E que podemos dicir da fame no mundo e do adn social negativo (ou positivo)?

Pasar unha guerra márcate "por vida", pero, pasar fame, tamén te marca para sempre...

Porque pasar fame te impide madurar correctamente. Déixache inválido mentalmente. Impide así que cumplas co labor rexenerador, que traes marcado no teu ADN

O adn social negativo dun famento lle impedirá ter a enerxía necesaria, para a súa actividade prevista xenéticamente, de rexenerar a sociedade que os adultos dominantes foron deixando desgraciar, pouco a pouco

A fame tamén deixa marca no adn social das crías humanas... 

Estas crías, que necesitan unha parede para se soster, sin caer tumbadas ao chan, de onde sacarán forzas para facer un traballo de rexeneración social? Se non poden sequera rexenerarse a si mesmas, para ter unha adultez mínimamente natural e libre.

Chegara ser integrados no ecosistema onde viven, e sendo creativos, en vez de pezas anquilosadas da maquinaria social, que controlan perfectamente os adultos dominantes.

chegando a ser un lastre enorme na súa maduración...

De nada vale que a natureza (sexa o que iso sexa), lles marcara coa facultade para mellorar ese ecosistema, noso aspectos que se foron degradando. Por exemplo o vital equilibrio enerxético, ese que pouco a pouco se foi desequilibrando, polo exceso de consumismo enerxético dos habitantes do planeta.

Excesivo consumo de ricos e pobres. Pero sen ter a mesma cuota de responsabilidade nese despilfarro enerxético, uns e outros. Porque, que responsabilidade no consumo excesivo de comida pode ter unha cría humana, que non come nin sequera unha vez ao día? E, para colmo, tocaralle morrer "algún día da semana que ven".

e tamén afecta ás crías do chamado "1º mundo"!!!

E evidentemente o problema non é só das sociedades, onde os adultos manteñen un nivel alto de pobreza, sexa con guerras ou roubando toda a riqueza material, que lle poidera servir aos habitantes dese país, para mellor sobrevivir.

Non.

O consumismo enerxético excesivo e a mala xestión dos alimentos, que se producen nun país, ven sendo un problema nos países chamados ricos, do primeiro mundo... neles tamén se dan bolsas enormes de famentos, con moitas crías humanas ás que só lles queda un futuro próximo : morrer de fame. Ou como mínimo padecer insuficiencias físicas e mentais, que lles imposibilita para cumplir coa súa maduración natural. O que lles vai impedir, como consecuencia lóxica, ser os rexeneradores sociais que dicta o seu ADN.

Ven sendo un exemplo de adn social negativo, que lles vai impedir ser adultos completos.

Ademais o cabreo non nos vai dar de comer...

 

O cabreo mesmo pode espantar a pesca...

Salvo que lle quitemos comida a outro ser vivo. Ou que sexa el o noso alimento.

E seguimos co mesmo illote pousado no mar, esperando que a natureza monte de novo en cólera e decida facela desaparecer, ou, pola contra, que aumente de tamaño. Xa que igual que emerxeu unha vez, hai xa moito tempo, pode seguir medrando a cordilleira marina que a sustenta.

Este illote non necesita relacionarse, non sinte se algo se lle achega ou non. Nin tampouco necesita alimentarse, xa que non ten vida que gaste enerxía, e polo tanto non a necesita repoñer.

A vida é moi complicada, require paciencia...

Pero un pescador si necesita comer. Xa pasou da fase inicial de molécula primixenia, viaxeira e complexizada ata máis non poder (naquel momento). Pero segue tendo unha necesidade vital, como toda materia viva : Tense que nutrir. E por iso pesca.

E se pode cabrear se non pican, pero a súa vida en sociedade xa lle ten aprendido que non se pode enfadar cos peixes, porque eles teñen escrito no seu ADN, que deben evitar ser pescados. Ven ser, o que podemos chamar xa ,"unha lei da vida": ti me atacas e eu me defendo.

Así que se establece esa loita pola vida, entre un ser vivo que necesita comer e outro ser vivo que necesita non ser comido. Pero desta complexidade vital imos pasar polo de agora. Aínda toca seguir reflexionando sobre o control do cabreo, sobre todo o "cabreo imposible" da natureza.