Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación?

O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser desmanipulados?

Porque non é a dúbida o que nos fai manipulables. A dúbida é un primerio paso para buscar unha resposta que nos axude a camiñar.

Pero, o problema é poñerse nas mans dos "resolvedores de dúbidas". Eses humanos especialistas en tomar decisións por ti, aducindo que aínda non tes a madurez necesaria, o que andas algo perdido no teu traballo (ou nos teus amores)... mesmo os políticos, que usan a arte da persuasión, non da retórica e o diálogo, para te convencer de que sin eles non tes futuro.

Este verndedores de lavadoras, que se autoconsideran artistas, son os Shakespeares da tuavida. Te consideran tan cheos de dúbidas que, moitas veces eles mesmos xa che meten no teu coco, de tal xeito que rematas por non saber ben quen ves sendo. 

A tal punto que, fante dubidar mesmo do simple feito de si existes ou non existes. 

La curiosidad nos lleva a la duda...

O noso ADN nos fai curiosos. E esa curiosidade, cando a experiementamos nos ten que levar a dudar moitas cousas : que pasos dar, cando parar/seguir andando, con quen camiñar, como facerse con filtros que te permitan observar a realidade con certas garantias de eficiencia...

E, si te caes nas mans dun mal psicólogo, podes ata dubidar de si existes, ou es un mero pensamento doutro ser humano (ou dun deus, dun alieníxena...).

... la duda nos hace decidir...

Lo dicho : si eres curioso y dudas, es por la necesidad genética de practicar la decisión.

Una capacidad humana, que no es instintiva como en el animal irracional. Sino el producto de una reflexión, tanto racional como emocional. Un acto de pensamiento, que te lleva a decidir lo que te parece más útil en tu caminar. Si aguantar la ofensa, si matar al ofensor o, incluso, si matarte a ti mismo.

El gran dilema de un hamlet cualquiera.

Eso que un clásico como César, al pasar el Rubicón dijo : Alea jacta est.

... y con la decisión avanzamos!!!

Pero es que, aún no sabiendo el efecto de tu decisión, será siempre mejor que te decidas a actuar, aunque esa actuación sea tan estática como esperar sentado, mientras sigues pensando. Eso ya es decidir!

No olvidemos que el silencio en música solo es una pausa entre los diversos sonidos. Y es necesario precisamente, para seguir avanzando en la melodía. La duda mental solo es la pausa necesaria, para tomar una decisión tonal.

Ahora bien, como le pasaba a César, no puedes permanecer mucho tiempo sentado, esperando que el Senado te lance sus soldados.Toca decidir cuando te conviene ponerte en movimiento, buscando la mejor ocasión para el combate.

¿Podrán ser autónomos los circuitos?

Ou dito doutro xeito : que papel xogan na toma de conciencia do individuo?

Algo que podemos relacionar cun problema importante. Hasta que punto logran certa autonomía, as partes que compoñen a mente humana. Ou tamén expresado como : a partir da relativa autonomía dos hemisferios cerebrales, ata dónde pode chegar a autonomía das entidades mentais, que se poden ubicar no noso cerebro?

Cantos egos /eus admitimos, sen que superemos unha masa crítica, que nos faga estoupar a cabeza? De forma irreversible, porque, se é en moodo "estar de volta", sempre hai certa esperanza.

Todos os circuitos están ben coordinados entre si, ou pode existir algún tipo de descoordinación? Iso que algún científico chama dexeneración. E nós lle chamaríamos deriva na coordinación dos circuitos mentais.

¿Cuántos caben en un cerebro?

La bipolaridad, suave o extrema, se puede explicar por el hecho de que el cerebro tiene mucha autonomía, mucha plasticidad, a la hora de establecer su circuitado neuronal. Lo que se agrava con otro hecho casi probado, como es que una parte del cerebro se puede hacer con el funcionamiento que, hasta ese momento, tenía otra parte. 

Y de eso habla aa degeneración cerebral, que citamos antes. Su teoría (y experimentación) nos dice que si falla un hemisferio, puede suceder que el otro se ponga a hacer las funciones del hemisferio que falla.

Por ese mismo motivo, podemos pensar que cierta "descoordinación de circuitos," sea un remedio natural, para suplir los fallos de determinados circuitos, que hasta entonces eran "principales".

Lóxicamenet naad pode asegurar que un fañllo d ecoordinación s epoida evitar ao 100% e, sobre todo, na dirección máis positiva paar o poseedor do ceerbro. A natureza é sabia, non todopoderosa.

¿Solo dos?

Pero lo que debe estar claro es que si un hemisferio se puede independizar del malfuncionamiento del otro, ¿por qué no va a ser asumible, que, en condiciones normales, haya dos posibles Yos en el mismo cerebro?

Eso explicaría no solo la bipolaridad débil, sino la bipolaridad fuerte. Una especie de desdoble de personalidad, tal como nos cuenta el Stevenson, en su maravillosa Dr. Jekil y Mr. Hyde.

Pero es que, llegadosoo hasta aquí, ¿por qué limitar la posibilidad de que se autonomicen (e incluso independicen) otros varios Yos, a lo largo y ancho de la "república" cerebral. Una especie de federación política de varias personalidades, alojadas en el mismo cerebro... y debatiendo, como buenos elementos humanoides, quien debe llevarse el gato aa agua. Es decir ser el controlador principal de ese cerebro tan compartido, tan republicano y federal. Como una especie de EE.UU.

¿O muchos más?

Un Yo se ha hecho con el control de determiandos circuitos, mientras otro Yo controla otro grupo de ellos.

Y así ya tenemos a la unión de estados federales que dijimos antes. Cada uno luchará por hacerse independiente o hacerse con el control total del cerebro. La historia típica del imperialismo y el contraimperialismo.

El paso previo a que se construya el típico ejemplo de personalidad múltiple. Nada especialmente raro en las sociedades adultas del siglo XXI.

Adaptarse en Alaska, por exemplo, como pode ser?

 

Pero non é o mar o peor sitio para vivir...

Usamos onte unhas orcas, para reflexionar sobre o comportamento tan pouco evolucionista do ser humano.

Que tal se imos ata un lugar de Alaska, onde analizar o comportamento de varios habitantes, e así sacar algunha conclusión do tipo que soemos sacar aquí, sobre o comportamento global do ser humano. Que relación pode gardar o feito de vivir en Alaska e o adn social negativo, que os seus habitantes teñan, a partir dun ADN dado.

Hai seres vivos, que xa están adaptados...

No lugar de Alaska que nos mostra a serie Doctor en Alaska, hai diversso tipos de seres vivos, que deberon sufrir as adaptacións pertinentes, para ter un proceso de adaptación natural ao ecosistema alasqueño.

Como por exemplo o reno, que abre nos titulos de crédito o previsisble desfile de seres vivos, de todo tipo, que, dalgún xeito, se poden considerar habiatntes de Alaska, en modo natural ou "incorporado".

Hai outros que se van adaptar...

Por exemplo o entrañable Dr. Fleischman. Alguén que desemboca nese territorio, para el totalmente descoñecido. Cando, pola contra, el está perfectamente adaptado ao que podemos chamar ecosistema megaurbanita tipo NY. Ven sendo como un río ao que fan volver ás montañas, onde nacen os demais ríos, cando el xa leva moito tempo discurrindo pola urbe novaiorquina.

Que facer xunto a tanto río que está recén nacido, cando el xa chegou a esquecer as súas propias circunstancias de nacemnto? Terá que se poñer a "nacer" de novo...

En certo xeito é un ADN, que debía madurar en adn social urbano, para, en cambio, ter que se adaptar dun xeito algo brutal, a unha maduración en modo adn social negativo. E decimos "negativo", porque, en principio, non vai ser o proceso de aprendizaxe (artificial, pero natural e libre) que o Dr desexaría. De seguir en NY.

Porque, en esta serie, podemos contemplar un aspecto moi importante do inxerto que, decimos, fai a SAD : impedirte que desenvolvas o teu ADN libremente, para forzar un adn socila, que te resultará negativo, por evitar precisamente a tua maduración natural e libre.

Só que, no caso do Dr, pode que esa readaptación á vida "salvaxe" lle poida ser moi positiva, ao final do proceso, por neutralizar o adn social "realmente" negativo, que se lle estaba inxertando na "selva" de NY.

Porque se trataba de facelo unha peza típica da maquinaria branca dominante novaiorquina.

E algún deles nolo tentará explicar...

Unha enorme copntradicción (NY/Alaska) que se ilustra perfectamente con otro personaxe da serie : o locutor afeccionado e impulsivo, chamado Chris.

O seu gran amor pola lectura e a reflexión en voz alta do que le, nos ilumina moi ben este papel que xoga no relato da humanidade (calquera que sexa o punto da Terra onde habite), o que aquí xa chamamos hai tempo Socioxenética. En certo xeito, podemos dicir que o Chris foi un modelo de divulgador nato, sobre os efectos positivos (adn social positivo) e negativos (adn social negativo), que provoca o ambiente natural e social de Cicely, sobre a mente dos seus habitantes.

Sen o rollo científico (es máis filosófico), que nos montamos aquí. Chris te fala de como podemos modificar o noso comportamento, en función da interacción, que se vai dar, entre a personalidade que traemos de fóra, e as variantes, sobre todo afectivas, que debemos traballar, para que a nosa readaptación sexa positiva.

El mesmo, sen dúbida algunha, xa se vai poñendo como claro exemplo desa interacción "positiva".

E o Dr, con Maggie, o dono do bar, a súa muller, o astronauta que ven sendo o capo da aldea, a enfermeira nativa, o mozo nativo e, como non, o xefe tribal, sos as diversas personalidades (lembremos ADN en proceso de maduración), que representan ese choque de variable humanas, entre nativos e inmigrantes. 

E un sin fin de fauna salvaxe e urbana (outros diversos humanos), que van aparecendo sin parar ao longo de toda a excelente serie, mostrando un maior ou menso grado de integración.

Como dixo a Maggie, falando da serie aló polos anos 90, era unha serie onde nin tacos había. Todo era humanidade, máis ou menos complexa, pero sempre evolucionando dun xeito natural e libre.

E si, Chris, nos ilumina tanto sobre a Socioxenética, como sobre a extrema importancia do equilibrio na interacción entre os diversos seres vivos, que pululan por un ecosistema dado.

Seres vivos que se necesitan adaptar ao ecosistema tal como está, cando chegan a el. Sen esquecer que tamén necesitarán adaptarse aos posible cambios, que ese ecosistema vai soportar, para que permanezca como habitable. A evolución é unha resposta da natureza, para favorecer esa posible e imprescindible adaptación.

Cicely, nunha lectura actual, non deixa de ser un claro símbolo do planeta Terra.

E como podemos ver este tipo de marcas xenéticas?

 

Non temos a realidade virtual, para o ilustrar, pero sí temos a realidade cerebral,...

... e así, poder reflexionar, como vimos facendo xa desde o anterior blog, sobre aspectos da evolución dos seres vivos. que son moi determinantes no comportamento actual dos seres humanos, como especie, tanto na sáu vida natural como na social.

Por exemplo, veamos un repaso a ese gran salto evolutivo, que supón o feito de mudar en anfibios. Porque antes "eramos" peixes (os seres vivos máis complexos existentes, nese momento xeolóxico).

Desde un peixe evolucionouse a un humano...

Partindo dun peixe se foron dando varios pasos, e moi importantes, ata dar cunha mutación que a natureza decidiu establecer como máis evolucionada. Agora si chegamos a nós, os humanos. Dun peixe se pasara a un réptil, que logo evolucionou ata un mamífero... e de aí, nun lapso de tempo moi moi longo, fumos derivar nos simios, primeiro, e logo nos homínidos. 

Pasou un bo cacho de tempo. E de traballo por parte da natureza, para permitir mutacións importantes, que logo iba seleccionando. Sempre buscando unha mellora no conxunto de seres vivos xa establecidos. 

E din que un sapo pode mutar en príncipe...

Pero si de peixe se puido pasar a homínido, por que non se pode pasar de sapo (ou rá) a un auténtico príncipe?

Porque unha cousa son os contos de fadas e outra moi diferente a ciencia.

Así que nos podemos imaxinar as desventuras dun pobre sapo, ao que lle machucaban a bicos, tentando que se mudara en príncipe. Pero el sabía que eso era imposible, por ter algunhas nocións de ciencias. Mesmo lera, pola súa conta, algo sobre a evolución dos seres vivos e xa estaba canso da ignorancia que tiña a maioría da xente coñecida.

Pero non biques o que aínda non puido mutar...

Así que non nos imos meter cos pescadores e a súa teima en rematar coas especies de peixes, como por exemplo, as que habitan nos ríos do mundo. Pero si esperamos que non se ande bicando aos sapos e rás, que habitan nos humedais terrestres, porque, no caso dos sapo,s ata pode que teñan defensas tóxicas, e nos vai quedar un destrozo na boca da (ou do) imprudente.

Os seres humanos temos que ser creativos. E imaxinarnos mundos de fantasía, para mellor pasar o tempo de lectura (e de escritura).

Pero tamén temos que ser creativos, tal como é a natureza, para favorecer refelxións onde se expliquen os comportamentos humanos, a partir de todas esas etapas de evolución que tivo a natureza. Incluída, como sempre digo, os cambios que a tecnoloxía "by humanos" ten aplicada a esa mesma natureza inicial.

É dicir, temos que ser creativos, para gozar dunha mellor adaptación aos cambios do ecosistema onde vivimos, libres ou forzados.

Igual que fixo ese pescador, que se adaptou a pescar, cando foi "creado" pola natureza, e tiña pouca tecnoloxía para se alimentar doutro xeito. Hay monos que pillan varas para cazar formigas, e o ser humano tivo que inventar a caña para pescar peixes.

Agora lle toca ser máis creativo, para evitar extinguir especies animais, que xa non son precisas para servir como alimento. Cando, ademais, pode ser un primeiro paso no camiño que nos leva á extinción deses pescadores. Non como usuarios da pesca, senón como especie "superior", que se autoextingue. 

Algo que se podía entender como unha continuación do proceso, que se iniciou cos dinosaurios, no camiño de ir eliminando especies de seres vivos, "excesivamente" complicadas. A natureza, ademais de creativa, necesita tamén ser eficiente. Rentabilizar o traballo feito. Para que manter un ser vivo humano, que vai ser un gasto inútil nas sucesivas mutacións.

Pero... que tal, se o tentamos explicar?

  

Aunque iso poida ser abrumadoramente difícil...

Xa o dixemos outro día. Só queremoso explicacións científicas, aínda que sexan moi pouco posibles e mesmo improbables.

Neste blog teremos que dar un salto desde as profundidades oceánicas, ata a superficie dese mesmo occéano. Porque pasamos da orixe da vida, para xa nos centrar nalgunha posible explicación de como esa vida, en principio moi sinxela, se foi complexizando, ata tal punto de evolucionar ao momento actual. 

Neste momento no que estamos nós, un animal supercomplexo, aínda que, para desgracia nosa, non conseguimos sair aínda da versión mediocre de homos sapiens, que estamos sendo neste século XXI.

Nun principio non había vida...

Como fixo a natureza para crear algo que viaxara ata a luz, xa non nos interesa. Xa o comentamos no anterior blog. Pasemos agora a reflexionar no que debeu pasar, unha vez chegada a esa zona luminosa, onde explotar nunha complexidade vital moi pronunciada.

Pero xa había moita luz...

Que narices conseguiu descubrir a natureza, para que esas macromoléculas viaxeiras, se fosen facendo cada vez máis complexas?

Como é posible que foran capaces de se reproducir, unhas a partir de outras, aproveitando o máis positivo do anterior exemplar, e mellorando no posible algunha capacidade, para sobrevivir nos novos ecosistemas que iban ocupando?

Que teñen no seu interior, para que lles marcara, tal que un compás ou GPS, ese avance evolutivo?

Que podía facer a natureza con eses cambios evolutivos (mutacionais), para favorecer que só quedaran realemente vivos, con clara permanencia, un tipo de seres vivos, mentras que outros tipos non o fixeran?

E algo fíxoos nacer...

E nos repetimos a pregunta. Que tipo de operación complexas levou a cabo a natureza, para que eses novos seres vivos mutados, se poideran adaptar ao novo (para eles) ecosistema?

Porque o máis difícil, para un ser vivo non é nacer. Iso non deixa de ser un conxunto de reaccións químicas, que facilitan a aparición de nova materia viva. Unha nova materia que se incorpora ao corpo do ser vivo existente, ou se independiza, para facer outro exemplar como el.

Pero, o máis díficil é conseguir que esa materia viva recén nacida, se adapte ao medio onde vai vivir.

Entón, o marabilloso traballo da natureza, será seleccionar a queles cambios xenéticos, producidos na materia viva existente, que lle permitan sobrevivir no novo (paar ela) ecosistema. 

E todo iso, sen que a natureza sexa ningún tipo de arquitecto deseñador. Só algo, que forma parte do ambiente, que sabe como practicar ese proceso de experimentar (simple método de ensaio e erro), hasta dar coa solución máis axeitada, para sobrevivir.

E por iso un científico só tenta facer algo parecido : Non dar nada por finalizado, ata que se poida comprobar que o resultado dun experimento se "adapta" abondo ben, ao que chamamos realidade.

E non esquezamos, que aínda lle pode sair mal o experimento. Como lle pasou cando seleccionou aos dinosaurios. Evidentemente a natureza non é capaz de controlarse a si mesma. 

E ben o estamos comprobando, cando acabou seleccionando ao ser humano, como un posible avance evolutivo. Lle estamos resultando unha experiencia abondo nefasta. E máis se temos en conta que non é un fenómeno natural o que nos pode facer extinguir, senón a nosa propia actividade tan consumista e destructiva, que está levando a un holocausto planetario.

Un bo sorriso para os pobres dinosaurios.

E rematamos esta reflexión cun toque final : Somos realmente conscientes da importancia vital que debe tomar o concepto de adaptación? 

Porque é algo vital para entender a evolución. Pero, na vida "normal", se usa demasiadas veces para o xuntar con outro concepto nada evolucionista : o de opresión.

Un ser humano nunca se poderá adaptar a vivir oprimido. Va contra o que lle dicta o seu ADN. Polo que lle ven marcado xenéticamente está obrigado a loitar pola súa libertade. Contra vento e marea. Facendo que as sementes de capacidades, que trae escritas no seu ADN, se vaian reformulando como  capacidades actuantes, en forma de adn social positivo. 

E pr iso reflexionamos aquí como reflexionamos.

E por iso mesmo se inventou a SAD (sociedade adulta dominante), ese outro concepto represor, paralelo ao anterior, que aquí chamamos adn social negativo.

Este segundo tipo de adn social é o que lle permite a un ser humano, vivir sufrindo a opresión, como se se houbese "adaptado" a ela. Pero esta non é realmente unha adaptación natural, da que falamos en relación ao proceso evolutivo natural do ser vivo. Esta "adaptación" só é unha vestimenta, que nos permite sobrevivir baixo a opresión, mesmo a tortura. Para cumplir con esa norma escrita no ADN : sobrevivir ante todo. Mesmo nun campo de concentración ou un gulag.

Pero o cabreo profundo é moi pouco creativo...

 

Porque a creatividade é algo que só pode ter a materia viva (humana?).

O cabreo (falso) da natureza só crea nova natureza, a partir de destruir unha parte da anterior. As recombinacións que se producen das partículas materiais, nunca son capaces de superar a materia de procedencia, máis aló de acumular volume e masa. Por exemplo un planeta, a partir do po cósmico. E por iso podemos dicir que non son creativas, por moito cabreo que amosen.

A materia inerte é incapaz de aproveitar a súa enorme cantidad de enerxía en facer algo creativo. Son meros cambios sen rumbo.

Poden aparecer novas moléculas, pero ningunha realmente diferente na súa esencia inerte da anterior. E por iso o blog anterior empezara co fenómeno tan sorprendente, de que unhas partículas moleculares se "facían viaxeiras" e se marchaban en busca da superficie lúminica dos océanos. Pero xa volveremos a ese fenómeno, xa que estamos aínda antes de que poida suceder.

Polo de ahora só hai materia cósmica en desorde total.

Algo aparece e desaparece...

E por ese motivo os pasos que vai dando o planeta, son os dunha materia inerte qué (polo de agora) ten poucas variacións. Facendo que as mesmas formaciones moleculares se repitan cíclicamente, con sucesivos periodos de formación e destrucción.

Se nos fixamos no illote que se ve na imaxe, podemos imaxinar como ven sendo ese proceso de aparición e desaparición de grandes masas de rochas. Nun momento determinado sobresaen na superficie do mar, para logo dun tempo, máis ou menos longo (falamos de eons), volver a se mergullar, como se nada houbese pasado "antes".

E así sucesivamente.

A natureza aínda está en fase de experimentar cambios, pero non é capaz de facer que evolucionen nun sentido diferente. Todo volve a empezar. Así é como parece ser que se produciu nos primeiros momentos, nos que apareceu un espazo cósmico, cheo de diversas partículas en movemento, pero moi caótico, moi destructor/constructor. Sen ningún atisbo de evolucionar cara algo realmente diferente do xa existente.

Os conglomerados materiais se facían e desfacían sen ton nin son. Faltaba unha orde, unha organización permanente.

Faltaba o que algúns creentes chamaron Génesis, que ven ser un relato de como aparece a vida terrestre.

O problema desas creencias é que a creación doutros mundos posibles, diferentes do terrestre, non tiña cabida nese grandioso libro que é a Biblia.