El trabajo cooperativo en nuestro cerebro...

A dificultade de ver o que miramos...

Temos que xuntar neste momento, cos circuitos, algunhas das ideas que fomos desenvolvendo desde que empezamos a reflexionar sobre a posibilidade de que o noso cerebro acolla un adn social inxertado desde que nacemos. Por exemplo, a idea desa mesma personalidade, que lle chaman moitos, co feito de que sexa unha ou duas, as personalidades que toman posesión dese espazo-tempo chamado mente. 

Algo así como se ela, sen entrar a debatir se hai máis que unha, vai ser quen controle o funcionamento cerebral e, polo tanto, a forma de organizar es entramado de circuitos que, estamos decindo, forman o conxunto de pensamentos que se van producir nas súas diferentes conexións.

E iso o teremos que ligar co feito, xa indicado moitas veces, de que mirar non é o mesmo que ver, pero, sobre todo, que hay moitas formas de ver. No mesmo cerebro pódense ir gravando diversas perspectivas da realidad que estamos percibindo.

Hay 2 puntos de vista para un objeto...

Na imaxe, usada para unha explicación cuántica, podemos notar como un só obxecto dá lugar a duas imaxes ben diferentes (matemáticamente).

Podemos notar que, en función do punto de vista, teremos duas imaxes : unha circular e outra cadrada. 

De tal xeito que, se as paredes de grabación fosen as pantallas do noso cerebro, que as están recollendo a partir dos datos que entraron polos nosos ollos, entón ambas imaxes son grabadas en dous circuitos diferentes da nosa masa neuronal. Lóxicamente os dous ben conectados, para poder realizar unha fusión delas e poder obter unha imaxe o máis real posible, do obxecto observado. Xa que a imaxe global debe estar formada, como mínimo, pola unión das duas formas recollidas por "separado". 

Pasa algo así como o conto do elefante agarrado por dous cegos, un agarrando o rabo e outro unha orella, por exemplo. E póñense a describir "como é un elefante".

E, como co elefante, seguimos sin ter moita idea de que obxecto se trata, xa que só temos dous datos, que só nos falan de como son algunhas aristas do volume xeométrico, que ten o obxecto observado. En total nin chegamso ao 50% dos datos necesarios para conformar unha imaxe global do cilindro.

... y puede haber 2 imágenes del mismo objeto...

Es decir, que en nuestro cerebro se nos forma una imagen muy parcial. Aún suponiendo que sea un solo Yo/Ego, el que recoge esas imágenes parciales, para construir la imagen global del objeto observado.

Pero, ¿qué pasará si resulta que cada una de las imágenes se graba en un circuito diferente, de tal forma que va ser controlado por dos Yos diferentes?

Un Yo controlará que el objeto tiene una sombra cuadrada, mientras que el otro Yo controla la sombra circular. ¿Qué pasará si no hay coordinación entre ese par de Yos?

¿Entendemos el problema que supone, cuando hacemos la comparación de dos departamentos de una determinada empresa, donde cada uno va "por su cuenta"?

... así que puede haber dos expresiones diferentes!!

Y lo mismo valdrá para un partido político o un gobierno de cualquier comunidad política. La falta de coordinación hace imposible el avance, por muchas buenas ideas que se tengan de como hacerlo.

Y lógicamente, todo esto de la coordinación, se complica mucho, si, como pasa con el elefante, tenemos en cuenta la gran cantidad de datos que deben entrar, para que nos acerquemos a tener algo clara la forma del objeto observado. Mediante las imágenes que nos dan las pantallas (esas sombras) o las "imágenes" que podemos sacar a partir de nuestro tacto por las partes de su volumen corporal. 

Y, ¿qué tipo de circuitos neuronales serán necesarios?

 

Do noso cerebro cremos saber moitas cousas...

Pero, no fondo, nos falta aínda moito camiño, para pasar do Ramón ao Cajal. Porque unha cousa é descubrir como é unha neurona e outra descubrir o seu funcionamento.

Porque entre a física macroscópica de observar nun microscopio, por moito aumento que teña, e a física microscópica (realmente nanodiminuta), donde goberna a teoría cuántica da materia, hai un sinfín de abismos.

E todos eles dispostos a devorarnos, como un león devora a súa presa.

Onde está esa extrema dificultade ? No funcionamento dos chamados circuitos neuronais. E aclaremos  que dá igual como lles chamemos, está claro que as neuronas se comunican entre elas. E o xeito de facelo ten máis de bíblico (paar nós), que as propias lendas de calquera cultura primitiva. Casi imposibles de interpretar.

No desvariamos moito, se decimos que somos uns primitivos, para o coñecemento da operatividade neuronal. Por moitos aparatos que lle peguemos ao cerebro, tentando descifrar o seu funcionamento.

Hay mucha variedad...

No fondo somos simples afeccionados á Formula I, que xogan a disfrutar cos cromos dos seus venerados circuitos de carreiras. Crendo que, con eso, teñen algo pillada a esencia do negocio da Fórmula I. Porque non nos engañemos, ten moi pouco de deporte e moito moito de negocio.

E este tipo de circuitos tamén están moi ligados entre si, pero a unha escala totalmente diferente da ligazón que existe entre os circuitos neuronais do noso cerebro.

Eles son moito máis rápidos e, sobre todo, moito moito máis complexos. En esencia son moito máis operativos.

.. y suelen ser muy complejos...

Mesmo abondo máis que os chamados circuitos integrados.

Nin sequera os nacentes circuitos cuánticos poden ser comparados cos neuronais humanos. Porque o miolo da cuestión non está na súa velocidade, senón na súa complexidade/operatividade.

Organizar el entramado que supone elaborar pensamientos, y, lo más importante, hacerlos operativos (bien guardados y muy fáciles de sacar de su archivo). Recordemos el debate entre la interfaz de Apple y la de Microsoft y quien se llevó el gato al agua.  

Por lo tanto, este nivel de operatividad, es tarea de "gigantes", pero no de los homéricos, sino de los que fueron evolucionando a partir de simples moléculas probióticas, las que dieron lugar a las primeras bacterias terrestres.

Y eso, vinieran de donde vinieran, las partículas atómicas que dieron lugar a esas moléculas probióticas. Sin olvidar que la programadora, en este caso, se llama naturaleza (sea lo que eso sea).

... pero, sobre todo, ¡deben ser eficientes!

Porque nunca, en el mundo de la Física, pudo la velocidad superar a la eficiencia.

En cierto modo, como pasa con la paradoja de Aquiles y la tortuga, es impensable que podamos igualar a mabos, en un fenómeno como la evolución natural, a partir de etapas muy veloces. La naturaleza sabe perfectamente, y con mucaha mucha experiencia, que es la eficiencia del proceso lo que determina hallar una mejor o peor solución.

En términos probabilísticos es evidente que soluciones rápidas no pueden competir con soluciones más eficientes. Aunque ello suponga esperara miles y miles de años. ¿Verdad Doña Naturaleza?

Y el cómo se consigue esa eficiencia natural, sigue siendo mucho más misterioso que el enigma de la Santísima Trinidad cristiana, o algún otro parecido. Así como mucho más beneficioso.

Y supone mucho más esfuerzo neuronal, por eso le cuesta tanto pensar a la gente.

La conciencia, como toda obra cerebral, son circuitos...

Los circuitos cerebrales son la base de nuestra conciencia...

E eso é así mesmo se pensamos en termos de consciencia, algo que ven ser parecido, pero nun estadio de maduración máis baixo. Porque, para ser conscientes de estar vivos, se necesitan moi poucos circuitos. Mentras que, para ter conciencia desa vida y, sobre todo do que supón como ser humano, xa precisa dun "circuitado" neuronal moito más complexo. 

Ser consciente de si mesmo, pouca memoria necesita. Algo de curiosidade e certa capacidade de observación. Pero tomar conciencia de "un mesmo" (concienciarse), vai necesitar moita memoria para grabar información... e moita capacidade para analizar esa información registrada, en función do devenir vital que nos toque ir desenvolvendo. E iso xa non o pode facer un animal irracional.

Na consciencia, que non precisa "facer nada", non precisamos adaptarnos ao medio. Na toma de conciencia (e o que fagamos despois), será precisa unha carga adaptativa descomunal. En función dos cambios que vaia adoptando o ecosistema onde vivimos, así teremos nós que ir cambiando 

Nuestra mochila mental...

E para adoptar esos cambios, que permitirán a nosa adaptación ao ecosistema, necesitamos esa mochila viaxeira (cerebral), da que tanto falamos aquí.

Porque sen ela non teremos ferramentas, para conseguir unha maduración correcta das capacidades que portamos no noso ADN. E, por outra banda, nos costará máis defendernos dos ataques da SAD, cara o inxerto diso que chamamos adn social negativo.

E como funciona esta mochila tan "especial"?

que se va llenando de circuitos neuronales, sin cesar...

Básicamnete hai como unha serie de espazos onde gardar todo tipo de datos, para que logo sexan tratados pola aplicación neuronal correspondente. Que non deixa de ser como unha CPU, que xa trae incorporada o cerebro de serie, paar estes menesteres

Ven sendo o que podemos chamar sistema nervioso autónomo (SNA). Un sistema operativo que se encarga de ir armonizando todas as tarefas que se precisan, para ordenar a información entrante. E poñela en posición de ser usada tan axiña como sexa preciso.

Y ahí es donde entran en juego los espacios "nuevos", que se van formando en la mochila, para guardar toda esa información entrante de una forma que sea operativa, cuando se necesite.

Son los famosos circuitos neuronales.

donde almacenamos lo que vamos aprendiendo.

De alguna forma, estes circuitos neuronales, los podemos imaginar como un complemento necesario para que la maduración de las capacidades marcadas en el ADN, pueda seguir un curso natural y libre, que redunde en la maduración global del ser humano. Ese que posee tal ADN.

Lo que llamamos aprendizaje no es otra cosa que ir rellenando esos circuitos con más datos y su consiguiente organización. Porque si no organizamos los datos que entran, de poco nos valdrán cuando los queramos usar.

Es como la típica madeja de lana, que, al desenredarla, si no hacemos el ovillo correspondiente, será una simple y caótica bola de lana, que resulta totalmente inútil, salvo para limpiarse la grasa de las manos.

Toca tomar conciencia...

E cando (e como) empezamos a encher a nosa mochila?

Porque falamos moito de axentes culpabilizadores, así como do seu posible papel como liberadores (en certos casos), pero, que podemos facer para seguir madurando e non morrer no intento?

Parece que chegou o momento de explicar a igualdade existente entre encher a mochila cerebral e o que podemos chamar toma de conciencia (sobre a realidade).

Se somos curiosos e observamos a realidade do noso ecosistema, será necesario que grabemos no noso cerebro unha panorámica desa realidad que observamos. Algo tan simple, o tan complexo, é o que  chamamos antes, toma de conciencia.

Porque antes da famosa toma de conciencia política, ou de calquera outro tipo (afectiva...), temos que ser capaces de facer unha toma de conciencia previa, más xenérica. Como dixemos hai 3 liñas, "grabar unha imaxe o máis clara posible da realidade que nos rodea", para que, a partir do noso ADN en maduración, poidamos descubrir como intervir sobre ela, de tal xeito que, en consecuencia, sexamos capaces de adptarnos a ela e, ademais, aos seus posibles cambios.

Isto é tomar conciencia do que somos, e calquera outra cousa que te digan, será a imbecilidade de turno, que nos queiran vender os sacerdotes, os soldadaos, os profes ou os amigos. Normalmente lles podemos chamar "gurús modernos".

Temos que aprender a protestar...

E cando empezamos a tomar conciencia de nós mesmos?

Curiosamente, moito antes do que pensamos : xa na cuna somos capaces de dar pataletas, cando a realidad "cunera" non nos gusta demasiado.

E logo, cando buscamos a compañía dun amigo imaxinario, estamos a montar unha organización espontánea da nosa actividade diaria, onde non poidamos sentirnos tan sós como nos sentimos aqueles días na cuna, que nos facían chorar.

Así que antes de ter amigos reais, para ben o para mal, a natureza, a través dun mecanismo xenético, nos favorece imaxinarnos que non estamos solos, e para iso imos construíndo no noso cerebro, un elemento mental, que serve de compañía e que mesmo nos pode aconsellar cando estamos moi indecisos.

Ven ser a introdución de varios eus, para que logo coa maduración infantil se vaia facendo un deles predominante sobre os outros. O amigo imaxinario desaparece, cando, consciente ou inconscientemente, notamos que outro eu se ubica nalgún lugar da nosa masa neuronal. E vai formando circuitos "propios".

e aprender a pedir con moita pasión...

E por iso, ás veces, nos extraña tanto que sexamos capaces de pedir algo con moita enerxía. Como si en vez de un a esixir, houbera dous ou tres.

Logo na adolescencia, ese efecto de multiplicar/desaparecer eus, pode ser moito máis rápido e intenso.

Lógicamente, como en el caso del amigo imaginario, la permanencia de esos yos/eus "temporales" va a depender mucho de tener herromanos (de cualquier sexo) o no. Ellos pueden ayudar a eliminar "amigos imaginarios" ya inútiles, o bien a reforzarlos, en caso de que nuestra interacción fraterna no sea muy positiva.

mesmo a discutir con rabia, polo que nos parece xusto!!

Y en esta fase, de discusiones internas con los diferentes yos/egos, es cuando pasamos a sentirnos con capacidad para enfrentarnos a cualquier disputa más real, con otros seres humanos del entorno : hermanos, amigos, adultos de todo tipo...

Viene a ser esa parte de la etapa de maduración en la que vamos a tomar otro tipo de conciencia muy muy importante : la conciencia de la justicia.

Una conciencia que la SAD tratará de minimizar, solo implantando un sentido de la justicia precario, muy social y de acuerdo siempre con el poder establecido. Algo que, lógicamente, va a suponer el solapado de esa capacidad (genética) de regeneración, de la que tanto hablamos aquí.

Como puedes calibrar si la organización social donde estás es justa o no, si tu previamente no te has formado una concepción de lo que es o no justo?

Y qué tal con los amigos?

 

O más bien diremos amiguetes, simples compañeros de juego...

Xa falamos do papel culpabilizador do profesorado. Porque ven sendo un dos primeiros adultos que toman contacto coas crías humanas, unha vez que deben entrar no proceso de domesticación social. Que a SAD ten o descaro de chamar Educación.

Pero, ao mesmo tempo, ou antes, a cría humana xa toma contacto con algo que podemos chamar amigos reales. Un tipo de amigo, que vai xogar un papel parecido ao amigo imaxinario, ou, pola contra, un papel antagónico. É dicir, que vai axudar no inxerto do adn social pertinente, pero en vez de positivo sería nun sentido negativo.

E iso é porque , como decimos, non todos os posibles amigos están para nos facer un favor.

Porque amigo amigo, como amante amante, ven sendo algo moi diferente do simple "amigo". Non chega con achegarse físicamente ao corpo doutro humano, paar ser o seu amigo. Y menos para facer enlaces profundos coas súas mentes.

E iso vale para definir unha verdadeira amizade, pero, sobre todo, para definir iso que podemos chamar verdadeiro amor. Un afecto que profundiza no noso cerebro (non no noso corazón), moito máis aló do que, normalmenete, dexesamos ou estamos preparados para admitir.

Que "parte" de nós vai querer levar a iniciativa, neste achegamento afectivo ou de simple conveniencia?  Xa agora podemos ter diferente resposta, segundo tome a iniciativa mental un dos nosos egos ou o outro.

Se ben é de supoñer que, nun inicio da nosa infancia, non temos moitos máis "eus/egos" no noso cerebro, aparte do "ego compañeiro", que pode supoñer esa visita que chamamos amigo imaxinario. "Alguen" que realmente "ven de fóra de nós" (mundo real ou irreal), para nos facer compaña. Polo de agora, aínda non estamos sendo okupados, por unha variante dese eu inicial, propiamente "noso".

Pero, eso si, con esta visita inesperada, tan vilipendiada por algúns adultos, ben podemos facer valer a súa importancia, xa que nos axudará a bregar cos que veñan depois como verdadeiros okupas. Axúdannos a fortalecer o noso eu principal, ante os eus que veñan "para se quedar" no noso cerebro.

Necesitamos relacionarnos...

Porque o noso ADN nos obriga, no só a ter amigos imaxinarios, senón auténticos e reais amigos. Sen eles non somos capaces de socialiazarnos todo o que necesitamos, para ir madurando as diversas capacidades que nos marca o ADN.

Por exemplo a curiosidade. Podemos empezar por curiosear nas cousas que nos rodean, as que temos por casa (como fan os lobos na súa cova). Pero, como non imos curiosear nos seres humanos que son como nós, primeiro na casa e logo fóra dela? A función de relación nos obriga a vivir socialmente, para iso nola deron. Non é o egoismo o que nos define, senón a solidariedade. 

Porque todos os animais algo complexos son solidarios, pero a capacidade que nos deu a natureza aos humanos é moi superlativa. De feito a nosa maduración vai depender de como nos relacionemos cos "outros". Pouca calidade "de adultos" colleremos si chegamos a esa idade sen ter socializado abondo. E non só con outros humanos claro, tamén co resto de seres vivos e seres inertes que forman o ecosistema onde nos tocou vivir.

En certo xeito, nós somos os primeiros okupas, que deben soportar os demais seres vivos do noso ecosistema. Somos nós os que chegamos a el, no é o ecosistema o que se debe adaptar a nós.E, por iso, non nos debe asustar tampouco a relación cos outros, esa que supón o feito de que alguén ven a "okupar" un lugar cerca de nós. Sexa física ou afectivamente.

pero hay que evitar a los okupas...

Se ben é verdade que tamén pode haber okupas que nos poden facer dano. Iso xa nos pasa cando temos que aprender a nos defender dos nosos depredadores, sexan irracionais ou racionais.

E por isos decimos na imaxe, que debemos recibir aos que veñen como amigos, pero desbotar a aqueles humanos, que realmente nos queren okupar en contra da nosa opinión.

Porque, dese tipo de "okupas", xa falamso algo ao nomear aos sacerdotes, aos soldados e profes, que tentan amigablemente ou pola forza, mudar a nosa percepción da realidade que nos rodea. Facendo que debamos comulgar cunha percepción desa realidade que eles nos traspasan/inxertan.

Ahí é cando a nosa curiosidade e a conseguinte observación, vese anulada, para que non poidamos realmente ver "o que pasa". É o momento de pensar nos filtros mentais, que nos permiten diferenciar unha verdade, máis ou menos certa, dunha mentira. Temos que ser capaces de diferenciar, o que observamos da terxiversación da realidade que nos queren colar os amigos dos podersos.

E precisamente ahí é onde entra en xogo o que chamamos adn social negativo. Mudannos una maduración positiva por unha maduración negativa. Un mecanismo moi sofisticado da SAD.

Así que esteamos atentos, porque, non o esquezamos, moitos dos que se presentan como amigos, son só colaboradores do trío de elementos culpabilizadores, que dixemos tiñan como obxectivo "facernos pezas da maquinaria social que nos oprime".

E  para iso, usan ese adn social negativo do que tanto falamos.

que nos pueden joder la vida!!

Habrá que ir por la vida con sumo cuidado.

Porque, lo que vamos a ser el resto de nuestra vida, va a depender en grado sumo de las decisiones que tomemos en esta etapa de cría humana. Primero como infantes y luego, mucho más difícil, como adolescentes.

Es aquí precisamente cuando encaja ese dicho típico de por aquí : podemos perder la adolescencia, de tal forma que nos convertiremos en adultos inacabados.

Y esta es una de las razones de que aquí se denuncie tanto a los filósofos griegos clásicos, Sobre todo cuando se ponen a reflexionar sobre la Bellaza, la Justicia o la Amistad, de una forma totalmente abstracta. Sin tener en cuenta ni el contexto social ni los actores, que van a participar en esa representación llamada "de la Belleza", o "de la Justicia", o "de la Amistad".

Todo es muy bonito, cuando se pinta un cuadro donde aparece la Justicia, paar ser colgado en un juzgado donde se condena a los seres humanos que luchan por la libertad, por ejemplo.

Sin ir más lejos, lo que le pasó al bueno de Sócrates, que fue condenado injustamente y no se rebeló, porque decía que era justo. ¡Vaya cabezota testarudo! Y luego pasó con Jesucristo.

Y eso pasa con el Amor, por ejemplo. Cuando se olvida que una cosa es el concepto de amor y otra muy diferente, el agente amante. Porque, ese amante, es quién va ainterepretar el papel de amante. Y lo puede hacer tan mal, que, sea como sea, puede hacerte la vida imposible, no solo amorosamente, sino incluso para seguir viviendo.

Ahora puede ser un buen momento, para decir que en todos estes elementos "culpabilizadores, sacerdotes, soldados, profesores y amigos, los habrá mejores y peores. Puedes topar con el gran amigo o el gran enemigo, ese que se ha vestido de amigo previamente (el peor de todos).

Un caso de doble personalidad...

 

Unha nova reflexión sobre o Dr. Jekill e o Mr. Hyde...

Dado que o Tío Google me robou os blogs anteriores (o seu contido), teremos que resumir o esencial das reflexións que neles iban, sobre este problema da doble personalidade. Un concepto que podemos facer coincidir en parte co de bipolaridade. Era un tipo de reflexión, que logo foi tomando outros camiños (2º blog), para confluir co concepto de adn social. 

E toca agora pasar a un territorio de reflaxión algo máis complicado. Cando queremos observar ese fenómeno (dobre personalidade) nun mesmo individuo : será que pode ter un mesmo ser humano, varios adn sociais, podía ser a nosa pregunta actual? 

Todo a partir dun só ADN (que permite, como ben sabemos, a bipolaridade) e o posible inxerto de diversos adn sociais (por parte da SAD)? Será posible ees inxerto de múltiples adn sociais?

E non será que, xa a bipolaridade "de nacemento", resulta realmente exacerbada pola relación negativa da cría humana, que ten esa tendencia, coa SAD? Ven ser como o cancro, que xenera un tumor a partir de células que tiñan esa tendencia "dormida".

Pero é que estamos no territorio do cerebro. Unha zoan pantanosa, moi pantanosa, que deja aos Everglades USA, como simple peceira de salón.

Un territorio onde pensamos que solo habitamos nós (o noso Ego, o noso Eu), e, polo tanto, temos unha especie de palacio para vivir nel, como se fosemos reises.

Pero non. Xa o dixemos outro día, nese "palacio" habitan moitos aprendices de nós mesmos. E, como nos palacios de verdade, non é moi difícil que nel viva a persona que vai ocupar o noso posto, mesmo asesinándonos. 

Eses novos "eus". Son excrecencias diversas, que foron nacendo a partir de tomar decisións, que non estaban demasiado claras en principio. A dúbida fixo plantar unha semente na nosa masa neuronal. E esa semente fixo nacer un minúsculo "eu", que, ante a dúbida que se plantexou na fase previa á toma de decisión, foi abonando e regando ese "eu", ata mudalo nun novo Eu.

Eramos un, pero, como quen non quere a cousa, rematamos por ser dous!!

Cuántos somos en realidad?

E se podemos ser dous, por que non poden caber dentro do noso cerebro outros tantos, como mínimo?

Entón nos aparece un problma, que ven ser realmente "o problema". Porque en principio, como co amigo imaxinario, ter varios xeitos de pensar diferentes dentro de nós, non ter porque ser negativo. Sempre que logremos evitar un conflicto irresoluble.

Necesitamos conseguir un equilibrio, que permita manter a un deles co control de todos os demais. Ven ser un caso natural, da historia que nos contan en O señor dos Aneis. 

Aqui non vale democracia alguna, non poden ter todos a razón, o mesmo poder, xa que en principio sería un caos... e logo, sería a peor das dictaduras posibles. Non o esquezamos. Se coñeces a historia tolkiana o entenderás mellor.

Porque manter un equilibrio mental será o único xeito de evitar que , na loita polo poder desa mente, acabe vencendo a peor alternativa de todas as posibles. ¿Mordor?

Podemos pensar en reises e emepradores, mesmo en duos como Macbeth e a súa dona, pero sempre é o poder o que determinará a orientación final, se non se establece un equilibrio de partida. E un equlibrio moi forte. Nada de conselleiros ou parlamentos políticos. Mesmo nada de monarcas enemigos. Dentro do noso cerebro, só a lei do equilibrio permite manter a cabeza no seu sitio. A lei do máis forte nos levará a un manicomio ou a unha tumba. Ou peor, a ser un político dictador.

E como dixemos, nada de equilibrio entre iguais, estamos a falar dun equilibrio, conseguido a partir do control férreo dun ego sobre outro. Os demócratas mentais, como dixemos, ao manicomio máis cercano.

Outra cousa moi diferente é ser un político demócrata (cos demais).

Había uno o dos Nerón??

Ou podemos ser como Nerón. E outros bipolares, que permiten o xogo "democrático" entre os seus egos.. e por iso rematan por ser incontrolables, tanto para eles como para os demais (que os sufren).

Nerón, segundo din ás últimas investigacións, se erguía un día positivo e outro totalmente negativo. E por iso a mala fama que se gañou como césar.

Y é que ser preparado para exercer de emperador, non debe ser o mellor xeito de encher unha mochila, que te favorezca buscar un equilibrio entre os egos que pululan polo teu cerebro. E logo manter ese equilibrio cos demais seres humanos da túa contorna.

Normalamente, neses casos, é máia fácil conseguir un desquicie que un equilibrio.

Cuántos cabemos en el mismo cerebro???

Y, ¿qué decir, si el caso es como el de un Cleón asimovniano (saga Fundación), dónde aparecen tres clones de un mismo emperador, que, a su vez, son clones del emperador inicial?

Pues eso mismo, pero dentro de un solo cerebro, es lo que tiene un ser humano que, por los motivos que sean, fue acumulando egos (personalidades) dentro de su cerebro, en todo el proceso de maduración, desde que nació hasta llegar a adulto.

Da igual que nuestro ADN proceda de un Cleón inicial (de un Adán en la Biblia cristiana), porque lo que va a suceder es que las diversas lecturas de ese único ADN, va a sufrir los embates de la SAD, en forma de injertos que, aquí llamamos adn social. Y todo eso, teniendo en cuenta que, como con Cleón, nuestro ADN original no es precisamente una maravilla de homogeneidad. E nuestro ADN conviven marcas de las primeras bacterias, con marcas que dejaron todo tipo de animales, que forman nuestro ancestro genético. 

Somos descendientes de tanta variedad de seres vivos, que lo difícil es conseguir equilibrar las diferentes marcas, para que nuestra evolución sea lo más positiva posible. Y no podemos imaginar el esfuerzo considerable que hace la naturaleza (sea lo que eso sea).

Y esa naturaleza ayuda, pero no llega. Tenemos que poner nosotros muchas cosas en la mochila cerebral, para que ese equilibrio, del que hablamos, sea conseguible.

Adaptarse é ocultarse, non é desaparecer...

 

A arte do disimulo...

Ademais do típico disfraz, agora (coa Nova Biblia Queer) chega con ter un deseo moi profundo, de querer cambiar de sexo... e chas, xa está feito!

Todo o mecanismo ideado pola natureza, para definir un sexo masculino (Adán) ou feminino (Eva) desaparece. Millóns e millóns de anos, de traballo natural, pasan a estar obsoletos. Porque xa se pode mudar de sexo, mesmo barallando outros tipos de variedade sexual, polo simple desexo dun cerebro humano.

Ese cerebro, que tantas cousas ten que decidir en función da súa maduración, agora ten tamén que decidir sobre o sexo que queremos ter os seres humanos.

Nin Yaveh nin ADN...

Aínda que xa tocaremoso o problema dos cerebros inmaduros, eses que non "poden" decidir, segundo a ciencia "clásica", agora podemos supoñer que un cerebro maduro (postadolescente) xa está ben preparado, para decidir se o teu corpo te gusta ou non. Para decidir que prefires usar o corpo do clásicamente considerado "o outro sexo"... e mesmo, postos a xogar co futuro, quixeras ter un cambio mental cara outro tipo de animal non racional.

Todo iso, sen sufrir unha adultez inmadura, por ter perdida a adolescencia durante esa etapa da súa formación adulta. Porque entón, pouca capacidade de decisión real vas ter!

Ven sendo, como se amodo de fase de transitoria, antes de "ser can", poidas sentirte negro, aínda que teñas a pel tan branca como a neve. Se se trata dun problema de cerebro, de "crerse" un determinado tipo de corpo, por que non vai ser posible facer profundas transformación materiais? Xa non só mentais.

Sempre houbo individuoo capaces de "sentirse" como si fosen un Napoleón, por qué non avanzar en ese territorio tan tan marveliano?

xa chega con querer...

Ademais, como bo dogma bíblico, por qué non permitir que Eva se considere unha muller "cis" (non transformada? E así o novo Adán II, teña dereito a ser denominada muller "trans".

Como decimos sempre, está o problema das crías humanas, esas que necesitan aínda pasar por un proceso de maduración, que a ciencia clásica divide en Infancia e Adolescencia.

Pero non hai problema, se Adán e Eva son creados xa adultos (para qué pasar polo esforzo de madurar, pensaría o Yaveh?). E se xa non necesitan ser crías humanas, por qué o novo Adán Trans (antes Eva II) non pode aparecer xa maduro y puro, como un macho adulto? Tal como lle pasou ao Adán II, que mudou nunha Eva Trans.

Simple cuestión de fe!

para mudar en muller!!

Claro que segue habendo máis problemas. Entre outras cousas, porque Eva demostrou xa na Biblia Tradicional, que non é un ser humano que diga fácilmente Amén.

O demostrou roubando unha mazá, do que podía ser a Árbore do Coñecemento, que o pillo do Yaveh lle prohibiu comer. E agora tamén vaille dar a lata ao Yaveh, cunha nova petición.

Porque ela quere ser home. Non lle gusta ser Eva. Así que o seu cerebro xa adulto (de nacemento) será capaz de a convencer para que Yaveh a faga un "home". E resulta lóxico pensar, que o Yaveh pasará polo aro, xa que el non pon tantos problemas para cambiar de sexo, como pode poñer a Ciencia. Ela, como feminina que é, tamén é moi quisquillosa con isto de "cambiar de sexo".

Pero tamén podemos esperar, que Eva, como muller, entenderá mellor o gran esforzo que fixo a natureza (sexa o que iso sexa), para atopar a diversidade sexual. Polo que pode asumir que, o simple desexo dun grupo de seres humanos, non a convenza de que si ten lóxica ese cambio.

Y sí, habrá que darle aún un par de vueltas a esta idea tan bíblica, de que el cambio de sexo es un mero asunto cerebral. Y no digamos si metemos, en esta ecuación "del cambio", lo que algunos seres humanos quieren conseguir : que desaparezca la sexualidad binaria... esa que favorece la diversidad genética y que cada individuo haga de su capa un sayo. O una saya. O incluso un saye.

Como adaptarse a un cambio profundo en un solo paso?

 

Ou como aproveitar ese libro de autoaxuda ao que chamamos aquí Biblia Queer?

Falamos o outro día de "ser/estar" muller, polo simple feito de ter ese pensamento/sentimento... e do imposible que sería pensar como posible esa situación tan antinatural. Por moito que o feito de "ser natural" (mentras as circunstancias do ecosistema non muden), fose algo que un ser humano non pode asumir. E, sobre todo, cando esa imposibilidade (para nós) resulta crible para outros, x que así a fixan unha panda de crentes nunha nova biblia, tan diferente da Biblia Cristiana como do que podemos denominar "Biblia" Científica. Unha Biblia, que resulta de combinar en ela todas as crenzas Queer.

Porque realmente non é un Novo Evanxeo. Sexucristo, só falou de como nos respectar uns a outros, para poder ganarse unha praza no seu Ceo. Nada dixo de dividir por sexos ou por xénero, no Xuicio Final.

Realmente o Movemento Queer, sitúanos fronte dun novo paradigma. Que é moito máis bíblico que evanxélico, xa que renuncia á Biblia Cristiana e decide, por que si, que a división bíblica (e científica) en dous sexos é xa algo histórico. Din, ou máis ben insinúan, unha nova Verdade : esa división sexual foi superada por unha nova situación social que, lóxicamente, require unha nova explicación do mito da creación. Adán e Eva (e a Diversidade Sexual Evolutiva) xa non nos serve.

 

Cuando en vez del ADN...

Así que estamos noutro periodo histórico, onde a división sexual xa non ten motivos estrictamente científicos (favorecer a mestura evolutiva), senón motivos estrictamente ideolóxicos. Trátase de fabricar una nova tipoloxía sexual. Mesmo, como pasa xa nalgún caso, "crear" un novo tipo de ser humano, total o parcialmente asexual.

A natureza, sexa o que iso sexa, nin pincha nin corta. Ven ser a decisión cerebral (ou estomacal) dun fato de seres humanos, na sáunoav Cruzda. Forman a tribu Qeeer, que deciden instaurar unha nova ortodxia sexual. Que non exemplifico, por razóns obvias, xa que me sinto imposibilitado para describir a "súa" nova tipoloxía sexual.

preferimos la palabra de algún dios...

E se non vale o ADN, nin sequera a distribución anatómica dos órganos sexuais, para diferenciar en 2 sexos, debemos deixar paso a esta banda de delincuentes científicos (sentindo moito ser tan "bruto"), e as súas crenzas sobre o Novo Orde Sexual para o Futuro da Humanidade.

E non negamos a total imposibilidade de que se produzcan moitos cambios na diversidade sexual, mesmo a desaparición da propia sexualidade. Pero non serán esta especie de Anxos da Morte Sexual, os que aporten boas razóns, para este cambio de paradigma evolutivo que eles propoñen.

entonces, la llevamos clara!!

Porque se o Yaveh fixo abondo, para non favorecer o entendemento entre os dosu sexos que "creou", non cabe dúbida que esta panda de profetas só consiguen aumentar a confusión, con tamaña diversidade, así, a bote pronto. Unha tremenda diversidade que, ademais, dubido moito teña operatividade reproductiva algunha.

E, como dixo o outro, para facer experimentos novos con algo que xa funciona de vello, mellor se fan nalgún lugar apartado, que non complique a vida dos demais. E, sobre todo, neste caso, non supoña unha clara manipulación das crías humanas.

Ou acaso, non estamos batallando en contra do que chamamos adn social negativo, para que nos parezca ben este modelo de adn social negativo queer? Un modelo de adn social negativo, que tenta remodelar a sexualidade das crías humanas, xa desde que deixan a cuna ou pouco máis?

La SAD es una gran enemiga para las crías humanas, pero una SAD controlada por los seguidores de una Biblia Queer, puede dejar a los Amish USA, por ejemplo, como una secta religiosa casi democrática.

Ser/estar home, ser/estar muller...

 

Para o mundo británico, escribiríamos mellor, para diferenciar os conceptos, "ser/ser" muller ou "estar/facer de" muller.

Porque son duas cousas moi diferentes. Na lingua española, o concepto ser non significa o mesmo que o concepto estar.

O concepto de ser xa conleva implícito a situación de ser acto (ou estar en acto), cando se fala de que algo é, ser muller por exemplo, xa se pasou da posición física de "estar en potencia". Con esa diferenciación aristotélica, notaremos que estar de mujer (hacer de mujer) solo indica un estado de potencia. Un estado (de potencia) onde o acto (propiamente dito) atópase "inconcluso". Sin finalizar.

No caso da transformación sexual poderíase dicir (filosóficamente), que en esencia o/a trans sigue sendo home, aínda que se atope en transición ao estado de muller. E mesmo se estivera quirúrxicamente adaptada a un corpo "feminino". A qué non é tan fácil como parece?

Porque se a muller está definida polo seu aparato reproductor, fixado por un ADN feminino, e agora queremos establecer outra definición, que aínda non existe, como podemos establecer que ser/ser muller e ser/estar muller son a mesma posición (filosófica)? E o mesmo se pode dicir, con más claridade, científicamente.

O que pensamos como muller...

Xa o gran Lang fixo, na súa Metropolis, a exposición fílmica desta reflexión de hoxe : narración moi simple, pero moi completa (se nos poñemos a interpretala). Temos duas mulleres, unha delas real e a outra unha autómata. Ou podémolo ver como que só temos unha muller (de verdade, a que era e segue sendo muller). Mentras que a outra, autodefinida como muller, só é muller en apariencia. Podemos observar, que "está de" muller, "fai de"muller, pero, nese momento histórico, nada permite comprobar que, efectivamente, se trata dunha muller (completa). E menos tan muller como a outra.

Porque se observamos o aparato reproductor e segue tendo o masculino, que a pode facer muller  (á mirada atenta do noso cerebro)? Acaso o decide o seu cerebro? Un cerebro que decide "porque si" (máis ou menos rodeado de razonamnetos teóricos), que se sinte muller?

Porque o aparato reproductor é algo "experimental" (comprobable). Incluso se se trata dun modelo quirúrxico, pero no cerebro? Como nos adentramos nel, para comprobar de primeira man ese tipo de cousas que definen ao que era home, como muller a partir de agora?

non deixa de ser muller en POTENCIA...

Tomemos o caso da Rachel en Blade Runner. A fabrican como replicante con capacidade para xestar. En principio temos a unha replicante muller (femia). Pero se ela decide ser home, porque Deckard fose, por exemplo, homosexual, xa vai chegar co desexo da Rachel, para ser considerada como un replicante "varón"?

Qué tipo de cambios se teñen que dar, ou estar dados, (xenéticamente) no cerebro de Rachel, para considerar obvio ese cambio de xénero/sexo?

Porque este tipo de cambios estruturais, resultan moito máis complicados que os cambios que pretender conseguir os colegas do Roy. Eles, simples replicantes Nexus 9, só piden vivir máis de 4 anos. Pero iso é un simple cambio xenético no momento de "fabricalos". Nada difícil científicamente.

Algo que nos leva, como quen non quere a cousa, a pensarar que é algo emparentado co problelma desta Rachel xestante, que queer ser home, para conxeniar mellor co seu noivo gay. Porque se entende que, na fabricación do Nexus "normal", lles acortaran a súa data de caducidade, para evitar gastos de mantenemento. Pero... para que querían eles vivir máis se, desde o punto de vista humano, vivian unha vida inhumana? Por qué querer sobrevivir? 

Ou sería que, realmente, o que eles pretendían era ser libres, como seres humanos "de verdade", aínda que fose moi pouco tempo. Unha película, Blade Runner, para pensar moito máis do que en principio parece.

aínda que nalgún momento se mude en ACTO!!

Pode que no fondo, tanto ao Roy como á Rachel se lles teñen censurados, no momento da súa fabricación, os xens que marcan ese tipo de asunto xa indicado: ao replicante Roy, vivir arredor dos 100 anos e á replicante Rachel, ter capacidade para quedar embarazada. 

E no caso da Rachel, dubido moito que tivera capacidade para cambiar de sexo. Como moito, en función do contexto sociopolítico do seu ecosistema, lle permitirían mudar de xénero.

E ata aquí chegamos co problema do Evanxeo Queer, no seu aspecto científico.

Podemos trasladarnos un momento ao territorio filosófico. Nesa filosofía aristotélica, na que explica que somos algo "en POTENCIA", o que levamso dentro (un ADN, por exemplo?). Pero logo temos que desenvolver esa capacidade, para chegar a ser ese algo "en ACTO". 

Roy quere ser un humano (en acto) para que viva moitos anos. Suponse que descubriu as ventaxas da xubilación.

Rachel quería ser macho (en acto), para poder liarse co Deckark gay. Aínda que ela era realmente un macho, tanto en potencia como en acto. Estaría de acordo o Arsistóteles, para engadir unha nova situación/concepto filosófica? Que a mente humana abonde, para pasar dun "acto femia" a un "acto macho", a partir da "potencia femia"... simplemente por o desexar a Rachel? 

Onde está o problema?

Pode ser que os cambios evolutivos non funcionan polo simple desexo dun evangélico queeer, que desea ser transformado, casi, como quen di, polo placer de "ser diferente". Ou esaxero?

Os millóns de anos de traballo seleccionador da natureza (seax oq ue iso sexa), tirados ao cubo do lixo, porque estes novos profetas decidiron se erguer diferentes, de como se acostaron anoite?

Consideremos que estamos, aínda, nunha etapa "preadolescente" da Humanidade. Calquera cambio necesita moita reflexión. Nosa e da natureza. Así que nos preguntamos se terá certo sentido (científico), poñerse a reflexionar sobre a reproducción sexual, e a conseguinte divisisón sexual que se deu no mundo animal, especialmente no "sector humano" (dado o seu grado evolutivo)... para tentar dar este salto concreto, no "equilibrio" sexual, cando xa temos abondo apremio con restablecer primeiro o equilibrio enerxético do planeta.

A muller e a Ciencia (e VI)

E meténdose algo máis adentro (do corpo humano), que pode pasar?

Que os profes de Ciencias Naturais xa non podemos ensinar o que ata hai anos ensinabamos. Xa que o ADN pasa a ser algo meramente secundario, para definir o que debe ser un ser humano. Dito irónicamente.

Xa non no tocante a cor de pelo, de ollos, número de dedos... mesmo se se ten útero ou non... todo vai quedar decidido pola vontade do ser humano, aínda que teña todas esas características, sexan masculinas, femininas ou neutras (ata hoxe).

Din os evanxélicos queer, que depende de "como se sinta" : home ou muller. Para nada vainod etereminar aexistencia dese aparato repoductor masculino ou feminino. 

Todo dependerá de como, este ser humano, se acomode no corpo que o ADN lle foi deseñando. Unha vez nacido (suponse que antes non), xa pode decidir si lle vai gustando o seu corpo de muller ou de home. Din eles, e parece que sin dúbida algunha.

E xa deixamos de lado o problema dos hermafroditas humanos, que se supón teñen menos dereitos que aqueles humanos, aos que o Evanxeo Queer considera como merecedores do cambio de sexo.

O ADN valerá para algo?

Ter útero, ovarios, clitoris deixa de ser determinante, para dicir o sexo dun ser huamnao recén nacido.E xa no hai que se meter en características psicolóxicas, que a natureza lle deixou marcadas á portadora de cromosomas XX, para que poida exercer o mellor posible co su futuro papel de nai.

Ou será atmén esa marca natural no ADN,(ser nai) unha simple tatuaxe, que algún avispado "terf" (se dirá así?) meteu polo medio, do proceso de maduración, antes do nacemento? Ou nese meses iniciais na vida do bebé.

Porque, en que momento se inicia esa transición no cerebro do bebé, para se situar en corpo non apetecible? Será con dous meses, con catorce, con catro aniños... ou pode que, moitos se sintan disconformes co seu corpo, a partir dos sete anos. Cando a Igrexa católica decía que "nos viña o uso da razón" ás crías humanas. E por iso se facía a Primeira Comuñón, que certificaba o bautismo perpetrado cando se era recén nacido. Así de científica é a Igrexa Católica.

E o cromosoma Y será un conto chino?

E que nos dirá o Evanxeo Queer, sobre estas "menudencias" xenéticas? Quizás sexa unha parte da ciencia (a xenética), que non lles dá moito gusto tratar con ela. Demasiadas preguntas sen contestar, para todo evanxélico?

Porque se o corpo non te gusta con sete aniños, co teu cerebroaínda en fase de maduración inicial (fase infantil), que importancia ten a existencia do cromososma Y? Se supón que o ADN será abondo independente, como para permitir un desenvolvemento de caracterísiticas de femia, aínda non tendo esa conformación de XX. Para qué a necesitas? Pode que a natureza non sepa facer ben o seu traballo, por moito que tardase millóns de anos en seleccionar a mutación que deu no homo sapeins.

Se parece que abonda coa vontade do nene, que quere mudar de sexo, para que tanto esforzo?

Porque agora os XY serán mulleres, se "eles" queren!!

E, ademais deste tipo de aspectos científicos, habería que lle preguntar aos adultos que promocionan estas ideas, algo sobre o seu apoio a estas crías humanas que se ven na querencia de mudar de sexo. 

Habería que se preguntar, por exemplo, polo papel de pais e técnicos no comportamento dun ser humano, que quere iniciar unha transición sexual. Especialmente se se vai facer en base a engadir sustancias químicas, operacións quirúrxicas e, sobre todo, introdución/inxerto de pensamentos, que non son propios da cría humana, que eles din quere facer a transición. Unha cría con sete anos, aquí non falamos de adultos transicionais, que vai acabar con ese tipo de pensamentos no seu cerebro, como se realmente fosen seus. 

E iso non se chamou sempre, lisa e rasamente, lavado de cerebro?

Así que non loitemos por mudar esa SAD, que tanto maltrata aos seres humanos "diferentes". Sexa por caraceterísticas físicas ou por características psíquicas. Non tentemos modificar o sistema chamado educativo, auténtico sistema domesticador, para unha integración (non mera inclusión) natural e libre das cías humanas, que podemos considerar como diversas. Vai con ironía!

Sexa por ter algún tipo de característica autista, de orientación sexual ou de gustos por calquera actividade creativa, que a sociedade, aínda supoñendo que xa non sexa SAD, non quera integrar.

Precisamente, na liña do noso querido adn social, temos que defender esta consideración do cambio de sexo (en crías humanas!), como unha aberración, sempre que se faga antes de que o cerebro da cría humana, poida reflexionar sobre o positivo e o negativo do cambio de sexo tan ansiado.    

Dá igual ser XX ou ser XY, mentras o cerebro non está maduro para pensar (ademais de sentir), analizando con seriedade racional o posible cambio de sexo, que narices fan os adultos manipulando a unha cría humana, nese fodido trance?

Que sacan en limpio esos adultos? Por que resulta moi difícil pensar en que no sacan algo de proveito personal, con esta defensa acientífica do cambio de sexo. E xa volveremoso a falar deste cambio, cando metamos un cerebro xa adulto na ecuación do cambio:

Ti (o teu cerebro inmaduro) + Mamá (o seu cerebro maduro) + Psicólogo (o seu cerebro maduro = TRANS 

E supoñendo que os dous adultos que interveñen na ecuación, teñan realmente o seu cerebro maduro, porque hai moito adulto con cerebro inmaduro (é dicir, perdeu parte da súa adolescencia).

E digamos ademais que, esta ecuación, non é moi fácil de resolver. E que, ademais, pode non ter solución ou dar varias solucións, o que fai casi imposible escoller a correcta HUMANAMENTE.

A muller e a Ciencia (V)...

 

E que tan complicado é o cerebro...

Non é o mesmo sentir un pinchazo, no brazo por exemplo (un simple rosal), que sentir algo, unha atracción forte, por outro ser vivo (amor, por exemplo, sexa o que "eso" sexa). E, neste caso, a intervención racional segue a ser casi inexistente. Ven sendo meramente reflexa, no primeiro caso, e pouco máis que emocional, no segundo.

Pero se te convén seguir pillando amoras, unha vez pinchado, ou continuar sendo amigo desa persona, unah vez que te dá cabazas non requiren, en principio, en canto  ao teu futuro, tomar grandes decisións racionais. 

O profundo amor, por exemplo, pouco vai necesitar a intervención da parte racional do cerebro. Pero se o vas dirixir, ese amor, cara un ser humano do propio sexo ou, xa non digamos, mudar o teu propio sexo, entón iso xa é outro cantar.

Deixar de ter conciencia feminina/masculina, para optar pola conciencia de sexo "contrario", iso sí que precisa un cerebro maduro. A ser posible, moi maduro. 

Posible frase dun feminino trans...

Calquera achegamento ao problema do cambio de sexo, non se pode facer nin por aproximación "a ver que pasa", nin por escasa reflexión, sobre o que supón científicamente e socialmente ese cambio.

Nada que facer antes de alcanzar un nivel de maduración cerebral determinado. Non se pode montar un edificio a base de xuntar mollos de palla, tal como fai un porco no conto dos"3 porquiños". E menos cando non hai edificio construido o por construir, que se poida comparar en complexidade a un corpo humano completo.

E, ademais, non se pode un sentir nun corpo errado, antes de ter unha boa idea do que é ese corpo que habitas. E, menos aínda, de saber o que é o novo corpo que queres habitar.

Demasiadas variables, para atopar unha solución facilona deste tipo de ecuación diferencial. Porque  non se trata de traballar co simpel algoritmo dunha ecuación de segundo grado. E aínda esa xa presenta a dificultade de ter duas solucións. Sendo posible que unha delas, non sexa unha solución real.

posible diálogo entre feminino e feminino trans...

E falamos de ecuación diferencial, pero, esta que tratamos agora, resulta aínda moito máis difícil de resolver. Porque a interrelación entre as diversas variables da ecuación, fai que nunca será fácil escoller unha, como variabel principal, para solucionar a ecuación. Porque, unha vez fixada unha variable, automáticamente implica que varien instantáneamente varias das outras variables. Porque non é matemáticas, é VIDA!

Para nos "entender", podemos dicir que estamos resolvendo unha "ecuación viva". A "x" no é un simple número (enteiro, real, complexo...) que buscamos. Esa "x" ven sendo unha situación máis ou menos negativa, para o ser humano que a recibe. Ven ser algo moi parecido ao intercambio xenético que se produce no ADN : non pode haber cambios aillados, todo cambio presupón un posible cambio adxacente.

Neste caso que tratamos, que obteñamos en principio a solución trans, non impide que, co paso do tempo, notemos que tal solución non era realmente viable. Ven sendo como se, ao final do proceso,  tiveramos unha especie de aborto, en vez do esperado bebé.

posible implicación doutros na decisión final!!

E todo, porque "sentirse muller", non é o mesmo que "ter conciencia" dese sentimento. Sentir é un primeiro paso, simple función de relación, co sistema nervioso al ralentí. Ter conciencia de algo, ven ser o poso dese sentimento ao pasar polo cerebro, unha vez que lle dimos voltas e voltas, coa nosa inteligencia emocional. E, sobre todo, habendo pasado de cando en vez, pola parte racional da nosa intelixencia.

Pero esa parte racional da que falamos, non estará nunca madura se non entramos na pubertade. Quedan varios anos de adolescencia, para que poidamos estar algo seguros de que vivimos unha adolescencia. Porque, non debemos esquecer, que vivir a adolescencia é só unha posibilidade. Tan seguro é que a viviremos, como que a podemos perder se non temos coidado (moito), nese proceso de vivencia.

E que unha vez vivida a nosa adolescencia é cando podemos visualizar internamente, como é o noso corpo, como é o corpo alleo, e, polo tanto, empezar a sentinos ben ou mal, en función desas miradas internas (e propias, non alleas!).

Porque, en caso contrario, xa podemos estar dando algún psao que outro, camiño de perder precisamente esa adolescencia que acabamos de empezar.

A muller e a Ciencia (IV)...

 

E contaremos moitas mentiras, os profes de Ciencias Naturais na clase?

Pero chegamos ao centro da cuestión, na hora de pensar o que somos...

Porque se nos definimos sexualmente por los aparatos reproductores que temo dentro do noso corpo, todo parece estar ben claro. Pero se temos en conta o sentimento, aínda que non estae moi claro que eso precisamente, entón as cousas xa non están tan claras.

E falamos do que "sentimos", non do que somos ou quixeramos ser. Así que a cousa se complica. Dun xeito artificial (con perspectiva social, máis que científica)  pero se complica. E moito.

Así que imo establecer un paralelismo coa toma de decisións que se dan nun ordenados, en función de que a memoria decisoria sexa a RAM ou sexa a ROM. Algo que podemos comparar (flexivamente) con tomar decisións a nivel de inteligencia emocional ou inteligencia racional.

Se temos en conta que as emocións non controladas polo raciocinio, son os que chamamos "sentiemntos" (a súa afloración), que poden ser moi profundos, pero tamén son volátiles (de memoria REM). Porque a sáu fixación na memoria ROM vai depender de que a intelixencia racional os poida controlar, de xeito que se inscriban dunha forma lóxica e sen causar perxuicios "durmintes".

Porque iso que se fai, cando os excesos emocionais se introducen na memoria ROM, sen control racional, ven sendo cando estamos metendo dentro de nós determinados traumas, que van ir aflorando como taras ao longo do que nos queda de vida. A fin de contas son marcas casi xenéticas, que quedan gravadas a lume na nosa memoria, aínda que sexa nun nivel  inconsciente. Actuarán como parte esencial do adn social negativo que nos "acabamos" de inxertar.

Un cerebro para controlar "todo"...

A diferencia dos aparatos reproductores, esta unidade central que controla a función de relación (sistema nervioso), poucas diferencias presenta entre un corpo masculino e un corpo feminino.

Aínda que, como as meigas galegas, habelas hainas (algunhas diferencias secundarias). E outra cousa é que, do cerebro humano, sepamos tan pouco, que podemeso ben dicir que aínda non sabemos ren. Casi tan pouco como do que pode fundamentar un amor de por vida, entre dous seres humanos. Ou saber a  razón de que a mecánica cuántica sexa tan difícil de entender, aínda que dea tan bos resultados experimentais.

todo o que pasa no noso corpo...

A cuestión é que, a diferencia da cuántica, o proceso de funcionamento é moi diferente entre os"electróns masculinos" e os "electróns femininos".

Ata a fase puberal notanse moi poucas diferencias, pero, a partir de aí, o estoupido da sexualidade se dispara dun xeito moi distinto: empeza antes nas femias, remata máis tarde nos machos. E, sobre todo, a relación entre madurez emocional e racional evoluciona moi diferente. Desbócase prácticamente no cerebro feminino. Mentras que no masculino segue un tempo aletargado.

incluida a sexualidade!!

Así que sí. A muller ª"por natureza". A nacida muller terá un proceso da pubertade moi diferente do que ten o home. E non só pola menstruación.

E agora non penso argumentar o motivo de que segue a ser primordial que unha muller nacida non se merece ningún apelido como CIS. Está perfectamente determinada, porque para algo ela é a que nace muller. O do "corpo errado" ou propoñer que alguén pode nacer muller tendo todo o sistema reproductor de home, é algo máis propio de mundos fantásticos que de mundos científicos. 

Outra cousa pode ser pensado ese proceso de cambio na etapa de adultos. Sempre como proceso.

E incluso pode ser discutible na adolescencia. Pero unha cría humana, recén nacida, é muller ou home segundo o tipo de sistema reproductor que posea ao nacer. O resto é elucubrar en modo astrológico, en vez de astronómico.

Polo de ahora quedaremos en que "sentirse mulle" non define para nada que un ser humano sexa realmente unha muller. Repito : nesta fase inicial de recén nacida. E así ata pasar a primeira fase de cría humana(infancia) e chegar á adolescencia. Onde pode emepzar "o debatible".

Básicamente porque a esta as alturas non se pode tomar conciencia. Nin sequera por aproximación, xa que a madurez cerebral non permite ter nin pensamentos racionais nin pensamentos emocionais. Un bebé sinte como sinte calquer animal (cos sentidos), pero non pode ter sentiementos nin de si nin de outros seres (vivos ou inertes). Aínda non. Non está na idade de se facer unha reflexión cartesiana, poñéndose a pensar como un adulto. Nin sequera un adolescente "avanzado". Aínda non pode saber que existe.

A toma de conciencia humana, os demais animais non a teñen, é algo máis que facer un cursiño rápido de calquera evanxeo máis ou menos profético.

Que é ser negro, ou que é ser muller?

O feito de ser negro (ou parecelo) e o feito de ser muller (ou parecelo), que relación teñen co ADN e co adn social?

Que tal se nos escapamos (abertamente) de estereotipos e malos rollos (mentais), cos que din que di a ciencia (segundo eles), cos que din os seguidores dos panteiras negras (máis ou menos fanatizados) e, tamén, o que din os novos evangélicos do Movemento Queer?

Podemos botarlle en cara unha serie de insuficiencias, en todo o que din, e considerar claramente, aínda que eles non o queren recoñecer, que todo eso que din é, simplemente, unha visión do mundo que pretende ser nova. Algo que nin sequera chega a Nova Filosofía. Quédase nun Novo Evanxeo con pretensións revolucionarias, TRANSformadoras din elas/es/os.

Porque, realmente, esta nova visión padece as mesmas taras intelectuais de calquera movemento anterior. Tanto se pretendía ir contra a ciencia directamente, como se iba ao seu favor (pero con argumentos acientíficos). 

Faime pensar nesa excelente película chamada "Doce homes xustos" (curioso, ningunha muller, o seu director non estaba aínda polo labor feminista). Nela observamos perfectamente unha serie de argumentos, moi condicionados polo adn social de cada xurado, pero sen que deixen de ser totalmente xustos na súa valoración sobre o que xuzgan.

Os negros que matan negros...

No caso destes cinco polis, podemos titular o asasinato como "5 homes xustos". E curiosamente, resulta moi lóxico que non haxa mulleres, xa que elas disfrutan menos matando a outros humanos.

Pero, que nos pode dicir o ADN destes polis negros? E que nos pode dicir tamén o seu adn social (neste caso, moi moi negativo)?

teñen un cerebro igualico...

O que chamamos conciencia (humana, xa que os animais irracionais non a teñen), esa que nos fai actuar sempre cun interés por preservar aquelo que consideramos máis positivo do ser humano (por exemplo, a súa libertade), ven sendo a combinación de capacidades que veñen deseñadas no noso ADN. E que logo irán tomando forma (medrando), en función de características que imos aprendendo, mentras maduramos como crías humanas. É o que chamamos, inxerto dun adn social positivo.

Este inxerto nos permite complementar o que xa está marcado no ADN orixinal. Reforzar con máis palabras unha "frase" corta xa escrita (a cartiña dos predecesores), para dar unhas capacidades finais máis desenvolvidas (adultas). E así xenerar unha conciencia do que podemos chamar : a esencia do ser humano.

E a esa conciencia podemos chegar todos os seres humanos, sexan "da raza" que sexan, simplemente por ter un ADN de homo sapiens. Pero...

que os brancos que matan negros!!!!!

Pero as cousas nunca suceden dun xeito liñal. Todo proceso vital vai dando voltas e voltas, ata acadar nun modelo de adulto, ao que podemos considerar como un ser humano "normal". Ou como un ser humano "desviado".

O problema é quen determina esa "normalidade" : o propio individuo, a SAD que controla o ecosistema onde vai vir, algún tipo de deus, que "din" é todopoderoso e nos deu a nosa propia esencia humana...

Sexa quen sexa o que nos controle, quen nos dea os mandamentos sociais que debemos cumplir (ou senón ser castigados), unha cousa está clara : ese ADN vai ser modificado, nun sentido ou noutro, niso que nos chamamos adn social , positivo ou negativo.

E se son brancos ou negros os que reciben o inxerto dun adn social negativo resulta indiferente. O comportamento dun poli branco e un poli negro serán tan idénticos, que parecerán da mesma cor.

E todo é, porque o seu cerebro, que non é nin branco nin negro (máis ben "gris"), só terá un xeito de funcionar : machista e racista, ata máis non poder.

A única diferencia, máis ben infinitesimal, será que, relavando o cerebro lavado, pode que sexa máis fácil retomar as marcas do ADN dun negro que dun branco. Por que? Porque as características xenética do negro traen capacidades específicas dos seus ancestros. E como eles foron sempre escravos, mesmo na súa terra orixinal africana, terán moita máis enerxía liberadora que os brancos. Xa que non pasaron polo mesmo os ancestros dos brancos.

Aínad que non é nada fácil levar a fin este proceso de relavado, en modo auténtico. Será más fácil caer noutro relavado diferente, pero que seguirá sendo contrario ao que realmente marcaba o ADN orixinal. Por esta razón os procesos revolucionarios suelen rematar tan negativamente.

Ven sendo, esto do "relavado", algo relacionado co fenómeno do can asilvestrado. E, como exemplo, pódese analizar o proceso de concienciación política dos panteras negras USA.

Ou, para afondar aínda máis no problema da "toma de conciencia", meternos co cerebro das femias... mulleres, damas, ladies...