Y si volvemos al camino científico?

Reflexionando sobre a toma de conciencia do ser humano...

Aquí xa levamos anos dándolle voltas ao mesmo problema, sobre o maltrato xeralizado das crías humanas. Empezaramos por falar do proceso de evolución das crías humans, tan complejo y tan manipulable. Seguiramos, a partir desas reflexións, co problema de como a SAD (Sociedade Adulta Dominante) desenvolve un proceso social, que se basea na inxerción nesas mesmas crías humanas dun adn social. Unha deformación do ADN natural que tenta, ademais, que adquira un carácter negativo. 

Levándolle así a contraria á natureza, xa que ela vai desenvolvendo (madurando) un adn social positivo, a partir do ADN, que porta todo ser humano no seu nacemento.

E iso, que relación ten co futuro da cría humna e, en espcial, con iso que se chama "toma de conciencia do que un mesmo é"?

E tamén, por qué queremos ser unha cousa e non queremos ser outra cousa (mesmo parecida ou moi diferente)?

Camino sin mochila ni compañía, parco camino es...

Nacemos para ser "algo", pero non o podemos ser, ata que levemos unha boa tempada madurando... entón é cando ese estar se muda en ser... como decía o Aristóteles, que a potencia se fai acto... entón podemos dicir que xa somos ese "algo, ou o máis parecido a ese algo que nos deixaron ser.

E por este motivo, ven sendo un poco ridículo este debate, do que falamos estes días, sobre tomar conciencia do noso corpo, para nos transformar noutro xénero; sobre todo, cando todo ser humano, que se precie, segue tendo a súa asignatura pendente máis importante da súa vida, longa ou curta.

Porque o gran problema do ser humano segue sendo, que non lle deixan tomar conciencia de que é, precisamente, un ser humano.    

Non hai que ser un negro, para que a SAD poida te tomar por un animal de carga, mesmo un animal "sen a alma" da que tanto predican eses relixiosos farfulleros e tahúres. Eses que invocan constantemente a un deus pai, facendo todo o contrario do que ese deus manada. Polo menos os nativos das antiguas tribus facían, casi ao pé da letra, o que mandaban os seus deuses. Non descubriran a gran hipocresía das modernas relixións (sexan cristianas, musulmanas ou hebreas).

Así que o noso gran problma, como humanos, non é un corpo "errado", nin nada dese tipo, o noso problema é que non sabemos, ou non nos deixan, tomar conciencia de nós mesmos. Non do noso corpo, nin sequera da nosa alma, estamos a falar de tomar conciencia como ser humano, versión actual de homo sapiens. Simplemente saber que quere dicir iso : ser humano.

Necesitamos seguir evolucionando, de acordo coa petición da natureza (sexa o que esos sexa), porque o leva pedindo desde hai varios séculos, nos que estamos empantanados. Quere que nos tomemos a evolución en serio y decidamos, dunha vez, mellorar como versión humana de HS (homo sapiens). Porque, tal como vai agora, nunca chegará a existir unha versión mellorada de homo sapiens.

al principio con ayuda de la madre...

Así que ninguén se vai preocupar de favorecer debates sobre si somos machos ou femias, mesmo se queremos ser médicos ou trapecistas... porque os primeiros pasos só teñen un fin moi claro : chegar a ser unha cría humana, o máis natural e libre posible.

Pero iso quere dicir que se necesita unha coraza, sobre o noso corpo, que evite a manipulación que axiña os adultos van querer exercer sobre o noso cerebro.

Dá igual que sexan, familia, ou amigos, ou compañeiros e mestres da escola... o un cura ou o municipal que nos axuda a cruzar a rúa... a enfermeira cando nos cura... e, sobre todo, a parella que imos escoller como amiga ou como noiva... todos eles son adultos ou aprendices de adultos, que forman esa SAD da que aquí tanto falamos. Eles son os inxertadores dese adn social negativo (ou positivo, se temos sorte coa familia eos amigos), que tentará modificar as capacidades escritas no teu ADN, para facer de ti ALGO moi difernte do que querías ser.

Porque ese "quería ser" é o que podemos chamar ter conciencia de ti, como ser huamno, e, sobre todo, ter conciencia de que ese acto de "ser humano" conleva un proceso de maduración natural e libre.

Non hai outro xeito de o conquistar. E decimos conscientemente "conquistar", porque esa conciencia de TI MESMO, non a regala ningún adulto. Como moito te pode axudar na súa conquista. 

E por iso mesmo, é tan necesario ser curioso e precavido ao mesmo tempo.

pero luego... te vas llenado la mochila tú solito!

E por esa razón, combinar curiosidad y precaución, debe ser un mantra a lo largo de nnuestra vida, para una mejor adaptación al ecosistema donde nos tocó vivir.

Si hacemos una buena lectura de imagen, co el trío que hoy colgamos, podemos "leer" con ellas el siguiente mensaje : Inicias los pasos con tu ADN y una escasa ayuda familiar (si la hay), pero enseguida necesitas ser autónomo y empezar a buscar todo por tu cuenta. Eso sí, apoyado en las pocas herramientas que te hayan dejado tus padres.

Vas a ser el lobezno que deja la cueva familiar y se tendrá que arreglar para sobrevivir, incluso para buscar tu propia cueva. Lo que viene a ser, hacerte miembro de una nueva manada, donde intentar alcanzar esa letra alfa, que tu ADN tiene muy remarcada (como lobo). En el caso humano, naturalmente no existe el macho alfa, pero sí existe el macho solidario con cualquier manada humana, sobre todo si se atopa en condiciones precarias y necesita ayuda. Teniendo, para colmo, que frenar sus ansias animales de competir con otros seres humanos. Por ejemplo, mediante guerras.

Porque no es la competencia lo que viene bien remarcado en tu ADN, es la solidaridad, algo propiamente humano. Una característica que será borrada (intento) por la SAD, para hacer que resalte esa mínima capacidad de competir (instinto animal) que aún nos ha dejado la naturaleza como residuo. Y que no viene mal, si la necesitas para competir deportivamente.

Y como dice la mochila del muchacho, nada como hacer prioritaria esa capacidad, algo instintiva en los animales irracionales, que es la curiosidad. Ella resultará crucial para se adaptar a un ecosistema cambiante dónde nos tocará vivir. ¡Sin curiosidad, no se puede sobrevivir "ahí afuera"!

¡Y sin solidaridad tampoco! Porque la curiosidad sin solidaridad es buscar el beneficio propio, en función del mal ajeno.

A falta de un Yaveh, un Queer...

 

Ou o conto de nunca acabar...

Porque toda relixión sabemos como empeza, pero nunca saberemos como acaba. Aparte de ter lugar un Xuicio Final, onde todos os seres humanos seremos castigados o premiados. Como se vivir no ecosistema terrestre, xa non fora de por si un bo castigo.

A humanidade aínda non comprendeu a gran importancia que tiveron (e seguen tendo) as Evas, para a sobrevivencia dos seres humanos. Así como da enorme gama de coidados que desenvolveron, para sobrevivir como especie, e, o peor, o mal que lle pagou o sector masculino desa humanidade, ao longo da Historia Humana. 

Unha historia que ten máis de inhumana que de humana, e, de aí, que repitamos tanto a denuncia da nosa incapacidade para mellorar a mediocre versión de HS que seguimos sendo. En pleno século XXI.

Tenemos que aprender más y mejor de Eva...

E o machista Yaveh botoulle a primixenia culpa ("pecado orixinal" cristiano) a Eva. Cando foi un demo quen a confundiu e, ademais, non penso que ese demo (macho?) a denunciara a Yaveh, en vez de decirlle que o tontolaba do Adán comeu da misma mazán. Como si non o tuvera tamén prohibido.

y dejar de pedirle a un dios, que nos suvencione la vida...

Porque se a primeira parella de seres humanos depende totalmente dun deus (ou dun demo, casi casi tan poderoso como el), para qué lle fai ese examen inicial, que ben se parece ao típica contrato eventual de proba, que se fai no capitalismo actual? Acaso o Yaveh foi un inicio clandestino do capitalismo, que estaba por nacer? 

Entón debemos pensar que del tamén naceu a idea do primer roubo dun humano a outro. Porque, antes do contrato laboral ao que se chamou forza de traballo, se roubaban as terras con humanos incluidos... e aí seguía controlando o demo ou era Yaveh quen dirixia o proceso, coa súa batuta máxica?

No fondo fíxonos adictos ao roubo, violento ou non, ou a recibir o seu maná. Porque así se aseguraba que os humanos o adorarían, hasta calquera desas "eternidades" paradisíacas, que se inventaron os profetas máis ou menos bíblicos.

E algo así nos pasa agora cos novos profetas.

porque, de pseudoparidoras, está el mundo lleno!!

Hubo un tiempo en que los "civilizados" romanos llamaron bárbaros a todos los demás pueblos europeos, que pretendian simplemente vivir libres. Y ya sabemos como les/nos fue en la historia europea (y mundial).

Ahora tenemos a una caterva de nuevos bíblistas, que nos quieren convencer de que la naturaleza erró, cuando no generó seres humanos menstruantes, sin que en principio tuvieran un aparato sexual reproductor, para tal función. ¿Quiénes serán los nuevos "bárbaros", en estes días de 2023?

Le llaman imbécil a la naturaleza... y se quedan tan panchos, panchas y, sobre todo, panches.

¿Qué nos queda por hacer, a los que no queremos entrar (tampoco) por el aro de esta Biblia Queer?

A muller e a Ciencia (IV)...

 

E contaremos moitas mentiras, os profes de Ciencias Naturais na clase?

Pero chegamos ao centro da cuestión, na hora de pensar o que somos...

Porque se nos definimos sexualmente por los aparatos reproductores que temo dentro do noso corpo, todo parece estar ben claro. Pero se temos en conta o sentimento, aínda que non estae moi claro que eso precisamente, entón as cousas xa non están tan claras.

E falamos do que "sentimos", non do que somos ou quixeramos ser. Así que a cousa se complica. Dun xeito artificial (con perspectiva social, máis que científica)  pero se complica. E moito.

Así que imo establecer un paralelismo coa toma de decisións que se dan nun ordenados, en función de que a memoria decisoria sexa a RAM ou sexa a ROM. Algo que podemos comparar (flexivamente) con tomar decisións a nivel de inteligencia emocional ou inteligencia racional.

Se temos en conta que as emocións non controladas polo raciocinio, son os que chamamos "sentiemntos" (a súa afloración), que poden ser moi profundos, pero tamén son volátiles (de memoria REM). Porque a sáu fixación na memoria ROM vai depender de que a intelixencia racional os poida controlar, de xeito que se inscriban dunha forma lóxica e sen causar perxuicios "durmintes".

Porque iso que se fai, cando os excesos emocionais se introducen na memoria ROM, sen control racional, ven sendo cando estamos metendo dentro de nós determinados traumas, que van ir aflorando como taras ao longo do que nos queda de vida. A fin de contas son marcas casi xenéticas, que quedan gravadas a lume na nosa memoria, aínda que sexa nun nivel  inconsciente. Actuarán como parte esencial do adn social negativo que nos "acabamos" de inxertar.

Un cerebro para controlar "todo"...

A diferencia dos aparatos reproductores, esta unidade central que controla a función de relación (sistema nervioso), poucas diferencias presenta entre un corpo masculino e un corpo feminino.

Aínda que, como as meigas galegas, habelas hainas (algunhas diferencias secundarias). E outra cousa é que, do cerebro humano, sepamos tan pouco, que podemeso ben dicir que aínda non sabemos ren. Casi tan pouco como do que pode fundamentar un amor de por vida, entre dous seres humanos. Ou saber a  razón de que a mecánica cuántica sexa tan difícil de entender, aínda que dea tan bos resultados experimentais.

todo o que pasa no noso corpo...

A cuestión é que, a diferencia da cuántica, o proceso de funcionamento é moi diferente entre os"electróns masculinos" e os "electróns femininos".

Ata a fase puberal notanse moi poucas diferencias, pero, a partir de aí, o estoupido da sexualidade se dispara dun xeito moi distinto: empeza antes nas femias, remata máis tarde nos machos. E, sobre todo, a relación entre madurez emocional e racional evoluciona moi diferente. Desbócase prácticamente no cerebro feminino. Mentras que no masculino segue un tempo aletargado.

incluida a sexualidade!!

Así que sí. A muller ª"por natureza". A nacida muller terá un proceso da pubertade moi diferente do que ten o home. E non só pola menstruación.

E agora non penso argumentar o motivo de que segue a ser primordial que unha muller nacida non se merece ningún apelido como CIS. Está perfectamente determinada, porque para algo ela é a que nace muller. O do "corpo errado" ou propoñer que alguén pode nacer muller tendo todo o sistema reproductor de home, é algo máis propio de mundos fantásticos que de mundos científicos. 

Outra cousa pode ser pensado ese proceso de cambio na etapa de adultos. Sempre como proceso.

E incluso pode ser discutible na adolescencia. Pero unha cría humana, recén nacida, é muller ou home segundo o tipo de sistema reproductor que posea ao nacer. O resto é elucubrar en modo astrológico, en vez de astronómico.

Polo de ahora quedaremos en que "sentirse mulle" non define para nada que un ser humano sexa realmente unha muller. Repito : nesta fase inicial de recén nacida. E así ata pasar a primeira fase de cría humana(infancia) e chegar á adolescencia. Onde pode emepzar "o debatible".

Básicamente porque a esta as alturas non se pode tomar conciencia. Nin sequera por aproximación, xa que a madurez cerebral non permite ter nin pensamentos racionais nin pensamentos emocionais. Un bebé sinte como sinte calquer animal (cos sentidos), pero non pode ter sentiementos nin de si nin de outros seres (vivos ou inertes). Aínda non. Non está na idade de se facer unha reflexión cartesiana, poñéndose a pensar como un adulto. Nin sequera un adolescente "avanzado". Aínda non pode saber que existe.

A toma de conciencia humana, os demais animais non a teñen, é algo máis que facer un cursiño rápido de calquera evanxeo máis ou menos profético.

A muller e a Ciencia (II)...

 

Corren malos tempos para a definición de muller (femia humana).

E imos desentrañar un pouco máis este enorme lío (algo artificial, eso sí) de como chegamos a que a definición de muller, válida ata hoxe en día, xa non pode ser correcta (queeristas dixit).

En que se basea esta panda de garrulos intelectuais, para desprestixiar así o que foi definido no seu tempo, mediante observacións científicas abondo notables?

Será que a figura da muller xa non evoluciona tal com lle aprendimos ao noso alumnado?

A femia vai mudando dun determinado xeito...

A entrada na pubertade, xa non empeza cunha serie de mínimos cambios corporais, que, ano tras ano, se van facendo máis visbiles? Tal como amosa a imaxe.

Con ese punto de inflexión tan evidente, que supón ademais un estoupido interno de sustancias químicas, provocadoras dunha reformulación corporal externa moi evidente. 

E xa falaremos do cambio cerebral, deses 13-14 anos, pero agora nos fixamos na expresión externa, para calibrar ata que punto hai diferencias notables ou non, entre femia e macho (humanos).

O Novo Evanxeo Queer mantén que, nese momento, xa pode estar incubando esa rapaza un tipo de "infección", que poderíamos chamar algo así como "sentirse no acorde co sexo propio". 

E lle chamamos "infectar" a ese fenómeno, sin ánimo peiorativo, só como concepto científico. Ven sendo como se no seu cerebro, se lle incubara un certo tipo de virus. Porque externamente no hai cambio a macho, dun xeito natural

Para ese cambio inducido, hai que acudir a unha axuda médica e psicolóxica, que nos hormone química e "mentalmente". E decimos mentalmente, xa que (como veremos) é no cerebro onde máis debe incidir ese mecanismo de "infección". A fin de contas non deixa de ser unha variante concreta, do inxerto dun adn social. Con fortes repercusiones fisiolóxicas e que será negativo, para a cría humana, en función da cantidade de manipulación mental, que conleve ese proceso de transformación..

E o macho vai mudando doutro moi diferente...

E será igual co macho?

É dicir, tamén terá ese punto de inflexión (13-14 anos), para se desviar do proceso de cambio madurativo natural? O que tiña escrito no seu ADN.

Traerá xa de "fábrica" unha reescritura en forma de adn social (positivo ou negativo), que lle impele a "sentirse mal co seu corpo anatómico (e xenético)", polo que necesita imperiosamente un cambio de sexo/xénero? Ou serán os adultos que o rodean, unha especie de microsociedade adulta dominante, a que raelmente move os fíos desta posible, que non probable desviación matemática?

En que momento da nosa hsitoria vital individual, "o corpo decide" que non está a gusto tal como está antómicamente? Dice que precisa (ou quere) outra disposición, sea de macho,  de asexual ou a saber "de que".

Pero, antes desta pregunta (algo ilóxica científicamente), haberá que contar co que está "pensando" o noso cerebro. Único órgano capaz (na ciencia actual) de pensar e, polo tanto de tomar decisións, relativas ao corpo onde está sitaudo. 

E preguntarnos tamén, como estará vivindo unhas circunstancias, de cambio profundo y caóticas, ya de por sí (afloración dunha intensa sexualidade, ataa gora "dormida")? Que agora se lle complica tanto, con ese "desexo innato" (di o NEQ), de facerse do sexo contrario. Ou, quizás, de facerse asexual (por que non?).

Será capaz de encontrarse ne se dobre cambio de sexualidade? Ou, peor, nesa necesidade de borrar a sexualidade, que se quere espertar, alí no centro do noso cerebro.

Hai unha definición clara, para o concepto de femia/muller?

Máis adiante volveremos co problemos dese cerebro do que "quere mudar". Tan imprescindible cando nos interesa e, logo, tan despreciable, cando tamén nos intersa. Un cerebro de "quita e pon".

Agora unha pausiña para nos meter de novo co Sócrates.

El non pensou en preguntarse sobre a situación da muller (libre ou escrava), pero si que se preguntou, e moito, sobre o concepto de beleza. Realmente estaba moi preocupado pola Beleza, en termos absolutos. Como bo filósofo non lle iba demasiado baixar ao terreo do concreto. Soe estar algo pantanoso, e se move un por el con certas dificultades.

Na imaxe podemos ver a duas Venus de Milo. Belas como poucas e, polo que parece, mulleres a tope.

Eu, desde logo, non pensaría en elas como machos. Aínda escoitando ao Sócrates ou ao Platón, dando pé a unha posibilidade de tal feito.

E claro, que poden representar a dous machos. Dous homes trans. Ou a medias, por exemplo, a Venus da esquerda se quedou en femia, iso que agora os evangélicos queer queren chamar CIS. Mentras que a Venus da dereita sería, neste caso, unha Venus transformada. É dicir, que sería unha muller TRANS.

Como se fosen moléculas das que se estudian en Química Orgánica (tipo azúcares). A molécula Venus CIS e a molécula Venus TRANS.

O gran problema é que nas moléculas non hai anatomía diferenciadora que valga. A molécula CIS nin ten tetas nin vaxina. A súa diferencia radica en un mero cambio de posición dun apéndice atómico, situado en partes diferentes da molécula. Como se un CIS tivera desenvolta só a teta esquerda e o TRANS a teta dereita.

A diferencia estriba en que os corpos masculino e feminino teñen moitas máis diferencias. Pero pode que, para estes evanxélicos queer, esa diferencia non presenta dificultade alguna.

Pero aquí seguiremos...

A muller e a Ciencia...

 

Vivindo nun Mundo de Yupi...

Ata que apareceu o Novo Evanxeo Queer, os profes de Ciencia da Natureza, vivimos nunha especie de cápsula "fora da realidade". Tal como si estuveramos nun universos paralelo, ensinamos ao noso alumnado, que un macho humano se diferenciaba dunha femia humana, por ter varias características que os facían completamente diferentes (na súa sexualidade).

Pero estabamos errados. Ou, pode que estemos errados agora, se seguimos ensinando tamañas "mentiras". 

Porque realmente, din os evanxélicos do Queer, que xa non vale ese puntos de vista. Din que pertenecen a un pasado moi pasado. Quedaron obsoletos uns conceptos, que ata onte eran como verdades científicas irrefutables, casi parecían inamovibles. A ter en conta, que uso moito a ironía, nestas reflexións sobre sexo e xénero humano.

Repasemos un momento o que aprendían o meu alumnado. Máis ben digamos, o que eu tentaba que aprenderan. Porque non terían o problema de sentirse macho ou femia, pero sí tiñan grandes problemas para atender na clase e usar a materia gris do seu cerebr, cun mínimo de eficiencia.

Precisamente, xa que estamos aquí, onde falamos tanto do adn social aprendido, aproveitemos para denunciar que veñen de casa, xa cun adn social negativo que "tira para atrás".

E naceremos diferentes?

E claro, como seguir con esta idea que tiñamos sobre o embrión humano, cando o Evanxeo Queer  empeza a poñer en dúbida, mesmo a organización anatómica de tal etapa da cría humana. Ou, polo menos, estarán xa a punto de empezar a negar "a principal": que somos iguais, home e muller, antes de chegar a feto, pero que nos diferenciamos claramente pouco despois.

Ou, estareime adiantado? Porque non é fácil saber que postulados científicos usan este tipo de crentes.

Pero deixemos esta etapa de maduración orixinal do ser humano, tan difícil de estudar. Aínda que logo, como pasa coa chamada eduacación infantil, o único que se faga é manter ás crías humanas aparcadas en "modo garaxe". Cando resulta que debía ser a etapa educativa máis atendida de todas. Mesmo que a universitaria. 

Porque da educación infantil van depender toda as demás etapas educativas. Sobre todo, se se quere que non rematen por ser etapas meramente domesticadoras. Precisamente aquí facemos moito fincapé en evitar que as crías humanas perdan a súa adolescencia. Algo que ven ser o principio de domesticación global. Impedindo que exerzan a súa función rexenadora da SAD (sociedade adulta dominante).

Así que metámonos con esa etapa, de maduración posterior, casi tan complelxa, pero que se pode estudar moito mellor, xa que toda a súa manifestación externa (anatómica) se fai a simple vista.

E como tratan a pubertade estes evangélicos Queer?

E maduramos diferentes?

Na nosa científica ignorancia sempre tentamos facer ver, que era unha fase, dentro da adolescencia, de intensos cambios e profundas disonancias exteriores e interiores.

Máis difícil de estudar as interiores (cerebrais), pero con diversas manifestacións exteriores, que nos poden aproximar algo a esas diferencias tan grandes que se poden dar (debense dar), entre a pubertade masculina e a pubertade feminina.

"Lóxicamente", nada parecido a esa necesidad imperiosa de que un adolescente (ou mesmo preadolescente) decida autodefinirse como "de xénero masculino ou de xénero feminino". E o decimos en modo moi moi irónico.

Polo de agora nos centramos no cambio de xénero. Xa que lle chamar aparato reproductor feminino ao aparato, ata agora explicado na aula como masculino, xa nos parece excesivo. Mesmo cunha serie de copas, que nos proporcione unha borracheira capaz de nos impedir razonar.

Porque, claro, como explicar os cambios anatómicos na pubertade, sin deixar claro que hai dous sexos moi diferentes. Cun proceso totalmente divergente. Que, además, producirase, con máis ou menos "claridade", queiras ser"unha cousa ou a outra", salvo un ataque químico e psicolóxico en toda regra. E aquí entra a manipulación mental de crías humanas en proceso de cambio, ou a punto de entrar nel.

Porque, se se manipulan as crías humanas que non presenten problemas coa "identidade de xénero", por que estraña razón non se iban a manipular a estas crías humanas, que presentan síntomas de "incomodidade sexual". Sexa ao tipo de incomodidade que sexa.

A miña pregunta é : que porcentaxe de incomodidade en identidade pode supoñer a sexual, cando na pubertade o que se presenta é unha incomodidade global para se identificar como persona? 

A cría humana nin sabe que é (como exemplar de homo sapiens), para xa se preocupar do seu xénero? 

Non andarán os adultos, como sempre, mareándolle o cerebro máis da conta? Cómo se vai facer autónoma, nesas circunstancias de forte presión exterior, en algo, ademais, que cobra tanta importancia nesa fase madurativa?

Pero, tan diferentes somos?

E deixemos os cambios psicolóxicos, xa que é moito máis difícil de reflexionar sobre eles, para nos centrar nos anatómicos. Pois neles radica a posibilidade de que, se volvera a dar clase de Ciencias (estou xubilado), me tería que reacondicionar mentalmente (laavdo de cerebro). É dicir tería que modificar mi adn social positivo, neste aspecto aprendido por min, de explicar as diferencias entre machos e femias. Ou máis ben a súaa "non diferencias". 

Nesta nova perspectiva evanxélica de que nacemos máis iguas do que pensamos. Ou mellor dito, nacemos "diferentes", pero a asignación de sexo xa non se pode facer cos criterios científicos "de antes." 

Quedaron obsoletos e hai outros novos. Teremos o profesosardo que nos documentar no Novo Evanxeo Queer, para que, tal como pasa nas igrexas cristiáns e islámicas, só poidamos ensinar a nova verdade destes profetas modernos.

Como mínimo "curioso". E si, seguiremos!

Domesticar non é nada fácil...

Convén diferenciar ben, entre educación e domesticación...

Parece que rematan igual (en "on"), pero só se parecen algo, realmente, nos seus inicios. Logo, os dous procesos, se van separando. E acaban por dar dous finais totalmente difrenets : un proceso produce un adn social positivo, mentras que o outro proceso produce da adn social negativo.

Ambos parten do ADN orixinal, pero un o desenvolve madurando, para facer un humano verdadeiramente libre, e outro proceso o borra, casi completamente, para facer do humano unha peza da maquinaria social, en absoluto libre. Neste segundo caso podemos dicir que se "rescribe" o ADN, tal como necesita a SAD.

Todos nacemos algo de "salvaxes"...

Porque todos fomos salvaxes, como especie, nalgún momento da nosa evolución. Pero unha vez instituida a sociedade humana, xa é outro cantar. Entramos no que se chamou sociedade salvaxe, que comenza a ser civilizada. Aínda que ese concepto de civilización (civitas), non se usou ata os romanos, que demostraron abondo ser moi pouco "civilizados".

Xa dixemos ben de veces, que a sociedade humana está construida sobre o roubo dun territorio por parte dun  ser humano, que se fixo antes co poder necesario para cometer ese roubo.

E logo veñen as normas, impostas por ese mesmo poder, unha vez establecido, para tentar manter o poder por riba "de todo". Mesmo se inventa a orixe diviña dese poder terrenal.

E, para meter no coco da xente que un deus concede o poder, a ese que o roubou, necesita duas cousas : primeiro, instalar na sociedade creada unha relixión, que lle sirva de apoio virtual e segundo, un sistema de inxerto social, unha especie de aplicación a instalar no cerebro da xente, que faga da cría humana un servidor totalmente domesticado, por ese mesmo poder.

E de aí sairá a necesidade de ter sacerdotes e soldados. Non chega con boas palabras, para convencer a seres humanos cun ADN liberador no seu corpo.

pero no tenemos que ser violentos...

Así é como se genera unha sociedade violenta, por moito que presuma de pacífica. Para manter o control social é imprescindible esa violencia social. En caso contrario, os "roubados" tentarían recuperar o que lle roubaron. Y eso no está no guión da historia, que van escribindo os vencedores.

Porque a violencia quedou moi remitida no ADN humano, xa que a natureza considerou que para resolver os posibles conflictos, temos a intelixencia. Tanto no seu aspecto racional como emocional.

Con eso e a necesaria comunicación (outra capacidad moi humana), seremos capaces de evitar a violencia como remedio, para solucionar conflictos entre os diversos tipos de seres vivos.

De feito a caza debe ter un uso moi corto, xa que nos van dar a posibilidade de coseguir alimentación de tipo vexetal.

si sabemos usar la inteligencia "natural"!!

Pero que nones. O poder establecido vai tentar que, a domesticación do humano, empezando xa en idades moi tempranas, nos convirta en pezas da maquinaria social: soldados, curas, amos de casa, esposas e crías sumisas...

E todo cunha forte violencia na interacción, eso si o máis oculta e sofisticada posible, para que se poida presumir, por parte da SAD, de que non se practica. Que se vive en un oasis de paz. E así, ademais, denunciar a todo disidente, porque a veces necesitará protestar con certa dose de violencia. Entón os violentos sempre serán "os outros, os que protestan. Os que non se deixaron roubar a charca, como pasaba na película do Kubrick.

E todo, por que o poder establecido rompeu o equilibrio natural das cousas. E agora necesita ser violento, para impedir que ese equilibrio natural se restablezca.

Por iso estamos agora tan mergullados na loita por sair da emerxencia climática que padecemos, por poñer un exemplo. O que será algo imposible de conseguir, se nos deixamos levar polo adn social negativo  que tenta convencernos de que non existe este tipo de emerxencia. A SAD quere que sigamos consumindo enerxía, como se non houbese un mañán.

No fondo somos nós, os chamados civilizados, os grandes salvaxes do planeta Terra. Porque estamos a facer que as súas condicións ambientais volvan a ser como as que había na lonxana prehistoria. Ou peores, porque a especie humana o tería máis difícil para reiniciar o seu proceso evolutivo. Antes estarán oa insectos.

E os cabalos tamén son domados... aínda que non o "queiran"!

Ser ou non ser, esa era a cuestión... que decía o Hamlet.

Agora que se leva moito a necesidade de autodefinirse como CIS, TRANS ou "simplemente" NO BINARIO, imos reflexionar sobre algo, que está moito maís claro no ADN, do que moitos coidan : ser capaces de enamorarse.

Se lle damos importancia a ese concepto de adn social negativo (ou positivo), que se vai inxertndo nunha cráia humana, onde queda esa capacidade para se autodefinir (ou que te definan os outros) como sexo masculino? Ou como sexo femenino? Ou como asexual? Ou como carallo se te ocurra a ti definirte.

Porque unha vez abandoado o territrio da ciencia, xa queda únicamente vagar polo territorio da imaxinación. Ou, moito peor, o territorio da crenza. Da fe!

E decimos que é peor, porque a imaxinación, en certo xeito te libera, sobre todo de estar atado cos pes moi pegados á terra. Pero escapar da ciencia e caer no territorio ae crenza, só te permite quere voar sen ter as necesarias ás. Ou nadar sen aletas. Mesmo te impide andar sen pés.

Un home quere ser cabalo...

Así que imos aproveitar a este homiño, que quere ser cabalo. Para ser máis precisos, quere ser da tribu dos peles vermellas usamericanso, que se autodenominan eles mesmos como "cabalos".

E se te va a "rir" deles, pensa por un momento que en moitas barriadas de grandes cidades as pandas de postadolescente se intitulan con nomes do máis apestoso e irracional.

Con este caso (Un home chamado cabalo)  nos achegamos ese tipo de ser humano, tan tan crente, que podía despositar a súa fe non só nos espíritus, senón tamén na multiplicidade de sexos, por exemplo. Aínda que logo, en esencia, a muller seguía sendo un puro obxecto sexual e de crianza dos fillos "do macho".

Porque, que problema pode ter un tipo de ser humano que non é científico, para facer o que lle pete co seu traballo mental? Pode haber algún tipo de límite matemático (virtual), para unha persona que non quere saber nada das matemáticas? 

E pode ter límites físicos. Porque normalmente non son tan tontos, como para se tirar desde unha gran altura, por moito que descoñezan a leia da gravidadde. Os nativos que coidan voar, por exemplo, tampouco son moi tidos en conta por este tipo de tribus, tan "crídas". Son simples casos a conservar, como diferentes.

cabalo grande, ande ou non ande...

Así que un humaano dispsostoa sufrir atarnsformación d emudarse n cabalo, non deixa de ser una caso concreto de uns er hauamano, que decide ir ma´si aló dos límites que, en principio, tiañ marcados polos eu ADN

Estyá dispsoto volunatraimenete a deixarse inxertar, enunca mellor dito o do "inxerto", un adns ocial (paar el psostivo), cravándose dosu aciros en pleno peito.

pero, sempre, cabalo enamorado!!

E pode que todo sexa unha mera cuestión de amor. Un exceso de afecto humano, dirixido a unha nativa, á que quere "facer para si". Esperemos que, como home branco, non sexa máis machisita que o nativo medio de esa tribu de "cabalos". Porque eles teñen unha maduración do seu ADN, como adn social postivo, que seguro os mantén máis neutros, na súa relación de poder sobre o ser humano feminino.

E agora, que se nos di que elas tamén eran cazadoras, sería bo saber o tipo de caza na que podían intervir. Aparte deste uso das artes amatorias, para cumplir coa función maternal que lle ten asinada a nai natureza. En principio de xeito xeralizado.

E que puido pasar coa femia?

 

Tamén ten unha cartiña marcada o ser humano femia...

Pode que aínda non chegara o xen social de ser muller CIS ou muller TRANS, pero estaba xa claro que a muller, como a metade da humanidade que representaba, só estaba "de adorno" nas sociedades chamadas civilizadas. Nas non civilizadas aínda se presumía dun pouco máis de igualdade, aínda que fose algo superficial, como dando autoridade ás aboas. 

Aquí, con apoio científico, só podemos dubidar de perspectivas "liberadoras". Polo de agora calquera apunte amazónico, non deixa de ser "un máis querer que poder".

E sobre o contexto do transexual non nos imos meter polo de agora, aínda que tamén ten moito de intromisión social (máis da debida), no papel natural do ADN.

A muller grega era considerada un obxecto (e como nai!)...

Na Grecia do Sócrates era considerada a femia, como un mero adorno, que estaba na casa para criar dos fillso, pero en aspectos non importantes (socialmente), para cociñar, facer de reposo do guerreiro, en combinación coas escravas/os e pertinentes hetairas... e podemos supoñer, que o Sócrates participaba totalmente deste tipo de crenzas (e as súas actividades).

Tampouco se lle ocurriu preguntar(se), por un momento, a razón deste maltrato xeralizado da metade da poboación. E productora humana  da seguinte xeneración de atenienses.

Aínda que non debemos nos asustar, xa que, a maioría de machos actuais do planeta, seguen sen se facer esa mesma puta pregunta.

Tiñan insertado un adn social negativo de "sumisa"...

Pola contra, se podía dar o caso, como xa pasaba coa escravitude, co maltrato adolescente e, con tantas cousas máis, que reflexionar sobre a situación sumisa da muller grega non tivera sentido. Par os grandes pensadores da época.

Era moito mellor darlle voltas e voltas a divagar sobre a importancia do concepto de Sumisión. Como o de Beleza, ou de Xustiza ou de Ética. Trátabase de andar pola ágora, a debatir sobre aquelo que non levase a pensar nos casos concretos que tiñan diante. Por exemplo, o de humanos considerados guapos (mesmo moi guapos, o ideal de "bellos") e outros que eran repelidos por feos. Ou ben, pensar nun tipo de xustiza en abstracto, en vez de pensar no feito concreto de que houbera unha xustiza para pobres e outra, moi diferente, para ricos. Ou, por que non, na pouca ética que amosaban os políticos con comportamentos corruptos, os que, precisamente, lles daban o dereito de facer política, para a dirixir no "seu" estilo de Democracia (para ricos), mentras que anulaban a capacidade política dos pobres, aínda que fosen legalmente "cidadáns".

Podemos facernos unha idea, logo, de cantas "non preguntas" se gardou o Sócrates no caixón da súa mesiña de noite?

Aínda que, ás veces, o ADN facía estragos!!

E, como soemos dicir, o adn social negativo é moi poderoso, depende do poder que o mandou inxertar, pero non ten poder absoluto.

Embaixo do escrito pola SAD, segue manténdose o ADN orixinal. E existe un tipo de ser humanos que mantén a súa capacidade para ler por baixo do sobrescrito.

E o fan mellor se son posibles nais, porque da súa disidencia vai depender o futuro dos seus fillos. Teñen unha enerxía especial, para se rebelar contra todo tipo de poder opresivo. O problema é que, desde a prehistoria, están tan acostumadas a obedecer, que, o chamado por nós Síndrome de Estocolmo Clandestino, as ten demasiado lastradas, como colectivo.

O seu papel de muller insumisa, o levan a cabo femias individualmente. Polo motivo que sea, quedaron algo máis libres, para reflexionar, racional e emocionalmente, no interior do seu crebro e decidir rachar coas cadeas virtuais que lle queren poñer.

E na Gracia clásica xa había exemplares deste tipo. Mulleres que non podían entender como os filósofos (machos, claro é) eran tan remisos, para observar todos aqueles indicios, que indicaba explotación e maltrato. A poeta Safo foi unha boa representante na Arte , así como Hipatia o foi no territorio da Ciencia.

Non esquezamos que estaban ao servicio dos poderosos (SAD). O mesmo Aristóteles foi titor do que eu chamo Alexandre Medio. Un gran conquistador, que non soupo parar a tempo, e favoreceu a disgregación de todo o Imperio construído (máis ben, a Medio construir!).

Por ese motivo non pode extrañar o confuso rol, como guía da intelectualidade, no panorama socioeconómico e cultural deste "pobre" planeta.

E que nos di a ciencia, sobre a adolescencia?

 

Por que non somos "adultos en pequeno", as crías humanas?

Por que, podemos pensar, un fiolósofo se queda tan pancho cun concepto tan poco "pensado" como é "algo pequeno". Fai unha simple (moi simple) comparación de algo pequeno con algo grande. E non vai másia ló.

Terái que afondar na pregunta e decirse, por exemplo : pero realmente o volume é tan importante, como para que a cría humana teña todo o que ten un adulto, pero en pezas moi pequeniñas? Ou en menso cantidadae. Como se a adultez fose un simple aporte de peciñas de Lego, unhas sobre outras, ata construir o gran edificio. Como se esas peciñas que faltan non fosen esenciais, por exemplo, no cerebro, para poder facer as cousas que pode facer un adulto. Pero non pode facer unha cría!

Non pedimos que se achegaran a unha idea como é a evolución, que nos fala, non só da evolución xeral dunha determinada especie viva, desde que parce ata que se extingue. Pero tamén, se pode observar a evolución "en corto", que se vai dando nesa mesma especie, desde que se concibe un organismo vivo, ata que se faia adulto, unha vez nacido.

Xa tocaremoso algo da metamorfose, para comprobar que unha eiruga e unha bolboreta non teñen nin sequera parecido. Pero resulta evidente que unha ven da outra. Pero debía ser algo demasiado concreto, para que os filósofos reflexionaran sobre ese fenómeno. Era máis lóxico facelo sobre o cambio, que produce cando hai un movemento. E, por iso, o Aristóteles sacou os conceptos de potencia e acto.

O mesmo pasa cunha cría humana e un adulto humano. Aquí son máis parecidos, un bebé non deixa de ser un adulto en pequeno, pero se souberan que o parecido dun embrión humano, na súa orixe, é máis semellante ao dun porco, xa non as terían todas consigo.

Aínda que o esencial está na maduración cerebral. O cerebro dun adulto non é só un cerebro de cría humana "aumentada de tamaño". Porque, de feito, o tamaño varía moi pouco. Ven sendo algo moito más potente, máis complexo.

Algo de ciencia, pero incompleta...

O Sócrates no sabía de etapas de maduración no ser humano. Non podía establecer grandes diferencias, xa que só veía os corpos por fora. E nin sequera tiña idea do que pode ser un embrión humano, que como xa indicamos, se parece ao dun cerdo, casi como se fosen duas pingas de auga.

Pero a"pinga" humana, leva dentro tantas cousas en potencia (sigamos lembrando ao Aristóteles), que non as poden imaxinar, sen unha ciencia moi desenvolta.

E por iso resulta imposible saber, que un embrión humano e un adulto só teñen unha cousa en común : unha enorme molécula, chamada ADN. Nin máis nin menos. Pero que, nela, está metido o adulto que vai ser o embrión. Mesmo se sae "defectuoso".

Pero que sabía o Sócrates de Embrioloxía?

E máis, se miramos o corpo dun adolescente. Que, para colmo, nos gusta "estéticamente". Como bo filósofo grego, falaremos da Estética. E mesmo falaremos da Ética, aínda que precisamente, con ese adolescente, non imos ter un comportamento demasiado ético.

Aquí falta a función especial dun adolescente...

E que complexo é ser adolescente!

Como podemos ver, na propia información científica que nos dan da adolescencia, falta unha característica esencial (para nós) : a capacidade para rexenerar a sociedade adulta dominante, onde lle toca vivir a ese adolescente. Esa capacidade ven "sementada"no ADN. E evitar que madure nunha boa planta vai ser o cabalo de batalla da que chamamos SAD. Vai tentar, por todos os medios, que nunca se faga a lectura desa cartiña, marcada xenéticamente. Ese xen humano, que representa a posibilidade de que a sociedade humana non se anquilose. Que se atope en constante renovación.

E así é como lle gustan á SAD os adolescentes...

Pola contra, a intención da SAD é conseguir que ese adolescente chegue a pensar só como ela quere, para lle quitar esa necesidade de rexenerar a sociedade coa que se atopa, unha vez que chegue a ser adulto e poida analizar a realidade na súa globalidade.

Se nos fixamos n imxe, temos unha boa metáfora do que tenta facer a SAD. Descabezar aos adolescentes, para que non pensen "por si" e muden en acomodadas pezas da maquinaria social.

E así, de paso, non se rexenera, senón todo o contrario : a SAD pode perpetuarse outra xeneración máis.

O adolescente necesita rexenerar a sociedade adulta, pero debe manter un certo equilibrio entre o novo. eo vello. Non pode romper ese equilibrio, porque lle levaría a perder miles e miles de anos de evolución. As incoporacións sociais, como as naturais, que fai a selección natural, teñen que ser adaptables ao ecosistema existente. Así como, os seres vivos dese ecosistema, deben poder adaptarse a eses cambios necesarios.

Precisamente os adultos, ao inxertar un adn social negativo, lle impiden xogar con ese equilibrio. O seu adn social negativo, fará que pasen a ser tan desequilibradores como son os adultos dominantes de agora. Por exemplo no problema da emerxencia climática, debida ao descontrol no exceso consumo de enerxía.

E que pasou coa carta da adolescencia?

Porque esta "cartiña" si que era xenética!

A escravitude non está marcada no ADN dun ser humano, pero a súa etapa indispensable de pasar pola adolescencia, si que ven sendo unha marca vital no seu ADN. Como tamén é, se queremos ser xustos e lembrar ao 50% da poboación mundial, a marca de ser femia. Ser simplemente muller, iso que queren esquecer no movemento Queer.

Pero tomemos agora a reflexión co grupo que representa o inicio de cada nova xeneración de humanos : as súas crías.

E pensemos de novo en que tipo de reflexións andaban metidos os filósofos gregos, para non se facer preguntas tan simples como estas : Unha cría humana é "un adulto en pequeno" ou terá algunha diferencia clave, que os fai diferentes? Se a vida sexual é algo moi importante, para un ser humano, por que non debe ser iniciada con outros adolescentes (iguales), en vez de "con adultos moi experimentados"?

Claro que esta segunda pregunta nos levará a outra tan importante, que tocaremos máis adiante, que pinta o feito de ser femia na sociedade grega? Tan machista ela, aínda que ese concepto nin se "descubrira" nese momento.

Os pederastas ou violadores de adolescentes...

Centrémonos agora nos adolescentes. 

Son violados nun proceso educativo que ata ten nome propio e todo. Os pensadorse gregos poroin acapces ede se inventar un sissteam "educativo" chamado Paidea, onde os adolescentes machos (as femias non contaban educativamente) eran prácticamente violados, mental e moitas veces físicamente, polos máis preclaros adultos da sociedade grega.

Fagamos unha pausa, nesta reflexión sobre adolescentes gregos, para salientar o machismo do concepto Paideía. Xa que se refire exclusivamente á educación do macho erego. Para nada está contemplada a femia. Neste sentido chirría moito, como o uso da palabra home, en este caso concreto, a reviste dun machismo total. Porque sabemos que ven de homo (ser humano, "hombre" en xenérico), pero está claro que eran machos os que usaban a linguaxe, que iba servir para redactar toda a historia clásica. 

E si, para máis inri, volvendo aos adolescentes, non eran os pobres e incultos gregos os violadores, que supoñemos tamén o eran. Tiñan como rasgo de sabiduría comportarse como maestros sexuais, precisamente, as grandes figuras da élite grega : filósofos, xuices, políticos e militares.

E iso pasaba, nas sociedades máis elitistas e guereriras, como Esparta, ou con sociedades que presumían dunha metademocracia "de élite", como era Atenas.

E si, repetimos, por se non quedase ben claro. Identificamos pederastia, con Paideia ou sen ela, e violación de crías humanas. Esas crías que, precisamente, necesitan ser tuteladas por adultos, para que teñan unha maduración natural e libre. Porque natural non quere dicir sen intervención humana, só implica que se manteñan libres as marcas que se traen no noso ADN. Nada de facer un lavado de cerebro (inxerto de adn social negativo) a toda cría humana. Quen debería ser alguén capaz de rexenerar a anquilosada sociedade grega.

Que podía ser moi culta e pensante (a sociedade adulta dominante), pero era anquilosada, como ten que ser calquera tipo de sociedade humana, onde os adultos rematan por ser os únicos que rexentan o poder. E, para máis inri, un grupo reducido deses adultos, os que teñen propiedades (roubadas hai tempo). Que normalmente son os menos indicados para educar en positivo ás novas xeneracións.

Un pederasta tocando o que non debe...

Porque nada garantiza que os vellos sátiros, integrantes na élites ateniense (incluído Sócrates), fosen os máis indicados para educar a ninguén, neste terreo da educación sexual. E menos saboteando o corpo e a mente das criaturas humanas, que necesitan ser libres para madurar libremente. Non como pezas axeitadas da maquinaria social ateniense.

De feito, neste tipo de sociedade (tan filósofa), dase o primeiro tipo de inxerto mental "sofisticado" (pola filosofía), para que se rescriba o ADN das crías humanas nacidas no ecosistema ateniense.

Ata o Apolo facía de pederasta...

Porque os primeiros pederastas  e violadores (mesmo de mulleres indefensas) eran os chamados deuses. Como se ve na imaxe o deus da Beleza, Apolo, esa sobre a que tanto reflexionaba o noso amigo Sócrates era un simple pederasta.

E desde logo, dubido moito que practicase unha pederastia casta, como, segundo din algunhas fontes clásicas, practicaban certos atenienses de alto rango social.

Non hai pederastia casta, como non hai relación de igualdade entre un adolescente e un adulto. O adulto sempre se aproveitará da súa posición de poder, para impoñer o seu punto de vista. O dominio sobre a mente (e o corpo) adolescente fai que se trate dunha auténtica violación. Se mire como se mire.

Mesmo se o adulto deixa que faga todo "o que a cría humana queira" (en modo hipi), está controlando a maduración da cría. A está facendo medrar sen que tome realmente as rendas do seu futuro, xa que vai quedar de por vida, lastrado por esa "educación" supostamente libertaria. 

Sin limites claros, non existen campos onde esteamos protexidos. Imos medrar n modo que podemos  chamar "a monte", incapaces de interaccionar positivamente con outros seres humanos. E mesmo coa natureza que nos creou.

E iso é así, aínda que a ciencia aínda non nacera (separándose da filosofía) e podemos pensar, que estes adultos gregos non sabían a debilidade conxénita dunha cría humana. Nin se quixeron preguntar por esa lóxica posibilidade. Xa que chegaba con observar a difrencia de mnaduración entre unha cría humana e unha cría dos outros animais.

O seu mantra acientífico, de que eran "adultos en pequeno", lles impedia ver as árbores que habitaban no bosque. Coidando así, que se podía facer cunha árbore nacente o mesmo que con unha árbore xa madura.

Como levamos repetindo, ao Sócrates lle faltou enfocar o río de preguntas cara un mar que realmente fose "de coñecementos". Dedicouse a pasear pola beira, mirando as flores tan belas, que nela iban nacendo. E que si existía ou non a Beleza. E, todo iso, ben acompañado por efebos, aos que seguro violaba sen ser consciente de cometer tamaña violencia.

Como non considerara violento que a túa primeira caricia a un corpo huamnos sexa ao dun vello, cando podía ser o dun igual, macho ou femia, en función do gusto sexual. Que naad impide fuese probando amboss exos. pero coa mesma idade e falta d experiencia. Que un adolescente está preparado paar ir colelndo experiencia coas acatividaaes exuais que vaia practicando, non necsita recibir leccións enlatadas dun vello sabio.

E, falando de violencia, debo dicir que censurei as duas imaxes finais, para que o Tito Google non me volva a cerrar o chiringuito. O sinto, pero cos algoritmos hai que ter as costas ben gardadas. E por ser algoritmo (só vida virtual), non se está libre de "ser violento".

A vital importancia do ADN...

 

E para que queremos un ADN?

Xa chegamos a onde queríamos chegar, despois desta longa introducción : o que marca os pasos a dar na nosa viaxe evolutiva como seres vivos.

Como un tipo de seres vivos moi especiais, nos que a natureza meteu moito esforzo e moitas ganas de sacar un "producto", que realmente significara un avance claro na evolución terrestre.

Despois do fiasco cos dinos, pero tras un periodo xeolóxico dedicado a pulir os posibles defectos que houbo nese caso, chegamos por fin os humanos.

E nos tocaría dar, seguro, o "do de peito", ou, máis científicamente, asegurar o que a natureza nos escribiu no noso ADN.

A todos nos deron o mesmo ADN...

Porque a cor da nosa pel é totalmente secundaria, como variante xenética, fronte a outras características moito máis importantes. Por exemplo, a capacidade para loitar pola nosa libertade. A capacidade innata que nos permite ser disidentes, especialmente cando somos aínda crías humana.

O ADN te indica que debes rexenerar a SAD, onde te tocou caer, e que anda a te foder un día sí e outro tamén, co agravante de que non decidiches ti caer nela.

Por exemplo, se es negro nunha sociedade adulta ben cargada de "branquiños". Que, para colmo, se sinten os amos do mundo e o queren ser tamén de moitos seres humanos. Nese tipo de sociedade resulta evidente, que vas xogar sempre coas cartas marcadas.

Pero o ser humano non o quere seguir...

Porque non está no ADN, pero sí no adn social negativo a capacidade (in)humana para ser un adicto á opresión dos demais seres humanos. Empezando xa polos animais.

Que outra especie pode presumir da domesticación dos felinos, por exemplo? Por non falar, como xa indicamos antes, da "domesticación" do sector de seres humanos que nacen coa pel máis escura.

Esa característica, ser domesticadora de animais, ven marcada por unha sociedade humana adulta e dominante. Que decidiu nalgún momento da historia facerse coa propiedade material doutros seres humanos, ata que lle pareceu pouco, e decidiu tamén apropiarse do seu corpo.

Aínda que outros animais si!!

E finalmente, notando o poder inmenso do ADN, marcando o paso cara a libertade, decidiu que era necesario apoderarse tamén da mente deses humanos, dos que xa poseía o seu corpo.

Naceu o famoso lavado de cerebro. Algo tan antiguo como nos conta a Biblia, ou calquera outro tipo de planetarias crenzas. Evitar con mentiras, que se perda a vontade (xenética) humana de ser libre. Forzando eso si a mneet que seqre "lavar", o máximo posible sen matar o corpo que a contén.

E se lavado, que aquí decidimos bautizar co nome de adn social, xa que nos parece máis científico, e digno de estudar como algo máis serio que un asunto de limpeza. A Socioxenética sería ese campo do coñecemento, que lle daría un tinte universitario (nada moi interesante, por outra banda) ao estudo do que antes se coñecía como lavado de cerebro.

Algo moito máis profundo, logo, que un simple lavado, por moi a fondo que se faga. Xa que realmente se tratra dun auténtico inxerto (virtual), no cerebro do ser humno ao que se lle practica.

En certo xeito está emparentado con ese concepto tan importante no proceso evolutivo : a adaptación. Pois se trata dunah adaptación "inversa". Algo que nos leva a outro concepto vital, antagónico coa evolución, estamos a falar da regresión evolutiva.

De feito un descubremento pode ser inexplicable...

E aínda así, temos enerxía abondo para o tentar facer...

Porque unha das marabillas creadas (descubertas/inventadas) pola natureza son as diversas capacidades dun ser vivo, para almacenar inmensas cantidades de enerxía, dun xeito tan organizado e eficiente, que non lle produce dano algún ao ser vivo.

Lembremos que para algo en Matrix se almacenaba a enerxía contida nos corpos de seres humanos, que eran como auténticas baterias enerxéticas. E sen necesidade de movementos de roce, como unha dinamo, unha central hidroeléctrica ou un aeroxenerador. Unha simple reacción química, supercontrolada no corpo dun ser humano.

Algo de materia aparece da nada...

E, como pasa nesta película citada, todo o que existe debe ter unha orixe. Para toda construcción material debe haber un arquitecto. O mesmo que, para facer unha creación virtual, debe haber un autor.

Pero nós non imos reflexionar sobre a orixe do universo, porque, como xa se dixo, por activa e por pasiva, non estamos para elucubracións teolóxicas. Nin sequera metafísicas.

Que a materia aparecera por unha separación da luz e a escuridade, como din na Biblia, e outras moitas crenzas ao longo do planeta, no nos interesa. Aquí, como decimos, xa lle dimos algunha volta no blog anterior, pero, básicamente, seguimos na mesma tesitura : as explicación relixiosas non son o noso. Aquí só cabe a explicación científica.

Ou aparece por un soplo diviño...

Así que nos importa pouco se foi necesario un "toque diviño", para empezar o proceso da vida, como nos importa un pimento, se hai un arquitecto detrás do mundo de Matrix. Nós sempre preferiremos a bazofia comestible do offmatrix, que o filete virtual de Kobe, regado cun viño de alta calidade, que nos ofrezca unha Matrix.

Nos non somos un Cifra calquera, seguimos sendo descendentes dos homes monos que noutra famosa película (2001, unha odisea... ) descubren un óso de carnívoro e comenzan a"xogar" con el. A diferencia é que, aquí, só buscamos usos creativos, realmente humanos, para avanzar coa tecnoloxía que permite ese óso "recén descuberto".

E que pensar de todo isto?

O que nos leva, de novo, ao anterior blog, onde tentamos explicar a posible evolución da materia viva. Desde as partículas primixenias, o que chamamos macromoléculas viaxeiras. Saídas do fondo oceánico e cunha viaxe totalmente odiseica, para atopar a luz do sol, esa que consigue entrar cara o fondo mariño.

O que pasou antes desa viaxe non nos seduce, por demasiado misterioso e demasiado complicado. O que veu a partir de aí, segue sendo o obxectivo principal da nosa reflexión : como a natureza foi capaz de armar un conglomerado molecular con vida propia. 

E sen parar na intervención ou non dalgún ente diviño, que non nos interesa o máis mínimo. Porque se intereeu no inicio, está claro que desapareceu do proceso evolutivo, a partir da aparición do ser humano. Ningunha diviñidade pode ser tan inhumana, como para deixar que nós mesmos cabemos a nosa propia tumba como especie. Así que estamos solos, fronte ao noso futuro. Tócanos conducir!

Só nos queda aproveitar a inmensa cantidade de enerxía que contén o universo, para facer algo positivo con ela.