A falta de un Yaveh, un Queer...

 

Ou o conto de nunca acabar...

Porque toda relixión sabemos como empeza, pero nunca saberemos como acaba. Aparte de ter lugar un Xuicio Final, onde todos os seres humanos seremos castigados o premiados. Como se vivir no ecosistema terrestre, xa non fora de por si un bo castigo.

A humanidade aínda non comprendeu a gran importancia que tiveron (e seguen tendo) as Evas, para a sobrevivencia dos seres humanos. Así como da enorme gama de coidados que desenvolveron, para sobrevivir como especie, e, o peor, o mal que lle pagou o sector masculino desa humanidade, ao longo da Historia Humana. 

Unha historia que ten máis de inhumana que de humana, e, de aí, que repitamos tanto a denuncia da nosa incapacidade para mellorar a mediocre versión de HS que seguimos sendo. En pleno século XXI.

Tenemos que aprender más y mejor de Eva...

E o machista Yaveh botoulle a primixenia culpa ("pecado orixinal" cristiano) a Eva. Cando foi un demo quen a confundiu e, ademais, non penso que ese demo (macho?) a denunciara a Yaveh, en vez de decirlle que o tontolaba do Adán comeu da misma mazán. Como si non o tuvera tamén prohibido.

y dejar de pedirle a un dios, que nos suvencione la vida...

Porque se a primeira parella de seres humanos depende totalmente dun deus (ou dun demo, casi casi tan poderoso como el), para qué lle fai ese examen inicial, que ben se parece ao típica contrato eventual de proba, que se fai no capitalismo actual? Acaso o Yaveh foi un inicio clandestino do capitalismo, que estaba por nacer? 

Entón debemos pensar que del tamén naceu a idea do primer roubo dun humano a outro. Porque, antes do contrato laboral ao que se chamou forza de traballo, se roubaban as terras con humanos incluidos... e aí seguía controlando o demo ou era Yaveh quen dirixia o proceso, coa súa batuta máxica?

No fondo fíxonos adictos ao roubo, violento ou non, ou a recibir o seu maná. Porque así se aseguraba que os humanos o adorarían, hasta calquera desas "eternidades" paradisíacas, que se inventaron os profetas máis ou menos bíblicos.

E algo así nos pasa agora cos novos profetas.

porque, de pseudoparidoras, está el mundo lleno!!

Hubo un tiempo en que los "civilizados" romanos llamaron bárbaros a todos los demás pueblos europeos, que pretendian simplemente vivir libres. Y ya sabemos como les/nos fue en la historia europea (y mundial).

Ahora tenemos a una caterva de nuevos bíblistas, que nos quieren convencer de que la naturaleza erró, cuando no generó seres humanos menstruantes, sin que en principio tuvieran un aparato sexual reproductor, para tal función. ¿Quiénes serán los nuevos "bárbaros", en estes días de 2023?

Le llaman imbécil a la naturaleza... y se quedan tan panchos, panchas y, sobre todo, panches.

¿Qué nos queda por hacer, a los que no queremos entrar (tampoco) por el aro de esta Biblia Queer?

Que podemos facer, logo, os humanos cabreados?

 

Vivir é complicado... e non se cabrear máis!

Parecerá raro que ainda sen falar da materia viva, xa estamos nomeando ao representante máis complicado na escala da vida : o ser humano.

Pero é que este blog non está feito polos complexos moleculares primixenios, nin polas medusas ou polos peixes, nin sequera polos gatos ou polas vacas... quen atende a este blog é un ser humano. Ou iso espero ser.

Unha versión mediocre do homo sapiens, que pretende, como autor e, espero, como lector, indagar algo no proceso de creación/evolución da materia viva, neste planeta (polo de agora non temos datos de "outro").

Así que lóxicamente se trata de recomendar que nos cabreemos menos e que, pola contra, gardemos as nosas enerxías para reflexionar sobre os temas aquí tratados. 

E de aí o título desta entrada. Trátase de tomar en serio o concepto da evolución, para o estudar a fondo. Para tirar unha idea de como analizar depois o comportamento dos seres humanos. Esos aos que aquí chamamos versión mediocre de HS (homo sapiens), porque temos escrito moito máis no noso ADN do que pensa normalmente a xente "común". Esa que se conforma con seguir o que lle marca o seu adn social negativo.

Observar a natureza é o que define a un ser vivo...

E falando de "xente" xa estamos de novo enlazando co concepto de sociedade. Un concepto moi ligado ao concepto de vida. Porque os seres vivos, aínda os máis simples, necesitan vivir con outros seres vivos o máis parecido a eles. Son os seus iguais. Os que lle axudarán a vivir. E por iso, é tan importante a función dos serse vivos que chamamos "de relación".

Para analizar as outras funcións dos seres vivos, que chamaremos, en conxunto, funcións vitais, (realción, nutrición e reprodución) é fundamental partir de ésta. Ela nos leva a ser capaces de pescar. E ela nos levará a ser capaces  de buscar parella, e interactuar con ela, no caso de que a nosa reproducción a necesite.

Sen a relación non podemos nin facer a nutrición, nin facer a reprodución.