mércores, 18 de outubro de 2023

Toca tomar conciencia...


E cando (e como) empezamos a encher a nosa mochila?

Porque falamos moito de axentes culpabilizadores, así como do seu posible papel como liberadores (en certos casos), pero, que podemos facer para seguir madurando e non morrer no intento?

Parece que chegou o momento de explicar a igualdade existente entre encher a mochila cerebral e o que podemos chamar toma de conciencia (sobre a realidade).

Se somos curiosos e observamos a realidade do noso ecosistema, será necesario que grabemos no noso cerebro unha panorámica desa realidad que observamos. Algo tan simple, o tan complexo, é o que  chamamos antes, toma de conciencia.

Porque antes da famosa toma de conciencia política, ou de calquera outro tipo (afectiva...), temos que ser capaces de facer unha toma de conciencia previa, más xenérica. Como dixemos hai 3 liñas, "grabar unha imaxe o máis clara posible da realidade que nos rodea", para que, a partir do noso ADN en maduración, poidamos descubrir como intervir sobre ela, de tal xeito que, en consecuencia, sexamos capaces de adptarnos a ela e, ademais, aos seus posibles cambios.

Isto é tomar conciencia do que somos, e calquera outra cousa que te digan, será a imbecilidade de turno, que nos queiran vender os sacerdotes, os soldadaos, os profes ou os amigos. Normalmente lles podemos chamar "gurús modernos".


Temos que aprender a protestar...


E cando empezamos a tomar conciencia de nós mesmos?

Curiosamente, moito antes do que pensamos : xa na cuna somos capaces de dar pataletas, cando a realidad "cunera" non nos gusta demasiado.

E logo, cando buscamos a compañía dun amigo imaxinario, estamos a montar unha organización espontánea da nosa actividade diaria, onde non poidamos sentirnos tan sós como nos sentimos aqueles días na cuna, que nos facían chorar.

Así que antes de ter amigos reais, para ben o para mal, a natureza, a través dun mecanismo xenético, nos favorece imaxinarnos que non estamos solos, e para iso imos construíndo no noso cerebro, un elemento mental, que serve de compañía e que mesmo nos pode aconsellar cando estamos moi indecisos.

Ven ser a introdución de varios eus, para que logo coa maduración infantil se vaia facendo un deles predominante sobre os outros. O amigo imaxinario desaparece, cando, consciente ou inconscientemente, notamos que outro eu se ubica nalgún lugar da nosa masa neuronal. E vai formando circuitos "propios".


e aprender a pedir con moita pasión...

E por iso, ás veces, nos extraña tanto que sexamos capaces de pedir algo con moita enerxía. Como si en vez de un a esixir, houbera dous ou tres.

Logo na adolescencia, ese efecto de multiplicar/desaparecer eus, pode ser moito máis rápido e intenso.

Lógicamente, como en el caso del amigo imaginario, la permanencia de esos yos/eus "temporales" va a depender mucho de tener herromanos (de cualquier sexo) o no. Ellos pueden ayudar a eliminar "amigos imaginarios" ya inútiles, o bien a reforzarlos, en caso de que nuestra interacción fraterna no sea muy positiva.


mesmo a discutir con rabia, polo que nos parece xusto!!

Y en esta fase, de discusiones internas con los diferentes yos/egos, es cuando pasamos a sentirnos con capacidad para enfrentarnos a cualquier disputa más real, con otros seres humanos del entorno : hermanos, amigos, adultos de todo tipo...

Viene a ser esa parte de la etapa de maduración en la que vamos a tomar otro tipo de conciencia muy muy importante : la conciencia de la justicia.

Una conciencia que la SAD tratará de minimizar, solo implantando un sentido de la justicia precario, muy social y de acuerdo siempre con el poder establecido. Algo que, lógicamente, va a suponer el solapado de esa capacidad (genética) de regeneración, de la que tanto hablamos aquí.

Como puedes calibrar si la organización social donde estás es justa o no, si tu previamente no te has formado una concepción de lo que es o no justo?


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación? O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser...