Y qué tal con los amigos?

 

O más bien diremos amiguetes, simples compañeros de juego...

Xa falamos do papel culpabilizador do profesorado. Porque ven sendo un dos primeiros adultos que toman contacto coas crías humanas, unha vez que deben entrar no proceso de domesticación social. Que a SAD ten o descaro de chamar Educación.

Pero, ao mesmo tempo, ou antes, a cría humana xa toma contacto con algo que podemos chamar amigos reales. Un tipo de amigo, que vai xogar un papel parecido ao amigo imaxinario, ou, pola contra, un papel antagónico. É dicir, que vai axudar no inxerto do adn social pertinente, pero en vez de positivo sería nun sentido negativo.

E iso é porque , como decimos, non todos os posibles amigos están para nos facer un favor.

Porque amigo amigo, como amante amante, ven sendo algo moi diferente do simple "amigo". Non chega con achegarse físicamente ao corpo doutro humano, paar ser o seu amigo. Y menos para facer enlaces profundos coas súas mentes.

E iso vale para definir unha verdadeira amizade, pero, sobre todo, para definir iso que podemos chamar verdadeiro amor. Un afecto que profundiza no noso cerebro (non no noso corazón), moito máis aló do que, normalmenete, dexesamos ou estamos preparados para admitir.

Que "parte" de nós vai querer levar a iniciativa, neste achegamento afectivo ou de simple conveniencia?  Xa agora podemos ter diferente resposta, segundo tome a iniciativa mental un dos nosos egos ou o outro.

Se ben é de supoñer que, nun inicio da nosa infancia, non temos moitos máis "eus/egos" no noso cerebro, aparte do "ego compañeiro", que pode supoñer esa visita que chamamos amigo imaxinario. "Alguen" que realmente "ven de fóra de nós" (mundo real ou irreal), para nos facer compaña. Polo de agora, aínda non estamos sendo okupados, por unha variante dese eu inicial, propiamente "noso".

Pero, eso si, con esta visita inesperada, tan vilipendiada por algúns adultos, ben podemos facer valer a súa importancia, xa que nos axudará a bregar cos que veñan depois como verdadeiros okupas. Axúdannos a fortalecer o noso eu principal, ante os eus que veñan "para se quedar" no noso cerebro.

Necesitamos relacionarnos...

Porque o noso ADN nos obriga, no só a ter amigos imaxinarios, senón auténticos e reais amigos. Sen eles non somos capaces de socialiazarnos todo o que necesitamos, para ir madurando as diversas capacidades que nos marca o ADN.

Por exemplo a curiosidade. Podemos empezar por curiosear nas cousas que nos rodean, as que temos por casa (como fan os lobos na súa cova). Pero, como non imos curiosear nos seres humanos que son como nós, primeiro na casa e logo fóra dela? A función de relación nos obriga a vivir socialmente, para iso nola deron. Non é o egoismo o que nos define, senón a solidariedade. 

Porque todos os animais algo complexos son solidarios, pero a capacidade que nos deu a natureza aos humanos é moi superlativa. De feito a nosa maduración vai depender de como nos relacionemos cos "outros". Pouca calidade "de adultos" colleremos si chegamos a esa idade sen ter socializado abondo. E non só con outros humanos claro, tamén co resto de seres vivos e seres inertes que forman o ecosistema onde nos tocou vivir.

En certo xeito, nós somos os primeiros okupas, que deben soportar os demais seres vivos do noso ecosistema. Somos nós os que chegamos a el, no é o ecosistema o que se debe adaptar a nós.E, por iso, non nos debe asustar tampouco a relación cos outros, esa que supón o feito de que alguén ven a "okupar" un lugar cerca de nós. Sexa física ou afectivamente.

pero hay que evitar a los okupas...

Se ben é verdade que tamén pode haber okupas que nos poden facer dano. Iso xa nos pasa cando temos que aprender a nos defender dos nosos depredadores, sexan irracionais ou racionais.

E por isos decimos na imaxe, que debemos recibir aos que veñen como amigos, pero desbotar a aqueles humanos, que realmente nos queren okupar en contra da nosa opinión.

Porque, dese tipo de "okupas", xa falamso algo ao nomear aos sacerdotes, aos soldados e profes, que tentan amigablemente ou pola forza, mudar a nosa percepción da realidade que nos rodea. Facendo que debamos comulgar cunha percepción desa realidade que eles nos traspasan/inxertan.

Ahí é cando a nosa curiosidade e a conseguinte observación, vese anulada, para que non poidamos realmente ver "o que pasa". É o momento de pensar nos filtros mentais, que nos permiten diferenciar unha verdade, máis ou menos certa, dunha mentira. Temos que ser capaces de diferenciar, o que observamos da terxiversación da realidade que nos queren colar os amigos dos podersos.

E precisamente ahí é onde entra en xogo o que chamamos adn social negativo. Mudannos una maduración positiva por unha maduración negativa. Un mecanismo moi sofisticado da SAD.

Así que esteamos atentos, porque, non o esquezamos, moitos dos que se presentan como amigos, son só colaboradores do trío de elementos culpabilizadores, que dixemos tiñan como obxectivo "facernos pezas da maquinaria social que nos oprime".

E  para iso, usan ese adn social negativo do que tanto falamos.

que nos pueden joder la vida!!

Habrá que ir por la vida con sumo cuidado.

Porque, lo que vamos a ser el resto de nuestra vida, va a depender en grado sumo de las decisiones que tomemos en esta etapa de cría humana. Primero como infantes y luego, mucho más difícil, como adolescentes.

Es aquí precisamente cuando encaja ese dicho típico de por aquí : podemos perder la adolescencia, de tal forma que nos convertiremos en adultos inacabados.

Y esta es una de las razones de que aquí se denuncie tanto a los filósofos griegos clásicos, Sobre todo cuando se ponen a reflexionar sobre la Bellaza, la Justicia o la Amistad, de una forma totalmente abstracta. Sin tener en cuenta ni el contexto social ni los actores, que van a participar en esa representación llamada "de la Belleza", o "de la Justicia", o "de la Amistad".

Todo es muy bonito, cuando se pinta un cuadro donde aparece la Justicia, paar ser colgado en un juzgado donde se condena a los seres humanos que luchan por la libertad, por ejemplo.

Sin ir más lejos, lo que le pasó al bueno de Sócrates, que fue condenado injustamente y no se rebeló, porque decía que era justo. ¡Vaya cabezota testarudo! Y luego pasó con Jesucristo.

Y eso pasa con el Amor, por ejemplo. Cuando se olvida que una cosa es el concepto de amor y otra muy diferente, el agente amante. Porque, ese amante, es quién va ainterepretar el papel de amante. Y lo puede hacer tan mal, que, sea como sea, puede hacerte la vida imposible, no solo amorosamente, sino incluso para seguir viviendo.

Ahora puede ser un buen momento, para decir que en todos estes elementos "culpabilizadores, sacerdotes, soldados, profesores y amigos, los habrá mejores y peores. Puedes topar con el gran amigo o el gran enemigo, ese que se ha vestido de amigo previamente (el peor de todos).

Ser muller, un problema científico, filosófico y social...

Cando a Ciencia pasou a ser sustituida polo Novo Evanxeo Queer?

Fálase moito do movemento evanxélico, nos USA ou no Brasil, pero haberá que empezar a mirar con lupa ao novo movemento evanxélico, que eu chamo Movemento Queer.

O lobbismo que últimamnte se empezou a practicar co Movemento Gay, empeza a ser moi superado polo lobbismo Queer. Igual que pasou co Movemento Verde, se subiron ao carro deste tipo de movementos sociais que presumen de transformadores, unha serie de elementos humanos, que non teñen a democracia como unha característica básica no seu adn social.

Realmente pódese dicir que o seu adn social e unha mestura caótica de aspectos positivos e negativos, que empezan a oler abondo mal.

O caso da deriva megalomaníaca de ONGs como Greenpeace, son un símbolo da corrupción ideolóxica deste tipo de movementos.

E así...

Un ADN de femia humana...

O que sempre admiramos como unha muller, unha femia humana, segundo a definición científica, que pareceu correcta, nos inicios da clasificación dos seres vivos. 

Pero actualmenteestamso en momentos de refixar coñecementos sobre a anatomía humana, ou eso parece. 

Así que estamos sufrindo unha disolución de conceptos varios, todos eles pasados polo "non filtro" da ciencia. En certo xeito, volvemos aos tempos da Grecia Clásica, onde a metafísica ocupaba o lugar da "Física".

Eran os tempos nos que as preguntas socráticas versaban sobre a Xusticia e a beleza, en vez de preguntar(se) sobre a escravitude e o maltrato das crías humanas (abuso sexual  de adolescentes).

Otro ADN de femia humana...

Actualmente, confundindo claramente o concepto de ADN e o concepto de adn social, nos queren convencer de que, determinadas prácticas ou costumes dos seres humanos, poden pasar a ser definitorias do sexo dun ser humano. 

Ademais de facer un conglomerado moi diluido con aspectos que están relacionados con otro concepto , aínda peor para "definir" que el sexo (simplementt binómico), ao que chamaron xénero. 

Pero chegaron os lingüistas y la fastidiaron. Sin querer, porque non podían imaxinar que a diferenia sexual anatómica iba ser tan reñida nun futuro. Mesmo no seu entorrno psicolóxico. O feminino e o masculino, o singular e o plural, usados na gramática, son como atrancos para este debate actual sobre o "xénero sexual".

Y otro ADN de femia humana...

Así que, como pasou coas cores azul e rosa, o que ven sendo simple patrimonio do uso social, en relación ao sexo/género, se quere aproveitar para fomentar unha enorme e interesada confusión, sobre duas definicións perfectamente delimitadas, como son macho e femia (humanos ou non).

Delimitadas anatómicamente, en principio, xa que a nivel cerebral a cousa era moito máis complicada. Pero xa chegaremos a reflexionar sobre un tipo de contradicción, que se pode dar enrte a anatomía corporal e a producción cerebral de pensamentos propios. Porque será moi importante, para tentar un equilibrio entre definición obxectiva (externa) e subxectiva (interna), da esencia de "ser femia"(a finais do XXI).

O único que pode estar claro é que o uso social da vestimenta, por exemplo, resulta trivial na hora de definir sexos/xéneros.

Así, o coiro fíxose un símbolo falaz da característica dunha orientación sexual homerótica. Un gay tiña que vestir de coiro (e negro), como un xove rebelde tiña que vestir de Marlon Brando ou James Dean. 

En certo modo, funcionaba como o chamado toque afeminado (ou "pluma"). Ou como logo encheuse o barrio de punks, e demais familias "diverxentes". Agora se fala de "querer cambiar de sexo", casi como se un fora a unha tenda de roupa, para cambiar de traxe de chaqueta por un vestido estilo hipi.

Se toma o secundario polo pirncipal e se decide que toda discusión científica sobre o tema, ven sendo un ataque claro aos mandamentos que dicta o novo Evanxeo Queer.

Seguiremos...

As mellores cartas sempre están marcadas...

 

E son as que serven para nos facer adaptados sociais...

Non sendo o mesmo, adaptado social que adaptado natural. Realmente son antagónicos. 

E é aquí, onde observamos os casos de adaptación, isos que podemos chamar "de domesticación". Nos que, polo intensa que foi adsorvida a capa de adaptación social, seguindo as normas da SAD, notaremos unha diferencia esencial, por exemplo, entre o lobo que foi totalmente domesticado (deu un can) e o tigre (deu un gato), que só o foi parcialmente. Xa que un gato sempre terá un toque felino, que o pode volver inadaptado social, se non fai boas migas co seu amo.

O inxerto do adn social non funcioan igual. Por que, cando se inxerta un adn social negativo, mesmo sendo un animal irracional, está claro que se dan diversas posibilidades finais, en función, das diversas características xenéticas do ser vivo a domesticar.

Hay felinos que protestan...

E por iso os gatos son máis esixentes, nas súas condicións para convivir con seres humanos.

E por ese mesmo motivo, debían ser un bo exemplo a seguir polos humanos. Paar tentar empatizar menos cos membros da SAD, que andan a xogar con nós, para nos facer unha peza axeitada da maquinaria social. 

Temos que tentar non llo poñer demasiado fácil.

As orcas xa non digamos...

Un pouco como as orcas. Porque o gato é un mamífero inferior. Non gozan dun nivel de intelixencia, que lles permita algo parecido a pensar.

As orcas se comunican entre elas, con algo parecido a unha linguaxe. Ás veces mellor que algúns humanos "desconectados" emocionalmente. E por iso podemos imaxinar (aínda que non sexa certo), que teñen como un desexo de ser independentes moi arraigado, así como de defender ás súas crías, o que as fai "defenderse" do expolio ao se que ven sometidas polos humanos.

Pero hai humanos, que se deixan ben domar...

Eses humanos, que son propensos a se deixar domesticar, moito máis fácilmente que os gatos e as orcas. Neste punto lembremos sempre ao Cifra de Matrix. Un simbolo claro do humano propenso a preferir estar sometido. O que aquí tamén chamamos Síndrome de Estocolmo Clandestino, cando non se quere ser consciente de o ter.

Observemos, por exempro, a imaxe, e pensemos nese grupo de mulleres soldado (chinas), que se ven moito mellor domadas polo poder militar chino popular, que calquer grupo de gatos ou de orcas.

Non hai gatos dispostos a desfilar tan mecánicamente, como o fan estas soldados.

E seguro que non daríamos cun grupo de orcas, que se meteran nun campo de batalla, para morree por unha bandeira e un himno. E sobre todo polos grandes intereses económicos dos poderosos, que controlan esa SAD onde viven. Por moito "popular" co que se vistan, e, sobre todo, por moito "comunismo" co que se maquillen.

Elas teñen as cartas tan marcadas, que non dubidarán en deixar aos fillos orfos, se é que non os teñen xa apuntados nas milicias infantiles do goberno opresor.

O fanatismo é unha carta moi marcada, e casi resulta imposible desfacerse dela, por que foi inxertada na súa mente, en formato de adn social negativo. Ven sendo como unha aplicación informática, tan ben deseñada, que consigue anular a capacidade de empatía e solidaridade (con todos, non "cos de casa"), que aporta o ADN dun ser humano.

De feito, ata leva consigo o virus necesario, para combatir o borrado (do sobreescrito), que se queira facer con calquera programa de deslavado cerebral típico.

A natureza tamén se "cabrea"... e moito!

 

E ata que punto é humano o cabreo?

Dito doutro xeito, os animais irracionais se enfadan tanto, como para caer nun cabreo supino? Ou iso é máis ben unha capacidade estrictamente racional. Aínda que neste aspecto o emocional xogue un papel básico, demasiado importante por decisorio.

Que parte do cabreo é instintiva?

Porque, por este camiño de desvario reflexivo, ben podemos pensar que a natureza tamén se cabrea. A parte ineret da natureza. E seguro que hai moita moita xente que firmaría tal afirmación (totalmente errónea científicamente).

E como se "cabrea" a nai natureza?

Os seres inertes non teñen a función de relación, que é a encargada de manter a "relación" dun ser vivo cos seres inertes, que forman o ecosistema onde el vive.

E se non hay función de relación, para percibir unha mensaxe dalgún tipo de emisor, pois non se pode sentir esa mensaxe dirixida a nós. Unha pedra (mineral ou rocha) non sinte. Un volcán, que ven sendo un enorme conxunto de pedras, tampouco pode sentir. Siplemenete "expresa" un fenómeno físico totalmente espontáneo.

Así que un volcán, non se pode enfadar e moito menos cabrearse, ata o punto de querer entrar en erupción, e menos coa intención de fastidiar ao personal que habita cerca del. Nin sequera a un meteorito que lle caeu un día de estos e lle taponou a boca do seu cráter.

Os seres vivos, que son seres que sinten, si se poden enfadar, aínda que o seu enfado nunca será parecido ao dunha formiga ou dun león.

Se a natureza, sexa o que sexa iso ao que chamamos natureza, se "cabrea", simplemente será o efecto dunha serie de fenómenos físicos, que se han producido no seu seno, dun xeito totalmente desordenado e imprevisto. E pode suceder dentro ou fóra do noso planeta, ou nas proximidades dun furado negro, xa que dentro non temos nin idea do que pode pasar.

E se nos poñemos na infancia do Sistema Solar, necesitamos pensar que só houbo un proceso de cambio, no que diversas partícula materiais se foron transformando noutras, xeralmente máis complexas. A evolución dos seres vivos, é só unha parte minúscula do que foi pasando, paso a paso, nese conglomerado de "cousas" ao que chamamos universo. 

Ou que podemos chamar cosmos, para lembrar ao gran estudoso do mesmo, o amigo Carl Sagan.