A muller e a sociedade...

 

Algo dixemos da muller como problema social...

Un falso problema, por outro lado, xa que pode estar creado polo machismo universal. É máis, podémonos preguntar socráticamente, se haberá machismo no resto do universo, ou xa non haberá problemas sexuais?

E, como non, tamén podemos facer de Sócrates cunha pregunta que el nunca se fixo, cando observaba a escravitude ao seu arredor, durante un día si e outro tamén.

E, se hai machismo no planeta, porque naceu ese machismo? Porque, igual que pasa coa escravitude, hai que ser moi pouco filósofo, para considerar que ese machismo sexa algo natural. Que teñamos todo ser humano un xen, onde ven marcada esa capacidade innata para ser machista.

Nin sequera hai que ser tan ignorante en Ciencias, como era o Sócrates, para non se facer ese tipo de preguntas.

Porque son preguntas que podemos chamar "de sentido común". Pero pode que iso non fora algo que existira realmente no cerebro dos grandes filósofos gregos. Seguro que os filósofos que aplicaban o sentido común, caso de os haber, non eran abondo académicos para a élite filosófica ateniense, non si?

Un adn social negativo...

Neste 2023 triunfa Barbie. A moneca creada precisamente como a quintaesencia da muller que desexamos todos. Polo menos, todos os que recibimos a ración correspondente de adn social negativo, inxertado a través do mundo cinematográfico USA. 

Hollywood e a súa máquina de montar historias na mente dos adolescentes, coa condición de que foran o máis aproximadas ás historias que se montaban os chicos USA. Sobre todo os chicos de ambientes non moi pobres, xa que os máis pobres usamericanos sempre foron considerados carne de cañón. Eles non servían como exemplo, xa que non merecen asistir ás clases de filósofos e economistas en Yale ou  Harvard. Eles nin valen para exemplificar o famoso Self Made Man.

Porque as grandes universities eran e son os cocederos do adn social negativo de calidade. Especialmente deseñado para futuros abogados, políticos e empresarios. Os que van controlar os fios do poder establecido na sociedade dominante USA.

E, por suposto, será sempre cousa de adultos.

inxertado en épocas muy bélicas...

Asi foi aproveitada a época da guerra mundial, para favorecer unha imaxe da muller, que combinara traballar facendo armas e servindo, ao mesmo tempo, de "ameno disfrute" da tropa, cando estivera de permiso. 

Iso sí, tratabase de facer ver que a muller USA era a máia axeitada para usar como esposa. Dado que estaba ben preparada, para exercer como ramera, paralegal ou legal.

y a través da industria "do cine"!!

Era a erótica do poder. Non era que se delegara auténtico poder nos habitantes do planeta, só se lles facía crer que podía gozar dunhas posibilidadee eróticas. Que, lóxicamente, non estarían ao seu alcance, máis que en contadas ocasións, e para moi contados individuos. Era unha erótica imposta socialmente, que logo iría derivando poos derroteiros da pornografía, a prostitución masiva e outros varios camiños de alienación social.

A mesma libertade, que se lle parecía conceder á ama de casa USA era totalmente ficticia.

E por iso, ademais da Pin Up, nacía o concepto do ser humano VIP. Era alguén que tería a posibilidade real, por moi pouco tempo, de gozar do privilexio social de ter un nivel de poder dun auténtico poderoso.

En certo xeito viña ser unha variante del "Self Made Man". Banderín de enganche civil, que usaba a SAD USA (e logo a mundial), para atraer aos novos mandos civís, tanto desde unha aula universitaria, como desde unha banda xuvenil en barrio baixo urbano, por moi conflictivo que fose.

En resumo, a muller como obxecto sexual, a poseer por unha módica suma. Ou, en casos extremos, pola venta da propia conciencia, tal que un moderno Fausto.

E, para iso, se necesitaba un adn social moi potente, xa que debía crear ao memso tempo, adictos masculinos, para pelexar pola muller obxecto... e, como non, adictas femininas, para ocupar o corpo esas mulleres obxecto. A mente da muller obxecto, Pin Up ou ama de casa tradicional, non necesitaba ocupación de ningún tipo, salvo algunhas nocións básicas de "saber estar en sociedade". 

Seguro que as vemos (ou as queremos ver)?

 

Hai cartas marcadas moi profundas que non as queremos ver...

E, desde logo, non son xenéticas. Son cartas que nos dá a sociedade establecida, ás veces recén nacidos, para tentar sobrevivir por embaixo de mínimos humanos.

Son cartas como a pobreza, a fame... ou a escravitude. Cartas que se fabrican nas  factorías da SAD e que son repartidas a moreas, entre os seres humanos menos protexidos (por esa mesma SAD) do planeta.

Algúns traen as cartas da cuna...

Son, por exemplo, millóns de nenos terrestres, que pasan fame, ata o punto de que moitos deles morren famentos.

Esos mesmos nenos, por certo, que logo son reclutados como soldados, pola mesma SAD que os desprecia, precisamente para non morrer de fame.

E o chamado Occidente, a Gran Hipócrita Europa, como máis antigo representante, mirando para outro lado. Despois de provocar esa mesma pobreza, que agora tanto afecta ás súas ex-colonias.

E se pasan de xeración en xeración...

Ou como as cartas que lles deron aos chamados escravos. Seres humanos, que nacían xa como escravos ou que os poderosos de turno, facían escravos, unha vez que era conquistado o seu territorio. 

Nada disto é xenético. No ADN non está a marca de escravitude. Ven sendo unha circunstancia de xenética social. E decimos xenética, porque se transmite de pais a fillos, como se fose unha herencia xenética natural.

Por iso falamos ás veces de que se necesita unha Socioxenética, que estude o que pode significar a presencia dun adn social, tanto positivo como negativo. Porque ambos tipos de adn social, parten dun desevolvemento social do ADN orixinal.

E como ben amosa a Biblia, non deixa de ser unha versión do pecado orixinal, que segundo os seus crentes foi cometido polos "nosos primeiros pais". Así tamén sería a escravitude, unha especie de pecado orixinal. Ou, no seu defecto, a asunción dese pecado por haber perdido unha guerra.

Mentras os sabios non fan as preguntas correctas...

Pero aquí nos toca agora, volver a marear a perdiz cos amigos filósofos da Grecia Antigua. Especialmente o iniciador da reflexión filosófica, en base a unha metodoloxía moi sinxela : facer(se) preguntas.

Pero, como decía o outro, o quid da cuestión non é preocuparse pola resposta, senón que se debe tentar, primeiro, que a pregunta sexa a correcta.

O amigo Sócrates gustaba moito de preguntarse por coneceptos tan abstractos como Beleza, Bondade, Xustiza... , pero era máis reacio a se facer preguntas máis concretas. Ou, polo menos, con un tipo de abstracción diferente.

Non se trataba tanto de reflexionar sobre a beleza dunha estatua grega, por exemplo, que se poidera elevar a categoria xeral, abstracta, como A Beelza. Nós pediríamoslle reflexioanar sobre algo que tiña unha clara concreción na vida social da "democrática" Atenas, do propio Sócrates. 

Por exemplo : Por que había ciudadanos de primeira e ciudadanos de segunda? Para ser precisos, por que había seres humanos que non chegaban a ser ciudadanos? Non nos interesa tanto si existe A Igualdade ou non, por exemplo. Wue se pode dicir da Igualdade, habendo xente tan desigual?

Que coño pasaba, entón, con esa clara discriminación? Había dous tipos de seres humanos? Que pasaba, en ese tipo de sociedad "democrática", para que un escarvo se mudara en libre, pola libre decisión do seu amo?

Eran todas preguntas, que non cabían na mente do amigo Sócrates? Por que?

Pero... que tal, se o tentamos explicar?

  

Aunque iso poida ser abrumadoramente difícil...

Xa o dixemos outro día. Só queremoso explicacións científicas, aínda que sexan moi pouco posibles e mesmo improbables.

Neste blog teremos que dar un salto desde as profundidades oceánicas, ata a superficie dese mesmo occéano. Porque pasamos da orixe da vida, para xa nos centrar nalgunha posible explicación de como esa vida, en principio moi sinxela, se foi complexizando, ata tal punto de evolucionar ao momento actual. 

Neste momento no que estamos nós, un animal supercomplexo, aínda que, para desgracia nosa, non conseguimos sair aínda da versión mediocre de homos sapiens, que estamos sendo neste século XXI.

Nun principio non había vida...

Como fixo a natureza para crear algo que viaxara ata a luz, xa non nos interesa. Xa o comentamos no anterior blog. Pasemos agora a reflexionar no que debeu pasar, unha vez chegada a esa zona luminosa, onde explotar nunha complexidade vital moi pronunciada.

Pero xa había moita luz...

Que narices conseguiu descubrir a natureza, para que esas macromoléculas viaxeiras, se fosen facendo cada vez máis complexas?

Como é posible que foran capaces de se reproducir, unhas a partir de outras, aproveitando o máis positivo do anterior exemplar, e mellorando no posible algunha capacidade, para sobrevivir nos novos ecosistemas que iban ocupando?

Que teñen no seu interior, para que lles marcara, tal que un compás ou GPS, ese avance evolutivo?

Que podía facer a natureza con eses cambios evolutivos (mutacionais), para favorecer que só quedaran realemente vivos, con clara permanencia, un tipo de seres vivos, mentras que outros tipos non o fixeran?

E algo fíxoos nacer...

E nos repetimos a pregunta. Que tipo de operación complexas levou a cabo a natureza, para que eses novos seres vivos mutados, se poideran adaptar ao novo (para eles) ecosistema?

Porque o máis difícil, para un ser vivo non é nacer. Iso non deixa de ser un conxunto de reaccións químicas, que facilitan a aparición de nova materia viva. Unha nova materia que se incorpora ao corpo do ser vivo existente, ou se independiza, para facer outro exemplar como el.

Pero, o máis díficil é conseguir que esa materia viva recén nacida, se adapte ao medio onde vai vivir.

Entón, o marabilloso traballo da natureza, será seleccionar a queles cambios xenéticos, producidos na materia viva existente, que lle permitan sobrevivir no novo (paar ela) ecosistema. 

E todo iso, sen que a natureza sexa ningún tipo de arquitecto deseñador. Só algo, que forma parte do ambiente, que sabe como practicar ese proceso de experimentar (simple método de ensaio e erro), hasta dar coa solución máis axeitada, para sobrevivir.

E por iso un científico só tenta facer algo parecido : Non dar nada por finalizado, ata que se poida comprobar que o resultado dun experimento se "adapta" abondo ben, ao que chamamos realidade.

E non esquezamos, que aínda lle pode sair mal o experimento. Como lle pasou cando seleccionou aos dinosaurios. Evidentemente a natureza non é capaz de controlarse a si mesma. 

E ben o estamos comprobando, cando acabou seleccionando ao ser humano, como un posible avance evolutivo. Lle estamos resultando unha experiencia abondo nefasta. E máis se temos en conta que non é un fenómeno natural o que nos pode facer extinguir, senón a nosa propia actividade tan consumista e destructiva, que está levando a un holocausto planetario.

Un bo sorriso para os pobres dinosaurios.

E rematamos esta reflexión cun toque final : Somos realmente conscientes da importancia vital que debe tomar o concepto de adaptación? 

Porque é algo vital para entender a evolución. Pero, na vida "normal", se usa demasiadas veces para o xuntar con outro concepto nada evolucionista : o de opresión.

Un ser humano nunca se poderá adaptar a vivir oprimido. Va contra o que lle dicta o seu ADN. Polo que lle ven marcado xenéticamente está obrigado a loitar pola súa libertade. Contra vento e marea. Facendo que as sementes de capacidades, que trae escritas no seu ADN, se vaian reformulando como  capacidades actuantes, en forma de adn social positivo. 

E pr iso reflexionamos aquí como reflexionamos.

E por iso mesmo se inventou a SAD (sociedade adulta dominante), ese outro concepto represor, paralelo ao anterior, que aquí chamamos adn social negativo.

Este segundo tipo de adn social é o que lle permite a un ser humano, vivir sufrindo a opresión, como se se houbese "adaptado" a ela. Pero esta non é realmente unha adaptación natural, da que falamos en relación ao proceso evolutivo natural do ser vivo. Esta "adaptación" só é unha vestimenta, que nos permite sobrevivir baixo a opresión, mesmo a tortura. Para cumplir con esa norma escrita no ADN : sobrevivir ante todo. Mesmo nun campo de concentración ou un gulag.