Y, ¿cómo tomar conciencia, en momentos de crisis?

 

Nos momentos de crise, igual pegas un salto (para rubir) como te tiras ao abismo...

Púxose de moda en pleno século XX, cos movementos sociais e políticos de final do XIX, a expresión "tomar conciencia", neste caso aplicada ás conciencia social e política. Especialmente no terreo do nacionalismo e da opresión feminina.

Pero, desde entón, a palabra conciencia, como pasa con todas (libertad...) a partir do exceso informativo do século XX, prostituiuse demasiado. Por outra banda sempre houbo moito debate co paralelismo de conciencia e consciencia. Co "asalto" relixioso, desde sempre, este aspecto de malentendido agrandouse moito.

Facendo que, en determinado momento, se abusou tanto do término, que rematou por ser usado como sinónimo de fe, sobre todo en modo fanático. Chegouse ao extremo de considerar que, ter conciencia, te obrigaba a crer o que te contaran. Simplemente con tal de que loitaras fanáticamente por elo. Foi cando apareceu a famosa frase "todo pola causa". Como se esa Causa, fose algo tanxible, algo que te iba liberar de todas as tuas miserias mundanas.

La palabra con-ciencia, pasaba a ser algo así como con-fe!

Porque curiosamente, aínda que ese aspecto nunca fose moi comentado, a toma de conciencia (sobre a realidade) ven sendo un resultado de ter curiosidade e capacidade de observación. Así que está claramente emparentada co que logo se chamará ciencia. 

E moito máis que coa fe, xa que ela te obriga a pasar de ser curioso, y, sobre todo, a no querer observar a realidade. Xa que, así, non te impide crer en doctrinas totalmente irreales.

Cando confundes conciencia con fe...

E, se non, que lle pregunten a un tal Abraham, personaxe básico na Biblia. Entre outras cousas, porque a partir de él a Biblia erá separada en tres lecturas muy diferentes : a cristiana, a hebrea e a musulmana.

Ou sexa que el, que estivo a punto de asasinar ao seu fillo, vai ser o pai dunha triada relixiosa, que rematará por controlar el mundo, máis alá de que aguante o misticismo oriental, co confucionismo e a súa variante budista. E, ademais, como bos decendentes du posible asasaino dos eu fillo, foi un contro conquistado a base de moita morte e sufrimento.

Pero que lle pasou ao bo do Abraham e a súa toma de conciencia tan brutal?

xa non tes conciencia propia...

Ao non ter conciencia propia, o Abraham estaba encadeado aos designios do seu deus. Ou, peor aínda, aos designios que os sacerdotes lle transmitían como se fosen "do seu deus". Dependía sempre do que lle quería contar un sacerdote. Un tipo que foi creado por un rei, que quería ser todopoderoso, como se a súa esencia en vez de humana fose diviña. E que usaba aos sacerdotes para manter ese poder sobre os seus súbditos.

Entón, cos sacerdotes, é cando se prostituiu tanto o uso da palabra conciencia : todo era tomar conciencia en Cristo, facer exame de conciencia para que se perdonaran os pecados... un xeito de evitar que o ser humano tomara real conciencia de si mesmo, a partir do seu ADN, e tomara así conciencia de ser un súbdito do poder, através do adn social que lle inxertaban os sacerdotes.

Y en esa falsa toma de conciencia, es cuando se instaura la sensación de haber pecado, el pecado original y los múltiples pecados que vendrán después. Así que se toma conciencia, no para ser uno mismo y madurar natural y libremente, sino de ser un súbdito, que non merece ter vida propia, que necesita el permiso de los poderosos para trabajar, para comer, para amar... y, por supuesto, nada de hacer un tipo de cultura, que lo pueda sacar de esa situación tan opresiva.

Podemos decir que, en el discurrir histórico, se había inventado el esclavismo y los siervos de la gleba posteriores.

e rematas por ser inhumano!!

Así que esa incrustación del pecado origianl, viene a ser el primer injerto (negativo) que se hace en el cerebro humano.

Comer la manzana prohibida (Eva), como matar al hermano (Caín) son injertados como formas de pensar, que nos van a hacer sentir mal. Que somos una mierda de personas, porque así es como el poder establecido nos tiene más y mejor encadenados. Con el sentimiento de ser capaces de matar a tu propio hijo, las cadena se refuerzan tanto, que pueden parecer ya irrompibles. Han logrado colar en tu cerebro, una capacidad que no está escrita en tu ADN.

Con Abraham empieza una nueva forma de obedecer órdenes, la del seguidor fanático de un poder establecido, que en el siglo XX dio lugar a auténticas aberraciones inhumanas : el nazismo, el estalinismo... y ahora, en pleno siglo XXI, el sionismo.

Se estaba inventando una dependencia total de la mente humana, antes de que apareciera la locura moderna de adicción a las drogas químicas, en su forma más aberrante posible. Y que se muestra en aspectos menos graves (en principio) que las guerras, como son la adicción al futbol o a las bandas callejeras, tipo maras.

E se nos "raptan" para ser emperador?

 

Moita xente cre que os poderosos sempre disfrutan do poder establecido...

Porque non é o mesmo conquistar o poder, que o heredar como algo que che cae "dun determinado ceo".

Porque entón, pode ser unha lousa tan enorme, que realmente se imita moito á da sepultura.

Naces cun ADN concreto...

Por exemplo, na historia que nos conta o Bertolucci no seu "O derradeiro emperador". Un ser humano que lle vai tocar o paso da dictadura divina instaurada no Imperio Chino, á dictadura non divina (ao principio), que instaura un todopoderoso Mao.

Esta persona ten que bregar, ao principio, coa adoración dos seus súbditos, como emperador. Para logo ser un máis dos moitos adoradores do Mao. Iso se remata o seu proceso de lavado de cerebro (reeducación lle chaman os maoistas), sen morrer no intento.

Teñamos en conta que mao foi un dictador, que empezou unha Longa Marcha, para liberar ao pobo chino. Pero rematou cunha Gran Parada que freou a evolución democrática dese mesmo pobo. 

Pódese dicir que mellorou o sSistema de Lavado de Cerebro estaliniita. Algo que o emparenta co que aquí chamamos adn social negativo, pero inxertado dun xeito moi moi rápido e superviolento.

pero logo te lavan o cerebro, para o mudar en adn social...

En principo lle inxertan o adn social negativo de "ser emperador". Logo lle tocará a inxerción doutro adn social negativo, que podemos denominar Ariel Maoista, usando o nome dun deterxente moi famoso en España, para lle lavar o seu cerebro dun xeito apocalíptico.

e, se é preciso, cho volven a lavar!!

É dicir, que vai de inxertar adn sociais negativos. De lavado de cerebro en lavado de cerebro, y tiro porque me toca. Un como emperador, o outro como reeducado maoista.

Sempre haberá un dictador ben disposto a xogar con nós aun xogo parecido ao da Oca. Pero moito máis perigoso, xa que neste o cárcere pode rematar en camposanto. O nunha cuneta, no muro dun cementerio, mesmo nunha sima montañosa, tal como sucedía unah vez rematada a Guerra Civil Española. A represión seguía no día a día, de teórica paz. Porque o sanguinario Franco quería non deixar pedra sobre pedra do edificio democrático español.

Todo o traballo da República Española debía ser demolido, por se parecer ás democracias europeas. E os seus constructores debían ser pasados polas armas, mediante grupos de falanxistas o requetés, con cura incluído.

E logo ven o Gran Lavado de Cerebro que podemos chamar dos "25 Anos de Paz". Esqueceron poñerlle o apelido de "Franquista". Porque había que ser moi franquista para, realmente, vivir con un pouco de paz (e de comida).

O resto sempre foi a paz dos cárceres e dos cementerios. Incluídos o maltrato xeralizado de mulleres (casi todas viuvas) e nenos, mediante institucións axeitadas para ese maltrato tan organizado.

E os cabalos tamén son domados... aínda que non o "queiran"!

Ser ou non ser, esa era a cuestión... que decía o Hamlet.

Agora que se leva moito a necesidade de autodefinirse como CIS, TRANS ou "simplemente" NO BINARIO, imos reflexionar sobre algo, que está moito maís claro no ADN, do que moitos coidan : ser capaces de enamorarse.

Se lle damos importancia a ese concepto de adn social negativo (ou positivo), que se vai inxertndo nunha cráia humana, onde queda esa capacidade para se autodefinir (ou que te definan os outros) como sexo masculino? Ou como sexo femenino? Ou como asexual? Ou como carallo se te ocurra a ti definirte.

Porque unha vez abandoado o territrio da ciencia, xa queda únicamente vagar polo territorio da imaxinación. Ou, moito peor, o territorio da crenza. Da fe!

E decimos que é peor, porque a imaxinación, en certo xeito te libera, sobre todo de estar atado cos pes moi pegados á terra. Pero escapar da ciencia e caer no territorio ae crenza, só te permite quere voar sen ter as necesarias ás. Ou nadar sen aletas. Mesmo te impide andar sen pés.

Un home quere ser cabalo...

Así que imos aproveitar a este homiño, que quere ser cabalo. Para ser máis precisos, quere ser da tribu dos peles vermellas usamericanso, que se autodenominan eles mesmos como "cabalos".

E se te va a "rir" deles, pensa por un momento que en moitas barriadas de grandes cidades as pandas de postadolescente se intitulan con nomes do máis apestoso e irracional.

Con este caso (Un home chamado cabalo)  nos achegamos ese tipo de ser humano, tan tan crente, que podía despositar a súa fe non só nos espíritus, senón tamén na multiplicidade de sexos, por exemplo. Aínda que logo, en esencia, a muller seguía sendo un puro obxecto sexual e de crianza dos fillos "do macho".

Porque, que problema pode ter un tipo de ser humano que non é científico, para facer o que lle pete co seu traballo mental? Pode haber algún tipo de límite matemático (virtual), para unha persona que non quere saber nada das matemáticas? 

E pode ter límites físicos. Porque normalmente non son tan tontos, como para se tirar desde unha gran altura, por moito que descoñezan a leia da gravidadde. Os nativos que coidan voar, por exemplo, tampouco son moi tidos en conta por este tipo de tribus, tan "crídas". Son simples casos a conservar, como diferentes.

cabalo grande, ande ou non ande...

Así que un humaano dispsostoa sufrir atarnsformación d emudarse n cabalo, non deixa de ser una caso concreto de uns er hauamano, que decide ir ma´si aló dos límites que, en principio, tiañ marcados polos eu ADN

Estyá dispsoto volunatraimenete a deixarse inxertar, enunca mellor dito o do "inxerto", un adns ocial (paar el psostivo), cravándose dosu aciros en pleno peito.

pero, sempre, cabalo enamorado!!

E pode que todo sexa unha mera cuestión de amor. Un exceso de afecto humano, dirixido a unha nativa, á que quere "facer para si". Esperemos que, como home branco, non sexa máis machisita que o nativo medio de esa tribu de "cabalos". Porque eles teñen unha maduración do seu ADN, como adn social postivo, que seguro os mantén máis neutros, na súa relación de poder sobre o ser humano feminino.

E agora, que se nos di que elas tamén eran cazadoras, sería bo saber o tipo de caza na que podían intervir. Aparte deste uso das artes amatorias, para cumplir coa función maternal que lle ten asinada a nai natureza. En principio de xeito xeralizado.

As mellores cartas sempre están marcadas...

 

E son as que serven para nos facer adaptados sociais...

Non sendo o mesmo, adaptado social que adaptado natural. Realmente son antagónicos. 

E é aquí, onde observamos os casos de adaptación, isos que podemos chamar "de domesticación". Nos que, polo intensa que foi adsorvida a capa de adaptación social, seguindo as normas da SAD, notaremos unha diferencia esencial, por exemplo, entre o lobo que foi totalmente domesticado (deu un can) e o tigre (deu un gato), que só o foi parcialmente. Xa que un gato sempre terá un toque felino, que o pode volver inadaptado social, se non fai boas migas co seu amo.

O inxerto do adn social non funcioan igual. Por que, cando se inxerta un adn social negativo, mesmo sendo un animal irracional, está claro que se dan diversas posibilidades finais, en función, das diversas características xenéticas do ser vivo a domesticar.

Hay felinos que protestan...

E por iso os gatos son máis esixentes, nas súas condicións para convivir con seres humanos.

E por ese mesmo motivo, debían ser un bo exemplo a seguir polos humanos. Paar tentar empatizar menos cos membros da SAD, que andan a xogar con nós, para nos facer unha peza axeitada da maquinaria social. 

Temos que tentar non llo poñer demasiado fácil.

As orcas xa non digamos...

Un pouco como as orcas. Porque o gato é un mamífero inferior. Non gozan dun nivel de intelixencia, que lles permita algo parecido a pensar.

As orcas se comunican entre elas, con algo parecido a unha linguaxe. Ás veces mellor que algúns humanos "desconectados" emocionalmente. E por iso podemos imaxinar (aínda que non sexa certo), que teñen como un desexo de ser independentes moi arraigado, así como de defender ás súas crías, o que as fai "defenderse" do expolio ao se que ven sometidas polos humanos.

Pero hai humanos, que se deixan ben domar...

Eses humanos, que son propensos a se deixar domesticar, moito máis fácilmente que os gatos e as orcas. Neste punto lembremos sempre ao Cifra de Matrix. Un simbolo claro do humano propenso a preferir estar sometido. O que aquí tamén chamamos Síndrome de Estocolmo Clandestino, cando non se quere ser consciente de o ter.

Observemos, por exempro, a imaxe, e pensemos nese grupo de mulleres soldado (chinas), que se ven moito mellor domadas polo poder militar chino popular, que calquer grupo de gatos ou de orcas.

Non hai gatos dispostos a desfilar tan mecánicamente, como o fan estas soldados.

E seguro que non daríamos cun grupo de orcas, que se meteran nun campo de batalla, para morree por unha bandeira e un himno. E sobre todo polos grandes intereses económicos dos poderosos, que controlan esa SAD onde viven. Por moito "popular" co que se vistan, e, sobre todo, por moito "comunismo" co que se maquillen.

Elas teñen as cartas tan marcadas, que non dubidarán en deixar aos fillos orfos, se é que non os teñen xa apuntados nas milicias infantiles do goberno opresor.

O fanatismo é unha carta moi marcada, e casi resulta imposible desfacerse dela, por que foi inxertada na súa mente, en formato de adn social negativo. Ven sendo como unha aplicación informática, tan ben deseñada, que consigue anular a capacidade de empatía e solidaridade (con todos, non "cos de casa"), que aporta o ADN dun ser humano.

De feito, ata leva consigo o virus necesario, para combatir o borrado (do sobreescrito), que se queira facer con calquera programa de deslavado cerebral típico.