Y si volvemos al camino científico?

Reflexionando sobre a toma de conciencia do ser humano...

Aquí xa levamos anos dándolle voltas ao mesmo problema, sobre o maltrato xeralizado das crías humanas. Empezaramos por falar do proceso de evolución das crías humans, tan complejo y tan manipulable. Seguiramos, a partir desas reflexións, co problema de como a SAD (Sociedade Adulta Dominante) desenvolve un proceso social, que se basea na inxerción nesas mesmas crías humanas dun adn social. Unha deformación do ADN natural que tenta, ademais, que adquira un carácter negativo. 

Levándolle así a contraria á natureza, xa que ela vai desenvolvendo (madurando) un adn social positivo, a partir do ADN, que porta todo ser humano no seu nacemento.

E iso, que relación ten co futuro da cría humna e, en espcial, con iso que se chama "toma de conciencia do que un mesmo é"?

E tamén, por qué queremos ser unha cousa e non queremos ser outra cousa (mesmo parecida ou moi diferente)?

Camino sin mochila ni compañía, parco camino es...

Nacemos para ser "algo", pero non o podemos ser, ata que levemos unha boa tempada madurando... entón é cando ese estar se muda en ser... como decía o Aristóteles, que a potencia se fai acto... entón podemos dicir que xa somos ese "algo, ou o máis parecido a ese algo que nos deixaron ser.

E por este motivo, ven sendo un poco ridículo este debate, do que falamos estes días, sobre tomar conciencia do noso corpo, para nos transformar noutro xénero; sobre todo, cando todo ser humano, que se precie, segue tendo a súa asignatura pendente máis importante da súa vida, longa ou curta.

Porque o gran problema do ser humano segue sendo, que non lle deixan tomar conciencia de que é, precisamente, un ser humano.    

Non hai que ser un negro, para que a SAD poida te tomar por un animal de carga, mesmo un animal "sen a alma" da que tanto predican eses relixiosos farfulleros e tahúres. Eses que invocan constantemente a un deus pai, facendo todo o contrario do que ese deus manada. Polo menos os nativos das antiguas tribus facían, casi ao pé da letra, o que mandaban os seus deuses. Non descubriran a gran hipocresía das modernas relixións (sexan cristianas, musulmanas ou hebreas).

Así que o noso gran problma, como humanos, non é un corpo "errado", nin nada dese tipo, o noso problema é que non sabemos, ou non nos deixan, tomar conciencia de nós mesmos. Non do noso corpo, nin sequera da nosa alma, estamos a falar de tomar conciencia como ser humano, versión actual de homo sapiens. Simplemente saber que quere dicir iso : ser humano.

Necesitamos seguir evolucionando, de acordo coa petición da natureza (sexa o que esos sexa), porque o leva pedindo desde hai varios séculos, nos que estamos empantanados. Quere que nos tomemos a evolución en serio y decidamos, dunha vez, mellorar como versión humana de HS (homo sapiens). Porque, tal como vai agora, nunca chegará a existir unha versión mellorada de homo sapiens.

al principio con ayuda de la madre...

Así que ninguén se vai preocupar de favorecer debates sobre si somos machos ou femias, mesmo se queremos ser médicos ou trapecistas... porque os primeiros pasos só teñen un fin moi claro : chegar a ser unha cría humana, o máis natural e libre posible.

Pero iso quere dicir que se necesita unha coraza, sobre o noso corpo, que evite a manipulación que axiña os adultos van querer exercer sobre o noso cerebro.

Dá igual que sexan, familia, ou amigos, ou compañeiros e mestres da escola... o un cura ou o municipal que nos axuda a cruzar a rúa... a enfermeira cando nos cura... e, sobre todo, a parella que imos escoller como amiga ou como noiva... todos eles son adultos ou aprendices de adultos, que forman esa SAD da que aquí tanto falamos. Eles son os inxertadores dese adn social negativo (ou positivo, se temos sorte coa familia eos amigos), que tentará modificar as capacidades escritas no teu ADN, para facer de ti ALGO moi difernte do que querías ser.

Porque ese "quería ser" é o que podemos chamar ter conciencia de ti, como ser huamno, e, sobre todo, ter conciencia de que ese acto de "ser humano" conleva un proceso de maduración natural e libre.

Non hai outro xeito de o conquistar. E decimos conscientemente "conquistar", porque esa conciencia de TI MESMO, non a regala ningún adulto. Como moito te pode axudar na súa conquista. 

E por iso mesmo, é tan necesario ser curioso e precavido ao mesmo tempo.

pero luego... te vas llenado la mochila tú solito!

E por esa razón, combinar curiosidad y precaución, debe ser un mantra a lo largo de nnuestra vida, para una mejor adaptación al ecosistema donde nos tocó vivir.

Si hacemos una buena lectura de imagen, co el trío que hoy colgamos, podemos "leer" con ellas el siguiente mensaje : Inicias los pasos con tu ADN y una escasa ayuda familiar (si la hay), pero enseguida necesitas ser autónomo y empezar a buscar todo por tu cuenta. Eso sí, apoyado en las pocas herramientas que te hayan dejado tus padres.

Vas a ser el lobezno que deja la cueva familiar y se tendrá que arreglar para sobrevivir, incluso para buscar tu propia cueva. Lo que viene a ser, hacerte miembro de una nueva manada, donde intentar alcanzar esa letra alfa, que tu ADN tiene muy remarcada (como lobo). En el caso humano, naturalmente no existe el macho alfa, pero sí existe el macho solidario con cualquier manada humana, sobre todo si se atopa en condiciones precarias y necesita ayuda. Teniendo, para colmo, que frenar sus ansias animales de competir con otros seres humanos. Por ejemplo, mediante guerras.

Porque no es la competencia lo que viene bien remarcado en tu ADN, es la solidaridad, algo propiamente humano. Una característica que será borrada (intento) por la SAD, para hacer que resalte esa mínima capacidad de competir (instinto animal) que aún nos ha dejado la naturaleza como residuo. Y que no viene mal, si la necesitas para competir deportivamente.

Y como dice la mochila del muchacho, nada como hacer prioritaria esa capacidad, algo instintiva en los animales irracionales, que es la curiosidad. Ella resultará crucial para se adaptar a un ecosistema cambiante dónde nos tocará vivir. ¡Sin curiosidad, no se puede sobrevivir "ahí afuera"!

¡Y sin solidaridad tampoco! Porque la curiosidad sin solidaridad es buscar el beneficio propio, en función del mal ajeno.

A muller e a filosofía...

 

E será a muller un pensamento típicamente masculino?

Xa "llo dixemos" moitas veces ao gran Sócrates, por que tanto pensar na Beleza da Natuerza ou do Home (e da Muller, supoñemos), pero nunca se preguntou polo feito de que, esa mesma muller "Bela", estivera destinada a unha posición secundaria na pirámide social grega?

Cheira un pouco a que no fixo correctamente os seus deberes filosóficos. Pero xa é auga pasada, agora toca analizar como baixan as augas deste río, que podemos chamar "o machismo primixenio".

Por que seguen baixando a súas augas tan cheas de mentiras e maltrato, por exemplo, cara ese 50% tan importante da Humanidade (chamado Sector Feminino)?

A muller pensada polo home...

Será que realmente o Sócrates foi incapaz de pensar nunha muller realmente libre. Non podía iamxinar a una mullerer exactamenete igual, en dereitos debers, que un home? E de ahí baixan estes lodos machistas, en todo o discurrir filosófico desde entón?

Xa non chega que o chamado San Pablo, caído do seu cabalo, reduxera o platonismo a unha mestura de idealismo varios, para erixir a relixión do vaticanismo católico. Ademais, se preferiu derivar cara un aristotelismo viciado, por excesivamente racionalista (que non racional), deixando de lado as orientacións incabadas dun más emocional Sócrates.

A muller que pensa ser home...

E se o Sócrates non rematou o seu pensamento libertario sobre o concepto muller, como podemos nós valorar filosóficamente a súa idea de"ser muller", ma´si en pleno século XXI?

E, o peor, qué facemos coa nova idea queer, de que sexa a propia muller quen se pense a sí mesma como "varón"?

Xa "vimos" estes días, que científicamente resulta irrisorio, pero, acaso pode ter unha base filosófica menos mediocre?

Barbie (muller) sinte que está nun corpo equivocado e decide querer ser home. Que base filosófica pode usar, para manter en pé ese concepto de "novo home"? O que no Novo Evanxeo Queer se denomina home TRANS.

Se o Sócrates tiña grandes problemas, para definir filóficamenete a unha muller, que poderán facer os afeccionados queer?

Pensar científicamente ou filosóficamente queda (segundo eles) para outros animais, que non teñen intelixencia racional nin emocional. Pero teñen un instinto tan avispado, como para non entrar a xogar coas cousas que permiten definir o sexo. E máis dada a importancia extrema que a reproducción sexual ten para a chamada natureza (sexa o que eso sexa).

Seguro que os machos alfa non se preocupan de si están en corpo equivocado ou non. E iso que o seu instinto de supervivencia debe ser moito máis intenso que calquera sentimento humano, por moi profundo que sexa. 

E pode que, por iso precisamente, terían menos dicicultades para sobrevir como especie. Se non fose polo acoso do ser humano actual, tan mediocre versión de homo sapiens.

E a muller que quere pensar en si mesma!!

Porqie ,afin d econtas, e mentras non avancen os acambios evolutivos nun sentido de acalarar este tipode asuntos : que tipod efiloosfía pode buscara unah muller (naciad hembra) ma´siq ue a seguriaddaea de wque o contexto da muller non retrocede. E, osbre tood, avanza, sobre un terereno non demasiado paantanoso.

porque o probelam d etodos oss profestas, e do seu Evanxeo coa terraa prometida, é que foron ata hoxe unha sserie d ecomecocos reais (non só so hai virtuais), msotarndo un xogo virtual, no que as probabailidadae son ma´ximas en todods os finais de detroce feminino.

mentaras non se demsostre aexisetncia das Amazonas, e, como non, que foar unaha sociedadaea realmeneet libre... aque xogo qureemso xogar?

Sexamos serios (e serias e series)... aínda estamos entrando (século XXI) na adolescencia do proceso evolutivo do ser humano, desde un punto de vista histórico. Aínda nos está costando moito sair da Infancia da Humanidade. E veremos se somos capaces de sair dela!

A muller e a Ciencia (III)...

E que pasará "por dentro", aínda que no macho, o dentro e o fora, non queda ben delimitado.

Segundo a Biblia a muller e o home están feitos da mesma materia, barro. Pero debemos supoñer que Yahvé deulle unha forma anatómica diferente a Adán, primeiramente modelado, para logo mudar algo esencial ne Eva, feita a partir de Adán.

Imos supoñer queYahvé fixo iso, ou ben o fixo a natureza despois de sucesivas mutacións. Pero, unha vez que decidiu explorar polo camiño da reproducción sexual, desa parelll creada, quen son os evanxélicos queer para, dun simpel plumazo, borrar todo ese traballo feito? E ben feito, polo experimentado no tempo que leva existindo o ser humano, na súas diferentes versións evolutivas.

Por que xa non vale?

Aparatos reproductores masculino e feminino...

Ao macho deulle un aparato reproductor, que debía ser exterior, por motivos de adaptación dos espermatozoides á temperatura exterior. E iso axudaba a definilo precisamente como macho. Que pasou entón?

Ven sendo unah pregunta simple, tal como llas facemos ao bo do Sócrates. Non podía a natureza pensalo antes, sabendo que os espermatazoides non sobreviven coa temperatura corporal humana? Que sentido ten esa necesidade de "sacalos fora", cando iso se convirte  ademais, nunha fonte de dor para o macho que os leva colgando? Por que non mellorou o "sotfware" de mantenemento testicular a unha temperatura corporal, como fan os ovarios?

Pero, como pasa no caso socrático, haberá que se conformar pensando, que a natureza tiña outras prioridades.

Algo fundamental no a.r. masculino...

O que si está moi claro é que, unha vez deseñados os aparatos reproductores tal como foron deseñados, a nacesidade de erección era algo lóxico. Había que introducir a carga espermática nun orifico, de xeito que se levara ata o seu fondo. 

Así que se necesitaba tubo e chorro. Unha dobre axuda.

E a cousa é que, se "esto" o tiña Adán, por que resulta tan difícil entender que debe ser un elemento crucial, para distinguir a Adán de Eva? 

Menos mal que a Yahvé non se lle prantexou un Adán "con ganas de sentirse Eva", porque seguro que o mandaba a fritir puñetas... e a saber, ond estaría toda a súa posible descendencia?

Algo fundamental no a.r. feminino...

Porque se tanto se esforzou a natureza (ou Yahvé) en diferenciar os sexos, como agora resulta tan fácil, ser home ou muller, mediante un simple desexo e, como moito, diversas operacións quirúrxicas, transformarse en femia?

Desaparece a erección (mediante yoga), pero como desaparecen os sinais químicos (hormonas) que debe mandar o cerebro, para iniciar a pubertade, por exemplo?

Se o inxerto dun adn social leva o seu tempo e o seu esforzo, como é tan cómodo cambiar de sexo?

Pode ser que un macho, que non posee clítore nin a conexión entre aparto reproductor e cerebro,tal como si ten a femia, pode reaccionar como o faría unha femia? Con que tipo de ciencia estamoss xogando?

Tanta maxia pode facer o simple desexo (xa falaremos del, cando toquemos o cerebro)? Ou as sustancias químicas, son tan potentes? E mesmo, a ciruxía que te deixa ese aparato de macho feito unha obra de arte feminina, polo menos en apariencia externa, fará tales miragres?

Porque se a natureza esperou tanto, para facer unha conexión con xeito entre aparato reproductor e cerebro, a que pode quedar rdeucida unha excitación sexual, emitida polos novos órganos sexuais do macho/femia?

Pode chegar a funcionar un glande como un clítore? En pocos anos está superado o enorme traballo mutacional desa natureza, que non sabemos aínda o que é, pero que notamos(recibimos) todo o que ela produce. E se non ela, pois un Yahvé calaqueira.

 

A muller e a Ciencia (II)...

 

Corren malos tempos para a definición de muller (femia humana).

E imos desentrañar un pouco máis este enorme lío (algo artificial, eso sí) de como chegamos a que a definición de muller, válida ata hoxe en día, xa non pode ser correcta (queeristas dixit).

En que se basea esta panda de garrulos intelectuais, para desprestixiar así o que foi definido no seu tempo, mediante observacións científicas abondo notables?

Será que a figura da muller xa non evoluciona tal com lle aprendimos ao noso alumnado?

A femia vai mudando dun determinado xeito...

A entrada na pubertade, xa non empeza cunha serie de mínimos cambios corporais, que, ano tras ano, se van facendo máis visbiles? Tal como amosa a imaxe.

Con ese punto de inflexión tan evidente, que supón ademais un estoupido interno de sustancias químicas, provocadoras dunha reformulación corporal externa moi evidente. 

E xa falaremos do cambio cerebral, deses 13-14 anos, pero agora nos fixamos na expresión externa, para calibrar ata que punto hai diferencias notables ou non, entre femia e macho (humanos).

O Novo Evanxeo Queer mantén que, nese momento, xa pode estar incubando esa rapaza un tipo de "infección", que poderíamos chamar algo así como "sentirse no acorde co sexo propio". 

E lle chamamos "infectar" a ese fenómeno, sin ánimo peiorativo, só como concepto científico. Ven sendo como se no seu cerebro, se lle incubara un certo tipo de virus. Porque externamente no hai cambio a macho, dun xeito natural

Para ese cambio inducido, hai que acudir a unha axuda médica e psicolóxica, que nos hormone química e "mentalmente". E decimos mentalmente, xa que (como veremos) é no cerebro onde máis debe incidir ese mecanismo de "infección". A fin de contas non deixa de ser unha variante concreta, do inxerto dun adn social. Con fortes repercusiones fisiolóxicas e que será negativo, para a cría humana, en función da cantidade de manipulación mental, que conleve ese proceso de transformación..

E o macho vai mudando doutro moi diferente...

E será igual co macho?

É dicir, tamén terá ese punto de inflexión (13-14 anos), para se desviar do proceso de cambio madurativo natural? O que tiña escrito no seu ADN.

Traerá xa de "fábrica" unha reescritura en forma de adn social (positivo ou negativo), que lle impele a "sentirse mal co seu corpo anatómico (e xenético)", polo que necesita imperiosamente un cambio de sexo/xénero? Ou serán os adultos que o rodean, unha especie de microsociedade adulta dominante, a que raelmente move os fíos desta posible, que non probable desviación matemática?

En que momento da nosa hsitoria vital individual, "o corpo decide" que non está a gusto tal como está antómicamente? Dice que precisa (ou quere) outra disposición, sea de macho,  de asexual ou a saber "de que".

Pero, antes desta pregunta (algo ilóxica científicamente), haberá que contar co que está "pensando" o noso cerebro. Único órgano capaz (na ciencia actual) de pensar e, polo tanto de tomar decisións, relativas ao corpo onde está sitaudo. 

E preguntarnos tamén, como estará vivindo unhas circunstancias, de cambio profundo y caóticas, ya de por sí (afloración dunha intensa sexualidade, ataa gora "dormida")? Que agora se lle complica tanto, con ese "desexo innato" (di o NEQ), de facerse do sexo contrario. Ou, quizás, de facerse asexual (por que non?).

Será capaz de encontrarse ne se dobre cambio de sexualidade? Ou, peor, nesa necesidade de borrar a sexualidade, que se quere espertar, alí no centro do noso cerebro.

Hai unha definición clara, para o concepto de femia/muller?

Máis adiante volveremos co problemos dese cerebro do que "quere mudar". Tan imprescindible cando nos interesa e, logo, tan despreciable, cando tamén nos intersa. Un cerebro de "quita e pon".

Agora unha pausiña para nos meter de novo co Sócrates.

El non pensou en preguntarse sobre a situación da muller (libre ou escrava), pero si que se preguntou, e moito, sobre o concepto de beleza. Realmente estaba moi preocupado pola Beleza, en termos absolutos. Como bo filósofo non lle iba demasiado baixar ao terreo do concreto. Soe estar algo pantanoso, e se move un por el con certas dificultades.

Na imaxe podemos ver a duas Venus de Milo. Belas como poucas e, polo que parece, mulleres a tope.

Eu, desde logo, non pensaría en elas como machos. Aínda escoitando ao Sócrates ou ao Platón, dando pé a unha posibilidade de tal feito.

E claro, que poden representar a dous machos. Dous homes trans. Ou a medias, por exemplo, a Venus da esquerda se quedou en femia, iso que agora os evangélicos queer queren chamar CIS. Mentras que a Venus da dereita sería, neste caso, unha Venus transformada. É dicir, que sería unha muller TRANS.

Como se fosen moléculas das que se estudian en Química Orgánica (tipo azúcares). A molécula Venus CIS e a molécula Venus TRANS.

O gran problema é que nas moléculas non hai anatomía diferenciadora que valga. A molécula CIS nin ten tetas nin vaxina. A súa diferencia radica en un mero cambio de posición dun apéndice atómico, situado en partes diferentes da molécula. Como se un CIS tivera desenvolta só a teta esquerda e o TRANS a teta dereita.

A diferencia estriba en que os corpos masculino e feminino teñen moitas máis diferencias. Pero pode que, para estes evanxélicos queer, esa diferencia non presenta dificultade alguna.

Pero aquí seguiremos...

A muller e a Ciencia...

 

Vivindo nun Mundo de Yupi...

Ata que apareceu o Novo Evanxeo Queer, os profes de Ciencia da Natureza, vivimos nunha especie de cápsula "fora da realidade". Tal como si estuveramos nun universos paralelo, ensinamos ao noso alumnado, que un macho humano se diferenciaba dunha femia humana, por ter varias características que os facían completamente diferentes (na súa sexualidade).

Pero estabamos errados. Ou, pode que estemos errados agora, se seguimos ensinando tamañas "mentiras". 

Porque realmente, din os evanxélicos do Queer, que xa non vale ese puntos de vista. Din que pertenecen a un pasado moi pasado. Quedaron obsoletos uns conceptos, que ata onte eran como verdades científicas irrefutables, casi parecían inamovibles. A ter en conta, que uso moito a ironía, nestas reflexións sobre sexo e xénero humano.

Repasemos un momento o que aprendían o meu alumnado. Máis ben digamos, o que eu tentaba que aprenderan. Porque non terían o problema de sentirse macho ou femia, pero sí tiñan grandes problemas para atender na clase e usar a materia gris do seu cerebr, cun mínimo de eficiencia.

Precisamente, xa que estamos aquí, onde falamos tanto do adn social aprendido, aproveitemos para denunciar que veñen de casa, xa cun adn social negativo que "tira para atrás".

E naceremos diferentes?

E claro, como seguir con esta idea que tiñamos sobre o embrión humano, cando o Evanxeo Queer  empeza a poñer en dúbida, mesmo a organización anatómica de tal etapa da cría humana. Ou, polo menos, estarán xa a punto de empezar a negar "a principal": que somos iguais, home e muller, antes de chegar a feto, pero que nos diferenciamos claramente pouco despois.

Ou, estareime adiantado? Porque non é fácil saber que postulados científicos usan este tipo de crentes.

Pero deixemos esta etapa de maduración orixinal do ser humano, tan difícil de estudar. Aínda que logo, como pasa coa chamada eduacación infantil, o único que se faga é manter ás crías humanas aparcadas en "modo garaxe". Cando resulta que debía ser a etapa educativa máis atendida de todas. Mesmo que a universitaria. 

Porque da educación infantil van depender toda as demás etapas educativas. Sobre todo, se se quere que non rematen por ser etapas meramente domesticadoras. Precisamente aquí facemos moito fincapé en evitar que as crías humanas perdan a súa adolescencia. Algo que ven ser o principio de domesticación global. Impedindo que exerzan a súa función rexenadora da SAD (sociedade adulta dominante).

Así que metámonos con esa etapa, de maduración posterior, casi tan complelxa, pero que se pode estudar moito mellor, xa que toda a súa manifestación externa (anatómica) se fai a simple vista.

E como tratan a pubertade estes evangélicos Queer?

E maduramos diferentes?

Na nosa científica ignorancia sempre tentamos facer ver, que era unha fase, dentro da adolescencia, de intensos cambios e profundas disonancias exteriores e interiores.

Máis difícil de estudar as interiores (cerebrais), pero con diversas manifestacións exteriores, que nos poden aproximar algo a esas diferencias tan grandes que se poden dar (debense dar), entre a pubertade masculina e a pubertade feminina.

"Lóxicamente", nada parecido a esa necesidad imperiosa de que un adolescente (ou mesmo preadolescente) decida autodefinirse como "de xénero masculino ou de xénero feminino". E o decimos en modo moi moi irónico.

Polo de agora nos centramos no cambio de xénero. Xa que lle chamar aparato reproductor feminino ao aparato, ata agora explicado na aula como masculino, xa nos parece excesivo. Mesmo cunha serie de copas, que nos proporcione unha borracheira capaz de nos impedir razonar.

Porque, claro, como explicar os cambios anatómicos na pubertade, sin deixar claro que hai dous sexos moi diferentes. Cun proceso totalmente divergente. Que, además, producirase, con máis ou menos "claridade", queiras ser"unha cousa ou a outra", salvo un ataque químico e psicolóxico en toda regra. E aquí entra a manipulación mental de crías humanas en proceso de cambio, ou a punto de entrar nel.

Porque, se se manipulan as crías humanas que non presenten problemas coa "identidade de xénero", por que estraña razón non se iban a manipular a estas crías humanas, que presentan síntomas de "incomodidade sexual". Sexa ao tipo de incomodidade que sexa.

A miña pregunta é : que porcentaxe de incomodidade en identidade pode supoñer a sexual, cando na pubertade o que se presenta é unha incomodidade global para se identificar como persona? 

A cría humana nin sabe que é (como exemplar de homo sapiens), para xa se preocupar do seu xénero? 

Non andarán os adultos, como sempre, mareándolle o cerebro máis da conta? Cómo se vai facer autónoma, nesas circunstancias de forte presión exterior, en algo, ademais, que cobra tanta importancia nesa fase madurativa?

Pero, tan diferentes somos?

E deixemos os cambios psicolóxicos, xa que é moito máis difícil de reflexionar sobre eles, para nos centrar nos anatómicos. Pois neles radica a posibilidade de que, se volvera a dar clase de Ciencias (estou xubilado), me tería que reacondicionar mentalmente (laavdo de cerebro). É dicir tería que modificar mi adn social positivo, neste aspecto aprendido por min, de explicar as diferencias entre machos e femias. Ou máis ben a súaa "non diferencias". 

Nesta nova perspectiva evanxélica de que nacemos máis iguas do que pensamos. Ou mellor dito, nacemos "diferentes", pero a asignación de sexo xa non se pode facer cos criterios científicos "de antes." 

Quedaron obsoletos e hai outros novos. Teremos o profesosardo que nos documentar no Novo Evanxeo Queer, para que, tal como pasa nas igrexas cristiáns e islámicas, só poidamos ensinar a nova verdade destes profetas modernos.

Como mínimo "curioso". E si, seguiremos!

E se nos "raptan" para ser emperador?

 

Moita xente cre que os poderosos sempre disfrutan do poder establecido...

Porque non é o mesmo conquistar o poder, que o heredar como algo que che cae "dun determinado ceo".

Porque entón, pode ser unha lousa tan enorme, que realmente se imita moito á da sepultura.

Naces cun ADN concreto...

Por exemplo, na historia que nos conta o Bertolucci no seu "O derradeiro emperador". Un ser humano que lle vai tocar o paso da dictadura divina instaurada no Imperio Chino, á dictadura non divina (ao principio), que instaura un todopoderoso Mao.

Esta persona ten que bregar, ao principio, coa adoración dos seus súbditos, como emperador. Para logo ser un máis dos moitos adoradores do Mao. Iso se remata o seu proceso de lavado de cerebro (reeducación lle chaman os maoistas), sen morrer no intento.

Teñamos en conta que mao foi un dictador, que empezou unha Longa Marcha, para liberar ao pobo chino. Pero rematou cunha Gran Parada que freou a evolución democrática dese mesmo pobo. 

Pódese dicir que mellorou o sSistema de Lavado de Cerebro estaliniita. Algo que o emparenta co que aquí chamamos adn social negativo, pero inxertado dun xeito moi moi rápido e superviolento.

pero logo te lavan o cerebro, para o mudar en adn social...

En principo lle inxertan o adn social negativo de "ser emperador". Logo lle tocará a inxerción doutro adn social negativo, que podemos denominar Ariel Maoista, usando o nome dun deterxente moi famoso en España, para lle lavar o seu cerebro dun xeito apocalíptico.

e, se é preciso, cho volven a lavar!!

É dicir, que vai de inxertar adn sociais negativos. De lavado de cerebro en lavado de cerebro, y tiro porque me toca. Un como emperador, o outro como reeducado maoista.

Sempre haberá un dictador ben disposto a xogar con nós aun xogo parecido ao da Oca. Pero moito máis perigoso, xa que neste o cárcere pode rematar en camposanto. O nunha cuneta, no muro dun cementerio, mesmo nunha sima montañosa, tal como sucedía unah vez rematada a Guerra Civil Española. A represión seguía no día a día, de teórica paz. Porque o sanguinario Franco quería non deixar pedra sobre pedra do edificio democrático español.

Todo o traballo da República Española debía ser demolido, por se parecer ás democracias europeas. E os seus constructores debían ser pasados polas armas, mediante grupos de falanxistas o requetés, con cura incluído.

E logo ven o Gran Lavado de Cerebro que podemos chamar dos "25 Anos de Paz". Esqueceron poñerlle o apelido de "Franquista". Porque había que ser moi franquista para, realmente, vivir con un pouco de paz (e de comida).

O resto sempre foi a paz dos cárceres e dos cementerios. Incluídos o maltrato xeralizado de mulleres (casi todas viuvas) e nenos, mediante institucións axeitadas para ese maltrato tan organizado.

Unha readaptación salvaxe, en pleno Amazonas...

 

Cando facerse de novo salvaxe é imposible...

Polo menos para a especie humana. Non pode haber humanos "simplemenete asilvestrados". O que haberá será humanos "devoltos á vaad salvaxe", que se mudarán en psicópatas humanos, en busca de alimento.

Podemoso dicir que, o mundo zombi, non é algo tan difícil de pensar en que exista realmente. Ou poida existir con unha pouca de "boa" intención, por parte desta mediore versión de HS que estamos sendo.

Cando o ADN sufre un brutal cambio...

Porque se fala moito do zombi, que representa a un ser humano morto, que, por causas que non veñen a conto, volva a estar vivo, aínda que non lle funcione o seu cerebro. Salvo, precisamente, para o deixar aniquilado, en caso de que se lle destroce.

Pero é que, se temos en conta que un ser humano con inxerto de adn social negativo, xa non obedece realmente ao mandato do seu ADN,  que segue instalado no seu cerebro, por que non o imos considerar unha especie de zombi, que actúa segundo lle manda a SAD, a través do seu adn social negativo? 

Aparte de ter unha pinta menos estropeada, en realidade a autonomía do seu cerebro non existe. Pode chegar a ser mesmo moi amable, porque funcionará como unha peza da maquinaria social que, neste caso, lle obriga a ser moi amable. Como pode ser maltratador, se ese ser humano porta un adn social negativo de "maltratador".

Cuando te fan ser outro moi diferente...

No caso desta película (La selva esmeralda), temos a un adolescente branco, que foi roubado aos seus país do "civilizado" Brasil, por unha tribu de "salvaxes" amazónicos, que viven prácticamente illados.

E o convirten nun salvaxe tan preparado, como sería se houbese nacido nesa tribu.

E, por que non? Simplemente lle rescribiron o seu ADN, cun adn social, neste caso positivo, para facer un nativo que se soupese defender perfectamente. Incluso dos brancos. Porque el xa non era "branco".

A fin de contas é o conto do nativo secuestrado polo home branco europeo, levado como escravo ao continente ecolonizador típico.

A diferencia está na integración dese nativo na sociedade europea. Porque sempre será un mero criado, unha peza da maquinaria social, que solo "vale" para servir aos seus amos europeos.

Cando ti queres ser o colonizador!!

Mentras que, neste caso da película, temos unha tribu que fai do neno branco secuestrado, outro individuo integrante da tribu. Pasa a ser considerado como outro nativo calquera. Nin escravo, nin criado, ni sequera soldado mercenario (como eran nas lexións romanas).

Así que podemos notar como o mesmo fenómeno dun secuestro, pode dotar dun adn social positivo ou negativo. No caso nativo amazónico, totalmente positivo. Desenvolven o seu ADN, para que se faga un ser humano totalmente natural e libre. Sería moi difícil que na súa sociedade "civilizada" de orixe, poidera desenvolver toda as  capacidades humanas, que desenvolve como neonativo.

E, ao revés, se é un nativo amazónico europeizado, sería simple carne de cañón abusada polos colonizadores. Nada que ver co tratamento humano da tribu amazónica. Porque secuestrado foi, iso non se pode xustificar, pero aquí salientamos a gran diferencia do trato, como ser humano en proceso de maduración. No caso europeo se fomenta su carácter animal, no caso amazónico se fomenta su carácter humano (racional/emocional). Mesmo o de "ter espíritus", que lle axuden a camiñar pola vida. 

E que nos di a ciencia, sobre a adolescencia?

 

Por que non somos "adultos en pequeno", as crías humanas?

Por que, podemos pensar, un fiolósofo se queda tan pancho cun concepto tan poco "pensado" como é "algo pequeno". Fai unha simple (moi simple) comparación de algo pequeno con algo grande. E non vai másia ló.

Terái que afondar na pregunta e decirse, por exemplo : pero realmente o volume é tan importante, como para que a cría humana teña todo o que ten un adulto, pero en pezas moi pequeniñas? Ou en menso cantidadae. Como se a adultez fose un simple aporte de peciñas de Lego, unhas sobre outras, ata construir o gran edificio. Como se esas peciñas que faltan non fosen esenciais, por exemplo, no cerebro, para poder facer as cousas que pode facer un adulto. Pero non pode facer unha cría!

Non pedimos que se achegaran a unha idea como é a evolución, que nos fala, non só da evolución xeral dunha determinada especie viva, desde que parce ata que se extingue. Pero tamén, se pode observar a evolución "en corto", que se vai dando nesa mesma especie, desde que se concibe un organismo vivo, ata que se faia adulto, unha vez nacido.

Xa tocaremoso algo da metamorfose, para comprobar que unha eiruga e unha bolboreta non teñen nin sequera parecido. Pero resulta evidente que unha ven da outra. Pero debía ser algo demasiado concreto, para que os filósofos reflexionaran sobre ese fenómeno. Era máis lóxico facelo sobre o cambio, que produce cando hai un movemento. E, por iso, o Aristóteles sacou os conceptos de potencia e acto.

O mesmo pasa cunha cría humana e un adulto humano. Aquí son máis parecidos, un bebé non deixa de ser un adulto en pequeno, pero se souberan que o parecido dun embrión humano, na súa orixe, é máis semellante ao dun porco, xa non as terían todas consigo.

Aínda que o esencial está na maduración cerebral. O cerebro dun adulto non é só un cerebro de cría humana "aumentada de tamaño". Porque, de feito, o tamaño varía moi pouco. Ven sendo algo moito más potente, máis complexo.

Algo de ciencia, pero incompleta...

O Sócrates no sabía de etapas de maduración no ser humano. Non podía establecer grandes diferencias, xa que só veía os corpos por fora. E nin sequera tiña idea do que pode ser un embrión humano, que como xa indicamos, se parece ao dun cerdo, casi como se fosen duas pingas de auga.

Pero a"pinga" humana, leva dentro tantas cousas en potencia (sigamos lembrando ao Aristóteles), que non as poden imaxinar, sen unha ciencia moi desenvolta.

E por iso resulta imposible saber, que un embrión humano e un adulto só teñen unha cousa en común : unha enorme molécula, chamada ADN. Nin máis nin menos. Pero que, nela, está metido o adulto que vai ser o embrión. Mesmo se sae "defectuoso".

Pero que sabía o Sócrates de Embrioloxía?

E máis, se miramos o corpo dun adolescente. Que, para colmo, nos gusta "estéticamente". Como bo filósofo grego, falaremos da Estética. E mesmo falaremos da Ética, aínda que precisamente, con ese adolescente, non imos ter un comportamento demasiado ético.

Aquí falta a función especial dun adolescente...

E que complexo é ser adolescente!

Como podemos ver, na propia información científica que nos dan da adolescencia, falta unha característica esencial (para nós) : a capacidade para rexenerar a sociedade adulta dominante, onde lle toca vivir a ese adolescente. Esa capacidade ven "sementada"no ADN. E evitar que madure nunha boa planta vai ser o cabalo de batalla da que chamamos SAD. Vai tentar, por todos os medios, que nunca se faga a lectura desa cartiña, marcada xenéticamente. Ese xen humano, que representa a posibilidade de que a sociedade humana non se anquilose. Que se atope en constante renovación.

E así é como lle gustan á SAD os adolescentes...

Pola contra, a intención da SAD é conseguir que ese adolescente chegue a pensar só como ela quere, para lle quitar esa necesidade de rexenerar a sociedade coa que se atopa, unha vez que chegue a ser adulto e poida analizar a realidade na súa globalidade.

Se nos fixamos n imxe, temos unha boa metáfora do que tenta facer a SAD. Descabezar aos adolescentes, para que non pensen "por si" e muden en acomodadas pezas da maquinaria social.

E así, de paso, non se rexenera, senón todo o contrario : a SAD pode perpetuarse outra xeneración máis.

O adolescente necesita rexenerar a sociedade adulta, pero debe manter un certo equilibrio entre o novo. eo vello. Non pode romper ese equilibrio, porque lle levaría a perder miles e miles de anos de evolución. As incoporacións sociais, como as naturais, que fai a selección natural, teñen que ser adaptables ao ecosistema existente. Así como, os seres vivos dese ecosistema, deben poder adaptarse a eses cambios necesarios.

Precisamente os adultos, ao inxertar un adn social negativo, lle impiden xogar con ese equilibrio. O seu adn social negativo, fará que pasen a ser tan desequilibradores como son os adultos dominantes de agora. Por exemplo no problema da emerxencia climática, debida ao descontrol no exceso consumo de enerxía.

E que pasou coa carta da adolescencia?

Porque esta "cartiña" si que era xenética!

A escravitude non está marcada no ADN dun ser humano, pero a súa etapa indispensable de pasar pola adolescencia, si que ven sendo unha marca vital no seu ADN. Como tamén é, se queremos ser xustos e lembrar ao 50% da poboación mundial, a marca de ser femia. Ser simplemente muller, iso que queren esquecer no movemento Queer.

Pero tomemos agora a reflexión co grupo que representa o inicio de cada nova xeneración de humanos : as súas crías.

E pensemos de novo en que tipo de reflexións andaban metidos os filósofos gregos, para non se facer preguntas tan simples como estas : Unha cría humana é "un adulto en pequeno" ou terá algunha diferencia clave, que os fai diferentes? Se a vida sexual é algo moi importante, para un ser humano, por que non debe ser iniciada con outros adolescentes (iguales), en vez de "con adultos moi experimentados"?

Claro que esta segunda pregunta nos levará a outra tan importante, que tocaremos máis adiante, que pinta o feito de ser femia na sociedade grega? Tan machista ela, aínda que ese concepto nin se "descubrira" nese momento.

Os pederastas ou violadores de adolescentes...

Centrémonos agora nos adolescentes. 

Son violados nun proceso educativo que ata ten nome propio e todo. Os pensadorse gregos poroin acapces ede se inventar un sissteam "educativo" chamado Paidea, onde os adolescentes machos (as femias non contaban educativamente) eran prácticamente violados, mental e moitas veces físicamente, polos máis preclaros adultos da sociedade grega.

Fagamos unha pausa, nesta reflexión sobre adolescentes gregos, para salientar o machismo do concepto Paideía. Xa que se refire exclusivamente á educación do macho erego. Para nada está contemplada a femia. Neste sentido chirría moito, como o uso da palabra home, en este caso concreto, a reviste dun machismo total. Porque sabemos que ven de homo (ser humano, "hombre" en xenérico), pero está claro que eran machos os que usaban a linguaxe, que iba servir para redactar toda a historia clásica. 

E si, para máis inri, volvendo aos adolescentes, non eran os pobres e incultos gregos os violadores, que supoñemos tamén o eran. Tiñan como rasgo de sabiduría comportarse como maestros sexuais, precisamente, as grandes figuras da élite grega : filósofos, xuices, políticos e militares.

E iso pasaba, nas sociedades máis elitistas e guereriras, como Esparta, ou con sociedades que presumían dunha metademocracia "de élite", como era Atenas.

E si, repetimos, por se non quedase ben claro. Identificamos pederastia, con Paideia ou sen ela, e violación de crías humanas. Esas crías que, precisamente, necesitan ser tuteladas por adultos, para que teñan unha maduración natural e libre. Porque natural non quere dicir sen intervención humana, só implica que se manteñan libres as marcas que se traen no noso ADN. Nada de facer un lavado de cerebro (inxerto de adn social negativo) a toda cría humana. Quen debería ser alguén capaz de rexenerar a anquilosada sociedade grega.

Que podía ser moi culta e pensante (a sociedade adulta dominante), pero era anquilosada, como ten que ser calquera tipo de sociedade humana, onde os adultos rematan por ser os únicos que rexentan o poder. E, para máis inri, un grupo reducido deses adultos, os que teñen propiedades (roubadas hai tempo). Que normalmente son os menos indicados para educar en positivo ás novas xeneracións.

Un pederasta tocando o que non debe...

Porque nada garantiza que os vellos sátiros, integrantes na élites ateniense (incluído Sócrates), fosen os máis indicados para educar a ninguén, neste terreo da educación sexual. E menos saboteando o corpo e a mente das criaturas humanas, que necesitan ser libres para madurar libremente. Non como pezas axeitadas da maquinaria social ateniense.

De feito, neste tipo de sociedade (tan filósofa), dase o primeiro tipo de inxerto mental "sofisticado" (pola filosofía), para que se rescriba o ADN das crías humanas nacidas no ecosistema ateniense.

Ata o Apolo facía de pederasta...

Porque os primeiros pederastas  e violadores (mesmo de mulleres indefensas) eran os chamados deuses. Como se ve na imaxe o deus da Beleza, Apolo, esa sobre a que tanto reflexionaba o noso amigo Sócrates era un simple pederasta.

E desde logo, dubido moito que practicase unha pederastia casta, como, segundo din algunhas fontes clásicas, practicaban certos atenienses de alto rango social.

Non hai pederastia casta, como non hai relación de igualdade entre un adolescente e un adulto. O adulto sempre se aproveitará da súa posición de poder, para impoñer o seu punto de vista. O dominio sobre a mente (e o corpo) adolescente fai que se trate dunha auténtica violación. Se mire como se mire.

Mesmo se o adulto deixa que faga todo "o que a cría humana queira" (en modo hipi), está controlando a maduración da cría. A está facendo medrar sen que tome realmente as rendas do seu futuro, xa que vai quedar de por vida, lastrado por esa "educación" supostamente libertaria. 

Sin limites claros, non existen campos onde esteamos protexidos. Imos medrar n modo que podemos  chamar "a monte", incapaces de interaccionar positivamente con outros seres humanos. E mesmo coa natureza que nos creou.

E iso é así, aínda que a ciencia aínda non nacera (separándose da filosofía) e podemos pensar, que estes adultos gregos non sabían a debilidade conxénita dunha cría humana. Nin se quixeron preguntar por esa lóxica posibilidade. Xa que chegaba con observar a difrencia de mnaduración entre unha cría humana e unha cría dos outros animais.

O seu mantra acientífico, de que eran "adultos en pequeno", lles impedia ver as árbores que habitaban no bosque. Coidando así, que se podía facer cunha árbore nacente o mesmo que con unha árbore xa madura.

Como levamos repetindo, ao Sócrates lle faltou enfocar o río de preguntas cara un mar que realmente fose "de coñecementos". Dedicouse a pasear pola beira, mirando as flores tan belas, que nela iban nacendo. E que si existía ou non a Beleza. E, todo iso, ben acompañado por efebos, aos que seguro violaba sen ser consciente de cometer tamaña violencia.

Como non considerara violento que a túa primeira caricia a un corpo huamnos sexa ao dun vello, cando podía ser o dun igual, macho ou femia, en función do gusto sexual. Que naad impide fuese probando amboss exos. pero coa mesma idade e falta d experiencia. Que un adolescente está preparado paar ir colelndo experiencia coas acatividaaes exuais que vaia practicando, non necsita recibir leccións enlatadas dun vello sabio.

E, falando de violencia, debo dicir que censurei as duas imaxes finais, para que o Tito Google non me volva a cerrar o chiringuito. O sinto, pero cos algoritmos hai que ter as costas ben gardadas. E por ser algoritmo (só vida virtual), non se está libre de "ser violento".