Y... ¿qué tipos de compañía necesitamos?

 

En principio, la mochila lo es TODO...

Falamos dunha "mochila", que tamén se chama cerebro, a outra (a máis ou menos fashion, comprada na tenda) é un atrezzo secundario para a nosa infancia.

Porque, unha vez que nos solta a man a nosa nai, xa só queda UN ser humano, moi só fronte un ecosistema cambiante, onde vai ter que sobrevivir.

E a súa nai biolóxica (e o seu pai) só lle deixou un ADN (unha gran "mochila"), onde está todo o que necesita para se poder adaptar a ese novo ecosistema "gran habitáculo", onde vivirá. Nela están as capacidades para solucionar ese conflicto, totalmente natural, de como facer para se adaptar a un medio, que, á súa vez, está cambiando constantemente.

Porque os seus proxenitores só lle puideron dar algunha ferramenta, unha vez nacido, para unha lectura axeitada dese ADN, pero o que realmente lle vai contar, unha vez saido da cova/útero, é o que leva escrito no seu ADN. Una serie de cartiñas con instruccións. Porque os xens levan escrito non só a capacidade que podes chegar a ter, se a desenvolves, senón, moi importante, o xeito preciso para a desenvolver.

A natureza non fai puntada sen fio. E precisamente por iso decidiu, que a nosa masa cerebral tiña que aumentar en consecuencia. Non se podía desenvolver un ADN moi complexo, cun cerebro mediocre. Dito doutro xeito, paar portar moitas ferramentas non vale unha mochila pequena.

El cerebro "único" es más diverso de lo que parece...

Pero sucede que isto de ter mochila/cerebro non é tan doado como parece. Porque necesitar máis ferramentas non só aumenta a masa cerebral, senón que aumenta a súa complexidade operativa dun xeito exponencial. Por exemplo, non atoparás unha ameba que teña problemas de personalidade.

O noso cerebro ten xa como mínimo, duas grandes virtudes : por unha banda é capaz de separar tareas que non sexan directamente motrices, en dous hemisferios diferentes. Considerase que o da esquerda é máis de operacións racionais, máis abstractas . Mentras que o hemisferio da dereita, pode estar centrado nas tarefas máis emotivas, máis intuitivas.

Pero a marabilla deste cerebro noso, casi a máis importante, é que se poden comunicar ambos hemisferios para colaborar se fose necesario. Mesmo se di que un deles pode encargarse do traballo do outro, se a supervivencia do ser humano que o porta depende desa colaboración. Algo que tanto lle costa a moitos seres humanos, reconvertirse, ven ser algo relativamente fácil para a nosa masa neuronal.

y no es necesario ser dos...

E por este tipo de motivos, temos que ser tan pouco amigos das panfletadas proféticas, que se montan os elaboradores da Biblia Queer. Por moi científicos que se consideren, ou por moi discípulos dalgún deus que tenten ser.

Pretender que un cerebro, fácilmente bipersonal, que non ten definido aínda que tipo de ser humano queira ser, xa estea en condicións de que se atope "nun corpo errado", ven sendo unha disquisición do máis grouchiana que se pode dar.

Pero... observemos cousas máis ou menos evidentes.

Observemos como o macho embarrado (Adán) lle fai caso a unha das súas costelas (Eva), sin pensar duas veces na posibilidade de que non fose unha boa idea. Esa de comer él tamén da mazán. Estaría medio dormido?

Que capacidade de observación tiña Adán? Que falta de curiosidade lle levou a non se percatar da maceira que tiñan no Edén do Yaveh? E por que se solidarizou tan rápido coa súa parella, se nada lle obrigaba a comer unha mazán, se non lle gustaba?

En fin podíamos seguir así moito espazo escrito, falando das incongruencias varais da Biblia Cristiana... pero agora nos queremos quedar cun feito claro : a capacidade de observación non era a mesma na parella "orixinal". Parece como se a Eva tivese máis curioside que o Adán.

... pero, o máis importante, é fixarse en que son dous humanos e xa teñen a posibilidade de ter duas observacións diferentes. 

Non tiña Adán porqué observar do mesmo xeito que Eva, a maceira dese hipotético Paraíso.

Pero seguro que a Eva non tivo as súas dúbidas, antes de pillar a mazán? No seu cerebro non se barallou a posibilidade de non obedecer ao Yahve e non morder a mazán, por moito que lle apetecera?

para observar cosas diferentes!!

Así que se podía decir ahora en este final de entrada, que la mejor mochila es nuestro complejo cerebro. Y que, por supuesto, esa complejidad cerebral conlleva una extraña e inquietante posibilidad : que entre la dúda, cada vez que necesitamos tomar una decisión. Sobre todo, si esta resulta algo difícil.

Y con ello aparece nuestra mejor compañía, en el viaje de la vida. Va a ser la que nos hacemos nosotros mismos. Sí, porque no somos un solo Yo. Ese Yo "inicial" estará acompañado por múltiples Yos, que se van conformando en el interior de nuestro cerebro, en función de dudas y decisiones que se nos aparecen en el camino vital que vamos recorriendo.

Porque las dudas mal resueltas, siempre quedarán ancladas en la memoria, para uso de algún yo que no quiera olvidar "fácilmente". Porque la autonomía que pedimos para "nosotros", será también reinvindicada por cualquiera de nuestros yos. Esos que sobreviven a la limpieza que intentamos hacer periódicamente de "cosas malas" que nos molestan ("allí", en el fondo de nuestra mente).

Y estes Yos, son el paso previo a la aparición de un Nosotros, cuando nos relacionemos con otro ser humano. 

Ya en su momento hablamos de los beneficios que supone tener un amigo imaginario, en la etapa de maduración infantil. Ahora tendremos que resaltar el enorme papel de los amigos (o enemigos) imaginarios que se pueden ir asentando en nuestro cerebro, a lo largo y ancho de la segunda etapa de maduración : la adolescencia.

En ella seremos capaces (o no) de convivir con nosotros mismos, nuestro Yo principal. Y cuando decimos nosotros lo decimos literalmente. Porque más de uno y de dos, van a ser los egos (yos) que se quieren hacer grandes dentro de nuestro cerebro. Y precisamente por ese motivo, decimos tanto por aquí que, una buena adolescencia, será la que le vaya encontrando un nicho apropiado donde dormir eses otros yos/egos.

Porque no será nada fácil seguir madurando como adulto, si nuestros demonios particulares, que suelen desmandarse más que "andar guiados", nos empiezan con diversaa reivindicacións cuasilaborales. Ya que un problema esencial de tener este tipo de compañías (mentales) es que no siempre estarán de acuerdo en el análisis de la realidad que estamos viviendo. Ahí es donde se disparan las posibles discrepancias entre los diversos egos.

Pero tendremos mucho tiempo para volver sobre esto. Aunque algo de vueltas ya le dimos en el caso del primer blog, cuando reflexionamos sobre el caso de la pareja Dr. Jekill y Mr. Hyde.

Adaptarse non é fácil, pero se pode facer...

 

E hai moita variedade no proceso de adaptación...

Porque a primeiar adaptación ao ecosistema onde nacemos, máis ou menos natural, máis ou menos dirixida, sempre vai ter un proceso de readaptación moito máis forte. En función do que levara xa feita a adaptación natural, en relación á maduración do ADN. Ven sendo o que aquí chamamos inxerto progresivo dun adn social negativo. 

Que ven a sustituir ao adn social positivo, que a maduración natural e libre tentaba inxertar. Porque o feito de inxertar non cambia, só é a forma de operar, o diferente é o contido socioxenético (xen social) que se está a inxertar. En vea de ler o que trae marcado o ADN, se vai ler ese marcado artificial que se nos está facendo socialmente.

A partir do noso ADN imos madurando as nosas capacidades xenéticas, para facer un mundo mellor do que nos atopamos. Porque sempre se pode mellorar... non chegaremos nunca ao límite, para iso é un límite, pero nos podemos achegar cada vez máis a el. Iso é avanzar.

Esa maduración do noso propio ADN, é o que aquí chamamos inxerto dun adn social positivo. Ese que, como tanto repetimos, debe levar como capacidade imprescindible a de rexenerar o ecosistema. No caso dos humanos, o ecosistema non é outro que a sociedade adulta dominante. Xa qu ela é a que controla os posibles cambios, a ben ou a mal, dentro do ecosistema dominado. E non quere as inxerencias propias dos adolescentes rexeneradores.

Como se readapta unha, que acaba sendo pilota de avioneta...

E así traemos hoxe, a tres exemplares de readaptación made in Cicely. Eles tamén tiveron que readaptarse a Cicely, despois de pasar un tempo nun ecosistema totalmente diferente. Como se readaptan a esa nova situación vital?

Pode ser fácil ou casi imposible? 

Y que os diferencia dun doctor, urbanita a tope, que entra no novo ecosistema con poucas ganas de readaptase en su "personalidade típicamente novaiorquina"? Se ata xogaba ao golf con paixón.

Maggie decide adaptarse de novo, deixando que a sociedade adulta dominante en Cicely lle vaia rescribindo sobre algúns aspectos do seu ADN anterior. Aqueles que lle podían ser (como ao doctor) un freno total para esa rescritura, en este caso positiva. Ata se ten que desfacer do fantasma, de que remaat "matando" a todas as súaas parellas afectivas.

E unha, que iba para Miss e se perdeu "como camareira"...

E que dicir dunha camareira atípica? Que foi Miss nun concurso na capital de Alaska (ou iso me parece lembrar).

Que foi traida  como un auténtico trofeo, polo que quería ser astronauta e mudou no poderoso terratenente da comarca. Miles e miles de hectáreas son súas, supoñemos que na típica compra/roubo aos nativos "incivilizados".

Ou un que quería ser astronauta e se fixo co poder!!

Porque así é a SAD (sociedade adulta dominante), aínda que neste caso a forme un só individuo (cos seus cans de presa adxuntos, ben pegados por ben pagados, pero que na serie non teñen importancia vista).

E aquí se pode ver un detalle moi importante, porque no todos os poderosos fan abuso do seu poder co mesmo estilo de comportamento.

Este tenta facer todo en función do benestar do pobo, que habita ese lugar perdido, no inmenso territorio alasqueño. Pero, quen sendo abondo poderoso, non di facer o mesmo. Outra cousa son os seus actos, a dura realidade social .dese ecosistema qu el controla. 

O comportamento dun macho alfa, dominante, variará moito en función da cantidade de poder que pode poñer en actuación, no mesmo instante en que a necesite. O poder tamén ten unha loxística precisa, para que sexa eficiente.

Ven ser como un "capital de poder". Como a Forza que tiñan os Jedis (e os Siths) en SW. E o usa a súa conveniencia, como tamén facían nesa saga cinematográfica.

Así que se pode inxertar un estilo de adn social ou outro (positivo/negarivo), dentro destas duas grandes clases, teremos unha variedade enorme de tipoloxía, desde un extremo ao outro. Cando lle quita a radio a Chris, por exemplo, é por un malentendido, xa que todos pensamos que era por ser un facha e resulta que era polo contrario. 

Unha boa proba de que as apariencias engañan e de que necesitamos filtros mentais propios,  para analizar con xeito todos os datos que nos entran no cerebro. Rebaixar o nivel de erro todo o posible.

Porque el mesmo, malinterpretara ao Chris. O cal tampouco era tan difícil, xa que lle gusta adobar as súas reflexións cun toque demasiado filosófico. Nada raro, por outra banda, se temos en conta que estamos en Cicely! 

Pero ao que iba para astronauta, tamén lle faltaban filtros mentais propios, xa que a súa cultura non superaba as viaxes espaciais e os grandes negocios con terras e madeiras. O que si tiña era certa flexibilidade mental, non moi abondosa no mundo empresarial.

Pero, como antes dixemos, estamos en Cicely... non é difícil conseguir un equilibrio social, xa que nin tacos se din!

E tanto que se complica o feito de descubrir!

 

Porque descubrir a natureza supón un considerable esforzo...

Sempre temos que lembrar a gran importancia de distinguir entre mirar e ver. Se mira cos ollos, ben abertos, pero se ve co cerebro (a imaxe ten que aparecer no seu interior).

E mesmo non chega con ver ben algo, porque se o queremos observar (deixar a imaxe ben fixa na memoria), para así chegar a o coñecer en parte, se necesita ver con moita atención. Así que observar é ver con atención unha porción de materia inerte ou viva, é d ecir, iso que chamamos realidade (analóxica). 

Pero, ademais de atención, se necesita repetición. 

Hai que ver o que queremos observar varias veces. En diferentes momentos e desde diferentes lugares. Só así podémoslle chamar observación. 

E ,ao mesmo tempo, estamos practicando unha visión con diferentes perspectivas. Algo moi necesario para poder traballar cun tipo de pensar, ao que podemos chamar "pensar críticamente". Ou, doutro xeito, producir un tipo de pensamento que ven ser o pensamento crítico. Algo fundamental, cando cheguemos a reflexionar sobre a relación do ser humano coa natureza.

Algo pode ser en potencia...

Porque se observamos (sic), por exemplo, a imaxe, que mostra unha fase da metamorfose dunha bolboreta, non vemos nada que nos fale de vida. Salvo polo feito de que a vida ten moito máis colorido que a non vida.

Pero, que podemos saber do que hai dentro desa cápsula verde? Supoñendo que haxa algo.

Para se convertir en acto...

E tanto que hai!

A marabillosa beleza dunha bolboreta monarca, que ten madurado abondo, como para mudar nunha preciosa bolboreta, a partir dunha eiruga, non precisamente preciosa. Ou non tanto.

E non ten que ver coa maxia, tal como a practican os seree humanos. Esta "maxia", totalmente natural, sen axuad de escuros espíritus, ven sendo simplemente o traballo de moitos millóns de anos, diso que chamamos Nai natureza. Aínda que non sepamos moi ben o que pode ser.

Ela soiña, o do toque diviño xa non o usamos a partir de agora, se fabricou esta marabilla, a partir dunha materia viva moi moi diferente. Non é maxia é o ADN!