Y, ¿cómo tomar conciencia, en momentos de crisis?

 

Nos momentos de crise, igual pegas un salto (para rubir) como te tiras ao abismo...

Púxose de moda en pleno século XX, cos movementos sociais e políticos de final do XIX, a expresión "tomar conciencia", neste caso aplicada ás conciencia social e política. Especialmente no terreo do nacionalismo e da opresión feminina.

Pero, desde entón, a palabra conciencia, como pasa con todas (libertad...) a partir do exceso informativo do século XX, prostituiuse demasiado. Por outra banda sempre houbo moito debate co paralelismo de conciencia e consciencia. Co "asalto" relixioso, desde sempre, este aspecto de malentendido agrandouse moito.

Facendo que, en determinado momento, se abusou tanto do término, que rematou por ser usado como sinónimo de fe, sobre todo en modo fanático. Chegouse ao extremo de considerar que, ter conciencia, te obrigaba a crer o que te contaran. Simplemente con tal de que loitaras fanáticamente por elo. Foi cando apareceu a famosa frase "todo pola causa". Como se esa Causa, fose algo tanxible, algo que te iba liberar de todas as tuas miserias mundanas.

La palabra con-ciencia, pasaba a ser algo así como con-fe!

Porque curiosamente, aínda que ese aspecto nunca fose moi comentado, a toma de conciencia (sobre a realidade) ven sendo un resultado de ter curiosidade e capacidade de observación. Así que está claramente emparentada co que logo se chamará ciencia. 

E moito máis que coa fe, xa que ela te obriga a pasar de ser curioso, y, sobre todo, a no querer observar a realidade. Xa que, así, non te impide crer en doctrinas totalmente irreales.

Cando confundes conciencia con fe...

E, se non, que lle pregunten a un tal Abraham, personaxe básico na Biblia. Entre outras cousas, porque a partir de él a Biblia erá separada en tres lecturas muy diferentes : a cristiana, a hebrea e a musulmana.

Ou sexa que el, que estivo a punto de asasinar ao seu fillo, vai ser o pai dunha triada relixiosa, que rematará por controlar el mundo, máis alá de que aguante o misticismo oriental, co confucionismo e a súa variante budista. E, ademais, como bos decendentes du posible asasaino dos eu fillo, foi un contro conquistado a base de moita morte e sufrimento.

Pero que lle pasou ao bo do Abraham e a súa toma de conciencia tan brutal?

xa non tes conciencia propia...

Ao non ter conciencia propia, o Abraham estaba encadeado aos designios do seu deus. Ou, peor aínda, aos designios que os sacerdotes lle transmitían como se fosen "do seu deus". Dependía sempre do que lle quería contar un sacerdote. Un tipo que foi creado por un rei, que quería ser todopoderoso, como se a súa esencia en vez de humana fose diviña. E que usaba aos sacerdotes para manter ese poder sobre os seus súbditos.

Entón, cos sacerdotes, é cando se prostituiu tanto o uso da palabra conciencia : todo era tomar conciencia en Cristo, facer exame de conciencia para que se perdonaran os pecados... un xeito de evitar que o ser humano tomara real conciencia de si mesmo, a partir do seu ADN, e tomara así conciencia de ser un súbdito do poder, através do adn social que lle inxertaban os sacerdotes.

Y en esa falsa toma de conciencia, es cuando se instaura la sensación de haber pecado, el pecado original y los múltiples pecados que vendrán después. Así que se toma conciencia, no para ser uno mismo y madurar natural y libremente, sino de ser un súbdito, que non merece ter vida propia, que necesita el permiso de los poderosos para trabajar, para comer, para amar... y, por supuesto, nada de hacer un tipo de cultura, que lo pueda sacar de esa situación tan opresiva.

Podemos decir que, en el discurrir histórico, se había inventado el esclavismo y los siervos de la gleba posteriores.

e rematas por ser inhumano!!

Así que esa incrustación del pecado origianl, viene a ser el primer injerto (negativo) que se hace en el cerebro humano.

Comer la manzana prohibida (Eva), como matar al hermano (Caín) son injertados como formas de pensar, que nos van a hacer sentir mal. Que somos una mierda de personas, porque así es como el poder establecido nos tiene más y mejor encadenados. Con el sentimiento de ser capaces de matar a tu propio hijo, las cadena se refuerzan tanto, que pueden parecer ya irrompibles. Han logrado colar en tu cerebro, una capacidad que no está escrita en tu ADN.

Con Abraham empieza una nueva forma de obedecer órdenes, la del seguidor fanático de un poder establecido, que en el siglo XX dio lugar a auténticas aberraciones inhumanas : el nazismo, el estalinismo... y ahora, en pleno siglo XXI, el sionismo.

Se estaba inventando una dependencia total de la mente humana, antes de que apareciera la locura moderna de adicción a las drogas químicas, en su forma más aberrante posible. Y que se muestra en aspectos menos graves (en principio) que las guerras, como son la adicción al futbol o a las bandas callejeras, tipo maras.

Que é ser negro, ou que é ser muller?

O feito de ser negro (ou parecelo) e o feito de ser muller (ou parecelo), que relación teñen co ADN e co adn social?

Que tal se nos escapamos (abertamente) de estereotipos e malos rollos (mentais), cos que din que di a ciencia (segundo eles), cos que din os seguidores dos panteiras negras (máis ou menos fanatizados) e, tamén, o que din os novos evangélicos do Movemento Queer?

Podemos botarlle en cara unha serie de insuficiencias, en todo o que din, e considerar claramente, aínda que eles non o queren recoñecer, que todo eso que din é, simplemente, unha visión do mundo que pretende ser nova. Algo que nin sequera chega a Nova Filosofía. Quédase nun Novo Evanxeo con pretensións revolucionarias, TRANSformadoras din elas/es/os.

Porque, realmente, esta nova visión padece as mesmas taras intelectuais de calquera movemento anterior. Tanto se pretendía ir contra a ciencia directamente, como se iba ao seu favor (pero con argumentos acientíficos). 

Faime pensar nesa excelente película chamada "Doce homes xustos" (curioso, ningunha muller, o seu director non estaba aínda polo labor feminista). Nela observamos perfectamente unha serie de argumentos, moi condicionados polo adn social de cada xurado, pero sen que deixen de ser totalmente xustos na súa valoración sobre o que xuzgan.

Os negros que matan negros...

No caso destes cinco polis, podemos titular o asasinato como "5 homes xustos". E curiosamente, resulta moi lóxico que non haxa mulleres, xa que elas disfrutan menos matando a outros humanos.

Pero, que nos pode dicir o ADN destes polis negros? E que nos pode dicir tamén o seu adn social (neste caso, moi moi negativo)?

teñen un cerebro igualico...

O que chamamos conciencia (humana, xa que os animais irracionais non a teñen), esa que nos fai actuar sempre cun interés por preservar aquelo que consideramos máis positivo do ser humano (por exemplo, a súa libertade), ven sendo a combinación de capacidades que veñen deseñadas no noso ADN. E que logo irán tomando forma (medrando), en función de características que imos aprendendo, mentras maduramos como crías humanas. É o que chamamos, inxerto dun adn social positivo.

Este inxerto nos permite complementar o que xa está marcado no ADN orixinal. Reforzar con máis palabras unha "frase" corta xa escrita (a cartiña dos predecesores), para dar unhas capacidades finais máis desenvolvidas (adultas). E así xenerar unha conciencia do que podemos chamar : a esencia do ser humano.

E a esa conciencia podemos chegar todos os seres humanos, sexan "da raza" que sexan, simplemente por ter un ADN de homo sapiens. Pero...

que os brancos que matan negros!!!!!

Pero as cousas nunca suceden dun xeito liñal. Todo proceso vital vai dando voltas e voltas, ata acadar nun modelo de adulto, ao que podemos considerar como un ser humano "normal". Ou como un ser humano "desviado".

O problema é quen determina esa "normalidade" : o propio individuo, a SAD que controla o ecosistema onde vai vir, algún tipo de deus, que "din" é todopoderoso e nos deu a nosa propia esencia humana...

Sexa quen sexa o que nos controle, quen nos dea os mandamentos sociais que debemos cumplir (ou senón ser castigados), unha cousa está clara : ese ADN vai ser modificado, nun sentido ou noutro, niso que nos chamamos adn social , positivo ou negativo.

E se son brancos ou negros os que reciben o inxerto dun adn social negativo resulta indiferente. O comportamento dun poli branco e un poli negro serán tan idénticos, que parecerán da mesma cor.

E todo é, porque o seu cerebro, que non é nin branco nin negro (máis ben "gris"), só terá un xeito de funcionar : machista e racista, ata máis non poder.

A única diferencia, máis ben infinitesimal, será que, relavando o cerebro lavado, pode que sexa máis fácil retomar as marcas do ADN dun negro que dun branco. Por que? Porque as características xenética do negro traen capacidades específicas dos seus ancestros. E como eles foron sempre escravos, mesmo na súa terra orixinal africana, terán moita máis enerxía liberadora que os brancos. Xa que non pasaron polo mesmo os ancestros dos brancos.

Aínad que non é nada fácil levar a fin este proceso de relavado, en modo auténtico. Será más fácil caer noutro relavado diferente, pero que seguirá sendo contrario ao que realmente marcaba o ADN orixinal. Por esta razón os procesos revolucionarios suelen rematar tan negativamente.

Ven sendo, esto do "relavado", algo relacionado co fenómeno do can asilvestrado. E, como exemplo, pódese analizar o proceso de concienciación política dos panteras negras USA.

Ou, para afondar aínda máis no problema da "toma de conciencia", meternos co cerebro das femias... mulleres, damas, ladies...

Un exemplo claro de inxerto dun adn social negativo...

 

E mesmo para por riba do ADN, que marca a lume a túa raza "de negro" en USA!

Por qué fai tanta froza un adn social inxertado? Sobre todo se é negativo. Pode este tipo de adn explicar porqué un poli negro é capaz de matar a outro negro, mesmo sen ter cometido un delito?

Porque o adn social negativo é unha rescritura sobre o ADN. Emborrona as marcas xenéticas, para que non se poidan ler, durante o proceso de maduración da cría humana.

Non funciona como o adn social positivo, que non emborrona nada. O "adnsp" ven sendo unha escritura que acompaña á escritura inicial. El non tapa o que xa está escrito no ADN, só ten que reforzar o que xa está escrito no ADN. Ven sendo como un suliñado das capacidade xa marcadas. Por exemplo a "empatía", sobre ela vai construindo mecanismos operativos, que a poidan desenvolver na práctica da cría humana. Ven ser como un sistema operativo, que vai permitir usar unha serie de aplicacións, que a cría humana vai aprendendo no seu día a día, tanto natural como social.

E por iso decimos, que, ao lado de "rexenerar a organización do ecosistema" (capcidade xenética), vai escribindo as pautas que a maduración como cría humana lle permite ir percibindo, a través dunha educación natural e libre.

Neset caso do adnsp, non hai "tinta" que tape a frase de "rexenerar o ecosistema social".

Pola contra no adn social negativo (adnsn), sí hai unha especie de tinta que impide ler o que viña escrito no ADN.

A única vantaxe, se temos inxertado un adnsn, como sempre decimos, é que esa tinta nunca poderá eliminar o que está escrito no ADN. Unha reeducación moi potente, pode chegar a facer lexible de novo o que nel está escrito.

A fin de contas un adnsp non deixa de ser o proceso inverso ao que fai o adnsn : o segundo rescribe sobre o ADN, o primeiro limpa o que está rescrito.

Lido o anterior, podemos entender o feito, de que non se necesita ir ao Vietnam, para que te laven o cerebro e veñas con él aínda máis fascistoide ou o traigas destrozado, paar unha vida "normal". Moito máis fácil o segundo.

Sen saír dos USA, podes recibir un lavado de cerebro tal, que farás de "matar cidadáns" (sobre todo negros), unha especie de deporte que te fará estar vivo. O matar a outro ser humano, te dará moita adrenalina, como si ganaras algún tipo de campeonato deportivo.

Así funciona o adn social negativo.

Un adn social, qu non te inxertan durante a tua época de cría humana, aíada que, xa entón, poden "te axudar".

Curiosamente este tipo de inxerto se dá durante a tua etapa de adulto. Iso sí, convén iniciala na fase aínda xuvenil, na que comenzas os estudos nunha escola de policía. 

Entón é cando se debe facer un inxerto a marchas forzadas. Unha alta concentración de "deterxente mental" para te lavar o cerebro. Tapar as posibles ideas democráticas que teñas nel, para sustituir por unhas ideas que te fagan "pensar" (crer) como fan os polis brancos, que sexan fortemente machistas e racistas.

E así sairás da Escola de Policías.

O resto do proceso domesticador, que te mudará en "poli branco", se irá facendo cos compañeiros que te toquen, na fase vital de pillar experiencia nas ruas de calquer barrio conflictivo.

E se non es a protagonista negra de Crash, ou Floyd, ou Tirer... pode que disfrutes da vida. Pero sempre te podes atopar a un poli machista, racista e, por que non, mesmo un asesino. Eso si, ese poli asesino, estará totalmente legalizado, aíada que en principio le metan un pequeno paquete. Para disimular, porque os seus mandos son os primeiros que se poñen contentos, cando notan que, os seus sicarios con uniforme, cumplen fielmente as súas ordes.

Nada moi diferente, pois, dos oficiais das FFAA destinados na Guerra do Vietnam, que deben matar como deporte, para que o Pentágono se poida sentir contento. Leembremos o gran exemplar de sádico deportivo do coronel Kilgore.

A adrenalina dos sosslddaos, taméns etarspasa aos altos mandos dos despachos. Como ben din o exército é uanah auténtiac acadea d emando e ordeno. Como a s puatas lexións romanas.

E que podemos dicir da fame no mundo e do adn social negativo (ou positivo)?

Pasar unha guerra márcate "por vida", pero, pasar fame, tamén te marca para sempre...

Porque pasar fame te impide madurar correctamente. Déixache inválido mentalmente. Impide así que cumplas co labor rexenerador, que traes marcado no teu ADN

O adn social negativo dun famento lle impedirá ter a enerxía necesaria, para a súa actividade prevista xenéticamente, de rexenerar a sociedade que os adultos dominantes foron deixando desgraciar, pouco a pouco

A fame tamén deixa marca no adn social das crías humanas... 

Estas crías, que necesitan unha parede para se soster, sin caer tumbadas ao chan, de onde sacarán forzas para facer un traballo de rexeneración social? Se non poden sequera rexenerarse a si mesmas, para ter unha adultez mínimamente natural e libre.

Chegara ser integrados no ecosistema onde viven, e sendo creativos, en vez de pezas anquilosadas da maquinaria social, que controlan perfectamente os adultos dominantes.

chegando a ser un lastre enorme na súa maduración...

De nada vale que a natureza (sexa o que iso sexa), lles marcara coa facultade para mellorar ese ecosistema, noso aspectos que se foron degradando. Por exemplo o vital equilibrio enerxético, ese que pouco a pouco se foi desequilibrando, polo exceso de consumismo enerxético dos habitantes do planeta.

Excesivo consumo de ricos e pobres. Pero sen ter a mesma cuota de responsabilidade nese despilfarro enerxético, uns e outros. Porque, que responsabilidade no consumo excesivo de comida pode ter unha cría humana, que non come nin sequera unha vez ao día? E, para colmo, tocaralle morrer "algún día da semana que ven".

e tamén afecta ás crías do chamado "1º mundo"!!!

E evidentemente o problema non é só das sociedades, onde os adultos manteñen un nivel alto de pobreza, sexa con guerras ou roubando toda a riqueza material, que lle poidera servir aos habitantes dese país, para mellor sobrevivir.

Non.

O consumismo enerxético excesivo e a mala xestión dos alimentos, que se producen nun país, ven sendo un problema nos países chamados ricos, do primeiro mundo... neles tamén se dan bolsas enormes de famentos, con moitas crías humanas ás que só lles queda un futuro próximo : morrer de fame. Ou como mínimo padecer insuficiencias físicas e mentais, que lles imposibilita para cumplir coa súa maduración natural. O que lles vai impedir, como consecuencia lóxica, ser os rexeneradores sociais que dicta o seu ADN.

Ven sendo un exemplo de adn social negativo, que lles vai impedir ser adultos completos.

As guerras non só matan adultos...

 

Tamén matan a moitas crías humanas...

... que, para colmo, non teñen nin unha ínfima cota de responsabilidade!

Porque unha cría humana aínda ten o seu ADN en proceso de maduración. Axeitándose a un ecosistema, para que as características xenéticas que ten marcadas, se poidae convertir en características humanas operativas. Que sexan capacidades "de facto", para se enfrontar con éxito á realidade dese ecosistema, onde lle tocou vivir.

As crías humanas non son aínda capaces de asumir ningunha responsabilidade individual, e moito menos social, por moi involucrada que estea (o seu corpo) nunha determinada acción, sexa pacífica ou de guerra.

Cando se lls acusa de colaborar co enemigo, por exemplo, é un enorme dislate dos adultos. Só se está esquecendo que os adultos, que lle "comeron o coco", son os auténticos reponsables desa acción bélica. Sexa dar información das forzas de ocupación ou, mesmo, poñer unha bomba que lle proporcionaron os adultos manipuladores.

Eles nunca poderán ser responsables. Ata que sexan adultos e fagan, ou non, o que fan os adultos que os corrompen mentalmente (lavado de cerebro infantil).

A guerra non é só cousa de adultos...

Así que, se os postadolescentes que van a pelexar na guerrr, o fan domesticados por unha idea de patriotismo totalmente etéreo e inhumano, que podemos dicir dos que nin a adolescentes chegaron?

Os adultos con galóns que mandan no campo de batalla e, sobre todo, os altos mandos, que mandan desde os seus despachos en Washington, esos sí, son os responsables indirectos da morte de adultos, homes e mulleers, meso se son vellos, e, por suposto, das crías humanas, que naceron para ser reposto (rexenerador) dos adultos. Deses que están morrendo na batalla, aínda que sexa na retagarda. Pero non naceron para ser carne de cañón, activa (levando bombas) ou pasiva (recibindo o seu estoupido).

nen sequera de adultos megamachistas...

Porque son eses adultos, megamachos, con tantas pelotas, que lle habitan no seu cerebro, ocupando o lugar da neuronas que alí debían estar.

a guerra é sempre "cousa de nenas"!!!!

E son eses mesmos adultos, tan tarados eles, os que causan o maltrato das crías humanas, que se ven involucradas nunha guerra, por activa o por pasiva. Unha guerra que eles non fixeron nada por traer á súa casa.

Moi maltratadas , sobre todo as femias, de palabra e obra (mesmo violadas). Asesinadas por marines USA que din aquelo de : "pode ser vietcong". Ou por negarse a se deixar violar. E, ademais, sempre serán despreciadas como seres humanos, mesmo polos seus "protectores" (teóricos), é diir, polos adultos do Vietcong.

E rematamos cun apuntamento histórico.

Porque moita xente pensa que as atrocidades da guerra é algo moderno. Cando realmente xa ven de moi antigo. Por exemplo, entre los "civilizados" romanos e os "menos civilizados" galos. Tal como pasou, cando forxaron, entre ambos enemigos, o desastre humanitario de Alesia. Onde moitas crías humanas tiveron que morrer de fame, porque na guerra non se pode mostrar humanidade. Nin os autochamados civilizados. Canta hipocresía!

Muerte de los civiles de Alesia

Llevaba el asedio unas seis semanas y las condiciones dentro de la fortaleza se hicieron cada vez peores y finalmente se les agotaron los granos. Los jefes celtas convocaron un consejo para decidir qué hacer, escuchándose distintas opciones, destacando la del noble arverno Critognato,​ quien estaba totalmente en contra de capitular​ y propuso devorar a aquellos que no pudieran combatir (no combatientes y heridos).​ Pues durante la invasión de cimbrios y teutones les permitió resistir en sus fuertes y recuperar sus tierras cuando el enemigo se retiró.​ De no hacerlo la conquista romana sería segura.​

Los cabecillas galos decidieron expulsar a todo el que no podía luchar para evitar tener que seguir el consejo de Critognato.​ Los mandubios, habitantes de la fortaleza, debieron expulsar a sus familias. La masa de no combatientes llegó a las posiciones romanas donde suplicaron ser tomados como esclavos y alimentados.​ Probablemente se trataran de las personas más pobres (y con menos influencia) de la villa.​ César ordenó que no fueran admitidos​ pues no tenía granos para alimentar a miles de bocas extras y les dijo que regresaran a la ciudad, pero cuando lo hicieron sus líderes no les dejaron entrar.​ Murieron de hambre en la tierra de nadie entre Alesia y la contravalación.​ Estudios arqueológicos modernos indican que la población de la villa fortificada bien pudo ser de 5000 a 10 000 personas.​ Algunos hablan de hasta 12 000 fallecidos por hambre entre civiles y heridos.¹⁹³​(Wikipedia)

E que pasa cando volves cheiño de merda?

 

Porque matar, especialmente matar a crías humanas, non ten nada de "limpo"...

E porque matar en manada, sentindo que a manada te domina, e non sendo un lobo, tampouco ten nada de honroso. Nin sequera ten a característica de ser un humano, é dicir, alguén que teña conciencia do que "eso" significa. Porque se matas, como matan os soldados na guerra serás calquera cousa, menos un ser humano. 

Porque, en principio, será o máis aproximado a un zombi, que nos poidamos maxinar.

Porque, en este asunto (en xeral sempre), o feito de ter conciencia do que fas, como tal, resulta primordial, para que poidas ter a sensación positiva de ser "ti mesmo". 

Se te parece ben ser inhumano, como vas ter conciencia de ser humano? Serás un puto zombi!

Ti te consideras humano...

Cando se empeza(s) unha guerra podes considerarte máis ou menos humano, máis ou menos simpático, máis ou menos guapo.

Pero cando se remata esa guerra, global ou só para ti, xa non es o que "eras". Só quedou de ti aquela parte que se reduce un animal irracional, mesmo moi mutilado físicamente.

E a tua mente xa non te pertenece, xa non funciona como tal mecanismo cerebral, capaz de razoar, mesmo de sentir profundas emocións. Só te vale para organizar catro ideas sobre o mundo que te rodea e soportar unha ansia sin límites de sobrevivir. Ou todo o contrario.

Ante todo, en principio, sobrevivir!

e ata te esforzas por o demostrar...

E cando sobrevives, entón é cando te podes prantexar que, se tiveste sorte, quedou algo no teu cerebro capaz de seguir lendo o teu ADN orixinal. 

Algo que pode ser capaz de iniciar unha relectura do ADN. Ese que foi rescrito por un adn social negativo, inxertado ao longo desa penosa guerra que tes sufrido.

A tortura (ruleta rusa), como lle pasou a este grupo de cazadores, que usamos de referencia, pode rescribir todo o teu ADN ata mudalo nun ADN típico dun animal irracional. Y, como pasa cos cans asilvestrrdos, pode mesmo facer que te queden sobrevaloradas certas características moi "animais".

Pero, como levamos decindo desde hai tempo, tamén pode ser que consigas unha relectura do escrito en orixe, dun xeito positivo. Atoparalo remodelado en parte, pero sen perder a esencia que a naureza te deu como homo sapiens. Esas aportacións, definitorias do teu carácter humano, que aínda te poden rescatar do mundo animal, que antes indicamos como parcialmente sobrevalorado.

e tomas conciencia do que te fixeron!!

E así, como lle pasa a este "nacido o 4 de xullo", recuperar a parte da tua conciencia. De ser un ser humano, mesmo dun ser humano moi maltratado polo seu goberno. E polo seu país (os usamericanos de a pé, que desprecian a tua aportación bélica).

E incluso podes facerte activista antibelicista, porque consisderas que necesitas mostrar o teu desagrado a esa violencia, que o goberno dos USA ten como esencia patriótica de calquer habitante do país. E que vale tanto para fóra do país, como no seu interior. 

Unha esencia, que se vai destilando en modo adn social negativo, ao longo da vida deses habitantes USA.

Porque nos asusta o lavado de cerebro que facía Mao, cos disidentes da China Popular, por exemplo. Pero como podemos observar sin asco ese lavado de cerebro permanente, aunque pacífico, que se fai nos USA, co sistema domesticador, tanto fotrmal como informal?

Na guerra te lavan o cerebro. Mesmo tanto, que te deixan unha zona del tan limpa, que pasas a ter un vacio existencial profundo. Tal que chegas de novo aos USA, sendo só un zombi.

Pero, acaso o lavado de cerebro que te practican nas escolas e ruas dos USA, ven ser algo moi diferente?

Acabas sendo un zombi capitalista, por moito que fixeras (ou más si cabe) os últimos anos da tua preparación "educativa" (domesticadora a tope, nos antros preparadores do poder establecido USA : Yale, Harvard, Stanford ou MIT)

A deriva mental que conleva este tipo de domesticación, no se pode dicir que sexa moi humana. Aparte de ser moi lucrativo para a raza de psicoanalistas que pululan polos USA, pódemonos facer esta pregunta : que ten de homo sapiens esas características básicas do usamericano medio, tanto corporal como mentalmente?

Y non resulta moito mellor, a comparación deste lavado pacífico, coa estancia en territorio vietnamita. Si collemos como referentes as pandas violentas dos barrios periféricos USA. O, o que xa resulta moito máis grave, as chamadas maras centroamericanas. Esa especie de organización mafiosa, tan terrorista como poden ser os grupos islamistas, que poñen bombas alí onde lle sae do cú.

Porque non esquezamos que, o inxerto dun adn social capitalista usamericano (hai outros capitalismos), non se reparte só polo territorio UA.

E se seguimos no sumidoiro vietnamita?

 

Pero non se necesita estar nunha guerra "bélica" (de "verdade"), para ser un asasino...

Na película El cazador, podemos observar como funciona un adn social negativo, inxertado nunha guerra tan destroza cerebros, como foi a do Vietnam (anos 70).

Os que volvían ao seu país, eran tratados con desprecio dobre : como tolos, que se "deixaron ir", primeiro á guerra e logo "dentro dela" e, ademais, como tolos, que son incapaces de "integrarse de novo na sociedade civil". Tolos ao cadrado!

Todo elo, como decimos, dobremente despreciados : como soldados e como seres humanos. Foron simple carne de cañón para unha sociedade ,que os debería acoller e non lles declarar piltrafas humanas. En certo xeito lles están berrando, que deberían ter morto no campo de batalla.

Porque a sociedadae USA, neses tempos, se especializou en ser receptora de ataúdes. Coa bandeira nacional por riba, o himno e unha salva de disparos ao ar. Iso era o celebrable. Ter que recibir moitos corpos mutilados, e as mentes de casi todos, iso era un auténtico fracaso social. Non se podía permitir.

Sobre todo, non o podían permitir, os que se poideron salvar de "ir a Vietnam". Fose polo motivo que fose.

Os humanos cazan para matar (por ADN)...

Así que si. Somos cazadores por ADN. Sempre que, como bos animais, teñamos que comer e só cacemos o neecsario. Pero cazar por placer, mesmo exterminado unha especie animal (como os bisontes), non ven marcado no noso ADN. 

Ese vicio de matar cazamndo, mesmo seres humanos, é un inxerto comunitario por vía do adn social. Y totalmente negativo, xa que fomenta un instinto agresivo animal, que xa non pertenece ao acervo cultural (xa por xenética) do ser humano. E menos si pretende ser unha versión normal de homo sapiens.

Pero matan por placer (por adn social negativo)...

E por iso asociarse para matar por placer, ven ser unha idiosincracia típica da socialización animal. Dese aspecto de "ser manada", que xa non debe ter a especie humana, pero que normalmente a sociedade adulta dominante prefire manter vixente.

Velaí outro motivo, polo que as crías humanas necesitan desenvolver a súa capacidade para rexenerar a SAD. Só elas poden variar este tipo de comportamento tan de animal irracional.

E por iso, se hai unha guerra, con máis motivo, se necesita regenerar este tipo de comportamentos instintivos. Porque as guerras necesitan dun instinto primario moi desenvolvido. Nos fai máis competitivos e sanguinarios. Nada que ver co fomento dunha intelixencia racional e emocional.

Porque o feito de se deixar controlar polas emocións, non deixa de ser algo puramente instintivo. Non ten nada que ver co desenvolvemento dunha intelixencia emocional, xa que esta debe estar en equilibrio coa intelixencia racional. Non confundamos instinto animal con emocións humanas.

Matar ao violador da nosa filla é totalmente de animal irracional. Pero o podemos entender, dado o contexto tan emocional do momento. Pero ser o violador ou matar mulleres e nenos, nunah aldea vietnamita, non ten nada de "instinto por castigar a un violador". Responde únicamente a un adn social negativo, que prima o instinto irracioanl por riba de calquera intervención racional sobre as nosas emocións.

Iso e as drogas engadidas, son o que alimenta o instinto destructor dun soldado. Nin máis nin menos.

e mesmo poden xogar a matarse!!!

E isa desesperación ven ser a que explica perfectamente, que un soldado desquiciado se poida xogar a súa vida nunha ruleta rusa.

E dá igual que sexa no corazón da selva natural, aínda que as armas a fagan moi artificial, ou sexa no corazón da selva urbana, onde o adn social negativo urbano nos convirte en animais totalmente irracionais. Capaces de violar e matar a outros seres humanos. Ou rematar coa vida propia, sen ter un só remordemento de conciencia. Simplemente porque xa non temos conciencia.

Como bos animais, só podemos estar preparados para se defender, ou cazar o neecasrio. Co adn social negativo inxertado, podemos cazar sen freo, matar humanos, mesmo un familiar (por exemplo, drogados)... e mesmo, coa "lóxica" da total desesperación, levar a cabo a nosa propia morte.

Porque, que lamento pode haber cando temos claro que xa non somos seres humanos vivos, senón putos zombies destrozando todo o que atopan no seu camiño.

Os zombis non son "eles", os da TV, os zombis somos "nós", os seres humanos normales!

E logo din que é un problema convivir con IAs.

Un Vertedoiro chamado Vietnam...

 

E por que lle chamar Vertedoiro (ou Sumidoiro)?

Porque en Vietnam o colonialismo de mediados do XX verteu, ademais de Napalm, toda a parafernalia capitalista ben armada. Viña, en certo xeito, ser unha batalla da burguesía occidental contra un pobo chamado "incivilizado" polos colonos. Tal como foi toda a colonización europea, em África e Asia, durante os séculos XIX e XX. 

E como foi a espantosa colonización europea, durante os séculos que van do XV ata o XIX. Co seu invento da escravización de "outros" seres humanos.

O adn social do soldado perfecto...

Por exemplo o adn social negativo do coronel Klingore. Unha perfecta muestra do perfecto militar. O modelo de auténtico fanático de usar as armas, sempre a máis grande e violenta, Moi enamoradp do napalm. E seguro de que matar cantos máis enemigos, moito mellor para a humanidade. A súa humanidade "particular"!

Ven sendo o que padece un Síndrome de Estocolmo Militar. A súa vida se centra exclusivamente na loita contra calquera enemigo que lle marca o Alto Mando. E nada o pode desviar dese obxectivo. 

Moi tolo, por surfear nas augas vietnamitas ou usar a música de Wagner, para animar aos seus e atemorizar ao enemigo.

o adn social do reporteiro, que fai da guerra unha aventura...

Pero nas guerras é fundamental o relato que se monten os posibles vencedores. Xa antes de a rematar, necesitan expoñer unha película que amose o gran "heroísmo" dos seus guerreiros. 

En Roma eran os seus lexioanrios, ahora nos USA son os seus marines.

E agora, com anates, nons epoden admitir ovelals negras nos eo das FFAA. Por iso s eneecsita rematar co coronel disidente, Kurtz. Un enorme Marlon Brandon.

E como dixemos o outro día, contarán para ese crime organizado con toda as Forzas Especiais que ten o Pentágono USA. Esas que se dedican a matar, dun xeito máis mafioso que legal.

As lexións aínda non levaban nin redactores nin fotógrafos, as guerras modernas xa no se poden facer sin a parafernalia do relato audiovisual. A narración ideada polos posibles vencedores. 

e o soldado "perdido", que vai voltar a casa destrozado!!

E finalmente temos ao "soldadiño de a pé". Ese soldado de base, ou, como moito, de baixas graduacións. Que se mete na inmensa merda da guerra, pero que será incapaz de sair dela. E se sae vivo, levará no seu cerebro unha boa cantidade de merda incorporada. Unha merda mental que o vai mudar nun inválido cerebral, como mínimo, senón o fai tamén corporal.

Ademais este adn social, do soldado típico USA, que recén chegado nin é positivo nin negativo, como moito activamente patriótico (algo fanático), remata por ser tan negativo, que xa non lle deixa pensar ao soldado, nin racional nin emocionalmente.

Convírtese nunha máquina de matar e, cos seus camaradas de loita, conforma unha enorme manada de animais humanos, onde o instinto pasa a ser quen domina os seus cerebros. A fabulosa escena da matanza no río, a barca con unha familia viet, que levaba animais "de verdade". E pola puta iniciativa dun casi adolescente, resulta dunha claridade meridiana. 

Vista esa escea, por exemplo, no resulta raro que, cando saia de alí (se sae vivo), este soldado sairá cun adn social tan negativo, que lle fará imposible a vida "normal" no seu país. 

Nos USA, acabará sendo un pelele, que nunca entenderá como chegou a pelexar na guerra, e, sobre todo, como os paisanos USA esqueceron todo o que el fixo por eles. Como cando veu a combatir en Europa, ou foi ao Pacífico, para evitar a invasión dos EE.UU. 

Comprobará que mesmo lle botarán en cara ter sido tan tonto, como para ir a Vietnam. Sobre todo, os que non foron, lle farán sentir que el sí foi, porque "quería ser un puto heroe".

E resulta moi importante salientar este carácter de manada nas FFAA. Especialmente as USA, ou tamén nas da Federación Rusa... como agora se comproba en Ucrania. Igual que antes se comprobou en Chechenia e Afganistán. 

E supoñemos que tamén serán manada, na República Popular de China. A fin de contas todas está cortadas polo mesmo patrón, un belicismo profundamente irracional e megapatriótico.

Un belicismo, que se basas en implementar o carácter mais animal dos soldados, que son moi ben adestrados para non desobedecer nunca as ordes dos seus mandos. Mandaran o que mandaran. 

Unha clara sofisticación do clásico método nazi de manipular aos seus soldados. Algo que, lóxicamente, xa tiñan descuberto os civilizados romanos. Que, entre outras cousas, drogaban aos seus lexionarios para entrar en batalla y evitar, así, reflexiones innecesarias (para o Alto Mando), sobre os seu brutal desenvolvemento.

Cando o poder decide tomar medidas...

 

E busca como as executar...

Empezando por elexir moi ben un sicario capaz de as levar a cabo, sen demasiadas dificultades. E, sobre todo, sen demasiadas preguntas...

Porque aquí se fala moito da maquinaria social, desa da que somos pezas moitos seres humanos, preparadas pra iso con tempo e paciencia, desde que nacemos. Pero que exemplos podemos poñer desea especialización que a chamada SAD fai cos seus "súbditos"? Como podemos notar o efecto dun adn social negativo, na preparación deses especialistas sociais en facer "determinadas cousas" : ser familiar, amigo, profesor, comerciante, soldado... ou simplemente sicario?

Os funcionarios do poder establecido...

Bos exemplos os temos na película do Coppola Apocalipse Now. Nela nos amosan modelos de perfectas pezas desa maquinaria spcial, da que tanto tanto falamos.

Por exemplo, nada máis empezar, temos nun hotel e nunha oficina da CIA en Saigón, a un especialista en matar por encargo. Pero non por encargo de mafiosos, non. Por encargo do goberno dos EE.UU. 

Paar ser máis precisos, podemos dicir do seu Departamento de Estado, a través das Forzas Especiais do seu Pentágono. E nesa ofician de Saigón están os funcionarios pertinentes, para organizar o crime organizado do coronel Kurtz. Tal que si fose unha encomienda mafiosa do puto Al Capone.

Todo moi formal, todo perfectamente paralegal. E sempre polo ben dunha Patria.

o sicario do poder establecido...

E o sicario que se vai encargar dese traballo "mafioso" será un tenente, que leva toada a súa vida militar como mafioso paralegal, "borrando" xente problemática para o Departamento de Estado USA.

O tenente Villard, viaxará ata o mesmo fondo das tebras conradianas (O corazón das tebras), para rematar cun coronel que se lle ten atravesado a ese poder establecido nos USA. Un poder enlodado no máis profundo dunha guerra colonialista no Vietnam de finais do século XX.

e o enemigo do poder establecido!!

E así chegamos ao tercer caso de adn social negativo, antes foron os funcionarios e o tenente. Aínda que agora, xa non está tan claro se, no fondo, o corornel non se trata dun adn social positivo. Xa que estamos ante un coronel ao que lle estoupou o cerebro, tentando cumplir as ordes totalmente inhumanas do seu Estado Maior. Algo que o leva a pensar/crer que, xa "de tolos ao río".

Porque, quen vai ser o coronel Kurtz, para matar só na medida na que lle mandan en Washintong? Os "malos" do Vietcong. Aínda que, para iso, teñan que arrasar con napalm as aldeas cheas de mulleres e nenos. Que vai facer se o meteron nunha guerra básicamente inxusta e despiadada, que non permite conservar a conciencia human máis aló de certos límtes. Uns límites que ax estaban rebasados desde hai varios anos. 

Empezando xa, pola primeira vez que se desembarcou nese territorio para lle salvar o cú a un dictador e desvastar sen piedade nin razón todo un país. Máis aló desa falta de razón, que sucede cando durmimos, como ben decía o Goya. E mentras todos durmen plácidamente en Washintong, o coronel Kurtz decide espertar na selva vietnamita : e ceibar nela, de súpeto, todos os monstruos que se trouxo dormidos desde a capital dos USA.

Así de simple. Así de complexo. Así de bélico. Así de inhumano. Como dixemos outro día, o coronel non deixa de ser un claro exemplo de can asilvestrado. Alguén que foi domesticado para matar "limpamente", alguén que se desata e se fai un matarife completamente tolo. Ou, dito doutro xeito, que a súa inmensa lucidez lle leva a facer cousas de tolos. Un tolo fabricado " a conciencia" polo aparato militar usamericano.

E aínda podemos, nesta película, ver outros casos de adn social negativo moi interesantes. Mesmo a relación que se pode dar entre un tipo de adn social e o outro, cando se produce cierto conflicto de intereses, entre un e o outro, dentro do mismo cerebro.

E se nos "raptan" para ser emperador?

 

Moita xente cre que os poderosos sempre disfrutan do poder establecido...

Porque non é o mesmo conquistar o poder, que o heredar como algo que che cae "dun determinado ceo".

Porque entón, pode ser unha lousa tan enorme, que realmente se imita moito á da sepultura.

Naces cun ADN concreto...

Por exemplo, na historia que nos conta o Bertolucci no seu "O derradeiro emperador". Un ser humano que lle vai tocar o paso da dictadura divina instaurada no Imperio Chino, á dictadura non divina (ao principio), que instaura un todopoderoso Mao.

Esta persona ten que bregar, ao principio, coa adoración dos seus súbditos, como emperador. Para logo ser un máis dos moitos adoradores do Mao. Iso se remata o seu proceso de lavado de cerebro (reeducación lle chaman os maoistas), sen morrer no intento.

Teñamos en conta que mao foi un dictador, que empezou unha Longa Marcha, para liberar ao pobo chino. Pero rematou cunha Gran Parada que freou a evolución democrática dese mesmo pobo. 

Pódese dicir que mellorou o sSistema de Lavado de Cerebro estaliniita. Algo que o emparenta co que aquí chamamos adn social negativo, pero inxertado dun xeito moi moi rápido e superviolento.

pero logo te lavan o cerebro, para o mudar en adn social...

En principo lle inxertan o adn social negativo de "ser emperador". Logo lle tocará a inxerción doutro adn social negativo, que podemos denominar Ariel Maoista, usando o nome dun deterxente moi famoso en España, para lle lavar o seu cerebro dun xeito apocalíptico.

e, se é preciso, cho volven a lavar!!

É dicir, que vai de inxertar adn sociais negativos. De lavado de cerebro en lavado de cerebro, y tiro porque me toca. Un como emperador, o outro como reeducado maoista.

Sempre haberá un dictador ben disposto a xogar con nós aun xogo parecido ao da Oca. Pero moito máis perigoso, xa que neste o cárcere pode rematar en camposanto. O nunha cuneta, no muro dun cementerio, mesmo nunha sima montañosa, tal como sucedía unah vez rematada a Guerra Civil Española. A represión seguía no día a día, de teórica paz. Porque o sanguinario Franco quería non deixar pedra sobre pedra do edificio democrático español.

Todo o traballo da República Española debía ser demolido, por se parecer ás democracias europeas. E os seus constructores debían ser pasados polas armas, mediante grupos de falanxistas o requetés, con cura incluído.

E logo ven o Gran Lavado de Cerebro que podemos chamar dos "25 Anos de Paz". Esqueceron poñerlle o apelido de "Franquista". Porque había que ser moi franquista para, realmente, vivir con un pouco de paz (e de comida).

O resto sempre foi a paz dos cárceres e dos cementerios. Incluídos o maltrato xeralizado de mulleres (casi todas viuvas) e nenos, mediante institucións axeitadas para ese maltrato tan organizado.

Existirá a adaptación e readaptación "sucesivas"?

 

E que poden dar de si os experimentos humanos?

Podémosnos preguntar : Pode suceder unha desdomesticación a todo proceso de domesticación? Estará nesa posibilidade o camiño para pensar, que o ser humano pode chegar a ser algún día realmente libre?

Porque está moi ben pensar neste tipo de universos virtuais que, como o desta Cicely ou os máis típicos do Walt Disney, mostrar universos irreales de aventura e amores casi imposibles. Donde incluso unha Bela e unha Besta, poden ter unha gran historia de amor. Ou unha nativa usamericana e un colono británico, como ven ser o caso da Pocahontas.

Imposibles no mundo real, porque este nunca será o que nos amosan nesas películas tan "de Hollywood".

O mundo real está mediatizado por unha versión mediocre de homo sapiens, que, polo de agora, non fixo moito para dar os pasos necesarios, no proceso da evolución natural e libre da especie humana.

Máis ben fixo todo o contrario.

Un ADN libre, tal como o xenera a natureza...

Así que volvemos ao noso Cicely, pero, neste caso, ao real. No ao da serie de TV. Situémonos nun  bosque real, onde o lobo é señor e amo. Mentras lle deixe, algún que outro posible depredador, que lle invada on seu ecosistema natural.

E ahí teremos a un ser vivo, co seu ADN a tope. Natural e libre. Facendo de macho alfa, de lobo obediente, ou de femia disposta a ser a que trae a este mundo ás novas promocións de lobatos. Y, como non, temos a esas crías de loba, que deben aprender moito. Necesitan saber moitas  cousas, que lle permitan adaptarse ao ecosistema onde lles vai tocar vivir.

Dito coa linguaxe que empezamos a usar por estes lares : teñen que se deixar inxertar un adn social animal, totalmente instintivo e positivo. Para que a semente escrita no seu ADN, os mude en auténticos lobos adultos. Lobos e lobas. Xefes de manada ou simples "soldados". O que "lles toque" xenéticamente.

Un ADN reconvertido en adn domesticado...

Pero sempre será, o seu destino xenético natural, algo que supoña vivir en libertade. Non vivir domesticado polo ser humano. O seu fodido e antinatural domesticador. 

Porque, como se verá ao longo da historia humana, o adestramento do lobo será un suplicio para a súa especie, unha vez domesticada. Mesmo para os que aínda queden libres, por esa obsesión enfermiza do ser humano en non recoñecer os grandes erros que pode ser capaz de cometer. Especialmente na súa relación coa natureza. E neste caso concreto o cruce tan irracional de cans domésticos. O que ten levado a criar razas totalmente irercuperables como aniamis de uso doméstico. Só valen para loitas de cans e acabar como cans asilvestrados, en modo salvaxe incontrolable, unha vez que consiguen ser liberados. 

E así, con este caso podemos reflexioanr sobre un feito claro de desdomesticación, que no caso da readaptación human tipo Dr. Fleishman no nos permitía facer.

Porque unha boa pregunta podería ser, que lle pasaría ao Dr. Fleishman se, unha vez que se afai á vida pacífica e campestre de Cicely, as súas circunstancias vitais o devolven ao peor ecosistema posible de NY? Sería o mesmo doctor, bonachón e pacífico, ou se convertiría nun Don Nadie, quen, unha vez enfadado, esatría disposto a ser máis bruto que os típicos brutos do barrio onde lle tocara vivir?

Un adn domesticado reconvertido en adn salvaxe!!!

Porque no noso ADN están moi ben marcadas as fronteiras, apar no seguir sendo un puro e instintivo animal irracional. Eses límites xenéticos humanos nos dan a capacidade de racionaliza, sen esquecer a de nos emocionar, para que sexa máis fácil atopar un equilibrio que evite o noso descontrol mental.

Iso que  precisamente, pretenderá romper o inxerto dun adn social negativo, para poder manter o control do noso comportamento social.

Así que nos preguntaremos, que tipo de ser humano iba ser ese, que foi readaptado no territorio de Alaska, cando se ve obrigado a comportarse como "un can" reurbanizado en NY, para se defender no novo e violento ecosistema de NY?. Seguirá sendo pacífico, o se desatará o peor de animal instintivo que estaba agochado aínda dentro? 

Ven acostumado, por exemplo, a que a comida non é un problema. Sempre había alguén para lla dar. Pero agora terá que pelexar por ela. E se para iso necesiat matar matará, xa que o posible equilibrio "ecolóxico" alcanzado en Cicely, xa non lle vale paar nada en NY City. Cando ademais a ley da selva novaiorquina é moito máis salvaxe e traicioneira que os bosques de Alaska. 

De feito se temos en conta a adoración do humano novaiorquino polas razas de cans máis brutais, temos unha idea clara do que esperan dun can asilvestrado. O caso do Cairo Branco do Jack London é outro bo exemplo de como a interacción entre domesticación e desdomesticación, sempre se librará con máis perxuicio para o can/humano readaptado. Cando se ve obrigado a sufrir un proceso de volta a unha selva urbana. 

Así como o can asilvestrado, acostumado a vivir co humano, vese obrigado a volver a unha vida salvaxe, nun monte que xa non controla, como cando era un lobo natural e libre. 

O que se traduce en ir "paso a paso", descubrindo...

 

E de cada descubrimento tirar unha aprendizaxe.

Porque descubrir e aprender no se conxugan exactamente igual, pero se necesitan os dous verbos "por igual", como accións básicas dun ser vivo. E por moi simple que este ser vivo sexa!

Xa antes de pensar hai que ir paso a paso.

Porque un ser vivo terá que combatir, por unha banda, coa enorme enerxía que solta un volcán, por exemplo. Pero, tamén terá que descubrir un xeito de usar esa enerxía en beneficio propio (como especie). Evitando, por suposto, que lle perxudique demasiado.

E precisamente no caso de non poder evitar o estoupido inesperado da enerxía, dun xeito que evite os maiores perxuicios, será cando o "non cabreo" da natureza lle vai pasar factura, por ser incapaz de aprender a controlar eses fenómenos naturais. Polo menos un control que permita minimizar os seus danos.

E polo mesmo, terá que aprender a dar os seus primeiros pasos, de tal xeito que lle permita controlar o seu propio cabreo. O que lle leva a montar unha guerra tras outra, por exemplo.

Os primeiros pasos soen ser moi simples...

Porque dar un paso non é algo que se poida facer sen pensar. Non é como nos animais, que empezan a andar sen saber moi ben como o fan. E precisamente por iso necesitan a mamá que lles axude.

E por iso, os humanos necesitamos tamén a mamá, para que nos axude. Sobre todo se temos en conta o prolongado periodo que nós temos, para ser realmente maduros.

Pero logo a cousa se complica (e moito).

Pero pensar non é fácil. Tamén nos teñen que ensinar. Pero a aprendizaxe ven sendo un proceso que dura moito e resulta moi duro, para o facer ben.

Dar pasos, pensando, non é dar pasos ao tun tun, xa o dixemos. Pero ademais necesitamos evaluar cada resultado producido, cando damos un paso : o ensaio e erro. Esa técnica vital, que nos aprende mamá, será esencial, cando esa mamá xa non estea con nós. Cando teñamos que andar sos, polo camiño da vida. 

E, sobre todo, cando teñamos que nos mover entre os demais seres humanos. Porque eles van facer, en xeral, todo o contrario de mamá : nos queren controlar e mudar en pezas da chamada maquinaria social. 

Ou, como mínimo, vivir á conta de nós. O que xasupón ser unha peza máis da maquinaria social. Por moito que nos convenceran de que así imos ser libres.

E así volvemos a tocar o asunto do adn social negativo.

A natureza tamén se "cabrea"... e moito!

 

E ata que punto é humano o cabreo?

Dito doutro xeito, os animais irracionais se enfadan tanto, como para caer nun cabreo supino? Ou iso é máis ben unha capacidade estrictamente racional. Aínda que neste aspecto o emocional xogue un papel básico, demasiado importante por decisorio.

Que parte do cabreo é instintiva?

Porque, por este camiño de desvario reflexivo, ben podemos pensar que a natureza tamén se cabrea. A parte ineret da natureza. E seguro que hai moita moita xente que firmaría tal afirmación (totalmente errónea científicamente).

E como se "cabrea" a nai natureza?

Os seres inertes non teñen a función de relación, que é a encargada de manter a "relación" dun ser vivo cos seres inertes, que forman o ecosistema onde el vive.

E se non hay función de relación, para percibir unha mensaxe dalgún tipo de emisor, pois non se pode sentir esa mensaxe dirixida a nós. Unha pedra (mineral ou rocha) non sinte. Un volcán, que ven sendo un enorme conxunto de pedras, tampouco pode sentir. Siplemenete "expresa" un fenómeno físico totalmente espontáneo.

Así que un volcán, non se pode enfadar e moito menos cabrearse, ata o punto de querer entrar en erupción, e menos coa intención de fastidiar ao personal que habita cerca del. Nin sequera a un meteorito que lle caeu un día de estos e lle taponou a boca do seu cráter.

Os seres vivos, que son seres que sinten, si se poden enfadar, aínda que o seu enfado nunca será parecido ao dunha formiga ou dun león.

Se a natureza, sexa o que sexa iso ao que chamamos natureza, se "cabrea", simplemente será o efecto dunha serie de fenómenos físicos, que se han producido no seu seno, dun xeito totalmente desordenado e imprevisto. E pode suceder dentro ou fóra do noso planeta, ou nas proximidades dun furado negro, xa que dentro non temos nin idea do que pode pasar.

E se nos poñemos na infancia do Sistema Solar, necesitamos pensar que só houbo un proceso de cambio, no que diversas partícula materiais se foron transformando noutras, xeralmente máis complexas. A evolución dos seres vivos, é só unha parte minúscula do que foi pasando, paso a paso, nese conglomerado de "cousas" ao que chamamos universo. 

Ou que podemos chamar cosmos, para lembrar ao gran estudoso do mesmo, o amigo Carl Sagan.