un mantra a lo largo de nnuestra vida, para una mejor adaptación al ecosistema donde nos tocó vivir.

Si hacemos una buena lectura de imagen, co el trío que hoy colgamos, podemos "leer" con ellas el siguiente mensaje : Inicias los pasos con tu ADN y una escasa ayuda familiar (si la hay), pero enseguida necesitas ser autónomo y empezar a buscar todo por tu cuenta. Eso sí, apoyado en las pocas herramientas que te hayan dejado tus padres.

Vas a ser el lobezno que deja la cueva familiar y se tendrá que arreglar para sobrevivir, incluso para buscar tu propia cueva. Lo que viene a ser, hacerte miembro de una nueva manada, donde intentar alcanzar esa letra alfa, que tu ADN tiene muy remarcada (como lobo). En el caso humano, naturalmente no existe el macho alfa, pero sí existe el macho solidario con cualquier manada humana, sobre todo si se atopa en condiciones precarias y necesita ayuda. Teniendo, para colmo, que frenar sus ansias animales de competir con otros seres humanos. Por ejemplo, mediante guerras.

Porque no es la competencia lo que viene bien remarcado en tu ADN, es la solidaridad, algo propiamente humano. Una característica que será borrada (intento) por la SAD, para hacer que resalte esa mínima capacidad de competir (instinto animal) que aún nos ha dejado la naturaleza como residuo. Y que no viene mal, si la necesitas para competir deportivamente.

Y como dice la mochila del muchacho, nada como hacer prioritaria esa capacidad, algo instintiva en los animales irracionales, que es la curiosidad. Ella resultará crucial para se adaptar a un ecosistema cambiante dónde nos tocará vivir. ¡Sin curiosidad, no se puede sobrevivir "ahí afuera"!

¡Y sin solidaridad tampoco! Porque la curiosidad sin solidaridad es buscar el beneficio propio, en función del mal ajeno.

A falta de un Yaveh, un Queer...

 

Ou o conto de nunca acabar...

Porque toda relixión sabemos como empeza, pero nunca saberemos como acaba. Aparte de ter lugar un Xuicio Final, onde todos os seres humanos seremos castigados o premiados. Como se vivir no ecosistema terrestre, xa non fora de por si un bo castigo.

A humanidade aínda non comprendeu a gran importancia que tiveron (e seguen tendo) as Evas, para a sobrevivencia dos seres humanos. Así como da enorme gama de coidados que desenvolveron, para sobrevivir como especie, e, o peor, o mal que lle pagou o sector masculino desa humanidade, ao longo da Historia Humana. 

Unha historia que ten máis de inhumana que de humana, e, de aí, que repitamos tanto a denuncia da nosa incapacidade para mellorar a mediocre versión de HS que seguimos sendo. En pleno século XXI.

Tenemos que aprender más y mejor de Eva...

E o machista Yaveh botoulle a primixenia culpa ("pecado orixinal" cristiano) a Eva. Cando foi un demo quen a confundiu e, ademais, non penso que ese demo (macho?) a denunciara a Yaveh, en vez de decirlle que o tontolaba do Adán comeu da misma mazán. Como si non o tuvera tamén prohibido.

y dejar de pedirle a un dios, que nos suvencione la vida...

Porque se a primeira parella de seres humanos depende totalmente dun deus (ou dun demo, casi casi tan poderoso como el), para qué lle fai ese examen inicial, que ben se parece ao típica contrato eventual de proba, que se fai no capitalismo actual? Acaso o Yaveh foi un inicio clandestino do capitalismo, que estaba por nacer? 

Entón debemos pensar que del tamén naceu a idea do primer roubo dun humano a outro. Porque, antes do contrato laboral ao que se chamou forza de traballo, se roubaban as terras con humanos incluidos... e aí seguía controlando o demo ou era Yaveh quen dirixia o proceso, coa súa batuta máxica?

No fondo fíxonos adictos ao roubo, violento ou non, ou a recibir o seu maná. Porque así se aseguraba que os humanos o adorarían, hasta calquera desas "eternidades" paradisíacas, que se inventaron os profetas máis ou menos bíblicos.

E algo así nos pasa agora cos novos profetas.

porque, de pseudoparidoras, está el mundo lleno!!

Hubo un tiempo en que los "civilizados" romanos llamaron bárbaros a todos los demás pueblos europeos, que pretendian simplemente vivir libres. Y ya sabemos como les/nos fue en la historia europea (y mundial).

Ahora tenemos a una caterva de nuevos bíblistas, que nos quieren convencer de que la naturaleza erró, cuando no generó seres humanos menstruantes, sin que en principio tuvieran un aparato sexual reproductor, para tal función. ¿Quiénes serán los nuevos "bárbaros", en estes días de 2023?

Le llaman imbécil a la naturaleza... y se quedan tan panchos, panchas y, sobre todo, panches.

¿Qué nos queda por hacer, a los que no queremos entrar (tampoco) por el aro de esta Biblia Queer?

Como adaptarse a un cambio profundo en un solo paso?

 

Ou como aproveitar ese libro de autoaxuda ao que chamamos aquí Biblia Queer?

Falamos o outro día de "ser/estar" muller, polo simple feito de ter ese pensamento/sentimento... e do imposible que sería pensar como posible esa situación tan antinatural. Por moito que o feito de "ser natural" (mentras as circunstancias do ecosistema non muden), fose algo que un ser humano non pode asumir. E, sobre todo, cando esa imposibilidade (para nós) resulta crible para outros, x que así a fixan unha panda de crentes nunha nova biblia, tan diferente da Biblia Cristiana como do que podemos denominar "Biblia" Científica. Unha Biblia, que resulta de combinar en ela todas as crenzas Queer.

Porque realmente non é un Novo Evanxeo. Sexucristo, só falou de como nos respectar uns a outros, para poder ganarse unha praza no seu Ceo. Nada dixo de dividir por sexos ou por xénero, no Xuicio Final.

Realmente o Movemento Queer, sitúanos fronte dun novo paradigma. Que é moito máis bíblico que evanxélico, xa que renuncia á Biblia Cristiana e decide, por que si, que a división bíblica (e científica) en dous sexos é xa algo histórico. Din, ou máis ben insinúan, unha nova Verdade : esa división sexual foi superada por unha nova situación social que, lóxicamente, require unha nova explicación do mito da creación. Adán e Eva (e a Diversidade Sexual Evolutiva) xa non nos serve.

 

Cuando en vez del ADN...

Así que estamos noutro periodo histórico, onde a división sexual xa non ten motivos estrictamente científicos (favorecer a mestura evolutiva), senón motivos estrictamente ideolóxicos. Trátase de fabricar una nova tipoloxía sexual. Mesmo, como pasa xa nalgún caso, "crear" un novo tipo de ser humano, total o parcialmente asexual.

A natureza, sexa o que iso sexa, nin pincha nin corta. Ven ser a decisión cerebral (ou estomacal) dun fato de seres humanos, na sáunoav Cruzda. Forman a tribu Qeeer, que deciden instaurar unha nova ortodxia sexual. Que non exemplifico, por razóns obvias, xa que me sinto imposibilitado para describir a "súa" nova tipoloxía sexual.

preferimos la palabra de algún dios...

E se non vale o ADN, nin sequera a distribución anatómica dos órganos sexuais, para diferenciar en 2 sexos, debemos deixar paso a esta banda de delincuentes científicos (sentindo moito ser tan "bruto"), e as súas crenzas sobre o Novo Orde Sexual para o Futuro da Humanidade.

E non negamos a total imposibilidade de que se produzcan moitos cambios na diversidade sexual, mesmo a desaparición da propia sexualidade. Pero non serán esta especie de Anxos da Morte Sexual, os que aporten boas razóns, para este cambio de paradigma evolutivo que eles propoñen.

entonces, la llevamos clara!!

Porque se o Yaveh fixo abondo, para non favorecer o entendemento entre os dosu sexos que "creou", non cabe dúbida que esta panda de profetas só consiguen aumentar a confusión, con tamaña diversidade, así, a bote pronto. Unha tremenda diversidade que, ademais, dubido moito teña operatividade reproductiva algunha.

E, como dixo o outro, para facer experimentos novos con algo que xa funciona de vello, mellor se fan nalgún lugar apartado, que non complique a vida dos demais. E, sobre todo, neste caso, non supoña unha clara manipulación das crías humanas.

Ou acaso, non estamos batallando en contra do que chamamos adn social negativo, para que nos parezca ben este modelo de adn social negativo queer? Un modelo de adn social negativo, que tenta remodelar a sexualidade das crías humanas, xa desde que deixan a cuna ou pouco máis?

La SAD es una gran enemiga para las crías humanas, pero una SAD controlada por los seguidores de una Biblia Queer, puede dejar a los Amish USA, por ejemplo, como una secta religiosa casi democrática.

Ser/estar home, ser/estar muller...

 

Para o mundo británico, escribiríamos mellor, para diferenciar os conceptos, "ser/ser" muller ou "estar/facer de" muller.

Porque son duas cousas moi diferentes. Na lingua española, o concepto ser non significa o mesmo que o concepto estar.

O concepto de ser xa conleva implícito a situación de ser acto (ou estar en acto), cando se fala de que algo é, ser muller por exemplo, xa se pasou da posición física de "estar en potencia". Con esa diferenciación aristotélica, notaremos que estar de mujer (hacer de mujer) solo indica un estado de potencia. Un estado (de potencia) onde o acto (propiamente dito) atópase "inconcluso". Sin finalizar.

No caso da transformación sexual poderíase dicir (filosóficamente), que en esencia o/a trans sigue sendo home, aínda que se atope en transición ao estado de muller. E mesmo se estivera quirúrxicamente adaptada a un corpo "feminino". A qué non é tan fácil como parece?

Porque se a muller está definida polo seu aparato reproductor, fixado por un ADN feminino, e agora queremos establecer outra definición, que aínda non existe, como podemos establecer que ser/ser muller e ser/estar muller son a mesma posición (filosófica)? E o mesmo se pode dicir, con más claridade, científicamente.

O que pensamos como muller...

Xa o gran Lang fixo, na súa Metropolis, a exposición fílmica desta reflexión de hoxe : narración moi simple, pero moi completa (se nos poñemos a interpretala). Temos duas mulleres, unha delas real e a outra unha autómata. Ou podémolo ver como que só temos unha muller (de verdade, a que era e segue sendo muller). Mentras que a outra, autodefinida como muller, só é muller en apariencia. Podemos observar, que "está de" muller, "fai de"muller, pero, nese momento histórico, nada permite comprobar que, efectivamente, se trata dunha muller (completa). E menos tan muller como a outra.

Porque se observamos o aparato reproductor e segue tendo o masculino, que a pode facer muller  (á mirada atenta do noso cerebro)? Acaso o decide o seu cerebro? Un cerebro que decide "porque si" (máis ou menos rodeado de razonamnetos teóricos), que se sinte muller?

Porque o aparato reproductor é algo "experimental" (comprobable). Incluso se se trata dun modelo quirúrxico, pero no cerebro? Como nos adentramos nel, para comprobar de primeira man ese tipo de cousas que definen ao que era home, como muller a partir de agora?

non deixa de ser muller en POTENCIA...

Tomemos o caso da Rachel en Blade Runner. A fabrican como replicante con capacidade para xestar. En principio temos a unha replicante muller (femia). Pero se ela decide ser home, porque Deckard fose, por exemplo, homosexual, xa vai chegar co desexo da Rachel, para ser considerada como un replicante "varón"?

Qué tipo de cambios se teñen que dar, ou estar dados, (xenéticamente) no cerebro de Rachel, para considerar obvio ese cambio de xénero/sexo?

Porque este tipo de cambios estruturais, resultan moito máis complicados que os cambios que pretender conseguir os colegas do Roy. Eles, simples replicantes Nexus 9, só piden vivir máis de 4 anos. Pero iso é un simple cambio xenético no momento de "fabricalos". Nada difícil científicamente.

Algo que nos leva, como quen non quere a cousa, a pensarar que é algo emparentado co problelma desta Rachel xestante, que queer ser home, para conxeniar mellor co seu noivo gay. Porque se entende que, na fabricación do Nexus "normal", lles acortaran a súa data de caducidade, para evitar gastos de mantenemento. Pero... para que querían eles vivir máis se, desde o punto de vista humano, vivian unha vida inhumana? Por qué querer sobrevivir? 

Ou sería que, realmente, o que eles pretendían era ser libres, como seres humanos "de verdade", aínda que fose moi pouco tempo. Unha película, Blade Runner, para pensar moito máis do que en principio parece.

aínda que nalgún momento se mude en ACTO!!

Pode que no fondo, tanto ao Roy como á Rachel se lles teñen censurados, no momento da súa fabricación, os xens que marcan ese tipo de asunto xa indicado: ao replicante Roy, vivir arredor dos 100 anos e á replicante Rachel, ter capacidade para quedar embarazada. 

E no caso da Rachel, dubido moito que tivera capacidade para cambiar de sexo. Como moito, en función do contexto sociopolítico do seu ecosistema, lle permitirían mudar de xénero.

E ata aquí chegamos co problema do Evanxeo Queer, no seu aspecto científico.

Podemos trasladarnos un momento ao territorio filosófico. Nesa filosofía aristotélica, na que explica que somos algo "en POTENCIA", o que levamso dentro (un ADN, por exemplo?). Pero logo temos que desenvolver esa capacidade, para chegar a ser ese algo "en ACTO". 

Roy quere ser un humano (en acto) para que viva moitos anos. Suponse que descubriu as ventaxas da xubilación.

Rachel quería ser macho (en acto), para poder liarse co Deckark gay. Aínda que ela era realmente un macho, tanto en potencia como en acto. Estaría de acordo o Arsistóteles, para engadir unha nova situación/concepto filosófica? Que a mente humana abonde, para pasar dun "acto femia" a un "acto macho", a partir da "potencia femia"... simplemente por o desexar a Rachel? 

Onde está o problema?

Pode ser que os cambios evolutivos non funcionan polo simple desexo dun evangélico queeer, que desea ser transformado, casi, como quen di, polo placer de "ser diferente". Ou esaxero?

Os millóns de anos de traballo seleccionador da natureza (seax oq ue iso sexa), tirados ao cubo do lixo, porque estes novos profetas decidiron se erguer diferentes, de como se acostaron anoite?

Consideremos que estamos, aínda, nunha etapa "preadolescente" da Humanidade. Calquera cambio necesita moita reflexión. Nosa e da natureza. Así que nos preguntamos se terá certo sentido (científico), poñerse a reflexionar sobre a reproducción sexual, e a conseguinte divisisón sexual que se deu no mundo animal, especialmente no "sector humano" (dado o seu grado evolutivo)... para tentar dar este salto concreto, no "equilibrio" sexual, cando xa temos abondo apremio con restablecer primeiro o equilibrio enerxético do planeta.

A muller e a sociedade...

 

Algo dixemos da muller como problema social...

Un falso problema, por outro lado, xa que pode estar creado polo machismo universal. É máis, podémonos preguntar socráticamente, se haberá machismo no resto do universo, ou xa non haberá problemas sexuais?

E, como non, tamén podemos facer de Sócrates cunha pregunta que el nunca se fixo, cando observaba a escravitude ao seu arredor, durante un día si e outro tamén.

E, se hai machismo no planeta, porque naceu ese machismo? Porque, igual que pasa coa escravitude, hai que ser moi pouco filósofo, para considerar que ese machismo sexa algo natural. Que teñamos todo ser humano un xen, onde ven marcada esa capacidade innata para ser machista.

Nin sequera hai que ser tan ignorante en Ciencias, como era o Sócrates, para non se facer ese tipo de preguntas.

Porque son preguntas que podemos chamar "de sentido común". Pero pode que iso non fora algo que existira realmente no cerebro dos grandes filósofos gregos. Seguro que os filósofos que aplicaban o sentido común, caso de os haber, non eran abondo académicos para a élite filosófica ateniense, non si?

Un adn social negativo...

Neste 2023 triunfa Barbie. A moneca creada precisamente como a quintaesencia da muller que desexamos todos. Polo menos, todos os que recibimos a ración correspondente de adn social negativo, inxertado a través do mundo cinematográfico USA. 

Hollywood e a súa máquina de montar historias na mente dos adolescentes, coa condición de que foran o máis aproximadas ás historias que se montaban os chicos USA. Sobre todo os chicos de ambientes non moi pobres, xa que os máis pobres usamericanos sempre foron considerados carne de cañón. Eles non servían como exemplo, xa que non merecen asistir ás clases de filósofos e economistas en Yale ou  Harvard. Eles nin valen para exemplificar o famoso Self Made Man.

Porque as grandes universities eran e son os cocederos do adn social negativo de calidade. Especialmente deseñado para futuros abogados, políticos e empresarios. Os que van controlar os fios do poder establecido na sociedade dominante USA.

E, por suposto, será sempre cousa de adultos.

inxertado en épocas muy bélicas...

Asi foi aproveitada a época da guerra mundial, para favorecer unha imaxe da muller, que combinara traballar facendo armas e servindo, ao mesmo tempo, de "ameno disfrute" da tropa, cando estivera de permiso. 

Iso sí, tratabase de facer ver que a muller USA era a máia axeitada para usar como esposa. Dado que estaba ben preparada, para exercer como ramera, paralegal ou legal.

y a través da industria "do cine"!!

Era a erótica do poder. Non era que se delegara auténtico poder nos habitantes do planeta, só se lles facía crer que podía gozar dunhas posibilidadee eróticas. Que, lóxicamente, non estarían ao seu alcance, máis que en contadas ocasións, e para moi contados individuos. Era unha erótica imposta socialmente, que logo iría derivando poos derroteiros da pornografía, a prostitución masiva e outros varios camiños de alienación social.

A mesma libertade, que se lle parecía conceder á ama de casa USA era totalmente ficticia.

E por iso, ademais da Pin Up, nacía o concepto do ser humano VIP. Era alguén que tería a posibilidade real, por moi pouco tempo, de gozar do privilexio social de ter un nivel de poder dun auténtico poderoso.

En certo xeito viña ser unha variante del "Self Made Man". Banderín de enganche civil, que usaba a SAD USA (e logo a mundial), para atraer aos novos mandos civís, tanto desde unha aula universitaria, como desde unha banda xuvenil en barrio baixo urbano, por moi conflictivo que fose.

En resumo, a muller como obxecto sexual, a poseer por unha módica suma. Ou, en casos extremos, pola venta da propia conciencia, tal que un moderno Fausto.

E, para iso, se necesitaba un adn social moi potente, xa que debía crear ao memso tempo, adictos masculinos, para pelexar pola muller obxecto... e, como non, adictas femininas, para ocupar o corpo esas mulleres obxecto. A mente da muller obxecto, Pin Up ou ama de casa tradicional, non necesitaba ocupación de ningún tipo, salvo algunhas nocións básicas de "saber estar en sociedade". 

A muller e a Ciencia (e VI)

E meténdose algo máis adentro (do corpo humano), que pode pasar?

Que os profes de Ciencias Naturais xa non podemos ensinar o que ata hai anos ensinabamos. Xa que o ADN pasa a ser algo meramente secundario, para definir o que debe ser un ser humano. Dito irónicamente.

Xa non no tocante a cor de pelo, de ollos, número de dedos... mesmo se se ten útero ou non... todo vai quedar decidido pola vontade do ser humano, aínda que teña todas esas características, sexan masculinas, femininas ou neutras (ata hoxe).

Din os evanxélicos queer, que depende de "como se sinta" : home ou muller. Para nada vainod etereminar aexistencia dese aparato repoductor masculino ou feminino. 

Todo dependerá de como, este ser humano, se acomode no corpo que o ADN lle foi deseñando. Unha vez nacido (suponse que antes non), xa pode decidir si lle vai gustando o seu corpo de muller ou de home. Din eles, e parece que sin dúbida algunha.

E xa deixamos de lado o problema dos hermafroditas humanos, que se supón teñen menos dereitos que aqueles humanos, aos que o Evanxeo Queer considera como merecedores do cambio de sexo.

O ADN valerá para algo?

Ter útero, ovarios, clitoris deixa de ser determinante, para dicir o sexo dun ser huamnao recén nacido.E xa no hai que se meter en características psicolóxicas, que a natureza lle deixou marcadas á portadora de cromosomas XX, para que poida exercer o mellor posible co su futuro papel de nai.

Ou será atmén esa marca natural no ADN,(ser nai) unha simple tatuaxe, que algún avispado "terf" (se dirá así?) meteu polo medio, do proceso de maduración, antes do nacemento? Ou nese meses iniciais na vida do bebé.

Porque, en que momento se inicia esa transición no cerebro do bebé, para se situar en corpo non apetecible? Será con dous meses, con catorce, con catro aniños... ou pode que, moitos se sintan disconformes co seu corpo, a partir dos sete anos. Cando a Igrexa católica decía que "nos viña o uso da razón" ás crías humanas. E por iso se facía a Primeira Comuñón, que certificaba o bautismo perpetrado cando se era recén nacido. Así de científica é a Igrexa Católica.

E o cromosoma Y será un conto chino?

E que nos dirá o Evanxeo Queer, sobre estas "menudencias" xenéticas? Quizás sexa unha parte da ciencia (a xenética), que non lles dá moito gusto tratar con ela. Demasiadas preguntas sen contestar, para todo evanxélico?

Porque se o corpo non te gusta con sete aniños, co teu cerebroaínda en fase de maduración inicial (fase infantil), que importancia ten a existencia do cromososma Y? Se supón que o ADN será abondo independente, como para permitir un desenvolvemento de caracterísiticas de femia, aínda non tendo esa conformación de XX. Para qué a necesitas? Pode que a natureza non sepa facer ben o seu traballo, por moito que tardase millóns de anos en seleccionar a mutación que deu no homo sapeins.

Se parece que abonda coa vontade do nene, que quere mudar de sexo, para que tanto esforzo?

Porque agora os XY serán mulleres, se "eles" queren!!

E, ademais deste tipo de aspectos científicos, habería que lle preguntar aos adultos que promocionan estas ideas, algo sobre o seu apoio a estas crías humanas que se ven na querencia de mudar de sexo. 

Habería que se preguntar, por exemplo, polo papel de pais e técnicos no comportamento dun ser humano, que quere iniciar unha transición sexual. Especialmente se se vai facer en base a engadir sustancias químicas, operacións quirúrxicas e, sobre todo, introdución/inxerto de pensamentos, que non son propios da cría humana, que eles din quere facer a transición. Unha cría con sete anos, aquí non falamos de adultos transicionais, que vai acabar con ese tipo de pensamentos no seu cerebro, como se realmente fosen seus. 

E iso non se chamou sempre, lisa e rasamente, lavado de cerebro?

Así que non loitemos por mudar esa SAD, que tanto maltrata aos seres humanos "diferentes". Sexa por caraceterísticas físicas ou por características psíquicas. Non tentemos modificar o sistema chamado educativo, auténtico sistema domesticador, para unha integración (non mera inclusión) natural e libre das cías humanas, que podemos considerar como diversas. Vai con ironía!

Sexa por ter algún tipo de característica autista, de orientación sexual ou de gustos por calquera actividade creativa, que a sociedade, aínda supoñendo que xa non sexa SAD, non quera integrar.

Precisamente, na liña do noso querido adn social, temos que defender esta consideración do cambio de sexo (en crías humanas!), como unha aberración, sempre que se faga antes de que o cerebro da cría humana, poida reflexionar sobre o positivo e o negativo do cambio de sexo tan ansiado.    

Dá igual ser XX ou ser XY, mentras o cerebro non está maduro para pensar (ademais de sentir), analizando con seriedade racional o posible cambio de sexo, que narices fan os adultos manipulando a unha cría humana, nese fodido trance?

Que sacan en limpio esos adultos? Por que resulta moi difícil pensar en que no sacan algo de proveito personal, con esta defensa acientífica do cambio de sexo. E xa volveremoso a falar deste cambio, cando metamos un cerebro xa adulto na ecuación do cambio:

Ti (o teu cerebro inmaduro) + Mamá (o seu cerebro maduro) + Psicólogo (o seu cerebro maduro = TRANS 

E supoñendo que os dous adultos que interveñen na ecuación, teñan realmente o seu cerebro maduro, porque hai moito adulto con cerebro inmaduro (é dicir, perdeu parte da súa adolescencia).

E digamos ademais que, esta ecuación, non é moi fácil de resolver. E que, ademais, pode non ter solución ou dar varias solucións, o que fai casi imposible escoller a correcta HUMANAMENTE.

A muller e a Ciencia (V)...

 

E que tan complicado é o cerebro...

Non é o mesmo sentir un pinchazo, no brazo por exemplo (un simple rosal), que sentir algo, unha atracción forte, por outro ser vivo (amor, por exemplo, sexa o que "eso" sexa). E, neste caso, a intervención racional segue a ser casi inexistente. Ven sendo meramente reflexa, no primeiro caso, e pouco máis que emocional, no segundo.

Pero se te convén seguir pillando amoras, unha vez pinchado, ou continuar sendo amigo desa persona, unah vez que te dá cabazas non requiren, en principio, en canto  ao teu futuro, tomar grandes decisións racionais. 

O profundo amor, por exemplo, pouco vai necesitar a intervención da parte racional do cerebro. Pero se o vas dirixir, ese amor, cara un ser humano do propio sexo ou, xa non digamos, mudar o teu propio sexo, entón iso xa é outro cantar.

Deixar de ter conciencia feminina/masculina, para optar pola conciencia de sexo "contrario", iso sí que precisa un cerebro maduro. A ser posible, moi maduro. 

Posible frase dun feminino trans...

Calquera achegamento ao problema do cambio de sexo, non se pode facer nin por aproximación "a ver que pasa", nin por escasa reflexión, sobre o que supón científicamente e socialmente ese cambio.

Nada que facer antes de alcanzar un nivel de maduración cerebral determinado. Non se pode montar un edificio a base de xuntar mollos de palla, tal como fai un porco no conto dos"3 porquiños". E menos cando non hai edificio construido o por construir, que se poida comparar en complexidade a un corpo humano completo.

E, ademais, non se pode un sentir nun corpo errado, antes de ter unha boa idea do que é ese corpo que habitas. E, menos aínda, de saber o que é o novo corpo que queres habitar.

Demasiadas variables, para atopar unha solución facilona deste tipo de ecuación diferencial. Porque  non se trata de traballar co simpel algoritmo dunha ecuación de segundo grado. E aínda esa xa presenta a dificultade de ter duas solucións. Sendo posible que unha delas, non sexa unha solución real.

posible diálogo entre feminino e feminino trans...

E falamos de ecuación diferencial, pero, esta que tratamos agora, resulta aínda moito máis difícil de resolver. Porque a interrelación entre as diversas variables da ecuación, fai que nunca será fácil escoller unha, como variabel principal, para solucionar a ecuación. Porque, unha vez fixada unha variable, automáticamente implica que varien instantáneamente varias das outras variables. Porque non é matemáticas, é VIDA!

Para nos "entender", podemos dicir que estamos resolvendo unha "ecuación viva". A "x" no é un simple número (enteiro, real, complexo...) que buscamos. Esa "x" ven sendo unha situación máis ou menos negativa, para o ser humano que a recibe. Ven ser algo moi parecido ao intercambio xenético que se produce no ADN : non pode haber cambios aillados, todo cambio presupón un posible cambio adxacente.

Neste caso que tratamos, que obteñamos en principio a solución trans, non impide que, co paso do tempo, notemos que tal solución non era realmente viable. Ven sendo como se, ao final do proceso,  tiveramos unha especie de aborto, en vez do esperado bebé.

posible implicación doutros na decisión final!!

E todo, porque "sentirse muller", non é o mesmo que "ter conciencia" dese sentimento. Sentir é un primeiro paso, simple función de relación, co sistema nervioso al ralentí. Ter conciencia de algo, ven ser o poso dese sentimento ao pasar polo cerebro, unha vez que lle dimos voltas e voltas, coa nosa inteligencia emocional. E, sobre todo, habendo pasado de cando en vez, pola parte racional da nosa intelixencia.

Pero esa parte racional da que falamos, non estará nunca madura se non entramos na pubertade. Quedan varios anos de adolescencia, para que poidamos estar algo seguros de que vivimos unha adolescencia. Porque, non debemos esquecer, que vivir a adolescencia é só unha posibilidade. Tan seguro é que a viviremos, como que a podemos perder se non temos coidado (moito), nese proceso de vivencia.

E que unha vez vivida a nosa adolescencia é cando podemos visualizar internamente, como é o noso corpo, como é o corpo alleo, e, polo tanto, empezar a sentinos ben ou mal, en función desas miradas internas (e propias, non alleas!).

Porque, en caso contrario, xa podemos estar dando algún psao que outro, camiño de perder precisamente esa adolescencia que acabamos de empezar.

A muller e a Ciencia (IV)...

 

E contaremos moitas mentiras, os profes de Ciencias Naturais na clase?

Pero chegamos ao centro da cuestión, na hora de pensar o que somos...

Porque se nos definimos sexualmente por los aparatos reproductores que temo dentro do noso corpo, todo parece estar ben claro. Pero se temos en conta o sentimento, aínda que non estae moi claro que eso precisamente, entón as cousas xa non están tan claras.

E falamos do que "sentimos", non do que somos ou quixeramos ser. Así que a cousa se complica. Dun xeito artificial (con perspectiva social, máis que científica)  pero se complica. E moito.

Así que imo establecer un paralelismo coa toma de decisións que se dan nun ordenados, en función de que a memoria decisoria sexa a RAM ou sexa a ROM. Algo que podemos comparar (flexivamente) con tomar decisións a nivel de inteligencia emocional ou inteligencia racional.

Se temos en conta que as emocións non controladas polo raciocinio, son os que chamamos "sentiemntos" (a súa afloración), que poden ser moi profundos, pero tamén son volátiles (de memoria REM). Porque a sáu fixación na memoria ROM vai depender de que a intelixencia racional os poida controlar, de xeito que se inscriban dunha forma lóxica e sen causar perxuicios "durmintes".

Porque iso que se fai, cando os excesos emocionais se introducen na memoria ROM, sen control racional, ven sendo cando estamos metendo dentro de nós determinados traumas, que van ir aflorando como taras ao longo do que nos queda de vida. A fin de contas son marcas casi xenéticas, que quedan gravadas a lume na nosa memoria, aínda que sexa nun nivel  inconsciente. Actuarán como parte esencial do adn social negativo que nos "acabamos" de inxertar.

Un cerebro para controlar "todo"...

A diferencia dos aparatos reproductores, esta unidade central que controla a función de relación (sistema nervioso), poucas diferencias presenta entre un corpo masculino e un corpo feminino.

Aínda que, como as meigas galegas, habelas hainas (algunhas diferencias secundarias). E outra cousa é que, do cerebro humano, sepamos tan pouco, que podemeso ben dicir que aínda non sabemos ren. Casi tan pouco como do que pode fundamentar un amor de por vida, entre dous seres humanos. Ou saber a  razón de que a mecánica cuántica sexa tan difícil de entender, aínda que dea tan bos resultados experimentais.

todo o que pasa no noso corpo...

A cuestión é que, a diferencia da cuántica, o proceso de funcionamento é moi diferente entre os"electróns masculinos" e os "electróns femininos".

Ata a fase puberal notanse moi poucas diferencias, pero, a partir de aí, o estoupido da sexualidade se dispara dun xeito moi distinto: empeza antes nas femias, remata máis tarde nos machos. E, sobre todo, a relación entre madurez emocional e racional evoluciona moi diferente. Desbócase prácticamente no cerebro feminino. Mentras que no masculino segue un tempo aletargado.

incluida a sexualidade!!

Así que sí. A muller ª"por natureza". A nacida muller terá un proceso da pubertade moi diferente do que ten o home. E non só pola menstruación.

E agora non penso argumentar o motivo de que segue a ser primordial que unha muller nacida non se merece ningún apelido como CIS. Está perfectamente determinada, porque para algo ela é a que nace muller. O do "corpo errado" ou propoñer que alguén pode nacer muller tendo todo o sistema reproductor de home, é algo máis propio de mundos fantásticos que de mundos científicos. 

Outra cousa pode ser pensado ese proceso de cambio na etapa de adultos. Sempre como proceso.

E incluso pode ser discutible na adolescencia. Pero unha cría humana, recén nacida, é muller ou home segundo o tipo de sistema reproductor que posea ao nacer. O resto é elucubrar en modo astrológico, en vez de astronómico.

Polo de ahora quedaremos en que "sentirse mulle" non define para nada que un ser humano sexa realmente unha muller. Repito : nesta fase inicial de recén nacida. E así ata pasar a primeira fase de cría humana(infancia) e chegar á adolescencia. Onde pode emepzar "o debatible".

Básicamente porque a esta as alturas non se pode tomar conciencia. Nin sequera por aproximación, xa que a madurez cerebral non permite ter nin pensamentos racionais nin pensamentos emocionais. Un bebé sinte como sinte calquer animal (cos sentidos), pero non pode ter sentiementos nin de si nin de outros seres (vivos ou inertes). Aínda non. Non está na idade de se facer unha reflexión cartesiana, poñéndose a pensar como un adulto. Nin sequera un adolescente "avanzado". Aínda non pode saber que existe.

A toma de conciencia humana, os demais animais non a teñen, é algo máis que facer un cursiño rápido de calquera evanxeo máis ou menos profético.