Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación?

O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser desmanipulados?

Porque non é a dúbida o que nos fai manipulables. A dúbida é un primerio paso para buscar unha resposta que nos axude a camiñar.

Pero, o problema é poñerse nas mans dos "resolvedores de dúbidas". Eses humanos especialistas en tomar decisións por ti, aducindo que aínda non tes a madurez necesaria, o que andas algo perdido no teu traballo (ou nos teus amores)... mesmo os políticos, que usan a arte da persuasión, non da retórica e o diálogo, para te convencer de que sin eles non tes futuro.

Este verndedores de lavadoras, que se autoconsideran artistas, son os Shakespeares da tuavida. Te consideran tan cheos de dúbidas que, moitas veces eles mesmos xa che meten no teu coco, de tal xeito que rematas por non saber ben quen ves sendo. 

A tal punto que, fante dubidar mesmo do simple feito de si existes ou non existes. 

La curiosidad nos lleva a la duda...

O noso ADN nos fai curiosos. E esa curiosidade, cando a experiementamos nos ten que levar a dudar moitas cousas : que pasos dar, cando parar/seguir andando, con quen camiñar, como facerse con filtros que te permitan observar a realidade con certas garantias de eficiencia...

E, si te caes nas mans dun mal psicólogo, podes ata dubidar de si existes, ou es un mero pensamento doutro ser humano (ou dun deus, dun alieníxena...).

... la duda nos hace decidir...

Lo dicho : si eres curioso y dudas, es por la necesidad genética de practicar la decisión.

Una capacidad humana, que no es instintiva como en el animal irracional. Sino el producto de una reflexión, tanto racional como emocional. Un acto de pensamiento, que te lleva a decidir lo que te parece más útil en tu caminar. Si aguantar la ofensa, si matar al ofensor o, incluso, si matarte a ti mismo.

El gran dilema de un hamlet cualquiera.

Eso que un clásico como César, al pasar el Rubicón dijo : Alea jacta est.

... y con la decisión avanzamos!!!

Pero es que, aún no sabiendo el efecto de tu decisión, será siempre mejor que te decidas a actuar, aunque esa actuación sea tan estática como esperar sentado, mientras sigues pensando. Eso ya es decidir!

No olvidemos que el silencio en música solo es una pausa entre los diversos sonidos. Y es necesario precisamente, para seguir avanzando en la melodía. La duda mental solo es la pausa necesaria, para tomar una decisión tonal.

Ahora bien, como le pasaba a César, no puedes permanecer mucho tiempo sentado, esperando que el Senado te lance sus soldados.Toca decidir cuando te conviene ponerte en movimiento, buscando la mejor ocasión para el combate.

Y, ¿qué tipo de circuitos neuronales serán necesarios?

 

Do noso cerebro cremos saber moitas cousas...

Pero, no fondo, nos falta aínda moito camiño, para pasar do Ramón ao Cajal. Porque unha cousa é descubrir como é unha neurona e outra descubrir o seu funcionamento.

Porque entre a física macroscópica de observar nun microscopio, por moito aumento que teña, e a física microscópica (realmente nanodiminuta), donde goberna a teoría cuántica da materia, hai un sinfín de abismos.

E todos eles dispostos a devorarnos, como un león devora a súa presa.

Onde está esa extrema dificultade ? No funcionamento dos chamados circuitos neuronais. E aclaremos  que dá igual como lles chamemos, está claro que as neuronas se comunican entre elas. E o xeito de facelo ten máis de bíblico (paar nós), que as propias lendas de calquera cultura primitiva. Casi imposibles de interpretar.

No desvariamos moito, se decimos que somos uns primitivos, para o coñecemento da operatividade neuronal. Por moitos aparatos que lle peguemos ao cerebro, tentando descifrar o seu funcionamento.

Hay mucha variedad...

No fondo somos simples afeccionados á Formula I, que xogan a disfrutar cos cromos dos seus venerados circuitos de carreiras. Crendo que, con eso, teñen algo pillada a esencia do negocio da Fórmula I. Porque non nos engañemos, ten moi pouco de deporte e moito moito de negocio.

E este tipo de circuitos tamén están moi ligados entre si, pero a unha escala totalmente diferente da ligazón que existe entre os circuitos neuronais do noso cerebro.

Eles son moito máis rápidos e, sobre todo, moito moito máis complexos. En esencia son moito máis operativos.

.. y suelen ser muy complejos...

Mesmo abondo máis que os chamados circuitos integrados.

Nin sequera os nacentes circuitos cuánticos poden ser comparados cos neuronais humanos. Porque o miolo da cuestión non está na súa velocidade, senón na súa complexidade/operatividade.

Organizar el entramado que supone elaborar pensamientos, y, lo más importante, hacerlos operativos (bien guardados y muy fáciles de sacar de su archivo). Recordemos el debate entre la interfaz de Apple y la de Microsoft y quien se llevó el gato al agua.  

Por lo tanto, este nivel de operatividad, es tarea de "gigantes", pero no de los homéricos, sino de los que fueron evolucionando a partir de simples moléculas probióticas, las que dieron lugar a las primeras bacterias terrestres.

Y eso, vinieran de donde vinieran, las partículas atómicas que dieron lugar a esas moléculas probióticas. Sin olvidar que la programadora, en este caso, se llama naturaleza (sea lo que eso sea).

... pero, sobre todo, ¡deben ser eficientes!

Porque nunca, en el mundo de la Física, pudo la velocidad superar a la eficiencia.

En cierto modo, como pasa con la paradoja de Aquiles y la tortuga, es impensable que podamos igualar a mabos, en un fenómeno como la evolución natural, a partir de etapas muy veloces. La naturaleza sabe perfectamente, y con mucaha mucha experiencia, que es la eficiencia del proceso lo que determina hallar una mejor o peor solución.

En términos probabilísticos es evidente que soluciones rápidas no pueden competir con soluciones más eficientes. Aunque ello suponga esperara miles y miles de años. ¿Verdad Doña Naturaleza?

Y el cómo se consigue esa eficiencia natural, sigue siendo mucho más misterioso que el enigma de la Santísima Trinidad cristiana, o algún otro parecido. Así como mucho más beneficioso.

Y supone mucho más esfuerzo neuronal, por eso le cuesta tanto pensar a la gente.

De feito un descubremento pode ser inexplicable...

E aínda así, temos enerxía abondo para o tentar facer...

Porque unha das marabillas creadas (descubertas/inventadas) pola natureza son as diversas capacidades dun ser vivo, para almacenar inmensas cantidades de enerxía, dun xeito tan organizado e eficiente, que non lle produce dano algún ao ser vivo.

Lembremos que para algo en Matrix se almacenaba a enerxía contida nos corpos de seres humanos, que eran como auténticas baterias enerxéticas. E sen necesidade de movementos de roce, como unha dinamo, unha central hidroeléctrica ou un aeroxenerador. Unha simple reacción química, supercontrolada no corpo dun ser humano.

Algo de materia aparece da nada...

E, como pasa nesta película citada, todo o que existe debe ter unha orixe. Para toda construcción material debe haber un arquitecto. O mesmo que, para facer unha creación virtual, debe haber un autor.

Pero nós non imos reflexionar sobre a orixe do universo, porque, como xa se dixo, por activa e por pasiva, non estamos para elucubracións teolóxicas. Nin sequera metafísicas.

Que a materia aparecera por unha separación da luz e a escuridade, como din na Biblia, e outras moitas crenzas ao longo do planeta, no nos interesa. Aquí, como decimos, xa lle dimos algunha volta no blog anterior, pero, básicamente, seguimos na mesma tesitura : as explicación relixiosas non son o noso. Aquí só cabe a explicación científica.

Ou aparece por un soplo diviño...

Así que nos importa pouco se foi necesario un "toque diviño", para empezar o proceso da vida, como nos importa un pimento, se hai un arquitecto detrás do mundo de Matrix. Nós sempre preferiremos a bazofia comestible do offmatrix, que o filete virtual de Kobe, regado cun viño de alta calidade, que nos ofrezca unha Matrix.

Nos non somos un Cifra calquera, seguimos sendo descendentes dos homes monos que noutra famosa película (2001, unha odisea... ) descubren un óso de carnívoro e comenzan a"xogar" con el. A diferencia é que, aquí, só buscamos usos creativos, realmente humanos, para avanzar coa tecnoloxía que permite ese óso "recén descuberto".

E que pensar de todo isto?

O que nos leva, de novo, ao anterior blog, onde tentamos explicar a posible evolución da materia viva. Desde as partículas primixenias, o que chamamos macromoléculas viaxeiras. Saídas do fondo oceánico e cunha viaxe totalmente odiseica, para atopar a luz do sol, esa que consigue entrar cara o fondo mariño.

O que pasou antes desa viaxe non nos seduce, por demasiado misterioso e demasiado complicado. O que veu a partir de aí, segue sendo o obxectivo principal da nosa reflexión : como a natureza foi capaz de armar un conglomerado molecular con vida propia. 

E sen parar na intervención ou non dalgún ente diviño, que non nos interesa o máis mínimo. Porque se intereeu no inicio, está claro que desapareceu do proceso evolutivo, a partir da aparición do ser humano. Ningunha diviñidade pode ser tan inhumana, como para deixar que nós mesmos cabemos a nosa propia tumba como especie. Así que estamos solos, fronte ao noso futuro. Tócanos conducir!

Só nos queda aproveitar a inmensa cantidade de enerxía que contén o universo, para facer algo positivo con ela.

O que se traduce en ir "paso a paso", descubrindo...

 

E de cada descubrimento tirar unha aprendizaxe.

Porque descubrir e aprender no se conxugan exactamente igual, pero se necesitan os dous verbos "por igual", como accións básicas dun ser vivo. E por moi simple que este ser vivo sexa!

Xa antes de pensar hai que ir paso a paso.

Porque un ser vivo terá que combatir, por unha banda, coa enorme enerxía que solta un volcán, por exemplo. Pero, tamén terá que descubrir un xeito de usar esa enerxía en beneficio propio (como especie). Evitando, por suposto, que lle perxudique demasiado.

E precisamente no caso de non poder evitar o estoupido inesperado da enerxía, dun xeito que evite os maiores perxuicios, será cando o "non cabreo" da natureza lle vai pasar factura, por ser incapaz de aprender a controlar eses fenómenos naturais. Polo menos un control que permita minimizar os seus danos.

E polo mesmo, terá que aprender a dar os seus primeiros pasos, de tal xeito que lle permita controlar o seu propio cabreo. O que lle leva a montar unha guerra tras outra, por exemplo.

Os primeiros pasos soen ser moi simples...

Porque dar un paso non é algo que se poida facer sen pensar. Non é como nos animais, que empezan a andar sen saber moi ben como o fan. E precisamente por iso necesitan a mamá que lles axude.

E por iso, os humanos necesitamos tamén a mamá, para que nos axude. Sobre todo se temos en conta o prolongado periodo que nós temos, para ser realmente maduros.

Pero logo a cousa se complica (e moito).

Pero pensar non é fácil. Tamén nos teñen que ensinar. Pero a aprendizaxe ven sendo un proceso que dura moito e resulta moi duro, para o facer ben.

Dar pasos, pensando, non é dar pasos ao tun tun, xa o dixemos. Pero ademais necesitamos evaluar cada resultado producido, cando damos un paso : o ensaio e erro. Esa técnica vital, que nos aprende mamá, será esencial, cando esa mamá xa non estea con nós. Cando teñamos que andar sos, polo camiño da vida. 

E, sobre todo, cando teñamos que nos mover entre os demais seres humanos. Porque eles van facer, en xeral, todo o contrario de mamá : nos queren controlar e mudar en pezas da chamada maquinaria social. 

Ou, como mínimo, vivir á conta de nós. O que xasupón ser unha peza máis da maquinaria social. Por moito que nos convenceran de que así imos ser libres.

E así volvemos a tocar o asunto do adn social negativo.

Porque os humanos, ademais de nos cabrear, podemos pensar...

 

Poderemos almacenar a tremenda enerxía da natureza, para lle dar un uso útil?

A resposta a esta simple pregunta, xa podía ser un gran paso no camiño da evolución.

Pero antes de seguir cos seres vivos, e sobre todo cos humanos, imos volver a reflexionar sobre un concepto que nos quedou algo esquecido : a enerxía.

Porque sen ela nin hai vida nin posibilidades (esperanza) de chegar a ela. E agora si que ligamos co inicio do blog anterior (remuando), ese que nos robou o Tío Blogger, ao nos declarar "explotador infantil" e nos quitar a conta, que soportaba ese blog. E todo, sin dar un puto dato que sirva de apoio para tamaña acusación.

Manda carallo, porque, decir "manda truco", é demasiado suave.

Canta máis enerxía, máis perigosa é...

Pero volvendo ao inicio do blog anterior, alí reflexionamos sobre a necesaria combinación dunha gran enerxía xunto cunha gran presión. Para que así se efectuara unha reformulación molecular que, a partir de moléculas moi simples, apareceran conglomerados moleculares máis complexos. E de aí xa nos "ibamos" coas macromoléculas viaxeiras.

Así que sin poder enlazar co blog "roubado", repitamos o do principio desta entrada . Nós, os seres humanos, somos os que podemso pensar no que pasou : co anterior blog e coa aparición da materia viva. Porque outros prehumanos anteriores a nós, non o poderán facer. E os que veñan despois, pode que xa non teñan ganas de o afcer.

Pero deeb estar claro, que a enerxía supón violencia. Ás veces moita. E o ser humano ten moitos problemaa para buscar un equilibrio, entre o poder destructor da enerxía e o seu uso en beneficio pacífico da natureza (viva e inerte).