E se nos "raptan" para ser emperador?

 

Moita xente cre que os poderosos sempre disfrutan do poder establecido...

Porque non é o mesmo conquistar o poder, que o heredar como algo que che cae "dun determinado ceo".

Porque entón, pode ser unha lousa tan enorme, que realmente se imita moito á da sepultura.

Naces cun ADN concreto...

Por exemplo, na historia que nos conta o Bertolucci no seu "O derradeiro emperador". Un ser humano que lle vai tocar o paso da dictadura divina instaurada no Imperio Chino, á dictadura non divina (ao principio), que instaura un todopoderoso Mao.

Esta persona ten que bregar, ao principio, coa adoración dos seus súbditos, como emperador. Para logo ser un máis dos moitos adoradores do Mao. Iso se remata o seu proceso de lavado de cerebro (reeducación lle chaman os maoistas), sen morrer no intento.

Teñamos en conta que mao foi un dictador, que empezou unha Longa Marcha, para liberar ao pobo chino. Pero rematou cunha Gran Parada que freou a evolución democrática dese mesmo pobo. 

Pódese dicir que mellorou o sSistema de Lavado de Cerebro estaliniita. Algo que o emparenta co que aquí chamamos adn social negativo, pero inxertado dun xeito moi moi rápido e superviolento.

pero logo te lavan o cerebro, para o mudar en adn social...

En principo lle inxertan o adn social negativo de "ser emperador". Logo lle tocará a inxerción doutro adn social negativo, que podemos denominar Ariel Maoista, usando o nome dun deterxente moi famoso en España, para lle lavar o seu cerebro dun xeito apocalíptico.

e, se é preciso, cho volven a lavar!!

É dicir, que vai de inxertar adn sociais negativos. De lavado de cerebro en lavado de cerebro, y tiro porque me toca. Un como emperador, o outro como reeducado maoista.

Sempre haberá un dictador ben disposto a xogar con nós aun xogo parecido ao da Oca. Pero moito máis perigoso, xa que neste o cárcere pode rematar en camposanto. O nunha cuneta, no muro dun cementerio, mesmo nunha sima montañosa, tal como sucedía unah vez rematada a Guerra Civil Española. A represión seguía no día a día, de teórica paz. Porque o sanguinario Franco quería non deixar pedra sobre pedra do edificio democrático español.

Todo o traballo da República Española debía ser demolido, por se parecer ás democracias europeas. E os seus constructores debían ser pasados polas armas, mediante grupos de falanxistas o requetés, con cura incluído.

E logo ven o Gran Lavado de Cerebro que podemos chamar dos "25 Anos de Paz". Esqueceron poñerlle o apelido de "Franquista". Porque había que ser moi franquista para, realmente, vivir con un pouco de paz (e de comida).

O resto sempre foi a paz dos cárceres e dos cementerios. Incluídos o maltrato xeralizado de mulleres (casi todas viuvas) e nenos, mediante institucións axeitadas para ese maltrato tan organizado.

E que pasou coa carta da adolescencia?

Porque esta "cartiña" si que era xenética!

A escravitude non está marcada no ADN dun ser humano, pero a súa etapa indispensable de pasar pola adolescencia, si que ven sendo unha marca vital no seu ADN. Como tamén é, se queremos ser xustos e lembrar ao 50% da poboación mundial, a marca de ser femia. Ser simplemente muller, iso que queren esquecer no movemento Queer.

Pero tomemos agora a reflexión co grupo que representa o inicio de cada nova xeneración de humanos : as súas crías.

E pensemos de novo en que tipo de reflexións andaban metidos os filósofos gregos, para non se facer preguntas tan simples como estas : Unha cría humana é "un adulto en pequeno" ou terá algunha diferencia clave, que os fai diferentes? Se a vida sexual é algo moi importante, para un ser humano, por que non debe ser iniciada con outros adolescentes (iguales), en vez de "con adultos moi experimentados"?

Claro que esta segunda pregunta nos levará a outra tan importante, que tocaremos máis adiante, que pinta o feito de ser femia na sociedade grega? Tan machista ela, aínda que ese concepto nin se "descubrira" nese momento.

Os pederastas ou violadores de adolescentes...

Centrémonos agora nos adolescentes. 

Son violados nun proceso educativo que ata ten nome propio e todo. Os pensadorse gregos poroin acapces ede se inventar un sissteam "educativo" chamado Paidea, onde os adolescentes machos (as femias non contaban educativamente) eran prácticamente violados, mental e moitas veces físicamente, polos máis preclaros adultos da sociedade grega.

Fagamos unha pausa, nesta reflexión sobre adolescentes gregos, para salientar o machismo do concepto Paideía. Xa que se refire exclusivamente á educación do macho erego. Para nada está contemplada a femia. Neste sentido chirría moito, como o uso da palabra home, en este caso concreto, a reviste dun machismo total. Porque sabemos que ven de homo (ser humano, "hombre" en xenérico), pero está claro que eran machos os que usaban a linguaxe, que iba servir para redactar toda a historia clásica. 

E si, para máis inri, volvendo aos adolescentes, non eran os pobres e incultos gregos os violadores, que supoñemos tamén o eran. Tiñan como rasgo de sabiduría comportarse como maestros sexuais, precisamente, as grandes figuras da élite grega : filósofos, xuices, políticos e militares.

E iso pasaba, nas sociedades máis elitistas e guereriras, como Esparta, ou con sociedades que presumían dunha metademocracia "de élite", como era Atenas.

E si, repetimos, por se non quedase ben claro. Identificamos pederastia, con Paideia ou sen ela, e violación de crías humanas. Esas crías que, precisamente, necesitan ser tuteladas por adultos, para que teñan unha maduración natural e libre. Porque natural non quere dicir sen intervención humana, só implica que se manteñan libres as marcas que se traen no noso ADN. Nada de facer un lavado de cerebro (inxerto de adn social negativo) a toda cría humana. Quen debería ser alguén capaz de rexenerar a anquilosada sociedade grega.

Que podía ser moi culta e pensante (a sociedade adulta dominante), pero era anquilosada, como ten que ser calquera tipo de sociedade humana, onde os adultos rematan por ser os únicos que rexentan o poder. E, para máis inri, un grupo reducido deses adultos, os que teñen propiedades (roubadas hai tempo). Que normalmente son os menos indicados para educar en positivo ás novas xeneracións.

Un pederasta tocando o que non debe...

Porque nada garantiza que os vellos sátiros, integrantes na élites ateniense (incluído Sócrates), fosen os máis indicados para educar a ninguén, neste terreo da educación sexual. E menos saboteando o corpo e a mente das criaturas humanas, que necesitan ser libres para madurar libremente. Non como pezas axeitadas da maquinaria social ateniense.

De feito, neste tipo de sociedade (tan filósofa), dase o primeiro tipo de inxerto mental "sofisticado" (pola filosofía), para que se rescriba o ADN das crías humanas nacidas no ecosistema ateniense.

Ata o Apolo facía de pederasta...

Porque os primeiros pederastas  e violadores (mesmo de mulleres indefensas) eran os chamados deuses. Como se ve na imaxe o deus da Beleza, Apolo, esa sobre a que tanto reflexionaba o noso amigo Sócrates era un simple pederasta.

E desde logo, dubido moito que practicase unha pederastia casta, como, segundo din algunhas fontes clásicas, practicaban certos atenienses de alto rango social.

Non hai pederastia casta, como non hai relación de igualdade entre un adolescente e un adulto. O adulto sempre se aproveitará da súa posición de poder, para impoñer o seu punto de vista. O dominio sobre a mente (e o corpo) adolescente fai que se trate dunha auténtica violación. Se mire como se mire.

Mesmo se o adulto deixa que faga todo "o que a cría humana queira" (en modo hipi), está controlando a maduración da cría. A está facendo medrar sen que tome realmente as rendas do seu futuro, xa que vai quedar de por vida, lastrado por esa "educación" supostamente libertaria. 

Sin limites claros, non existen campos onde esteamos protexidos. Imos medrar n modo que podemos  chamar "a monte", incapaces de interaccionar positivamente con outros seres humanos. E mesmo coa natureza que nos creou.

E iso é así, aínda que a ciencia aínda non nacera (separándose da filosofía) e podemos pensar, que estes adultos gregos non sabían a debilidade conxénita dunha cría humana. Nin se quixeron preguntar por esa lóxica posibilidade. Xa que chegaba con observar a difrencia de mnaduración entre unha cría humana e unha cría dos outros animais.

O seu mantra acientífico, de que eran "adultos en pequeno", lles impedia ver as árbores que habitaban no bosque. Coidando así, que se podía facer cunha árbore nacente o mesmo que con unha árbore xa madura.

Como levamos repetindo, ao Sócrates lle faltou enfocar o río de preguntas cara un mar que realmente fose "de coñecementos". Dedicouse a pasear pola beira, mirando as flores tan belas, que nela iban nacendo. E que si existía ou non a Beleza. E, todo iso, ben acompañado por efebos, aos que seguro violaba sen ser consciente de cometer tamaña violencia.

Como non considerara violento que a túa primeira caricia a un corpo huamnos sexa ao dun vello, cando podía ser o dun igual, macho ou femia, en función do gusto sexual. Que naad impide fuese probando amboss exos. pero coa mesma idade e falta d experiencia. Que un adolescente está preparado paar ir colelndo experiencia coas acatividaaes exuais que vaia practicando, non necsita recibir leccións enlatadas dun vello sabio.

E, falando de violencia, debo dicir que censurei as duas imaxes finais, para que o Tito Google non me volva a cerrar o chiringuito. O sinto, pero cos algoritmos hai que ter as costas ben gardadas. E por ser algoritmo (só vida virtual), non se está libre de "ser violento".

Ademais o cabreo non nos vai dar de comer...

 

O cabreo mesmo pode espantar a pesca...

Salvo que lle quitemos comida a outro ser vivo. Ou que sexa el o noso alimento.

E seguimos co mesmo illote pousado no mar, esperando que a natureza monte de novo en cólera e decida facela desaparecer, ou, pola contra, que aumente de tamaño. Xa que igual que emerxeu unha vez, hai xa moito tempo, pode seguir medrando a cordilleira marina que a sustenta.

Este illote non necesita relacionarse, non sinte se algo se lle achega ou non. Nin tampouco necesita alimentarse, xa que non ten vida que gaste enerxía, e polo tanto non a necesita repoñer.

A vida é moi complicada, require paciencia...

Pero un pescador si necesita comer. Xa pasou da fase inicial de molécula primixenia, viaxeira e complexizada ata máis non poder (naquel momento). Pero segue tendo unha necesidade vital, como toda materia viva : Tense que nutrir. E por iso pesca.

E se pode cabrear se non pican, pero a súa vida en sociedade xa lle ten aprendido que non se pode enfadar cos peixes, porque eles teñen escrito no seu ADN, que deben evitar ser pescados. Ven ser, o que podemos chamar xa ,"unha lei da vida": ti me atacas e eu me defendo.

Así que se establece esa loita pola vida, entre un ser vivo que necesita comer e outro ser vivo que necesita non ser comido. Pero desta complexidade vital imos pasar polo de agora. Aínda toca seguir reflexionando sobre o control do cabreo, sobre todo o "cabreo imposible" da natureza.

Unha nova remuda...

 

E por que empezar de novo?

Estamos dando pasos, pero de repente unha pedra, que está tan tranquila no camiño, decide que o teu pé se ve como atraido por ela... e, sen máis, tropeza contigo. A vida ten moito camiño, ata que nos toca parar (a natural morte), polo que as pedras rematan por ser boas compañeiras de viaxe. Sempre que te sepas acoplar ao seu ritmo de "atracción".

E se as pedras son quen de interactuar con nós, que podemos dicir de dialogar cunha IA, e máis agora, que ven sendo unha discusión tan relevante?

Non hai demo que nos asuste !!

En fin, que o algoritmo de Google decidiu nomearme "explotador infantil" (non sei se será "deste ano", ou xa definitivo) e hai que se chinchar.

Así que novo blog, para seguir reflexionaando sobre o que aquí chamamos adn social (positivo ou negativo), inxertado nas crías humanas polo que aquí chamamos SAD (sociedade adulta dominante). Un mecanismo de control social, que se pode definir como unha rescritura do ADN. Pero superposta, non é capaz de borrar o que está escrito embaixo.

Porque, ao revés do que indica o insulto googleiano, aquí non só temos moito respecto polas crías humanas, senón que defendemos "a morte" (se fose preciso) a súa libertade.

Aquí non facemos meditación oriental, aínda que repectamos moito o que di e fai o budismo, por exemplo. Pero si temos un mantra inamovible : o maltrato das crías humanas é a maior ofensa que se lle pode facer á chamada natureza, parte dela nós, os seres humanos. 

E, por outra banda, temos moi claro (podía ser a segunda parte do mantra anterior) que os responsables dese maltrato continuo, que se lle fai a unha cría humana, xa desde a súa concepción no útero materno, son claramente os huamnos adultos. Esos que antes foron crías humans, pero perderon a súa adolescencia, para se convertir en pezas opresoras da maquinaria social establecida.

Auténticos adultos invertidos como seres humanos, que abandonaron o seu papel de titores (das novas crías), para xogar un papel de auténticos maltratadores. Cada un no seu nivel, na súa intensidade contextual, no seu modo propio de sadismo (e mesmo masoquismo), para desenvolver ese maltrarto (a seres indefensos) como se non houbera un mañán.

En fin, aquí estamos esperando a nova embestida do que, ata agora, era o meu amigo algoritmo "by Google".