El trabajo cooperativo en nuestro cerebro...

A dificultade de ver o que miramos...

Temos que xuntar neste momento, cos circuitos, algunhas das ideas que fomos desenvolvendo desde que empezamos a reflexionar sobre a posibilidade de que o noso cerebro acolla un adn social inxertado desde que nacemos. Por exemplo, a idea desa mesma personalidade, que lle chaman moitos, co feito de que sexa unha ou duas, as personalidades que toman posesión dese espazo-tempo chamado mente. 

Algo así como se ela, sen entrar a debatir se hai máis que unha, vai ser quen controle o funcionamento cerebral e, polo tanto, a forma de organizar es entramado de circuitos que, estamos decindo, forman o conxunto de pensamentos que se van producir nas súas diferentes conexións.

E iso o teremos que ligar co feito, xa indicado moitas veces, de que mirar non é o mesmo que ver, pero, sobre todo, que hay moitas formas de ver. No mesmo cerebro pódense ir gravando diversas perspectivas da realidad que estamos percibindo.

Hay 2 puntos de vista para un objeto...

Na imaxe, usada para unha explicación cuántica, podemos notar como un só obxecto dá lugar a duas imaxes ben diferentes (matemáticamente).

Podemos notar que, en función do punto de vista, teremos duas imaxes : unha circular e outra cadrada. 

De tal xeito que, se as paredes de grabación fosen as pantallas do noso cerebro, que as están recollendo a partir dos datos que entraron polos nosos ollos, entón ambas imaxes son grabadas en dous circuitos diferentes da nosa masa neuronal. Lóxicamente os dous ben conectados, para poder realizar unha fusión delas e poder obter unha imaxe o máis real posible, do obxecto observado. Xa que a imaxe global debe estar formada, como mínimo, pola unión das duas formas recollidas por "separado". 

Pasa algo así como o conto do elefante agarrado por dous cegos, un agarrando o rabo e outro unha orella, por exemplo. E póñense a describir "como é un elefante".

E, como co elefante, seguimos sin ter moita idea de que obxecto se trata, xa que só temos dous datos, que só nos falan de como son algunhas aristas do volume xeométrico, que ten o obxecto observado. En total nin chegamso ao 50% dos datos necesarios para conformar unha imaxe global do cilindro.

... y puede haber 2 imágenes del mismo objeto...

Es decir, que en nuestro cerebro se nos forma una imagen muy parcial. Aún suponiendo que sea un solo Yo/Ego, el que recoge esas imágenes parciales, para construir la imagen global del objeto observado.

Pero, ¿qué pasará si resulta que cada una de las imágenes se graba en un circuito diferente, de tal forma que va ser controlado por dos Yos diferentes?

Un Yo controlará que el objeto tiene una sombra cuadrada, mientras que el otro Yo controla la sombra circular. ¿Qué pasará si no hay coordinación entre ese par de Yos?

¿Entendemos el problema que supone, cuando hacemos la comparación de dos departamentos de una determinada empresa, donde cada uno va "por su cuenta"?

... así que puede haber dos expresiones diferentes!!

Y lo mismo valdrá para un partido político o un gobierno de cualquier comunidad política. La falta de coordinación hace imposible el avance, por muchas buenas ideas que se tengan de como hacerlo.

Y lógicamente, todo esto de la coordinación, se complica mucho, si, como pasa con el elefante, tenemos en cuenta la gran cantidad de datos que deben entrar, para que nos acerquemos a tener algo clara la forma del objeto observado. Mediante las imágenes que nos dan las pantallas (esas sombras) o las "imágenes" que podemos sacar a partir de nuestro tacto por las partes de su volumen corporal. 

E que puido pasar coa femia?

 

Tamén ten unha cartiña marcada o ser humano femia...

Pode que aínda non chegara o xen social de ser muller CIS ou muller TRANS, pero estaba xa claro que a muller, como a metade da humanidade que representaba, só estaba "de adorno" nas sociedades chamadas civilizadas. Nas non civilizadas aínda se presumía dun pouco máis de igualdade, aínda que fose algo superficial, como dando autoridade ás aboas. 

Aquí, con apoio científico, só podemos dubidar de perspectivas "liberadoras". Polo de agora calquera apunte amazónico, non deixa de ser "un máis querer que poder".

E sobre o contexto do transexual non nos imos meter polo de agora, aínda que tamén ten moito de intromisión social (máis da debida), no papel natural do ADN.

A muller grega era considerada un obxecto (e como nai!)...

Na Grecia do Sócrates era considerada a femia, como un mero adorno, que estaba na casa para criar dos fillso, pero en aspectos non importantes (socialmente), para cociñar, facer de reposo do guerreiro, en combinación coas escravas/os e pertinentes hetairas... e podemos supoñer, que o Sócrates participaba totalmente deste tipo de crenzas (e as súas actividades).

Tampouco se lle ocurriu preguntar(se), por un momento, a razón deste maltrato xeralizado da metade da poboación. E productora humana  da seguinte xeneración de atenienses.

Aínda que non debemos nos asustar, xa que, a maioría de machos actuais do planeta, seguen sen se facer esa mesma puta pregunta.

Tiñan insertado un adn social negativo de "sumisa"...

Pola contra, se podía dar o caso, como xa pasaba coa escravitude, co maltrato adolescente e, con tantas cousas máis, que reflexionar sobre a situación sumisa da muller grega non tivera sentido. Par os grandes pensadores da época.

Era moito mellor darlle voltas e voltas a divagar sobre a importancia do concepto de Sumisión. Como o de Beleza, ou de Xustiza ou de Ética. Trátabase de andar pola ágora, a debatir sobre aquelo que non levase a pensar nos casos concretos que tiñan diante. Por exemplo, o de humanos considerados guapos (mesmo moi guapos, o ideal de "bellos") e outros que eran repelidos por feos. Ou ben, pensar nun tipo de xustiza en abstracto, en vez de pensar no feito concreto de que houbera unha xustiza para pobres e outra, moi diferente, para ricos. Ou, por que non, na pouca ética que amosaban os políticos con comportamentos corruptos, os que, precisamente, lles daban o dereito de facer política, para a dirixir no "seu" estilo de Democracia (para ricos), mentras que anulaban a capacidade política dos pobres, aínda que fosen legalmente "cidadáns".

Podemos facernos unha idea, logo, de cantas "non preguntas" se gardou o Sócrates no caixón da súa mesiña de noite?

Aínda que, ás veces, o ADN facía estragos!!

E, como soemos dicir, o adn social negativo é moi poderoso, depende do poder que o mandou inxertar, pero non ten poder absoluto.

Embaixo do escrito pola SAD, segue manténdose o ADN orixinal. E existe un tipo de ser humanos que mantén a súa capacidade para ler por baixo do sobrescrito.

E o fan mellor se son posibles nais, porque da súa disidencia vai depender o futuro dos seus fillos. Teñen unha enerxía especial, para se rebelar contra todo tipo de poder opresivo. O problema é que, desde a prehistoria, están tan acostumadas a obedecer, que, o chamado por nós Síndrome de Estocolmo Clandestino, as ten demasiado lastradas, como colectivo.

O seu papel de muller insumisa, o levan a cabo femias individualmente. Polo motivo que sea, quedaron algo máis libres, para reflexionar, racional e emocionalmente, no interior do seu crebro e decidir rachar coas cadeas virtuais que lle queren poñer.

E na Gracia clásica xa había exemplares deste tipo. Mulleres que non podían entender como os filósofos (machos, claro é) eran tan remisos, para observar todos aqueles indicios, que indicaba explotación e maltrato. A poeta Safo foi unha boa representante na Arte , así como Hipatia o foi no territorio da Ciencia.

Non esquezamos que estaban ao servicio dos poderosos (SAD). O mesmo Aristóteles foi titor do que eu chamo Alexandre Medio. Un gran conquistador, que non soupo parar a tempo, e favoreceu a disgregación de todo o Imperio construído (máis ben, a Medio construir!).

Por ese motivo non pode extrañar o confuso rol, como guía da intelectualidade, no panorama socioeconómico e cultural deste "pobre" planeta.

Pero existen as cartas marcadas?

 

E se te dan as cartas marcadas?

O outro día dixemos que os seres humanos con pel escura, estaban marcados no seu ADN, dun xeito totalmente natural e libre. E significando algo tan positivo como o feito de ter marcada unha pel branca, amarela ou cobriza. Só responde a unha resposta do ser vivo humano, unha mutación necesaria, para adaptarse, para acoplarse mellor ao ecosistema, onde lle tocou aparecer como representante da especie humana.

Iso é así, polo menos na teoría científica, que intenta explicar a aparición dos seres vivos. E na práctica científica tamén.

Pero hai outra práctica moi importante, que nos ten marcados a lume, como as vacas no espazotempo do cowboy. E máis marcada que a ferro, xa que se produce mediante un inxerto, durante as etapas de cría humana. Se provoca unha adsorción (usando un termo químico) das diversas marcas que a SAD quere que portemos, para o resto da nosa vida. Ven ser o que aquí chamamos adn soical negativo.

En vez dunha maduración natural e libre da cría humana, cara un adn social positivo. Iso que sería un rearme total das pequenas marcas, como sementes, que temos no noso ADN. Esas capacidades xenéticas que nos impele a, por exemplo, loitar pola nosa liberatde. Pero que, unah vez feito o inxerto como adn social negativo, en vez desa maduración positiva, se nos fai "ler" outra marca : adaptarse a vivir en sumisión.

E, o que é moito peor, coa marca adxunta de que esa sumisión é totalmente natural.

Todos temos cartas marcadas...

E por iso, decimos que se nos dan unhas cartas marcadas. Como aos negros de USA, ás mulleres e nenos do mundo, e, como non, a ese tipo de ser humano, que parece haber nacido para ser pobre toda a súa vida.

Esas son as cartas que nos dan, a moitos xa ao nacer. Nunca serán as cartas que queiramos coller, porque esa elección a ten prohibida o poder establecido. Ese poder formado por un conxunto de seres humanos, que mandan no que chamamos sociedade adulta dominante (SAD).

Algunhas se levan felinamente...

E somos os únicos que sufrimos co reparto das cartas marcadas? 

Non, nós somos animais racionais, e, polo tanto, debía ser mási difícil sobreescribir no nos ADN. Pero, lóxicamnete, tamén pode haber outrso animais que sufren ese tipode póker amañado. Non por outros animais como eles. Os únicos que poden xogar ao póker ao modo táhur, son os seres chamados humanos. Esa versión mediocre, que decimos aquí, do que debía ser a última mutación animal (polo de agora): o chamado homo sapiens.

Somos animais capaces de domesticar a un bravo felino, para que sexa un simple gato. Esa mutilación do ser animal, non a pode facer ningunha outra especie animal. Ven sendo, desde sempre, obra y figura (de avance domesticador) da chamada Intelixencia Humana (IH).

Esa que tanto medo ten a interactuar coa chamada IA. Esa outra, que non deixa de ser un invento humano, e, polo tanto, en esencia, menos intelixente que nós. Polo de agora.

Outras son imposibles de levar!!

Pero hai cartas marcadas, moito peores que a "discriminación pola cor da pel. E pode que isto soe raro. pero non esquezamos que nunha sociedade maioritariamente negra, nada evita a discriminación dos que teñan a pel branca. O funcionamento do adn social negativo non discrimina al azar, vaino facer con aquelo que decida unha SAD, que sexa discriminado. 

Pero si somos negros (nunha sociedaae branca), de sexo feminino (diga o que diga o movemento queer)... e podemos ser ademasi moi pobres, ata o punto de ter que pedir ésmola pola rúa, axeonllados, para demostrar sumisión, pero, tamén, tapando a cara, por estar mortos de vergoña... en fin, se temos a peor man de póker, que nunha mesa se pode dar... entón, somos simplemente pobres. 

Entón nos marcaron para sempre, inxertando un adn social negativo, que podemos chamar mendigo, pordiosero, menesteroso, morto de fame, "temor dos ricos"... en fin, o que queiramos chamar, que, polo de agora o uso da linguaxe segue sendo libre. Como din os ingleses "speech is free". Sempre que non estemos sufrindo unha ditadura.