Adaptarse é ocultarse, non é desaparecer...

 

A arte do disimulo...

Ademais do típico disfraz, agora (coa Nova Biblia Queer) chega con ter un deseo moi profundo, de querer cambiar de sexo... e chas, xa está feito!

Todo o mecanismo ideado pola natureza, para definir un sexo masculino (Adán) ou feminino (Eva) desaparece. Millóns e millóns de anos, de traballo natural, pasan a estar obsoletos. Porque xa se pode mudar de sexo, mesmo barallando outros tipos de variedade sexual, polo simple desexo dun cerebro humano.

Ese cerebro, que tantas cousas ten que decidir en función da súa maduración, agora ten tamén que decidir sobre o sexo que queremos ter os seres humanos.

Nin Yaveh nin ADN...

Aínda que xa tocaremoso o problema dos cerebros inmaduros, eses que non "poden" decidir, segundo a ciencia "clásica", agora podemos supoñer que un cerebro maduro (postadolescente) xa está ben preparado, para decidir se o teu corpo te gusta ou non. Para decidir que prefires usar o corpo do clásicamente considerado "o outro sexo"... e mesmo, postos a xogar co futuro, quixeras ter un cambio mental cara outro tipo de animal non racional.

Todo iso, sen sufrir unha adultez inmadura, por ter perdida a adolescencia durante esa etapa da súa formación adulta. Porque entón, pouca capacidade de decisión real vas ter!

Ven sendo, como se amodo de fase de transitoria, antes de "ser can", poidas sentirte negro, aínda que teñas a pel tan branca como a neve. Se se trata dun problema de cerebro, de "crerse" un determinado tipo de corpo, por que non vai ser posible facer profundas transformación materiais? Xa non só mentais.

Sempre houbo individuoo capaces de "sentirse" como si fosen un Napoleón, por qué non avanzar en ese territorio tan tan marveliano?

xa chega con querer...

Ademais, como bo dogma bíblico, por qué non permitir que Eva se considere unha muller "cis" (non transformada? E así o novo Adán II, teña dereito a ser denominada muller "trans".

Como decimos sempre, está o problema das crías humanas, esas que necesitan aínda pasar por un proceso de maduración, que a ciencia clásica divide en Infancia e Adolescencia.

Pero non hai problema, se Adán e Eva son creados xa adultos (para qué pasar polo esforzo de madurar, pensaría o Yaveh?). E se xa non necesitan ser crías humanas, por qué o novo Adán Trans (antes Eva II) non pode aparecer xa maduro y puro, como un macho adulto? Tal como lle pasou ao Adán II, que mudou nunha Eva Trans.

Simple cuestión de fe!

para mudar en muller!!

Claro que segue habendo máis problemas. Entre outras cousas, porque Eva demostrou xa na Biblia Tradicional, que non é un ser humano que diga fácilmente Amén.

O demostrou roubando unha mazá, do que podía ser a Árbore do Coñecemento, que o pillo do Yaveh lle prohibiu comer. E agora tamén vaille dar a lata ao Yaveh, cunha nova petición.

Porque ela quere ser home. Non lle gusta ser Eva. Así que o seu cerebro xa adulto (de nacemento) será capaz de a convencer para que Yaveh a faga un "home". E resulta lóxico pensar, que o Yaveh pasará polo aro, xa que el non pon tantos problemas para cambiar de sexo, como pode poñer a Ciencia. Ela, como feminina que é, tamén é moi quisquillosa con isto de "cambiar de sexo".

Pero tamén podemos esperar, que Eva, como muller, entenderá mellor o gran esforzo que fixo a natureza (sexa o que iso sexa), para atopar a diversidade sexual. Polo que pode asumir que, o simple desexo dun grupo de seres humanos, non a convenza de que si ten lóxica ese cambio.

Y sí, habrá que darle aún un par de vueltas a esta idea tan bíblica, de que el cambio de sexo es un mero asunto cerebral. Y no digamos si metemos, en esta ecuación "del cambio", lo que algunos seres humanos quieren conseguir : que desaparezca la sexualidad binaria... esa que favorece la diversidad genética y que cada individuo haga de su capa un sayo. O una saya. O incluso un saye.

Ser/estar home, ser/estar muller...

 

Para o mundo británico, escribiríamos mellor, para diferenciar os conceptos, "ser/ser" muller ou "estar/facer de" muller.

Porque son duas cousas moi diferentes. Na lingua española, o concepto ser non significa o mesmo que o concepto estar.

O concepto de ser xa conleva implícito a situación de ser acto (ou estar en acto), cando se fala de que algo é, ser muller por exemplo, xa se pasou da posición física de "estar en potencia". Con esa diferenciación aristotélica, notaremos que estar de mujer (hacer de mujer) solo indica un estado de potencia. Un estado (de potencia) onde o acto (propiamente dito) atópase "inconcluso". Sin finalizar.

No caso da transformación sexual poderíase dicir (filosóficamente), que en esencia o/a trans sigue sendo home, aínda que se atope en transición ao estado de muller. E mesmo se estivera quirúrxicamente adaptada a un corpo "feminino". A qué non é tan fácil como parece?

Porque se a muller está definida polo seu aparato reproductor, fixado por un ADN feminino, e agora queremos establecer outra definición, que aínda non existe, como podemos establecer que ser/ser muller e ser/estar muller son a mesma posición (filosófica)? E o mesmo se pode dicir, con más claridade, científicamente.

O que pensamos como muller...

Xa o gran Lang fixo, na súa Metropolis, a exposición fílmica desta reflexión de hoxe : narración moi simple, pero moi completa (se nos poñemos a interpretala). Temos duas mulleres, unha delas real e a outra unha autómata. Ou podémolo ver como que só temos unha muller (de verdade, a que era e segue sendo muller). Mentras que a outra, autodefinida como muller, só é muller en apariencia. Podemos observar, que "está de" muller, "fai de"muller, pero, nese momento histórico, nada permite comprobar que, efectivamente, se trata dunha muller (completa). E menos tan muller como a outra.

Porque se observamos o aparato reproductor e segue tendo o masculino, que a pode facer muller  (á mirada atenta do noso cerebro)? Acaso o decide o seu cerebro? Un cerebro que decide "porque si" (máis ou menos rodeado de razonamnetos teóricos), que se sinte muller?

Porque o aparato reproductor é algo "experimental" (comprobable). Incluso se se trata dun modelo quirúrxico, pero no cerebro? Como nos adentramos nel, para comprobar de primeira man ese tipo de cousas que definen ao que era home, como muller a partir de agora?

non deixa de ser muller en POTENCIA...

Tomemos o caso da Rachel en Blade Runner. A fabrican como replicante con capacidade para xestar. En principio temos a unha replicante muller (femia). Pero se ela decide ser home, porque Deckard fose, por exemplo, homosexual, xa vai chegar co desexo da Rachel, para ser considerada como un replicante "varón"?

Qué tipo de cambios se teñen que dar, ou estar dados, (xenéticamente) no cerebro de Rachel, para considerar obvio ese cambio de xénero/sexo?

Porque este tipo de cambios estruturais, resultan moito máis complicados que os cambios que pretender conseguir os colegas do Roy. Eles, simples replicantes Nexus 9, só piden vivir máis de 4 anos. Pero iso é un simple cambio xenético no momento de "fabricalos". Nada difícil científicamente.

Algo que nos leva, como quen non quere a cousa, a pensarar que é algo emparentado co problelma desta Rachel xestante, que queer ser home, para conxeniar mellor co seu noivo gay. Porque se entende que, na fabricación do Nexus "normal", lles acortaran a súa data de caducidade, para evitar gastos de mantenemento. Pero... para que querían eles vivir máis se, desde o punto de vista humano, vivian unha vida inhumana? Por qué querer sobrevivir? 

Ou sería que, realmente, o que eles pretendían era ser libres, como seres humanos "de verdade", aínda que fose moi pouco tempo. Unha película, Blade Runner, para pensar moito máis do que en principio parece.

aínda que nalgún momento se mude en ACTO!!

Pode que no fondo, tanto ao Roy como á Rachel se lles teñen censurados, no momento da súa fabricación, os xens que marcan ese tipo de asunto xa indicado: ao replicante Roy, vivir arredor dos 100 anos e á replicante Rachel, ter capacidade para quedar embarazada. 

E no caso da Rachel, dubido moito que tivera capacidade para cambiar de sexo. Como moito, en función do contexto sociopolítico do seu ecosistema, lle permitirían mudar de xénero.

E ata aquí chegamos co problema do Evanxeo Queer, no seu aspecto científico.

Podemos trasladarnos un momento ao territorio filosófico. Nesa filosofía aristotélica, na que explica que somos algo "en POTENCIA", o que levamso dentro (un ADN, por exemplo?). Pero logo temos que desenvolver esa capacidade, para chegar a ser ese algo "en ACTO". 

Roy quere ser un humano (en acto) para que viva moitos anos. Suponse que descubriu as ventaxas da xubilación.

Rachel quería ser macho (en acto), para poder liarse co Deckark gay. Aínda que ela era realmente un macho, tanto en potencia como en acto. Estaría de acordo o Arsistóteles, para engadir unha nova situación/concepto filosófica? Que a mente humana abonde, para pasar dun "acto femia" a un "acto macho", a partir da "potencia femia"... simplemente por o desexar a Rachel? 

Onde está o problema?

Pode ser que os cambios evolutivos non funcionan polo simple desexo dun evangélico queeer, que desea ser transformado, casi, como quen di, polo placer de "ser diferente". Ou esaxero?

Os millóns de anos de traballo seleccionador da natureza (seax oq ue iso sexa), tirados ao cubo do lixo, porque estes novos profetas decidiron se erguer diferentes, de como se acostaron anoite?

Consideremos que estamos, aínda, nunha etapa "preadolescente" da Humanidade. Calquera cambio necesita moita reflexión. Nosa e da natureza. Así que nos preguntamos se terá certo sentido (científico), poñerse a reflexionar sobre a reproducción sexual, e a conseguinte divisisón sexual que se deu no mundo animal, especialmente no "sector humano" (dado o seu grado evolutivo)... para tentar dar este salto concreto, no "equilibrio" sexual, cando xa temos abondo apremio con restablecer primeiro o equilibrio enerxético do planeta.

A muller e a filosofía...

 

E será a muller un pensamento típicamente masculino?

Xa "llo dixemos" moitas veces ao gran Sócrates, por que tanto pensar na Beleza da Natuerza ou do Home (e da Muller, supoñemos), pero nunca se preguntou polo feito de que, esa mesma muller "Bela", estivera destinada a unha posición secundaria na pirámide social grega?

Cheira un pouco a que no fixo correctamente os seus deberes filosóficos. Pero xa é auga pasada, agora toca analizar como baixan as augas deste río, que podemos chamar "o machismo primixenio".

Por que seguen baixando a súas augas tan cheas de mentiras e maltrato, por exemplo, cara ese 50% tan importante da Humanidade (chamado Sector Feminino)?

A muller pensada polo home...

Será que realmente o Sócrates foi incapaz de pensar nunha muller realmente libre. Non podía iamxinar a una mullerer exactamenete igual, en dereitos debers, que un home? E de ahí baixan estes lodos machistas, en todo o discurrir filosófico desde entón?

Xa non chega que o chamado San Pablo, caído do seu cabalo, reduxera o platonismo a unha mestura de idealismo varios, para erixir a relixión do vaticanismo católico. Ademais, se preferiu derivar cara un aristotelismo viciado, por excesivamente racionalista (que non racional), deixando de lado as orientacións incabadas dun más emocional Sócrates.

A muller que pensa ser home...

E se o Sócrates non rematou o seu pensamento libertario sobre o concepto muller, como podemos nós valorar filosóficamente a súa idea de"ser muller", ma´si en pleno século XXI?

E, o peor, qué facemos coa nova idea queer, de que sexa a propia muller quen se pense a sí mesma como "varón"?

Xa "vimos" estes días, que científicamente resulta irrisorio, pero, acaso pode ter unha base filosófica menos mediocre?

Barbie (muller) sinte que está nun corpo equivocado e decide querer ser home. Que base filosófica pode usar, para manter en pé ese concepto de "novo home"? O que no Novo Evanxeo Queer se denomina home TRANS.

Se o Sócrates tiña grandes problemas, para definir filóficamenete a unha muller, que poderán facer os afeccionados queer?

Pensar científicamente ou filosóficamente queda (segundo eles) para outros animais, que non teñen intelixencia racional nin emocional. Pero teñen un instinto tan avispado, como para non entrar a xogar coas cousas que permiten definir o sexo. E máis dada a importancia extrema que a reproducción sexual ten para a chamada natureza (sexa o que eso sexa).

Seguro que os machos alfa non se preocupan de si están en corpo equivocado ou non. E iso que o seu instinto de supervivencia debe ser moito máis intenso que calquera sentimento humano, por moi profundo que sexa. 

E pode que, por iso precisamente, terían menos dicicultades para sobrevir como especie. Se non fose polo acoso do ser humano actual, tan mediocre versión de homo sapiens.

E a muller que quere pensar en si mesma!!

Porqie ,afin d econtas, e mentras non avancen os acambios evolutivos nun sentido de acalarar este tipode asuntos : que tipod efiloosfía pode buscara unah muller (naciad hembra) ma´siq ue a seguriaddaea de wque o contexto da muller non retrocede. E, osbre tood, avanza, sobre un terereno non demasiado paantanoso.

porque o probelam d etodos oss profestas, e do seu Evanxeo coa terraa prometida, é que foron ata hoxe unha sserie d ecomecocos reais (non só so hai virtuais), msotarndo un xogo virtual, no que as probabailidadae son ma´ximas en todods os finais de detroce feminino.

mentaras non se demsostre aexisetncia das Amazonas, e, como non, que foar unaha sociedadaea realmeneet libre... aque xogo qureemso xogar?

Sexamos serios (e serias e series)... aínda estamos entrando (século XXI) na adolescencia do proceso evolutivo do ser humano, desde un punto de vista histórico. Aínda nos está costando moito sair da Infancia da Humanidade. E veremos se somos capaces de sair dela!

Existirá a adaptación e readaptación "sucesivas"?

 

E que poden dar de si os experimentos humanos?

Podémosnos preguntar : Pode suceder unha desdomesticación a todo proceso de domesticación? Estará nesa posibilidade o camiño para pensar, que o ser humano pode chegar a ser algún día realmente libre?

Porque está moi ben pensar neste tipo de universos virtuais que, como o desta Cicely ou os máis típicos do Walt Disney, mostrar universos irreales de aventura e amores casi imposibles. Donde incluso unha Bela e unha Besta, poden ter unha gran historia de amor. Ou unha nativa usamericana e un colono británico, como ven ser o caso da Pocahontas.

Imposibles no mundo real, porque este nunca será o que nos amosan nesas películas tan "de Hollywood".

O mundo real está mediatizado por unha versión mediocre de homo sapiens, que, polo de agora, non fixo moito para dar os pasos necesarios, no proceso da evolución natural e libre da especie humana.

Máis ben fixo todo o contrario.

Un ADN libre, tal como o xenera a natureza...

Así que volvemos ao noso Cicely, pero, neste caso, ao real. No ao da serie de TV. Situémonos nun  bosque real, onde o lobo é señor e amo. Mentras lle deixe, algún que outro posible depredador, que lle invada on seu ecosistema natural.

E ahí teremos a un ser vivo, co seu ADN a tope. Natural e libre. Facendo de macho alfa, de lobo obediente, ou de femia disposta a ser a que trae a este mundo ás novas promocións de lobatos. Y, como non, temos a esas crías de loba, que deben aprender moito. Necesitan saber moitas  cousas, que lle permitan adaptarse ao ecosistema onde lles vai tocar vivir.

Dito coa linguaxe que empezamos a usar por estes lares : teñen que se deixar inxertar un adn social animal, totalmente instintivo e positivo. Para que a semente escrita no seu ADN, os mude en auténticos lobos adultos. Lobos e lobas. Xefes de manada ou simples "soldados". O que "lles toque" xenéticamente.

Un ADN reconvertido en adn domesticado...

Pero sempre será, o seu destino xenético natural, algo que supoña vivir en libertade. Non vivir domesticado polo ser humano. O seu fodido e antinatural domesticador. 

Porque, como se verá ao longo da historia humana, o adestramento do lobo será un suplicio para a súa especie, unha vez domesticada. Mesmo para os que aínda queden libres, por esa obsesión enfermiza do ser humano en non recoñecer os grandes erros que pode ser capaz de cometer. Especialmente na súa relación coa natureza. E neste caso concreto o cruce tan irracional de cans domésticos. O que ten levado a criar razas totalmente irercuperables como aniamis de uso doméstico. Só valen para loitas de cans e acabar como cans asilvestrados, en modo salvaxe incontrolable, unha vez que consiguen ser liberados. 

E así, con este caso podemos reflexioanr sobre un feito claro de desdomesticación, que no caso da readaptación human tipo Dr. Fleishman no nos permitía facer.

Porque unha boa pregunta podería ser, que lle pasaría ao Dr. Fleishman se, unha vez que se afai á vida pacífica e campestre de Cicely, as súas circunstancias vitais o devolven ao peor ecosistema posible de NY? Sería o mesmo doctor, bonachón e pacífico, ou se convertiría nun Don Nadie, quen, unha vez enfadado, esatría disposto a ser máis bruto que os típicos brutos do barrio onde lle tocara vivir?

Un adn domesticado reconvertido en adn salvaxe!!!

Porque no noso ADN están moi ben marcadas as fronteiras, apar no seguir sendo un puro e instintivo animal irracional. Eses límites xenéticos humanos nos dan a capacidade de racionaliza, sen esquecer a de nos emocionar, para que sexa máis fácil atopar un equilibrio que evite o noso descontrol mental.

Iso que  precisamente, pretenderá romper o inxerto dun adn social negativo, para poder manter o control do noso comportamento social.

Así que nos preguntaremos, que tipo de ser humano iba ser ese, que foi readaptado no territorio de Alaska, cando se ve obrigado a comportarse como "un can" reurbanizado en NY, para se defender no novo e violento ecosistema de NY?. Seguirá sendo pacífico, o se desatará o peor de animal instintivo que estaba agochado aínda dentro? 

Ven acostumado, por exemplo, a que a comida non é un problema. Sempre había alguén para lla dar. Pero agora terá que pelexar por ela. E se para iso necesiat matar matará, xa que o posible equilibrio "ecolóxico" alcanzado en Cicely, xa non lle vale paar nada en NY City. Cando ademais a ley da selva novaiorquina é moito máis salvaxe e traicioneira que os bosques de Alaska. 

De feito se temos en conta a adoración do humano novaiorquino polas razas de cans máis brutais, temos unha idea clara do que esperan dun can asilvestrado. O caso do Cairo Branco do Jack London é outro bo exemplo de como a interacción entre domesticación e desdomesticación, sempre se librará con máis perxuicio para o can/humano readaptado. Cando se ve obrigado a sufrir un proceso de volta a unha selva urbana. 

Así como o can asilvestrado, acostumado a vivir co humano, vese obrigado a volver a unha vida salvaxe, nun monte que xa non controla, como cando era un lobo natural e libre. 

E como se (re)adaptan os nativos, aos cambios dun determinado ecosistema?

Supoñendo que se queiran readaptar, a un adn social diferente...

... aunque iso non queira dicir que deba ser un adn social negativo. Hai moitos posibles adn sociais, para revestir (fructificar) o que ven escrito no ADN, e todos de tipo positivo. Cada ser humano se ten que ir adaptando (e readaptando) en constante evolución, ao que mellor "o vista".

Para iso hai que vivir nun ecosistema tipo Cicely, onde o revestimento (maduración) das marcas do teu ADN, se fagan dun xeito claramente natural e libre.

Pero coidado, porque na vida real non existen os Cicelys virtuais. Os ecosistema reais son moito máis traicioneiros, especialmente por estar controlados pola especie humana. Tan traicioneira de por sí. E traicioneira por imperativo social, non natural.

Un ADN nativo que non se quere readaptar...

E así podemos ver na serie, que os nativos de Alaska, son reacios a readaptarse seguindo as normas "civilizadoras" dos seres humanos blancos, que veñen do imperio USA. Xa conquistado bebendo da sangue dos nativos, que antes poboaban eses inmensos territorios do que podemos chamar Norteamérica.

Nada moi diferente das invasións, que os "civilizados" romanos facían, a sangue e lume, sobre os chamados por eles "bárbaros do Norte".

E, polo mesmo motivo que entón, sempre quedan os que se consideran irreductibles. Por exemplo os famosos galos, que tan ben representa o Asterix. Porque pensan (ou creen simplemente), que o novo sistema de poder non vai ser o mellor para eles. Serán tratados como escravos disidentes e, polo tanto, claramente dispensables.

El ADN que se iba readaptando paseniño...

Pero tamén temos nesta animosa serie aos nativos, que están dispostos a sufrir un procesos de readaptación ao novo ecosistema "civilizado", por eses novos e poderosos usamericanos pseudocivilizados.

Deixar que lles rouben a súaas riquezas naturais, como fixeron máis ao sur, pero tratando de conservar algo máis, do que puideron conservar os nativos usamericanos. 

Non perder ese equilibrio coa súa natural esencia humana, esa que foron perdendo pouco a pouco os nativos usamericanos. Que se tiveron que conformar con reservas, para sobrevivir malamente con honra ou introducirse no capitalismo salvaxe dos casinos.

Marilyn tentará sobrevivir adaptándose a un ecosistema alleo, onde o seu ADN xa non sirve. Pero evitando ser totalmente abducida, polo adn social negativo que lle pretendan inxertar, nesa nova modalidade de ecosistema social.

Y el ADN que tenía prisa por se readaptar!!!

E logo xa está o caso do mozo nativo. Ed, tentará readaptarse, para escoller a mellor vestimenta que lle deixe o poder establecido, pero tentando tamén manter un certo equilibrio, coa súa esencia máis natural. Pode que non sexa capaz de evitar o disfraz do típico Self Made Man USa, pero pode que conserve a súa capacidade xenética intacta, para aportar outra mirada diferente sobre a colonización de Alaska.

Porque agora tocaríaa salientar a importancia suprema dun concepto vital, para manter os pés sobre a terra de Alaska e non te deixar asoballar polo adn social negativo, que a SAD te vai tentar inxertar, ao longo da tua maduración como cría humana.

Trátase do equilibrio natural, un aspecto muy importante, y más tendo en conta este proceso vital, que leva a natureza de controlar unha serie de mutacións excesivamente complexas. Eso que chamamos en Ciencias Naturales evolución natural. 

Que haberá que se ir acostumando a pensar que o artificial tamén enrtar dentro dese proceso de evolución, xa que non deixa de ser unha aportación de alguén tan natural como é o ser humano.

E non debemos esquecer algo tamén moi importante, neste contexto de buscar constantemente como manter ese equilibrio co que chamamos natureza. 

Trátase de ir na busca do placer, sen romper o equilibrio natural, que nos pode deixar que o experimentemos. Porque pode ser que, na busca dun exceso de placer corporal, rematemos con impedir que logremos precisamente alcanzar un placer natural e libre. É dicir, un placer básicamente humano, realmente liberador e non castrante.

E reflexionamos agora sobre este aspecto, por considerar tamén esencial en todo proceso de readaptación, o feito de ter en conta este principio : a readaptación é inevitable, queiramos ou non, porque o  ecosistema está en constante evolución. Non se pode quedar ocupando o nicho dos dinosaurios, por exemplo, esperando a súa lóxica extinción. Y menos si se provoca ese fenómeno extintor, con medios artificiais, tal como está facendo o ser humano actual. Esta mediocre versión de homo sapiens, que estamos resultando ser (como non lle poñamos remedio).

E costará moito adaptarse a un ecosistema?

 

Que salto houbo que dar, entre o peixe pescado polo humano, e ese mesmo humano pescador?

A evolución nos explica moitas cousas. E dela podemos sacar leccións interesantes, para reflexionar sobre o comportamento dos pescadores, é dicir, dos seres humanos. Como xa levamos repetido aquí ben de veces.

Imaxinemos unha orca, que non sexa Willy (Keiko), porque a ela xa lle molestaron abondo en Hollywood.

E imaxinemos, que, dado o seu grado de intelixencia, se pode facer certo tipo de reflexións internas.

O seu ADN pídelle que se comunique...

A orca pode facerse preguntas, desas que non se faría o Sócrates. Por exemplo, por que o ser humano segue pescando peixes, cando xa descubriu xeitos de fabricar alimentos de todo tipo? Por que debe maltratar ás ocas, por exemplo, para lle sacar un fígado excesivo, como se aínda vivíramos nos tempos de Luis XIV?

Por que seguen a ter tan mala comunicación entre os humanos, pode pensar esta orca, cando a súa capacidade intelectual é infinitamente superior á nosa? Pode ser por iso, precisamente? O seu ego non lles deixa pensar racionalmente?

E para que teñen intelixencia emocional, se se deixan levar polo que lles queda, aínda, de instinto animal?

O seu ADN pídelle que se reproduzca...

Como é posible que trate tan mal ao ser humano (a femia), que o complementa para reproducirse e criar os fillos?

Como é posible que o maltrato infantil se dea maioritariamente na contorna familiar da cría humana maltratada?

E o seu ADN pídelle que defenda ás súas crías...

E xa para rematar, que explicación lle podería eu atopar a un feito tan demencial : o ser humano desprecia casi por completo o enorme potencial en capacidade por desenvolver, que trae no seu ADN?

Prefire deixarse inxertar un adn social negativo, que lle impide ser natural e libre. E así, como pasaba co filete de Cifra na película de Matrix, prefire vivir encadeado a unha realidade virtual, que, para colmo el prefire tomar como real.

E logo ven de visita aquí, mira para min, dentro da piscina onde nos teñen encarcerados e ata sinte compasión. Non quere reflexionar sobre as cadeas virtuais que o teñen atado a unha casa, a unha familia, a un país, a unha tradición... a ter unha adicción a non pensar, en vez de buscar constantemente novos camiños de avance, naturais ou artificiais, e libres.

E para rematar (por hoxe). Como non enetende que, sabendo isto que sabemos os mamíferos mariños, poidamos ter interese en sair do mar? Non "quixemos" nos facer anfibios, porque no océano, aparte de submarinistas e a quilla dalgúns barcos, non nos molestan demasiado. Se a evolución é o que representa este ser humano, que me mira con compasión, estamos moi ben sen haber evolucionado tanto.

Outra cousa é que non queiramos esquecer o que facemos aquí, nesta piscina, en vez de nadar libres polo océano. Pensar no océano e na libertade é o que mellor nos fai estar vivos. Queremos estar adaptados á libertade do océano, pero non nos adaptarn áo cárcere da piscina. E por iso, sempre esatremos loitando por volver a ser libres.

Aínda iso vai ter que aprender o ser humano de nós. A pesares de que no seu ADN ven moito máis marcada a necesidade de libertade.

E como podemos ver este tipo de marcas xenéticas?

 

Non temos a realidade virtual, para o ilustrar, pero sí temos a realidade cerebral,...

... e así, poder reflexionar, como vimos facendo xa desde o anterior blog, sobre aspectos da evolución dos seres vivos. que son moi determinantes no comportamento actual dos seres humanos, como especie, tanto na sáu vida natural como na social.

Por exemplo, veamos un repaso a ese gran salto evolutivo, que supón o feito de mudar en anfibios. Porque antes "eramos" peixes (os seres vivos máis complexos existentes, nese momento xeolóxico).

Desde un peixe evolucionouse a un humano...

Partindo dun peixe se foron dando varios pasos, e moi importantes, ata dar cunha mutación que a natureza decidiu establecer como máis evolucionada. Agora si chegamos a nós, os humanos. Dun peixe se pasara a un réptil, que logo evolucionou ata un mamífero... e de aí, nun lapso de tempo moi moi longo, fumos derivar nos simios, primeiro, e logo nos homínidos. 

Pasou un bo cacho de tempo. E de traballo por parte da natureza, para permitir mutacións importantes, que logo iba seleccionando. Sempre buscando unha mellora no conxunto de seres vivos xa establecidos. 

E din que un sapo pode mutar en príncipe...

Pero si de peixe se puido pasar a homínido, por que non se pode pasar de sapo (ou rá) a un auténtico príncipe?

Porque unha cousa son os contos de fadas e outra moi diferente a ciencia.

Así que nos podemos imaxinar as desventuras dun pobre sapo, ao que lle machucaban a bicos, tentando que se mudara en príncipe. Pero el sabía que eso era imposible, por ter algunhas nocións de ciencias. Mesmo lera, pola súa conta, algo sobre a evolución dos seres vivos e xa estaba canso da ignorancia que tiña a maioría da xente coñecida.

Pero non biques o que aínda non puido mutar...

Así que non nos imos meter cos pescadores e a súa teima en rematar coas especies de peixes, como por exemplo, as que habitan nos ríos do mundo. Pero si esperamos que non se ande bicando aos sapos e rás, que habitan nos humedais terrestres, porque, no caso dos sapo,s ata pode que teñan defensas tóxicas, e nos vai quedar un destrozo na boca da (ou do) imprudente.

Os seres humanos temos que ser creativos. E imaxinarnos mundos de fantasía, para mellor pasar o tempo de lectura (e de escritura).

Pero tamén temos que ser creativos, tal como é a natureza, para favorecer refelxións onde se expliquen os comportamentos humanos, a partir de todas esas etapas de evolución que tivo a natureza. Incluída, como sempre digo, os cambios que a tecnoloxía "by humanos" ten aplicada a esa mesma natureza inicial.

É dicir, temos que ser creativos, para gozar dunha mellor adaptación aos cambios do ecosistema onde vivimos, libres ou forzados.

Igual que fixo ese pescador, que se adaptou a pescar, cando foi "creado" pola natureza, e tiña pouca tecnoloxía para se alimentar doutro xeito. Hay monos que pillan varas para cazar formigas, e o ser humano tivo que inventar a caña para pescar peixes.

Agora lle toca ser máis creativo, para evitar extinguir especies animais, que xa non son precisas para servir como alimento. Cando, ademais, pode ser un primeiro paso no camiño que nos leva á extinción deses pescadores. Non como usuarios da pesca, senón como especie "superior", que se autoextingue. 

Algo que se podía entender como unha continuación do proceso, que se iniciou cos dinosaurios, no camiño de ir eliminando especies de seres vivos, "excesivamente" complicadas. A natureza, ademais de creativa, necesita tamén ser eficiente. Rentabilizar o traballo feito. Para que manter un ser vivo humano, que vai ser un gasto inútil nas sucesivas mutacións.

A vital importancia do ADN...

 

E para que queremos un ADN?

Xa chegamos a onde queríamos chegar, despois desta longa introducción : o que marca os pasos a dar na nosa viaxe evolutiva como seres vivos.

Como un tipo de seres vivos moi especiais, nos que a natureza meteu moito esforzo e moitas ganas de sacar un "producto", que realmente significara un avance claro na evolución terrestre.

Despois do fiasco cos dinos, pero tras un periodo xeolóxico dedicado a pulir os posibles defectos que houbo nese caso, chegamos por fin os humanos.

E nos tocaría dar, seguro, o "do de peito", ou, máis científicamente, asegurar o que a natureza nos escribiu no noso ADN.

A todos nos deron o mesmo ADN...

Porque a cor da nosa pel é totalmente secundaria, como variante xenética, fronte a outras características moito máis importantes. Por exemplo, a capacidade para loitar pola nosa libertade. A capacidade innata que nos permite ser disidentes, especialmente cando somos aínda crías humana.

O ADN te indica que debes rexenerar a SAD, onde te tocou caer, e que anda a te foder un día sí e outro tamén, co agravante de que non decidiches ti caer nela.

Por exemplo, se es negro nunha sociedade adulta ben cargada de "branquiños". Que, para colmo, se sinten os amos do mundo e o queren ser tamén de moitos seres humanos. Nese tipo de sociedade resulta evidente, que vas xogar sempre coas cartas marcadas.

Pero o ser humano non o quere seguir...

Porque non está no ADN, pero sí no adn social negativo a capacidade (in)humana para ser un adicto á opresión dos demais seres humanos. Empezando xa polos animais.

Que outra especie pode presumir da domesticación dos felinos, por exemplo? Por non falar, como xa indicamos antes, da "domesticación" do sector de seres humanos que nacen coa pel máis escura.

Esa característica, ser domesticadora de animais, ven marcada por unha sociedade humana adulta e dominante. Que decidiu nalgún momento da historia facerse coa propiedade material doutros seres humanos, ata que lle pareceu pouco, e decidiu tamén apropiarse do seu corpo.

Aínda que outros animais si!!

E finalmente, notando o poder inmenso do ADN, marcando o paso cara a libertade, decidiu que era necesario apoderarse tamén da mente deses humanos, dos que xa poseía o seu corpo.

Naceu o famoso lavado de cerebro. Algo tan antiguo como nos conta a Biblia, ou calquera outro tipo de planetarias crenzas. Evitar con mentiras, que se perda a vontade (xenética) humana de ser libre. Forzando eso si a mneet que seqre "lavar", o máximo posible sen matar o corpo que a contén.

E se lavado, que aquí decidimos bautizar co nome de adn social, xa que nos parece máis científico, e digno de estudar como algo máis serio que un asunto de limpeza. A Socioxenética sería ese campo do coñecemento, que lle daría un tinte universitario (nada moi interesante, por outra banda) ao estudo do que antes se coñecía como lavado de cerebro.

Algo moito máis profundo, logo, que un simple lavado, por moi a fondo que se faga. Xa que realmente se tratra dun auténtico inxerto (virtual), no cerebro do ser humno ao que se lle practica.

En certo xeito está emparentado con ese concepto tan importante no proceso evolutivo : a adaptación. Pois se trata dunah adaptación "inversa". Algo que nos leva a outro concepto vital, antagónico coa evolución, estamos a falar da regresión evolutiva.

Así que todo ten un principio... ou non?

Aínda que hai principios que son tan escuros, ou máis, que o lado escuro da forza na saga SW...

Porque nada se sabe de onde ven a Forza en WS, e menos o seu lado escuro. Por que tanto poder ten? E, sobre todo, porque ten que favorecer que os seus portadores fagan o mal (será unha encarnación do Demo cristián)?

Aquí non valen crenzas nin fantasías. Como moito se necesita un pouco de imaxinación e, sobre todo, ter algo parecido a iso que chaman fe. En especial en canto a posibilidade de que un experimento logre demostrara tua teoría.

Ou, como facemos aquí, simplemente reflexionar sobre a posible causa de que o proceso evolutivo da natureza teña un camiño, en vez de ter outro. E sin negar nunca, que é posible a aparición de moitos camiños, se avanzamos, descubrindo aquelo que natureza nos ten reservado 

A luz (enerxía) é algo moi importante...

E claro que a luz é vital. A luz como forma de enerxía, ou como metáfora do descubremento. A evolución non pode avanzar sen a luz precisa, para descubrir o que está aí "tapado".

E a selección que fai a natureza non tería sentido positivo, se non tivera a luz abonda, para escoller a mutación máis axeitada. Non se pode facer unha selección a escuras, salvo que sexas un inexistente jedi.

Os seres humanos, como a natureza, necesitamos "ver" os pasos que imos dar. 

Sen ela non habería vida posible...

Así que non hai que ser un rabioso tiburón, para ter a enerxía vital necesaria. Simplemente coa carga enerxética que almacenamos no noso cerebro, xa temos abonda, para usar esa luz que o noso cerebro proxecta no medio onde vivimos.

Hai xente que prefire pensar co pene ou coa vaxina, pero o órgano de pensar está onde máis enerxía temos. Así que, a nosa cabeza, ven sendo o único faro que pode iluminar os nosos pasos. 

E tamén ser o GPS que nos oriente. Realmente é o noso cerebro o que se encarga de facer unha lectura positiva do noso ADN. Facendo así que maduremos no sentido de mellorar como ser vivo, no caso dos humanos, con algo de freada.

E por iso é tan preocupante que o ser humano actual, guste tanto de ser mediocre e estar pasando o seu proceso evolutivo a niveis de animal irracional.

E sen ela non pode haber cambios...

Porque a natureza ten gastada moita enerxía, para ir fomentando y seleccionando mutacións que signifiquen unha mellora global da materia viva mutada.

Para que se esforzou tanto, por exemplo, nese enorme salto do ecosistema mariño a un ecosistema terrestre? Para que o imbécil do ser humano, se pase o tempo paseando no se esplendoroso iate?

Mudar as aletas de nadar en patas, supón un gran paso adiante, ademais de ter que aprender a andar sobre o terreo. Por que o ser humano, por moi mediocre versión de homo sapiens que sexa, pode tardar tanto en integrar os avances tecnolóxicos no seu discurrir vital?

O que agora pasa coa IA, cando un humano se sinte incapaz de interaccionar libremente cun algoritmo mellorado, é de auténtica inversión cultural. Pero non de inversión cara o futuro, pola contra, é unha regresión cultural de moita altura.

Toda tecnoloxía non deixa de ser un invento humano. E nós, como parte da natureza, só estamos ampliando o territorio onde a natureza se fai artificial. É dicir, que a roda, un banco ou unha grúa xa son parte inherente da "nosa natureza". Xa está ben de seguir crendo que a natureza é só a materia viva e a materia inerte que estaban no planeta, antes de que aparecera o ser humano.

A nova IH é o que marca a diferencia. Todo o que nos construímos pasa a formar parte da nova natureza. E a IA é a nosa invención, para que interactuemos con ela, como se interactúa cun coche ou unha computadora. Nada a fai o noso enemigo. Porque o enemigo é o ser humano que a queira usar contra nós.

E ademais, como ben decía Don Vito Corleone, ao posible enemigo mellor canto máis cerca. Ou se preferimos o drama clásico, xa o dixeron en Edipo Rei. Expulsar ao posible asasino, só leva a que lle sexa máis doado matarte. E, ademais, como no caso do Edipo, facilitándolle que veña de incógnito.

Pero... que tal, se o tentamos explicar?

  

Aunque iso poida ser abrumadoramente difícil...

Xa o dixemos outro día. Só queremoso explicacións científicas, aínda que sexan moi pouco posibles e mesmo improbables.

Neste blog teremos que dar un salto desde as profundidades oceánicas, ata a superficie dese mesmo occéano. Porque pasamos da orixe da vida, para xa nos centrar nalgunha posible explicación de como esa vida, en principio moi sinxela, se foi complexizando, ata tal punto de evolucionar ao momento actual. 

Neste momento no que estamos nós, un animal supercomplexo, aínda que, para desgracia nosa, non conseguimos sair aínda da versión mediocre de homos sapiens, que estamos sendo neste século XXI.

Nun principio non había vida...

Como fixo a natureza para crear algo que viaxara ata a luz, xa non nos interesa. Xa o comentamos no anterior blog. Pasemos agora a reflexionar no que debeu pasar, unha vez chegada a esa zona luminosa, onde explotar nunha complexidade vital moi pronunciada.

Pero xa había moita luz...

Que narices conseguiu descubrir a natureza, para que esas macromoléculas viaxeiras, se fosen facendo cada vez máis complexas?

Como é posible que foran capaces de se reproducir, unhas a partir de outras, aproveitando o máis positivo do anterior exemplar, e mellorando no posible algunha capacidade, para sobrevivir nos novos ecosistemas que iban ocupando?

Que teñen no seu interior, para que lles marcara, tal que un compás ou GPS, ese avance evolutivo?

Que podía facer a natureza con eses cambios evolutivos (mutacionais), para favorecer que só quedaran realemente vivos, con clara permanencia, un tipo de seres vivos, mentras que outros tipos non o fixeran?

E algo fíxoos nacer...

E nos repetimos a pregunta. Que tipo de operación complexas levou a cabo a natureza, para que eses novos seres vivos mutados, se poideran adaptar ao novo (para eles) ecosistema?

Porque o máis difícil, para un ser vivo non é nacer. Iso non deixa de ser un conxunto de reaccións químicas, que facilitan a aparición de nova materia viva. Unha nova materia que se incorpora ao corpo do ser vivo existente, ou se independiza, para facer outro exemplar como el.

Pero, o máis díficil é conseguir que esa materia viva recén nacida, se adapte ao medio onde vai vivir.

Entón, o marabilloso traballo da natureza, será seleccionar a queles cambios xenéticos, producidos na materia viva existente, que lle permitan sobrevivir no novo (paar ela) ecosistema. 

E todo iso, sen que a natureza sexa ningún tipo de arquitecto deseñador. Só algo, que forma parte do ambiente, que sabe como practicar ese proceso de experimentar (simple método de ensaio e erro), hasta dar coa solución máis axeitada, para sobrevivir.

E por iso un científico só tenta facer algo parecido : Non dar nada por finalizado, ata que se poida comprobar que o resultado dun experimento se "adapta" abondo ben, ao que chamamos realidade.

E non esquezamos, que aínda lle pode sair mal o experimento. Como lle pasou cando seleccionou aos dinosaurios. Evidentemente a natureza non é capaz de controlarse a si mesma. 

E ben o estamos comprobando, cando acabou seleccionando ao ser humano, como un posible avance evolutivo. Lle estamos resultando unha experiencia abondo nefasta. E máis se temos en conta que non é un fenómeno natural o que nos pode facer extinguir, senón a nosa propia actividade tan consumista e destructiva, que está levando a un holocausto planetario.

Un bo sorriso para os pobres dinosaurios.

E rematamos esta reflexión cun toque final : Somos realmente conscientes da importancia vital que debe tomar o concepto de adaptación? 

Porque é algo vital para entender a evolución. Pero, na vida "normal", se usa demasiadas veces para o xuntar con outro concepto nada evolucionista : o de opresión.

Un ser humano nunca se poderá adaptar a vivir oprimido. Va contra o que lle dicta o seu ADN. Polo que lle ven marcado xenéticamente está obrigado a loitar pola súa libertade. Contra vento e marea. Facendo que as sementes de capacidades, que trae escritas no seu ADN, se vaian reformulando como  capacidades actuantes, en forma de adn social positivo. 

E pr iso reflexionamos aquí como reflexionamos.

E por iso mesmo se inventou a SAD (sociedade adulta dominante), ese outro concepto represor, paralelo ao anterior, que aquí chamamos adn social negativo.

Este segundo tipo de adn social é o que lle permite a un ser humano, vivir sufrindo a opresión, como se se houbese "adaptado" a ela. Pero esta non é realmente unha adaptación natural, da que falamos en relación ao proceso evolutivo natural do ser vivo. Esta "adaptación" só é unha vestimenta, que nos permite sobrevivir baixo a opresión, mesmo a tortura. Para cumplir con esa norma escrita no ADN : sobrevivir ante todo. Mesmo nun campo de concentración ou un gulag.

Que podemos facer, logo, os humanos cabreados?

 

Vivir é complicado... e non se cabrear máis!

Parecerá raro que ainda sen falar da materia viva, xa estamos nomeando ao representante máis complicado na escala da vida : o ser humano.

Pero é que este blog non está feito polos complexos moleculares primixenios, nin polas medusas ou polos peixes, nin sequera polos gatos ou polas vacas... quen atende a este blog é un ser humano. Ou iso espero ser.

Unha versión mediocre do homo sapiens, que pretende, como autor e, espero, como lector, indagar algo no proceso de creación/evolución da materia viva, neste planeta (polo de agora non temos datos de "outro").

Así que lóxicamente se trata de recomendar que nos cabreemos menos e que, pola contra, gardemos as nosas enerxías para reflexionar sobre os temas aquí tratados. 

E de aí o título desta entrada. Trátase de tomar en serio o concepto da evolución, para o estudar a fondo. Para tirar unha idea de como analizar depois o comportamento dos seres humanos. Esos aos que aquí chamamos versión mediocre de HS (homo sapiens), porque temos escrito moito máis no noso ADN do que pensa normalmente a xente "común". Esa que se conforma con seguir o que lle marca o seu adn social negativo.

Observar a natureza é o que define a un ser vivo...

E falando de "xente" xa estamos de novo enlazando co concepto de sociedade. Un concepto moi ligado ao concepto de vida. Porque os seres vivos, aínda os máis simples, necesitan vivir con outros seres vivos o máis parecido a eles. Son os seus iguais. Os que lle axudarán a vivir. E por iso, é tan importante a función dos serse vivos que chamamos "de relación".

Para analizar as outras funcións dos seres vivos, que chamaremos, en conxunto, funcións vitais, (realción, nutrición e reprodución) é fundamental partir de ésta. Ela nos leva a ser capaces de pescar. E ela nos levará a ser capaces  de buscar parella, e interactuar con ela, no caso de que a nosa reproducción a necesite.

Sen a relación non podemos nin facer a nutrición, nin facer a reprodución.

Pero o cabreo profundo é moi pouco creativo...

 

Porque a creatividade é algo que só pode ter a materia viva (humana?).

O cabreo (falso) da natureza só crea nova natureza, a partir de destruir unha parte da anterior. As recombinacións que se producen das partículas materiais, nunca son capaces de superar a materia de procedencia, máis aló de acumular volume e masa. Por exemplo un planeta, a partir do po cósmico. E por iso podemos dicir que non son creativas, por moito cabreo que amosen.

A materia inerte é incapaz de aproveitar a súa enorme cantidad de enerxía en facer algo creativo. Son meros cambios sen rumbo.

Poden aparecer novas moléculas, pero ningunha realmente diferente na súa esencia inerte da anterior. E por iso o blog anterior empezara co fenómeno tan sorprendente, de que unhas partículas moleculares se "facían viaxeiras" e se marchaban en busca da superficie lúminica dos océanos. Pero xa volveremos a ese fenómeno, xa que estamos aínda antes de que poida suceder.

Polo de ahora só hai materia cósmica en desorde total.

Algo aparece e desaparece...

E por ese motivo os pasos que vai dando o planeta, son os dunha materia inerte qué (polo de agora) ten poucas variacións. Facendo que as mesmas formaciones moleculares se repitan cíclicamente, con sucesivos periodos de formación e destrucción.

Se nos fixamos no illote que se ve na imaxe, podemos imaxinar como ven sendo ese proceso de aparición e desaparición de grandes masas de rochas. Nun momento determinado sobresaen na superficie do mar, para logo dun tempo, máis ou menos longo (falamos de eons), volver a se mergullar, como se nada houbese pasado "antes".

E así sucesivamente.

A natureza aínda está en fase de experimentar cambios, pero non é capaz de facer que evolucionen nun sentido diferente. Todo volve a empezar. Así é como parece ser que se produciu nos primeiros momentos, nos que apareceu un espazo cósmico, cheo de diversas partículas en movemento, pero moi caótico, moi destructor/constructor. Sen ningún atisbo de evolucionar cara algo realmente diferente do xa existente.

Os conglomerados materiais se facían e desfacían sen ton nin son. Faltaba unha orde, unha organización permanente.

Faltaba o que algúns creentes chamaron Génesis, que ven ser un relato de como aparece a vida terrestre.

O problema desas creencias é que a creación doutros mundos posibles, diferentes do terrestre, non tiña cabida nese grandioso libro que é a Biblia.

Os seres vivos necesitan aparecer nun momento determinado e vivir en sociedade...

 

Tiña que se poñer creativa (a natureza), para poder evolucionar.

Porque os crentes podían esperar axuda dun determinado Deus, pero a chamada Nai Natureza, non ten deuses que lle axuden na súa tarea "creativa".

Producir novos mundos, sobre todo nes especial onde van aparecer os seres vivos, non é tarefa que se poida facer sen un gran esforzo, pero, sobre todo, unah bao dose de "imaxinación".

Combinando con eficiencia a creatividade e unha selección natural, dos cambios que se vaian producindo, nese proceso de facer e desfacer no espazo que consideramos como "natural", vai ser como esa nai natureza, pode dar lugar a crear algo tan marabilloso como é a VIDA.

Isto xa se está facendo complexo...

A evolución dos seres vivos, non é máis que unha selección das mutacións naturais, que non se sabe por que se van dando nas partículas materiais, unha vez que se organizan entre elas. Para dar moléculas algo máis complexas que as orixinais.

Aí empeza a carreira pola vida.

E aí empeza, como decimos, o primeiro problema serio da natureza : que facer, cando ten varias moléculas complexas, que entran "en colisión"? Tócale buscar o xeito de facer que algunha desas moléculas, polo motivo que sea, non volvan a desaparecer.

Estamos a falar de organizar algún tipo de actividade da natureza, que máis adiante coñeceremos como selección natural? Simplemente, poñer algo de orde, alí onde iba desaparecer de novo.

Porque non esquezamos que, como xa dixemos antes, o cosmos non está moi tranquilo, máis ben non para de chocar tan fortemente, que rematan por mudar a estructura das moléculas formadas.

Pero, a natureza se vai conformar con se quedar mirando como chocan (e volta a empezar)?

A natureza non sabemos o que é, pero podemos ter seguro que vai "querer" facer cambios na materia, que sexan máis permanentes, e mesmo, xogar/experimentar con eses cambios, unha vez  producidos..

A natureza tamén se "cabrea"... e moito!

 

E ata que punto é humano o cabreo?

Dito doutro xeito, os animais irracionais se enfadan tanto, como para caer nun cabreo supino? Ou iso é máis ben unha capacidade estrictamente racional. Aínda que neste aspecto o emocional xogue un papel básico, demasiado importante por decisorio.

Que parte do cabreo é instintiva?

Porque, por este camiño de desvario reflexivo, ben podemos pensar que a natureza tamén se cabrea. A parte ineret da natureza. E seguro que hai moita moita xente que firmaría tal afirmación (totalmente errónea científicamente).

E como se "cabrea" a nai natureza?

Os seres inertes non teñen a función de relación, que é a encargada de manter a "relación" dun ser vivo cos seres inertes, que forman o ecosistema onde el vive.

E se non hay función de relación, para percibir unha mensaxe dalgún tipo de emisor, pois non se pode sentir esa mensaxe dirixida a nós. Unha pedra (mineral ou rocha) non sinte. Un volcán, que ven sendo un enorme conxunto de pedras, tampouco pode sentir. Siplemenete "expresa" un fenómeno físico totalmente espontáneo.

Así que un volcán, non se pode enfadar e moito menos cabrearse, ata o punto de querer entrar en erupción, e menos coa intención de fastidiar ao personal que habita cerca del. Nin sequera a un meteorito que lle caeu un día de estos e lle taponou a boca do seu cráter.

Os seres vivos, que son seres que sinten, si se poden enfadar, aínda que o seu enfado nunca será parecido ao dunha formiga ou dun león.

Se a natureza, sexa o que sexa iso ao que chamamos natureza, se "cabrea", simplemente será o efecto dunha serie de fenómenos físicos, que se han producido no seu seno, dun xeito totalmente desordenado e imprevisto. E pode suceder dentro ou fóra do noso planeta, ou nas proximidades dun furado negro, xa que dentro non temos nin idea do que pode pasar.

E se nos poñemos na infancia do Sistema Solar, necesitamos pensar que só houbo un proceso de cambio, no que diversas partícula materiais se foron transformando noutras, xeralmente máis complexas. A evolución dos seres vivos, é só unha parte minúscula do que foi pasando, paso a paso, nese conglomerado de "cousas" ao que chamamos universo. 

Ou que podemos chamar cosmos, para lembrar ao gran estudoso do mesmo, o amigo Carl Sagan.