Amosando publicacións coa etiqueta okupación. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta okupación. Amosar todas as publicacións

venres, 17 de novembro de 2023

¿Manipulación o no, puede ser una gran cuestión?

 

Como é posible que sexamos tan manipulables?

O funcionamento cerebral, do que aínda descoñecemos casi todo, non pode explicar este feito claro : nada impide, salvo un abuso da química, que no noso cerebro habiten máis dun Eu. E se fose posible, como na película Múltiple, ata 24.

E , desde logo, cada un deses Eus, tentará controlar unha parte dese cerebro, se non pode facerse co seu control global.

E así temos que un humano bipolar non deixa de ser un modo de batemento abondo controlable, aínda que poida precisar un pouco de axuda médica. Porque pode ocurrir que a química natural non chegue, para evitar desarranxos profundos no circuitado neuronal.


No somos uno solo...

Pero non hay que asustarse porque, en condicións mesmo normais, teñamos ahí enriba unha especie de ring, onde boxean un YO determinado contra outro Yo, que lle quere levar a contraria.

Como comentabamos outro día, se trata de ir acumulando circuitos neuronais, de xeito que non escapen do control pertinente, ben organizado. Pero non cabe dúbida que ata se poden duplicar circuitos (por que non?), para asegurarse unha atención especial, por parte dun determinado Eu.


y cada Yo maneja una parte de nosotros...

En cierto modo, viene apasar como en la redacción de este blog. hasta ahora se escribái por completo en gallego, e últimaenete está en fase dee ereconversión, pasando aser escito en españaoa 8castellano).

Es dceir, que uno demis Yo, más españolista que eel otro, se va haaciendo con eel control del redactado. 

Puede decirse que ese Yo se va haciendo cargo de la función redactora. Aunque el otro Yo se siga encaragandod ela función de diseño y organizacaión d eocntenido de cada aentrada.

Uan esepcie d etarbajo eene quipo. Porque nos iempre tienne qu eestar en guerra, los yos que cohabiten en eele emismo cerebro.

o bien, para colmo, somos manejados por OTRO!

Sobre todo si tenemos en cuenta que, además del conflicto interno (entre Yos), siempre existe la posibilidad, más bien la certeza, de que habrá otros Yos, externos a tu cerebro, que intentan con mucho esfuerzo conquistar su control.

El otro, sobre todo cuando posee una porción de poder mucho mayor que tú, es quien puede empezar manipularte. Para lo cual solo necesita ocupar el papel de uno de tus Yos internos y hacerte creer, que eres tú mismo, el que decides cosas en los momentos culminantes de toma de decisiones.

Es la manipulación perfecta. Es el clásico lavado de cerebro ideológico. O, como lo llamamos aquí, introducir un Síndrome de Estocolmo Clandestino de Falseamiento Mental. Lo que piensas viene inducido desde fuera, pero tú estás superconvencido de que fue una decisión personal e íntima totalmente tuya.

En este proceso juega su papel esencial, lo que llamamos injertar un adn social negativo (en tu entramado cerebral).





luns, 23 de outubro de 2023

La conciencia, como toda obra cerebral, son circuitos...

Los circuitos cerebrales son la base de nuestra conciencia...

E eso é así mesmo se pensamos en termos de consciencia, algo que ven ser parecido, pero nun estadio de maduración máis baixo. Porque, para ser conscientes de estar vivos, se necesitan moi poucos circuitos. Mentras que, para ter conciencia desa vida y, sobre todo do que supón como ser humano, xa precisa dun "circuitado" neuronal moito más complexo. 

Ser consciente de si mesmo, pouca memoria necesita. Algo de curiosidade e certa capacidade de observación. Pero tomar conciencia de "un mesmo" (concienciarse), vai necesitar moita memoria para grabar información... e moita capacidade para analizar esa información registrada, en función do devenir vital que nos toque ir desenvolvendo. E iso xa non o pode facer un animal irracional.

Na consciencia, que non precisa "facer nada", non precisamos adaptarnos ao medio. Na toma de conciencia (e o que fagamos despois), será precisa unha carga adaptativa descomunal. En función dos cambios que vaia adoptando o ecosistema onde vivimos, así teremos nós que ir cambiando 


Nuestra mochila mental...

E para adoptar esos cambios, que permitirán a nosa adaptación ao ecosistema, necesitamos esa mochila viaxeira (cerebral), da que tanto falamos aquí.

Porque sen ela non teremos ferramentas, para conseguir unha maduración correcta das capacidades que portamos no noso ADN. E, por outra banda, nos costará máis defendernos dos ataques da SAD, cara o inxerto diso que chamamos adn social negativo.

E como funciona esta mochila tan "especial"?


que se va llenando de circuitos neuronales, sin cesar...

Básicamnete hai como unha serie de espazos onde gardar todo tipo de datos, para que logo sexan tratados pola aplicación neuronal correspondente. Que non deixa de ser como unha CPU, que xa trae incorporada o cerebro de serie, paar estes menesteres

Ven sendo o que podemos chamar sistema nervioso autónomo (SNA). Un sistema operativo que se encarga de ir armonizando todas as tarefas que se precisan, para ordenar a información entrante. E poñela en posición de ser usada tan axiña como sexa preciso.

Y ahí es donde entran en juego los espacios "nuevos", que se van formando en la mochila, para guardar toda esa información entrante de una forma que sea operativa, cuando se necesite.

Son los famosos circuitos neuronales.


donde almacenamos lo que vamos aprendiendo.

De alguna forma, estes circuitos neuronales, los podemos imaginar como un complemento necesario para que la maduración de las capacidades marcadas en el ADN, pueda seguir un curso natural y libre, que redunde en la maduración global del ser humano. Ese que posee tal ADN.

Lo que llamamos aprendizaje no es otra cosa que ir rellenando esos circuitos con más datos y su consiguiente organización. Porque si no organizamos los datos que entran, de poco nos valdrán cuando los queramos usar.

Es como la típica madeja de lana, que, al desenredarla, si no hacemos el ovillo correspondiente, será una simple y caótica bola de lana, que resulta totalmente inútil, salvo para limpiarse la grasa de las manos.



domingo, 15 de outubro de 2023

Y qué tal con los amigos?

 

O más bien diremos amiguetes, simples compañeros de juego...

Xa falamos do papel culpabilizador do profesorado. Porque ven sendo un dos primeiros adultos que toman contacto coas crías humanas, unha vez que deben entrar no proceso de domesticación social. Que a SAD ten o descaro de chamar Educación.

Pero, ao mesmo tempo, ou antes, a cría humana xa toma contacto con algo que podemos chamar amigos reales. Un tipo de amigo, que vai xogar un papel parecido ao amigo imaxinario, ou, pola contra, un papel antagónico. É dicir, que vai axudar no inxerto do adn social pertinente, pero en vez de positivo sería nun sentido negativo.

E iso é porque , como decimos, non todos os posibles amigos están para nos facer un favor.

Porque amigo amigo, como amante amante, ven sendo algo moi diferente do simple "amigo". Non chega con achegarse físicamente ao corpo doutro humano, paar ser o seu amigo. Y menos para facer enlaces profundos coas súas mentes.

E iso vale para definir unha verdadeira amizade, pero, sobre todo, para definir iso que podemos chamar verdadeiro amor. Un afecto que profundiza no noso cerebro (non no noso corazón), moito máis aló do que, normalmenete, dexesamos ou estamos preparados para admitir.

Que "parte" de nós vai querer levar a iniciativa, neste achegamento afectivo ou de simple conveniencia?  Xa agora podemos ter diferente resposta, segundo tome a iniciativa mental un dos nosos egos ou o outro.

Se ben é de supoñer que, nun inicio da nosa infancia, non temos moitos máis "eus/egos" no noso cerebro, aparte do "ego compañeiro", que pode supoñer esa visita que chamamos amigo imaxinario. "Alguen" que realmente "ven de fóra de nós" (mundo real ou irreal), para nos facer compaña. Polo de agora, aínda non estamos sendo okupados, por unha variante dese eu inicial, propiamente "noso".

Pero, eso si, con esta visita inesperada, tan vilipendiada por algúns adultos, ben podemos facer valer a súa importancia, xa que nos axudará a bregar cos que veñan depois como verdadeiros okupas. Axúdannos a fortalecer o noso eu principal, ante os eus que veñan "para se quedar" no noso cerebro.


Necesitamos relacionarnos...

Porque o noso ADN nos obriga, no só a ter amigos imaxinarios, senón auténticos e reais amigos. Sen eles non somos capaces de socialiazarnos todo o que necesitamos, para ir madurando as diversas capacidades que nos marca o ADN.

Por exemplo a curiosidade. Podemos empezar por curiosear nas cousas que nos rodean, as que temos por casa (como fan os lobos na súa cova). Pero, como non imos curiosear nos seres humanos que son como nós, primeiro na casa e logo fóra dela? A función de relación nos obriga a vivir socialmente, para iso nola deron. Non é o egoismo o que nos define, senón a solidariedade. 

Porque todos os animais algo complexos son solidarios, pero a capacidade que nos deu a natureza aos humanos é moi superlativa. De feito a nosa maduración vai depender de como nos relacionemos cos "outros". Pouca calidade "de adultos" colleremos si chegamos a esa idade sen ter socializado abondo. E non só con outros humanos claro, tamén co resto de seres vivos e seres inertes que forman o ecosistema onde nos tocou vivir.

En certo xeito, nós somos os primeiros okupas, que deben soportar os demais seres vivos do noso ecosistema. Somos nós os que chegamos a el, no é o ecosistema o que se debe adaptar a nós.E, por iso, non nos debe asustar tampouco a relación cos outros, esa que supón o feito de que alguén ven a "okupar" un lugar cerca de nós. Sexa física ou afectivamente.



pero hay que evitar a los okupas...

Se ben é verdade que tamén pode haber okupas que nos poden facer dano. Iso xa nos pasa cando temos que aprender a nos defender dos nosos depredadores, sexan irracionais ou racionais.

E por isos decimos na imaxe, que debemos recibir aos que veñen como amigos, pero desbotar a aqueles humanos, que realmente nos queren okupar en contra da nosa opinión.

Porque, dese tipo de "okupas", xa falamso algo ao nomear aos sacerdotes, aos soldados e profes, que tentan amigablemente ou pola forza, mudar a nosa percepción da realidade que nos rodea. Facendo que debamos comulgar cunha percepción desa realidade que eles nos traspasan/inxertan.

Ahí é cando a nosa curiosidade e a conseguinte observación, vese anulada, para que non poidamos realmente ver "o que pasa". É o momento de pensar nos filtros mentais, que nos permiten diferenciar unha verdade, máis ou menos certa, dunha mentira. Temos que ser capaces de diferenciar, o que observamos da terxiversación da realidade que nos queren colar os amigos dos podersos.

E precisamente ahí é onde entra en xogo o que chamamos adn social negativo. Mudannos una maduración positiva por unha maduración negativa. Un mecanismo moi sofisticado da SAD.

Así que esteamos atentos, porque, non o esquezamos, moitos dos que se presentan como amigos, son só colaboradores do trío de elementos culpabilizadores, que dixemos tiñan como obxectivo "facernos pezas da maquinaria social que nos oprime".

E  para iso, usan ese adn social negativo do que tanto falamos.


que nos pueden joder la vida!!

Habrá que ir por la vida con sumo cuidado.

Porque, lo que vamos a ser el resto de nuestra vida, va a depender en grado sumo de las decisiones que tomemos en esta etapa de cría humana. Primero como infantes y luego, mucho más difícil, como adolescentes.

Es aquí precisamente cuando encaja ese dicho típico de por aquí : podemos perder la adolescencia, de tal forma que nos convertiremos en adultos inacabados.

Y esta es una de las razones de que aquí se denuncie tanto a los filósofos griegos clásicos, Sobre todo cuando se ponen a reflexionar sobre la Bellaza, la Justicia o la Amistad, de una forma totalmente abstracta. Sin tener en cuenta ni el contexto social ni los actores, que van a participar en esa representación llamada "de la Belleza", o "de la Justicia", o "de la Amistad".

Todo es muy bonito, cuando se pinta un cuadro donde aparece la Justicia, paar ser colgado en un juzgado donde se condena a los seres humanos que luchan por la libertad, por ejemplo.

Sin ir más lejos, lo que le pasó al bueno de Sócrates, que fue condenado injustamente y no se rebeló, porque decía que era justo. ¡Vaya cabezota testarudo! Y luego pasó con Jesucristo.

Y eso pasa con el Amor, por ejemplo. Cuando se olvida que una cosa es el concepto de amor y otra muy diferente, el agente amante. Porque, ese amante, es quién va ainterepretar el papel de amante. Y lo puede hacer tan mal, que, sea como sea, puede hacerte la vida imposible, no solo amorosamente, sino incluso para seguir viviendo.

Ahora puede ser un buen momento, para decir que en todos estes elementos "culpabilizadores, sacerdotes, soldados, profesores y amigos, los habrá mejores y peores. Puedes topar con el gran amigo o el gran enemigo, ese que se ha vestido de amigo previamente (el peor de todos).


Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación? O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser...