¿Manipulación o no, puede ser una gran cuestión?

 

Como é posible que sexamos tan manipulables?

O funcionamento cerebral, do que aínda descoñecemos casi todo, non pode explicar este feito claro : nada impide, salvo un abuso da química, que no noso cerebro habiten máis dun Eu. E se fose posible, como na película Múltiple, ata 24.

E , desde logo, cada un deses Eus, tentará controlar unha parte dese cerebro, se non pode facerse co seu control global.

E así temos que un humano bipolar non deixa de ser un modo de batemento abondo controlable, aínda que poida precisar un pouco de axuda médica. Porque pode ocurrir que a química natural non chegue, para evitar desarranxos profundos no circuitado neuronal.

No somos uno solo...

Pero non hay que asustarse porque, en condicións mesmo normais, teñamos ahí enriba unha especie de ring, onde boxean un YO determinado contra outro Yo, que lle quere levar a contraria.

Como comentabamos outro día, se trata de ir acumulando circuitos neuronais, de xeito que non escapen do control pertinente, ben organizado. Pero non cabe dúbida que ata se poden duplicar circuitos (por que non?), para asegurarse unha atención especial, por parte dun determinado Eu.

y cada Yo maneja una parte de nosotros...

En cierto modo, viene apasar como en la redacción de este blog. hasta ahora se escribái por completo en gallego, e últimaenete está en fase dee ereconversión, pasando aser escito en españaoa 8castellano).

Es dceir, que uno demis Yo, más españolista que eel otro, se va haaciendo con eel control del redactado. 

Puede decirse que ese Yo se va haciendo cargo de la función redactora. Aunque el otro Yo se siga encaragandod ela función de diseño y organizacaión d eocntenido de cada aentrada.

Uan esepcie d etarbajo eene quipo. Porque nos iempre tienne qu eestar en guerra, los yos que cohabiten en eele emismo cerebro.

o bien, para colmo, somos manejados por OTRO!

Sobre todo si tenemos en cuenta que, además del conflicto interno (entre Yos), siempre existe la posibilidad, más bien la certeza, de que habrá otros Yos, externos a tu cerebro, que intentan con mucho esfuerzo conquistar su control.

El otro, sobre todo cuando posee una porción de poder mucho mayor que tú, es quien puede empezar manipularte. Para lo cual solo necesita ocupar el papel de uno de tus Yos internos y hacerte creer, que eres tú mismo, el que decides cosas en los momentos culminantes de toma de decisiones.

Es la manipulación perfecta. Es el clásico lavado de cerebro ideológico. O, como lo llamamos aquí, introducir un Síndrome de Estocolmo Clandestino de Falseamiento Mental. Lo que piensas viene inducido desde fuera, pero tú estás superconvencido de que fue una decisión personal e íntima totalmente tuya.

En este proceso juega su papel esencial, lo que llamamos injertar un adn social negativo (en tu entramado cerebral).

Un caso de doble personalidad...

 

Unha nova reflexión sobre o Dr. Jekill e o Mr. Hyde...

Dado que o Tío Google me robou os blogs anteriores (o seu contido), teremos que resumir o esencial das reflexións que neles iban, sobre este problema da doble personalidade. Un concepto que podemos facer coincidir en parte co de bipolaridade. Era un tipo de reflexión, que logo foi tomando outros camiños (2º blog), para confluir co concepto de adn social. 

E toca agora pasar a un territorio de reflaxión algo máis complicado. Cando queremos observar ese fenómeno (dobre personalidade) nun mesmo individuo : será que pode ter un mesmo ser humano, varios adn sociais, podía ser a nosa pregunta actual? 

Todo a partir dun só ADN (que permite, como ben sabemos, a bipolaridade) e o posible inxerto de diversos adn sociais (por parte da SAD)? Será posible ees inxerto de múltiples adn sociais?

E non será que, xa a bipolaridade "de nacemento", resulta realmente exacerbada pola relación negativa da cría humana, que ten esa tendencia, coa SAD? Ven ser como o cancro, que xenera un tumor a partir de células que tiñan esa tendencia "dormida".

Pero é que estamos no territorio do cerebro. Unha zoan pantanosa, moi pantanosa, que deja aos Everglades USA, como simple peceira de salón.

Un territorio onde pensamos que solo habitamos nós (o noso Ego, o noso Eu), e, polo tanto, temos unha especie de palacio para vivir nel, como se fosemos reises.

Pero non. Xa o dixemos outro día, nese "palacio" habitan moitos aprendices de nós mesmos. E, como nos palacios de verdade, non é moi difícil que nel viva a persona que vai ocupar o noso posto, mesmo asesinándonos. 

Eses novos "eus". Son excrecencias diversas, que foron nacendo a partir de tomar decisións, que non estaban demasiado claras en principio. A dúbida fixo plantar unha semente na nosa masa neuronal. E esa semente fixo nacer un minúsculo "eu", que, ante a dúbida que se plantexou na fase previa á toma de decisión, foi abonando e regando ese "eu", ata mudalo nun novo Eu.

Eramos un, pero, como quen non quere a cousa, rematamos por ser dous!!

Cuántos somos en realidad?

E se podemos ser dous, por que non poden caber dentro do noso cerebro outros tantos, como mínimo?

Entón nos aparece un problma, que ven ser realmente "o problema". Porque en principio, como co amigo imaxinario, ter varios xeitos de pensar diferentes dentro de nós, non ter porque ser negativo. Sempre que logremos evitar un conflicto irresoluble.

Necesitamos conseguir un equilibrio, que permita manter a un deles co control de todos os demais. Ven ser un caso natural, da historia que nos contan en O señor dos Aneis. 

Aqui non vale democracia alguna, non poden ter todos a razón, o mesmo poder, xa que en principio sería un caos... e logo, sería a peor das dictaduras posibles. Non o esquezamos. Se coñeces a historia tolkiana o entenderás mellor.

Porque manter un equilibrio mental será o único xeito de evitar que , na loita polo poder desa mente, acabe vencendo a peor alternativa de todas as posibles. ¿Mordor?

Podemos pensar en reises e emepradores, mesmo en duos como Macbeth e a súa dona, pero sempre é o poder o que determinará a orientación final, se non se establece un equilibrio de partida. E un equlibrio moi forte. Nada de conselleiros ou parlamentos políticos. Mesmo nada de monarcas enemigos. Dentro do noso cerebro, só a lei do equilibrio permite manter a cabeza no seu sitio. A lei do máis forte nos levará a un manicomio ou a unha tumba. Ou peor, a ser un político dictador.

E como dixemos, nada de equilibrio entre iguais, estamos a falar dun equilibrio, conseguido a partir do control férreo dun ego sobre outro. Os demócratas mentais, como dixemos, ao manicomio máis cercano.

Outra cousa moi diferente é ser un político demócrata (cos demais).

Había uno o dos Nerón??

Ou podemos ser como Nerón. E outros bipolares, que permiten o xogo "democrático" entre os seus egos.. e por iso rematan por ser incontrolables, tanto para eles como para os demais (que os sufren).

Nerón, segundo din ás últimas investigacións, se erguía un día positivo e outro totalmente negativo. E por iso a mala fama que se gañou como césar.

Y é que ser preparado para exercer de emperador, non debe ser o mellor xeito de encher unha mochila, que te favorezca buscar un equilibrio entre os egos que pululan polo teu cerebro. E logo manter ese equilibrio cos demais seres humanos da túa contorna.

Normalamente, neses casos, é máia fácil conseguir un desquicie que un equilibrio.

Cuántos cabemos en el mismo cerebro???

Y, ¿qué decir, si el caso es como el de un Cleón asimovniano (saga Fundación), dónde aparecen tres clones de un mismo emperador, que, a su vez, son clones del emperador inicial?

Pues eso mismo, pero dentro de un solo cerebro, es lo que tiene un ser humano que, por los motivos que sean, fue acumulando egos (personalidades) dentro de su cerebro, en todo el proceso de maduración, desde que nació hasta llegar a adulto.

Da igual que nuestro ADN proceda de un Cleón inicial (de un Adán en la Biblia cristiana), porque lo que va a suceder es que las diversas lecturas de ese único ADN, va a sufrir los embates de la SAD, en forma de injertos que, aquí llamamos adn social. Y todo eso, teniendo en cuenta que, como con Cleón, nuestro ADN original no es precisamente una maravilla de homogeneidad. E nuestro ADN conviven marcas de las primeras bacterias, con marcas que dejaron todo tipo de animales, que forman nuestro ancestro genético. 

Somos descendientes de tanta variedad de seres vivos, que lo difícil es conseguir equilibrar las diferentes marcas, para que nuestra evolución sea lo más positiva posible. Y no podemos imaginar el esfuerzo considerable que hace la naturaleza (sea lo que eso sea).

Y esa naturaleza ayuda, pero no llega. Tenemos que poner nosotros muchas cosas en la mochila cerebral, para que ese equilibrio, del que hablamos, sea conseguible.

Un exemplo claro de inxerto dun adn social negativo...

 

E mesmo para por riba do ADN, que marca a lume a túa raza "de negro" en USA!

Por qué fai tanta froza un adn social inxertado? Sobre todo se é negativo. Pode este tipo de adn explicar porqué un poli negro é capaz de matar a outro negro, mesmo sen ter cometido un delito?

Porque o adn social negativo é unha rescritura sobre o ADN. Emborrona as marcas xenéticas, para que non se poidan ler, durante o proceso de maduración da cría humana.

Non funciona como o adn social positivo, que non emborrona nada. O "adnsp" ven sendo unha escritura que acompaña á escritura inicial. El non tapa o que xa está escrito no ADN, só ten que reforzar o que xa está escrito no ADN. Ven sendo como un suliñado das capacidade xa marcadas. Por exemplo a "empatía", sobre ela vai construindo mecanismos operativos, que a poidan desenvolver na práctica da cría humana. Ven ser como un sistema operativo, que vai permitir usar unha serie de aplicacións, que a cría humana vai aprendendo no seu día a día, tanto natural como social.

E por iso decimos, que, ao lado de "rexenerar a organización do ecosistema" (capcidade xenética), vai escribindo as pautas que a maduración como cría humana lle permite ir percibindo, a través dunha educación natural e libre.

Neset caso do adnsp, non hai "tinta" que tape a frase de "rexenerar o ecosistema social".

Pola contra no adn social negativo (adnsn), sí hai unha especie de tinta que impide ler o que viña escrito no ADN.

A única vantaxe, se temos inxertado un adnsn, como sempre decimos, é que esa tinta nunca poderá eliminar o que está escrito no ADN. Unha reeducación moi potente, pode chegar a facer lexible de novo o que nel está escrito.

A fin de contas un adnsp non deixa de ser o proceso inverso ao que fai o adnsn : o segundo rescribe sobre o ADN, o primeiro limpa o que está rescrito.

Lido o anterior, podemos entender o feito, de que non se necesita ir ao Vietnam, para que te laven o cerebro e veñas con él aínda máis fascistoide ou o traigas destrozado, paar unha vida "normal". Moito máis fácil o segundo.

Sen saír dos USA, podes recibir un lavado de cerebro tal, que farás de "matar cidadáns" (sobre todo negros), unha especie de deporte que te fará estar vivo. O matar a outro ser humano, te dará moita adrenalina, como si ganaras algún tipo de campeonato deportivo.

Así funciona o adn social negativo.

Un adn social, qu non te inxertan durante a tua época de cría humana, aíada que, xa entón, poden "te axudar".

Curiosamente este tipo de inxerto se dá durante a tua etapa de adulto. Iso sí, convén iniciala na fase aínda xuvenil, na que comenzas os estudos nunha escola de policía. 

Entón é cando se debe facer un inxerto a marchas forzadas. Unha alta concentración de "deterxente mental" para te lavar o cerebro. Tapar as posibles ideas democráticas que teñas nel, para sustituir por unhas ideas que te fagan "pensar" (crer) como fan os polis brancos, que sexan fortemente machistas e racistas.

E así sairás da Escola de Policías.

O resto do proceso domesticador, que te mudará en "poli branco", se irá facendo cos compañeiros que te toquen, na fase vital de pillar experiencia nas ruas de calquer barrio conflictivo.

E se non es a protagonista negra de Crash, ou Floyd, ou Tirer... pode que disfrutes da vida. Pero sempre te podes atopar a un poli machista, racista e, por que non, mesmo un asesino. Eso si, ese poli asesino, estará totalmente legalizado, aíada que en principio le metan un pequeno paquete. Para disimular, porque os seus mandos son os primeiros que se poñen contentos, cando notan que, os seus sicarios con uniforme, cumplen fielmente as súas ordes.

Nada moi diferente, pois, dos oficiais das FFAA destinados na Guerra do Vietnam, que deben matar como deporte, para que o Pentágono se poida sentir contento. Leembremos o gran exemplar de sádico deportivo do coronel Kilgore.

A adrenalina dos sosslddaos, taméns etarspasa aos altos mandos dos despachos. Como ben din o exército é uanah auténtiac acadea d emando e ordeno. Como a s puatas lexións romanas.

Un Vertedoiro chamado Vietnam...

 

E por que lle chamar Vertedoiro (ou Sumidoiro)?

Porque en Vietnam o colonialismo de mediados do XX verteu, ademais de Napalm, toda a parafernalia capitalista ben armada. Viña, en certo xeito, ser unha batalla da burguesía occidental contra un pobo chamado "incivilizado" polos colonos. Tal como foi toda a colonización europea, em África e Asia, durante os séculos XIX e XX. 

E como foi a espantosa colonización europea, durante os séculos que van do XV ata o XIX. Co seu invento da escravización de "outros" seres humanos.

O adn social do soldado perfecto...

Por exemplo o adn social negativo do coronel Klingore. Unha perfecta muestra do perfecto militar. O modelo de auténtico fanático de usar as armas, sempre a máis grande e violenta, Moi enamoradp do napalm. E seguro de que matar cantos máis enemigos, moito mellor para a humanidade. A súa humanidade "particular"!

Ven sendo o que padece un Síndrome de Estocolmo Militar. A súa vida se centra exclusivamente na loita contra calquera enemigo que lle marca o Alto Mando. E nada o pode desviar dese obxectivo. 

Moi tolo, por surfear nas augas vietnamitas ou usar a música de Wagner, para animar aos seus e atemorizar ao enemigo.

o adn social do reporteiro, que fai da guerra unha aventura...

Pero nas guerras é fundamental o relato que se monten os posibles vencedores. Xa antes de a rematar, necesitan expoñer unha película que amose o gran "heroísmo" dos seus guerreiros. 

En Roma eran os seus lexioanrios, ahora nos USA son os seus marines.

E agora, com anates, nons epoden admitir ovelals negras nos eo das FFAA. Por iso s eneecsita rematar co coronel disidente, Kurtz. Un enorme Marlon Brandon.

E como dixemos o outro día, contarán para ese crime organizado con toda as Forzas Especiais que ten o Pentágono USA. Esas que se dedican a matar, dun xeito máis mafioso que legal.

As lexións aínda non levaban nin redactores nin fotógrafos, as guerras modernas xa no se poden facer sin a parafernalia do relato audiovisual. A narración ideada polos posibles vencedores. 

e o soldado "perdido", que vai voltar a casa destrozado!!

E finalmente temos ao "soldadiño de a pé". Ese soldado de base, ou, como moito, de baixas graduacións. Que se mete na inmensa merda da guerra, pero que será incapaz de sair dela. E se sae vivo, levará no seu cerebro unha boa cantidade de merda incorporada. Unha merda mental que o vai mudar nun inválido cerebral, como mínimo, senón o fai tamén corporal.

Ademais este adn social, do soldado típico USA, que recén chegado nin é positivo nin negativo, como moito activamente patriótico (algo fanático), remata por ser tan negativo, que xa non lle deixa pensar ao soldado, nin racional nin emocionalmente.

Convírtese nunha máquina de matar e, cos seus camaradas de loita, conforma unha enorme manada de animais humanos, onde o instinto pasa a ser quen domina os seus cerebros. A fabulosa escena da matanza no río, a barca con unha familia viet, que levaba animais "de verdade". E pola puta iniciativa dun casi adolescente, resulta dunha claridade meridiana. 

Vista esa escea, por exemplo, no resulta raro que, cando saia de alí (se sae vivo), este soldado sairá cun adn social tan negativo, que lle fará imposible a vida "normal" no seu país. 

Nos USA, acabará sendo un pelele, que nunca entenderá como chegou a pelexar na guerra, e, sobre todo, como os paisanos USA esqueceron todo o que el fixo por eles. Como cando veu a combatir en Europa, ou foi ao Pacífico, para evitar a invasión dos EE.UU. 

Comprobará que mesmo lle botarán en cara ter sido tan tonto, como para ir a Vietnam. Sobre todo, os que non foron, lle farán sentir que el sí foi, porque "quería ser un puto heroe".

E resulta moi importante salientar este carácter de manada nas FFAA. Especialmente as USA, ou tamén nas da Federación Rusa... como agora se comproba en Ucrania. Igual que antes se comprobou en Chechenia e Afganistán. 

E supoñemos que tamén serán manada, na República Popular de China. A fin de contas todas está cortadas polo mesmo patrón, un belicismo profundamente irracional e megapatriótico.

Un belicismo, que se basas en implementar o carácter mais animal dos soldados, que son moi ben adestrados para non desobedecer nunca as ordes dos seus mandos. Mandaran o que mandaran. 

Unha clara sofisticación do clásico método nazi de manipular aos seus soldados. Algo que, lóxicamente, xa tiñan descuberto os civilizados romanos. Que, entre outras cousas, drogaban aos seus lexionarios para entrar en batalla y evitar, así, reflexiones innecesarias (para o Alto Mando), sobre os seu brutal desenvolvemento.

Cando o poder decide tomar medidas...

 

E busca como as executar...

Empezando por elexir moi ben un sicario capaz de as levar a cabo, sen demasiadas dificultades. E, sobre todo, sen demasiadas preguntas...

Porque aquí se fala moito da maquinaria social, desa da que somos pezas moitos seres humanos, preparadas pra iso con tempo e paciencia, desde que nacemos. Pero que exemplos podemos poñer desea especialización que a chamada SAD fai cos seus "súbditos"? Como podemos notar o efecto dun adn social negativo, na preparación deses especialistas sociais en facer "determinadas cousas" : ser familiar, amigo, profesor, comerciante, soldado... ou simplemente sicario?

Os funcionarios do poder establecido...

Bos exemplos os temos na película do Coppola Apocalipse Now. Nela nos amosan modelos de perfectas pezas desa maquinaria spcial, da que tanto tanto falamos.

Por exemplo, nada máis empezar, temos nun hotel e nunha oficina da CIA en Saigón, a un especialista en matar por encargo. Pero non por encargo de mafiosos, non. Por encargo do goberno dos EE.UU. 

Paar ser máis precisos, podemos dicir do seu Departamento de Estado, a través das Forzas Especiais do seu Pentágono. E nesa ofician de Saigón están os funcionarios pertinentes, para organizar o crime organizado do coronel Kurtz. Tal que si fose unha encomienda mafiosa do puto Al Capone.

Todo moi formal, todo perfectamente paralegal. E sempre polo ben dunha Patria.

o sicario do poder establecido...

E o sicario que se vai encargar dese traballo "mafioso" será un tenente, que leva toada a súa vida militar como mafioso paralegal, "borrando" xente problemática para o Departamento de Estado USA.

O tenente Villard, viaxará ata o mesmo fondo das tebras conradianas (O corazón das tebras), para rematar cun coronel que se lle ten atravesado a ese poder establecido nos USA. Un poder enlodado no máis profundo dunha guerra colonialista no Vietnam de finais do século XX.

e o enemigo do poder establecido!!

E así chegamos ao tercer caso de adn social negativo, antes foron os funcionarios e o tenente. Aínda que agora, xa non está tan claro se, no fondo, o corornel non se trata dun adn social positivo. Xa que estamos ante un coronel ao que lle estoupou o cerebro, tentando cumplir as ordes totalmente inhumanas do seu Estado Maior. Algo que o leva a pensar/crer que, xa "de tolos ao río".

Porque, quen vai ser o coronel Kurtz, para matar só na medida na que lle mandan en Washintong? Os "malos" do Vietcong. Aínda que, para iso, teñan que arrasar con napalm as aldeas cheas de mulleres e nenos. Que vai facer se o meteron nunha guerra básicamente inxusta e despiadada, que non permite conservar a conciencia human máis aló de certos límtes. Uns límites que ax estaban rebasados desde hai varios anos. 

Empezando xa, pola primeira vez que se desembarcou nese territorio para lle salvar o cú a un dictador e desvastar sen piedade nin razón todo un país. Máis aló desa falta de razón, que sucede cando durmimos, como ben decía o Goya. E mentras todos durmen plácidamente en Washintong, o coronel Kurtz decide espertar na selva vietnamita : e ceibar nela, de súpeto, todos os monstruos que se trouxo dormidos desde a capital dos USA.

Así de simple. Así de complexo. Así de bélico. Así de inhumano. Como dixemos outro día, o coronel non deixa de ser un claro exemplo de can asilvestrado. Alguén que foi domesticado para matar "limpamente", alguén que se desata e se fai un matarife completamente tolo. Ou, dito doutro xeito, que a súa inmensa lucidez lle leva a facer cousas de tolos. Un tolo fabricado " a conciencia" polo aparato militar usamericano.

E aínda podemos, nesta película, ver outros casos de adn social negativo moi interesantes. Mesmo a relación que se pode dar entre un tipo de adn social e o outro, cando se produce cierto conflicto de intereses, entre un e o outro, dentro do mismo cerebro.

Unha readaptación salvaxe, en pleno Amazonas...

 

Cando facerse de novo salvaxe é imposible...

Polo menos para a especie humana. Non pode haber humanos "simplemenete asilvestrados". O que haberá será humanos "devoltos á vaad salvaxe", que se mudarán en psicópatas humanos, en busca de alimento.

Podemoso dicir que, o mundo zombi, non é algo tan difícil de pensar en que exista realmente. Ou poida existir con unha pouca de "boa" intención, por parte desta mediore versión de HS que estamos sendo.

Cando o ADN sufre un brutal cambio...

Porque se fala moito do zombi, que representa a un ser humano morto, que, por causas que non veñen a conto, volva a estar vivo, aínda que non lle funcione o seu cerebro. Salvo, precisamente, para o deixar aniquilado, en caso de que se lle destroce.

Pero é que, se temos en conta que un ser humano con inxerto de adn social negativo, xa non obedece realmente ao mandato do seu ADN,  que segue instalado no seu cerebro, por que non o imos considerar unha especie de zombi, que actúa segundo lle manda a SAD, a través do seu adn social negativo? 

Aparte de ter unha pinta menos estropeada, en realidade a autonomía do seu cerebro non existe. Pode chegar a ser mesmo moi amable, porque funcionará como unha peza da maquinaria social que, neste caso, lle obriga a ser moi amable. Como pode ser maltratador, se ese ser humano porta un adn social negativo de "maltratador".

Cuando te fan ser outro moi diferente...

No caso desta película (La selva esmeralda), temos a un adolescente branco, que foi roubado aos seus país do "civilizado" Brasil, por unha tribu de "salvaxes" amazónicos, que viven prácticamente illados.

E o convirten nun salvaxe tan preparado, como sería se houbese nacido nesa tribu.

E, por que non? Simplemente lle rescribiron o seu ADN, cun adn social, neste caso positivo, para facer un nativo que se soupese defender perfectamente. Incluso dos brancos. Porque el xa non era "branco".

A fin de contas é o conto do nativo secuestrado polo home branco europeo, levado como escravo ao continente ecolonizador típico.

A diferencia está na integración dese nativo na sociedade europea. Porque sempre será un mero criado, unha peza da maquinaria social, que solo "vale" para servir aos seus amos europeos.

Cando ti queres ser o colonizador!!

Mentras que, neste caso da película, temos unha tribu que fai do neno branco secuestrado, outro individuo integrante da tribu. Pasa a ser considerado como outro nativo calquera. Nin escravo, nin criado, ni sequera soldado mercenario (como eran nas lexións romanas).

Así que podemos notar como o mesmo fenómeno dun secuestro, pode dotar dun adn social positivo ou negativo. No caso nativo amazónico, totalmente positivo. Desenvolven o seu ADN, para que se faga un ser humano totalmente natural e libre. Sería moi difícil que na súa sociedade "civilizada" de orixe, poidera desenvolver toda as  capacidades humanas, que desenvolve como neonativo.

E, ao revés, se é un nativo amazónico europeizado, sería simple carne de cañón abusada polos colonizadores. Nada que ver co tratamento humano da tribu amazónica. Porque secuestrado foi, iso non se pode xustificar, pero aquí salientamos a gran diferencia do trato, como ser humano en proceso de maduración. No caso europeo se fomenta su carácter animal, no caso amazónico se fomenta su carácter humano (racional/emocional). Mesmo o de "ter espíritus", que lle axuden a camiñar pola vida. 

E os cabalos tamén son domados... aínda que non o "queiran"!

Ser ou non ser, esa era a cuestión... que decía o Hamlet.

Agora que se leva moito a necesidade de autodefinirse como CIS, TRANS ou "simplemente" NO BINARIO, imos reflexionar sobre algo, que está moito maís claro no ADN, do que moitos coidan : ser capaces de enamorarse.

Se lle damos importancia a ese concepto de adn social negativo (ou positivo), que se vai inxertndo nunha cráia humana, onde queda esa capacidade para se autodefinir (ou que te definan os outros) como sexo masculino? Ou como sexo femenino? Ou como asexual? Ou como carallo se te ocurra a ti definirte.

Porque unha vez abandoado o territrio da ciencia, xa queda únicamente vagar polo territorio da imaxinación. Ou, moito peor, o territorio da crenza. Da fe!

E decimos que é peor, porque a imaxinación, en certo xeito te libera, sobre todo de estar atado cos pes moi pegados á terra. Pero escapar da ciencia e caer no territorio ae crenza, só te permite quere voar sen ter as necesarias ás. Ou nadar sen aletas. Mesmo te impide andar sen pés.

Un home quere ser cabalo...

Así que imos aproveitar a este homiño, que quere ser cabalo. Para ser máis precisos, quere ser da tribu dos peles vermellas usamericanso, que se autodenominan eles mesmos como "cabalos".

E se te va a "rir" deles, pensa por un momento que en moitas barriadas de grandes cidades as pandas de postadolescente se intitulan con nomes do máis apestoso e irracional.

Con este caso (Un home chamado cabalo)  nos achegamos ese tipo de ser humano, tan tan crente, que podía despositar a súa fe non só nos espíritus, senón tamén na multiplicidade de sexos, por exemplo. Aínda que logo, en esencia, a muller seguía sendo un puro obxecto sexual e de crianza dos fillos "do macho".

Porque, que problema pode ter un tipo de ser humano que non é científico, para facer o que lle pete co seu traballo mental? Pode haber algún tipo de límite matemático (virtual), para unha persona que non quere saber nada das matemáticas? 

E pode ter límites físicos. Porque normalmente non son tan tontos, como para se tirar desde unha gran altura, por moito que descoñezan a leia da gravidadde. Os nativos que coidan voar, por exemplo, tampouco son moi tidos en conta por este tipo de tribus, tan "crídas". Son simples casos a conservar, como diferentes.

cabalo grande, ande ou non ande...

Así que un humaano dispsostoa sufrir atarnsformación d emudarse n cabalo, non deixa de ser una caso concreto de uns er hauamano, que decide ir ma´si aló dos límites que, en principio, tiañ marcados polos eu ADN

Estyá dispsoto volunatraimenete a deixarse inxertar, enunca mellor dito o do "inxerto", un adns ocial (paar el psostivo), cravándose dosu aciros en pleno peito.

pero, sempre, cabalo enamorado!!

E pode que todo sexa unha mera cuestión de amor. Un exceso de afecto humano, dirixido a unha nativa, á que quere "facer para si". Esperemos que, como home branco, non sexa máis machisita que o nativo medio de esa tribu de "cabalos". Porque eles teñen unha maduración do seu ADN, como adn social postivo, que seguro os mantén máis neutros, na súa relación de poder sobre o ser humano feminino.

E agora, que se nos di que elas tamén eran cazadoras, sería bo saber o tipo de caza na que podían intervir. Aparte deste uso das artes amatorias, para cumplir coa función maternal que lle ten asinada a nai natureza. En principio de xeito xeralizado.

As mellores cartas sempre están marcadas...

 

E son as que serven para nos facer adaptados sociais...

Non sendo o mesmo, adaptado social que adaptado natural. Realmente son antagónicos. 

E é aquí, onde observamos os casos de adaptación, isos que podemos chamar "de domesticación". Nos que, polo intensa que foi adsorvida a capa de adaptación social, seguindo as normas da SAD, notaremos unha diferencia esencial, por exemplo, entre o lobo que foi totalmente domesticado (deu un can) e o tigre (deu un gato), que só o foi parcialmente. Xa que un gato sempre terá un toque felino, que o pode volver inadaptado social, se non fai boas migas co seu amo.

O inxerto do adn social non funcioan igual. Por que, cando se inxerta un adn social negativo, mesmo sendo un animal irracional, está claro que se dan diversas posibilidades finais, en función, das diversas características xenéticas do ser vivo a domesticar.

Hay felinos que protestan...

E por iso os gatos son máis esixentes, nas súas condicións para convivir con seres humanos.

E por ese mesmo motivo, debían ser un bo exemplo a seguir polos humanos. Paar tentar empatizar menos cos membros da SAD, que andan a xogar con nós, para nos facer unha peza axeitada da maquinaria social. 

Temos que tentar non llo poñer demasiado fácil.

As orcas xa non digamos...

Un pouco como as orcas. Porque o gato é un mamífero inferior. Non gozan dun nivel de intelixencia, que lles permita algo parecido a pensar.

As orcas se comunican entre elas, con algo parecido a unha linguaxe. Ás veces mellor que algúns humanos "desconectados" emocionalmente. E por iso podemos imaxinar (aínda que non sexa certo), que teñen como un desexo de ser independentes moi arraigado, así como de defender ás súas crías, o que as fai "defenderse" do expolio ao se que ven sometidas polos humanos.

Pero hai humanos, que se deixan ben domar...

Eses humanos, que son propensos a se deixar domesticar, moito máis fácilmente que os gatos e as orcas. Neste punto lembremos sempre ao Cifra de Matrix. Un simbolo claro do humano propenso a preferir estar sometido. O que aquí tamén chamamos Síndrome de Estocolmo Clandestino, cando non se quere ser consciente de o ter.

Observemos, por exempro, a imaxe, e pensemos nese grupo de mulleres soldado (chinas), que se ven moito mellor domadas polo poder militar chino popular, que calquer grupo de gatos ou de orcas.

Non hai gatos dispostos a desfilar tan mecánicamente, como o fan estas soldados.

E seguro que non daríamos cun grupo de orcas, que se meteran nun campo de batalla, para morree por unha bandeira e un himno. E sobre todo polos grandes intereses económicos dos poderosos, que controlan esa SAD onde viven. Por moito "popular" co que se vistan, e, sobre todo, por moito "comunismo" co que se maquillen.

Elas teñen as cartas tan marcadas, que non dubidarán en deixar aos fillos orfos, se é que non os teñen xa apuntados nas milicias infantiles do goberno opresor.

O fanatismo é unha carta moi marcada, e casi resulta imposible desfacerse dela, por que foi inxertada na súa mente, en formato de adn social negativo. Ven sendo como unha aplicación informática, tan ben deseñada, que consigue anular a capacidade de empatía e solidaridade (con todos, non "cos de casa"), que aporta o ADN dun ser humano.

De feito, ata leva consigo o virus necesario, para combatir o borrado (do sobreescrito), que se queira facer con calquera programa de deslavado cerebral típico.

E estou moi cabreado...

 

Máis que cabreado...

Porque a chamada IH (intelixencia humana) leva oprimindo ás crías humanas desde que vivía nas covas, aló na prehistoria. Aínda que, entón, non podía reflexionar sobre o seu papel (das crías) na rexeneración social do grupo/tribu que se estaba formando ao seu arredor.

Nun principio, o ser humano adulto,  non se soupo desprender do lastre educacional/domesticador que supoñía preparar ás crías humanas, polo que non as soupo preparar para que xogaran un papel relevante na sociedade en proceso de creación.

E se o ser humano, aínda homínido, aprendeu a domesticar algún animal, mesmo que fose mantendoo atrapado nun simple cercado, por que non iba ser capaz de domesticar a unha cría humana, que xa en principio se notaba máis desvalida e necesitada de atención materna. Pero coidado, decimos "domesticación", non educación!

Teñamos en conta que o paso de domesticación, animal (humano incluido), a educación, levou moitos séculos de evolución humana. Ata  os ilustrados franceses o suxeito educativo (o neno) era unha mera trasposición do animal irracional.

E por iso o mantra educativo era "a letra con sangue entra". E non se lles ataba ao asento da escola, pero pouco menos.

E precisamente por iso, non o esquezamos, aquí empeza a nosa navegación, por este océano reflexivo do blog : que coño/pito pasa coa cría humana, que necesita tanto tempo de adaptación ao ecosistema onde vai vivir? Un animal "normal" está para sair ao ecosistema onde vivirá en poucos meses, pero o ser humano necesita varios anos para que pueda dar ese paso.

Por que somos tan difrentes aos demais animais, entón, se é que realmente o somos? Ou terá razón o Sócrates e compañía, decindo que as crías humanas son simples adultos "en pequeno"?

E por iso nós temos tamén un mantra. 

E el nos di que a cría humana non ten nada que ver co adulto. Ven sendo algo moi diferente, aparte de ter xa escritas, no seu ADN, todas as capacidades que deberá desenvolver como adulto. Pero non é que as teña "en pequeno", é que nin sequera existen como tales capacidades, ata que maduren abondo. Unha cría humana non é un adulto en pequeno, só é un proxecto de adulto, que pode chegar a ser (adulto) ou que pode quedar nunha mera versión de adulto de homo sapiens, totalmente mediocre.

De aí que lle demos tanta importancia a ese concepto, que chamamos "perda da adolescencia". 

E por iso mesmo se debe protexer tanto (a cría humana), dar un adulto completo, non unha mediocre versión de homo sapiens, tal como a que domina o planeta hoxe en día. O Sócrates se quedou sen facer unha preguntt esencial : En que se diferencia unha cría humana do adulto que vai dar (se lle deixan, repito)?

E seguimos sen facer os deberes do Sócrates, a fondo. E por iso as crías humanas, na súa etapa adolescente, teñen que estar tan cabreadas coa sociedad adulta dominante.

Un que quere marcar as cartas propias...

E si, tamén tiña moita razón o Walter White. Cando estás cabreado coa sociedade, porque, básicamente, non te quere comprender, só queda un estoupido de ira e defenderte dela.

Aquí non defenderemos nunca o terrorismo, pero si denunciaremos que, a carón do terrorismo individual o grupal, existe un terrorismo do estado. Todos os gobernos son tan amigos de usar o terrorismo, como o poden ser as bandas organizadas que, eses mesos gobernos, tildan de terroristas. Como se o crimen de estado fose menos crime! E como se eses mesmos gobernos non subvencionaran o terrorismo das bandas, cando lles convén, para atacar a outros gobernos. Caso típico que se deu no apoio a Bill Laden, por parte do goberno USA, para que lle botara fóra aos soviéticos de Afganistán.

Canto mal fixeron gobernantes como Ivan IV de Rusia, Fouché na Francia revolucionaria e na restauración monárquica. E xa non digamos os grandes criminais da humanidade, como foron Hitler e o  seu "colega" Stalin.

Eles poden encarnar o melloriño diso que, aquí, chamamos a Gran Hipócrita Europa. Simbolizan o peor da humanidade como especie animal. Facendo máis entendible o comportamento contra o sistema social dun WW.