xoves, 23 de novembro de 2023

Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación?

O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser desmanipulados?

Porque non é a dúbida o que nos fai manipulables. A dúbida é un primerio paso para buscar unha resposta que nos axude a camiñar.

Pero, o problema é poñerse nas mans dos "resolvedores de dúbidas". Eses humanos especialistas en tomar decisións por ti, aducindo que aínda non tes a madurez necesaria, o que andas algo perdido no teu traballo (ou nos teus amores)... mesmo os políticos, que usan a arte da persuasión, non da retórica e o diálogo, para te convencer de que sin eles non tes futuro.

Este verndedores de lavadoras, que se autoconsideran artistas, son os Shakespeares da tuavida. Te consideran tan cheos de dúbidas que, moitas veces eles mesmos xa che meten no teu coco, de tal xeito que rematas por non saber ben quen ves sendo. 

A tal punto que, fante dubidar mesmo do simple feito de si existes ou non existes. 


La curiosidad nos lleva a la duda...

O noso ADN nos fai curiosos. E esa curiosidade, cando a experiementamos nos ten que levar a dudar moitas cousas : que pasos dar, cando parar/seguir andando, con quen camiñar, como facerse con filtros que te permitan observar a realidade con certas garantias de eficiencia...

E, si te caes nas mans dun mal psicólogo, podes ata dubidar de si existes, ou es un mero pensamento doutro ser humano (ou dun deus, dun alieníxena...).


... la duda nos hace decidir...

Lo dicho : si eres curioso y dudas, es por la necesidad genética de practicar la decisión.

Una capacidad humana, que no es instintiva como en el animal irracional. Sino el producto de una reflexión, tanto racional como emocional. Un acto de pensamiento, que te lleva a decidir lo que te parece más útil en tu caminar. Si aguantar la ofensa, si matar al ofensor o, incluso, si matarte a ti mismo.

El gran dilema de un hamlet cualquiera.

Eso que un clásico como César, al pasar el Rubicón dijo : Alea jacta est.


... y con la decisión avanzamos!!!

Pero es que, aún no sabiendo el efecto de tu decisión, será siempre mejor que te decidas a actuar, aunque esa actuación sea tan estática como esperar sentado, mientras sigues pensando. Eso ya es decidir!

No olvidemos que el silencio en música solo es una pausa entre los diversos sonidos. Y es necesario precisamente, para seguir avanzando en la melodía. La duda mental solo es la pausa necesaria, para tomar una decisión tonal.

Ahora bien, como le pasaba a César, no puedes permanecer mucho tiempo sentado, esperando que el Senado te lance sus soldados.Toca decidir cuando te conviene ponerte en movimiento, buscando la mejor ocasión para el combate.


venres, 17 de novembro de 2023

¿Manipulación o no, puede ser una gran cuestión?

 

Como é posible que sexamos tan manipulables?

O funcionamento cerebral, do que aínda descoñecemos casi todo, non pode explicar este feito claro : nada impide, salvo un abuso da química, que no noso cerebro habiten máis dun Eu. E se fose posible, como na película Múltiple, ata 24.

E , desde logo, cada un deses Eus, tentará controlar unha parte dese cerebro, se non pode facerse co seu control global.

E así temos que un humano bipolar non deixa de ser un modo de batemento abondo controlable, aínda que poida precisar un pouco de axuda médica. Porque pode ocurrir que a química natural non chegue, para evitar desarranxos profundos no circuitado neuronal.


No somos uno solo...

Pero non hay que asustarse porque, en condicións mesmo normais, teñamos ahí enriba unha especie de ring, onde boxean un YO determinado contra outro Yo, que lle quere levar a contraria.

Como comentabamos outro día, se trata de ir acumulando circuitos neuronais, de xeito que non escapen do control pertinente, ben organizado. Pero non cabe dúbida que ata se poden duplicar circuitos (por que non?), para asegurarse unha atención especial, por parte dun determinado Eu.


y cada Yo maneja una parte de nosotros...

En cierto modo, viene apasar como en la redacción de este blog. hasta ahora se escribái por completo en gallego, e últimaenete está en fase dee ereconversión, pasando aser escito en españaoa 8castellano).

Es dceir, que uno demis Yo, más españolista que eel otro, se va haaciendo con eel control del redactado. 

Puede decirse que ese Yo se va haciendo cargo de la función redactora. Aunque el otro Yo se siga encaragandod ela función de diseño y organizacaión d eocntenido de cada aentrada.

Uan esepcie d etarbajo eene quipo. Porque nos iempre tienne qu eestar en guerra, los yos que cohabiten en eele emismo cerebro.

o bien, para colmo, somos manejados por OTRO!

Sobre todo si tenemos en cuenta que, además del conflicto interno (entre Yos), siempre existe la posibilidad, más bien la certeza, de que habrá otros Yos, externos a tu cerebro, que intentan con mucho esfuerzo conquistar su control.

El otro, sobre todo cuando posee una porción de poder mucho mayor que tú, es quien puede empezar manipularte. Para lo cual solo necesita ocupar el papel de uno de tus Yos internos y hacerte creer, que eres tú mismo, el que decides cosas en los momentos culminantes de toma de decisiones.

Es la manipulación perfecta. Es el clásico lavado de cerebro ideológico. O, como lo llamamos aquí, introducir un Síndrome de Estocolmo Clandestino de Falseamiento Mental. Lo que piensas viene inducido desde fuera, pero tú estás superconvencido de que fue una decisión personal e íntima totalmente tuya.

En este proceso juega su papel esencial, lo que llamamos injertar un adn social negativo (en tu entramado cerebral).





venres, 10 de novembro de 2023

¿Podrán ser autónomos los circuitos?


Ou dito doutro xeito : que papel xogan na toma de conciencia do individuo?

Algo que podemos relacionar cun problema importante. Hasta que punto logran certa autonomía, as partes que compoñen a mente humana. Ou tamén expresado como : a partir da relativa autonomía dos hemisferios cerebrales, ata dónde pode chegar a autonomía das entidades mentais, que se poden ubicar no noso cerebro?

Cantos egos /eus admitimos, sen que superemos unha masa crítica, que nos faga estoupar a cabeza? De forma irreversible, porque, se é en moodo "estar de volta", sempre hai certa esperanza.

Todos os circuitos están ben coordinados entre si, ou pode existir algún tipo de descoordinación? Iso que algún científico chama dexeneración. E nós lle chamaríamos deriva na coordinación dos circuitos mentais.


¿Cuántos caben en un cerebro?

La bipolaridad, suave o extrema, se puede explicar por el hecho de que el cerebro tiene mucha autonomía, mucha plasticidad, a la hora de establecer su circuitado neuronal. Lo que se agrava con otro hecho casi probado, como es que una parte del cerebro se puede hacer con el funcionamiento que, hasta ese momento, tenía otra parte. 

Y de eso habla aa degeneración cerebral, que citamos antes. Su teoría (y experimentación) nos dice que si falla un hemisferio, puede suceder que el otro se ponga a hacer las funciones del hemisferio que falla.

Por ese mismo motivo, podemos pensar que cierta "descoordinación de circuitos," sea un remedio natural, para suplir los fallos de determinados circuitos, que hasta entonces eran "principales".

Lóxicamenet naad pode asegurar que un fañllo d ecoordinación s epoida evitar ao 100% e, sobre todo, na dirección máis positiva paar o poseedor do ceerbro. A natureza é sabia, non todopoderosa.


¿Solo dos?

Pero lo que debe estar claro es que si un hemisferio se puede independizar del malfuncionamiento del otro, ¿por qué no va a ser asumible, que, en condiciones normales, haya dos posibles Yos en el mismo cerebro?

Eso explicaría no solo la bipolaridad débil, sino la bipolaridad fuerte. Una especie de desdoble de personalidad, tal como nos cuenta el Stevenson, en su maravillosa Dr. Jekil y Mr. Hyde.

Pero es que, llegadosoo hasta aquí, ¿por qué limitar la posibilidad de que se autonomicen (e incluso independicen) otros varios Yos, a lo largo y ancho de la "república" cerebral. Una especie de federación política de varias personalidades, alojadas en el mismo cerebro... y debatiendo, como buenos elementos humanoides, quien debe llevarse el gato aa agua. Es decir ser el controlador principal de ese cerebro tan compartido, tan republicano y federal. Como una especie de EE.UU.


¿O muchos más?

Un Yo se ha hecho con el control de determiandos circuitos, mientras otro Yo controla otro grupo de ellos.

Y así ya tenemos a la unión de estados federales que dijimos antes. Cada uno luchará por hacerse independiente o hacerse con el control total del cerebro. La historia típica del imperialismo y el contraimperialismo.

El paso previo a que se construya el típico ejemplo de personalidad múltiple. Nada especialmente raro en las sociedades adultas del siglo XXI.







sábado, 4 de novembro de 2023

El trabajo cooperativo en nuestro cerebro...


A dificultade de ver o que miramos...

Temos que xuntar neste momento, cos circuitos, algunhas das ideas que fomos desenvolvendo desde que empezamos a reflexionar sobre a posibilidade de que o noso cerebro acolla un adn social inxertado desde que nacemos. Por exemplo, a idea desa mesma personalidade, que lle chaman moitos, co feito de que sexa unha ou duas, as personalidades que toman posesión dese espazo-tempo chamado mente. 

Algo así como se ela, sen entrar a debatir se hai máis que unha, vai ser quen controle o funcionamento cerebral e, polo tanto, a forma de organizar es entramado de circuitos que, estamos decindo, forman o conxunto de pensamentos que se van producir nas súas diferentes conexións.

E iso o teremos que ligar co feito, xa indicado moitas veces, de que mirar non é o mesmo que ver, pero, sobre todo, que hay moitas formas de ver. No mesmo cerebro pódense ir gravando diversas perspectivas da realidad que estamos percibindo.


Hay 2 puntos de vista para un objeto...

Na imaxe, usada para unha explicación cuántica, podemos notar como un só obxecto dá lugar a duas imaxes ben diferentes (matemáticamente).

Podemos notar que, en función do punto de vista, teremos duas imaxes : unha circular e outra cadrada. 

De tal xeito que, se as paredes de grabación fosen as pantallas do noso cerebro, que as están recollendo a partir dos datos que entraron polos nosos ollos, entón ambas imaxes son grabadas en dous circuitos diferentes da nosa masa neuronal. Lóxicamente os dous ben conectados, para poder realizar unha fusión delas e poder obter unha imaxe o máis real posible, do obxecto observado. Xa que a imaxe global debe estar formada, como mínimo, pola unión das duas formas recollidas por "separado". 

Pasa algo así como o conto do elefante agarrado por dous cegos, un agarrando o rabo e outro unha orella, por exemplo. E póñense a describir "como é un elefante".

E, como co elefante, seguimos sin ter moita idea de que obxecto se trata, xa que só temos dous datos, que só nos falan de como son algunhas aristas do volume xeométrico, que ten o obxecto observado. En total nin chegamso ao 50% dos datos necesarios para conformar unha imaxe global do cilindro.



... y puede haber 2 imágenes del mismo objeto...

Es decir, que en nuestro cerebro se nos forma una imagen muy parcial. Aún suponiendo que sea un solo Yo/Ego, el que recoge esas imágenes parciales, para construir la imagen global del objeto observado.

Pero, ¿qué pasará si resulta que cada una de las imágenes se graba en un circuito diferente, de tal forma que va ser controlado por dos Yos diferentes?

Un Yo controlará que el objeto tiene una sombra cuadrada, mientras que el otro Yo controla la sombra circular. ¿Qué pasará si no hay coordinación entre ese par de Yos?

¿Entendemos el problema que supone, cuando hacemos la comparación de dos departamentos de una determinada empresa, donde cada uno va "por su cuenta"?


... así que puede haber dos expresiones diferentes!!

Y lo mismo valdrá para un partido político o un gobierno de cualquier comunidad política. La falta de coordinación hace imposible el avance, por muchas buenas ideas que se tengan de como hacerlo.

Y lógicamente, todo esto de la coordinación, se complica mucho, si, como pasa con el elefante, tenemos en cuenta la gran cantidad de datos que deben entrar, para que nos acerquemos a tener algo clara la forma del objeto observado. Mediante las imágenes que nos dan las pantallas (esas sombras) o las "imágenes" que podemos sacar a partir de nuestro tacto por las partes de su volumen corporal. 



domingo, 29 de outubro de 2023

Y, ¿qué tipo de circuitos neuronales serán necesarios?

 

Do noso cerebro cremos saber moitas cousas...

Pero, no fondo, nos falta aínda moito camiño, para pasar do Ramón ao Cajal. Porque unha cousa é descubrir como é unha neurona e outra descubrir o seu funcionamento.

Porque entre a física macroscópica de observar nun microscopio, por moito aumento que teña, e a física microscópica (realmente nanodiminuta), donde goberna a teoría cuántica da materia, hai un sinfín de abismos.

E todos eles dispostos a devorarnos, como un león devora a súa presa.

Onde está esa extrema dificultade ? No funcionamento dos chamados circuitos neuronais. E aclaremos  que dá igual como lles chamemos, está claro que as neuronas se comunican entre elas. E o xeito de facelo ten máis de bíblico (paar nós), que as propias lendas de calquera cultura primitiva. Casi imposibles de interpretar.

No desvariamos moito, se decimos que somos uns primitivos, para o coñecemento da operatividade neuronal. Por moitos aparatos que lle peguemos ao cerebro, tentando descifrar o seu funcionamento.


Hay mucha variedad...

No fondo somos simples afeccionados á Formula I, que xogan a disfrutar cos cromos dos seus venerados circuitos de carreiras. Crendo que, con eso, teñen algo pillada a esencia do negocio da Fórmula I. Porque non nos engañemos, ten moi pouco de deporte e moito moito de negocio.

E este tipo de circuitos tamén están moi ligados entre si, pero a unha escala totalmente diferente da ligazón que existe entre os circuitos neuronais do noso cerebro.

Eles son moito máis rápidos e, sobre todo, moito moito máis complexos. En esencia son moito máis operativos.


.. y suelen ser muy complejos...

Mesmo abondo máis que os chamados circuitos integrados.

Nin sequera os nacentes circuitos cuánticos poden ser comparados cos neuronais humanos. Porque o miolo da cuestión non está na súa velocidade, senón na súa complexidade/operatividade.

Organizar el entramado que supone elaborar pensamientos, y, lo más importante, hacerlos operativos (bien guardados y muy fáciles de sacar de su archivo). Recordemos el debate entre la interfaz de Apple y la de Microsoft y quien se llevó el gato al agua.  

Por lo tanto, este nivel de operatividad, es tarea de "gigantes", pero no de los homéricos, sino de los que fueron evolucionando a partir de simples moléculas probióticas, las que dieron lugar a las primeras bacterias terrestres.

Y eso, vinieran de donde vinieran, las partículas atómicas que dieron lugar a esas moléculas probióticas. Sin olvidar que la programadora, en este caso, se llama naturaleza (sea lo que eso sea).


... pero, sobre todo, ¡deben ser eficientes!

Porque nunca, en el mundo de la Física, pudo la velocidad superar a la eficiencia.

En cierto modo, como pasa con la paradoja de Aquiles y la tortuga, es impensable que podamos igualar a mabos, en un fenómeno como la evolución natural, a partir de etapas muy veloces. La naturaleza sabe perfectamente, y con mucaha mucha experiencia, que es la eficiencia del proceso lo que determina hallar una mejor o peor solución.

En términos probabilísticos es evidente que soluciones rápidas no pueden competir con soluciones más eficientes. Aunque ello suponga esperara miles y miles de años. ¿Verdad Doña Naturaleza?

Y el cómo se consigue esa eficiencia natural, sigue siendo mucho más misterioso que el enigma de la Santísima Trinidad cristiana, o algún otro parecido. Así como mucho más beneficioso.

Y supone mucho más esfuerzo neuronal, por eso le cuesta tanto pensar a la gente.






luns, 23 de outubro de 2023

La conciencia, como toda obra cerebral, son circuitos...

Los circuitos cerebrales son la base de nuestra conciencia...

E eso é así mesmo se pensamos en termos de consciencia, algo que ven ser parecido, pero nun estadio de maduración máis baixo. Porque, para ser conscientes de estar vivos, se necesitan moi poucos circuitos. Mentras que, para ter conciencia desa vida y, sobre todo do que supón como ser humano, xa precisa dun "circuitado" neuronal moito más complexo. 

Ser consciente de si mesmo, pouca memoria necesita. Algo de curiosidade e certa capacidade de observación. Pero tomar conciencia de "un mesmo" (concienciarse), vai necesitar moita memoria para grabar información... e moita capacidade para analizar esa información registrada, en función do devenir vital que nos toque ir desenvolvendo. E iso xa non o pode facer un animal irracional.

Na consciencia, que non precisa "facer nada", non precisamos adaptarnos ao medio. Na toma de conciencia (e o que fagamos despois), será precisa unha carga adaptativa descomunal. En función dos cambios que vaia adoptando o ecosistema onde vivimos, así teremos nós que ir cambiando 


Nuestra mochila mental...

E para adoptar esos cambios, que permitirán a nosa adaptación ao ecosistema, necesitamos esa mochila viaxeira (cerebral), da que tanto falamos aquí.

Porque sen ela non teremos ferramentas, para conseguir unha maduración correcta das capacidades que portamos no noso ADN. E, por outra banda, nos costará máis defendernos dos ataques da SAD, cara o inxerto diso que chamamos adn social negativo.

E como funciona esta mochila tan "especial"?


que se va llenando de circuitos neuronales, sin cesar...

Básicamnete hai como unha serie de espazos onde gardar todo tipo de datos, para que logo sexan tratados pola aplicación neuronal correspondente. Que non deixa de ser como unha CPU, que xa trae incorporada o cerebro de serie, paar estes menesteres

Ven sendo o que podemos chamar sistema nervioso autónomo (SNA). Un sistema operativo que se encarga de ir armonizando todas as tarefas que se precisan, para ordenar a información entrante. E poñela en posición de ser usada tan axiña como sexa preciso.

Y ahí es donde entran en juego los espacios "nuevos", que se van formando en la mochila, para guardar toda esa información entrante de una forma que sea operativa, cuando se necesite.

Son los famosos circuitos neuronales.


donde almacenamos lo que vamos aprendiendo.

De alguna forma, estes circuitos neuronales, los podemos imaginar como un complemento necesario para que la maduración de las capacidades marcadas en el ADN, pueda seguir un curso natural y libre, que redunde en la maduración global del ser humano. Ese que posee tal ADN.

Lo que llamamos aprendizaje no es otra cosa que ir rellenando esos circuitos con más datos y su consiguiente organización. Porque si no organizamos los datos que entran, de poco nos valdrán cuando los queramos usar.

Es como la típica madeja de lana, que, al desenredarla, si no hacemos el ovillo correspondiente, será una simple y caótica bola de lana, que resulta totalmente inútil, salvo para limpiarse la grasa de las manos.



sábado, 21 de outubro de 2023

Y, ¿cómo tomar conciencia, en momentos de crisis?

 

Nos momentos de crise, igual pegas un salto (para rubir) como te tiras ao abismo...

Púxose de moda en pleno século XX, cos movementos sociais e políticos de final do XIX, a expresión "tomar conciencia", neste caso aplicada ás conciencia social e política. Especialmente no terreo do nacionalismo e da opresión feminina.

Pero, desde entón, a palabra conciencia, como pasa con todas (libertad...) a partir do exceso informativo do século XX, prostituiuse demasiado. Por outra banda sempre houbo moito debate co paralelismo de conciencia e consciencia. Co "asalto" relixioso, desde sempre, este aspecto de malentendido agrandouse moito.

Facendo que, en determinado momento, se abusou tanto do término, que rematou por ser usado como sinónimo de fe, sobre todo en modo fanático. Chegouse ao extremo de considerar que, ter conciencia, te obrigaba a crer o que te contaran. Simplemente con tal de que loitaras fanáticamente por elo. Foi cando apareceu a famosa frase "todo pola causa". Como se esa Causa, fose algo tanxible, algo que te iba liberar de todas as tuas miserias mundanas.

La palabra con-ciencia, pasaba a ser algo así como con-fe!

Porque curiosamente, aínda que ese aspecto nunca fose moi comentado, a toma de conciencia (sobre a realidade) ven sendo un resultado de ter curiosidade e capacidade de observación. Así que está claramente emparentada co que logo se chamará ciencia. 

E moito máis que coa fe, xa que ela te obriga a pasar de ser curioso, y, sobre todo, a no querer observar a realidade. Xa que, así, non te impide crer en doctrinas totalmente irreales.


Cando confundes conciencia con fe...

E, se non, que lle pregunten a un tal Abraham, personaxe básico na Biblia. Entre outras cousas, porque a partir de él a Biblia erá separada en tres lecturas muy diferentes : a cristiana, a hebrea e a musulmana.

Ou sexa que el, que estivo a punto de asasinar ao seu fillo, vai ser o pai dunha triada relixiosa, que rematará por controlar el mundo, máis alá de que aguante o misticismo oriental, co confucionismo e a súa variante budista. E, ademais, como bos decendentes du posible asasaino dos eu fillo, foi un contro conquistado a base de moita morte e sufrimento.

Pero que lle pasou ao bo do Abraham e a súa toma de conciencia tan brutal?


xa non tes conciencia propia...

Ao non ter conciencia propia, o Abraham estaba encadeado aos designios do seu deus. Ou, peor aínda, aos designios que os sacerdotes lle transmitían como se fosen "do seu deus". Dependía sempre do que lle quería contar un sacerdote. Un tipo que foi creado por un rei, que quería ser todopoderoso, como se a súa esencia en vez de humana fose diviña. E que usaba aos sacerdotes para manter ese poder sobre os seus súbditos.

Entón, cos sacerdotes, é cando se prostituiu tanto o uso da palabra conciencia : todo era tomar conciencia en Cristo, facer exame de conciencia para que se perdonaran os pecados... un xeito de evitar que o ser humano tomara real conciencia de si mesmo, a partir do seu ADN, e tomara así conciencia de ser un súbdito do poder, através do adn social que lle inxertaban os sacerdotes.

Y en esa falsa toma de conciencia, es cuando se instaura la sensación de haber pecado, el pecado original y los múltiples pecados que vendrán después. Así que se toma conciencia, no para ser uno mismo y madurar natural y libremente, sino de ser un súbdito, que non merece ter vida propia, que necesita el permiso de los poderosos para trabajar, para comer, para amar... y, por supuesto, nada de hacer un tipo de cultura, que lo pueda sacar de esa situación tan opresiva.

Podemos decir que, en el discurrir histórico, se había inventado el esclavismo y los siervos de la gleba posteriores.


e rematas por ser inhumano!!

Así que esa incrustación del pecado origianl, viene a ser el primer injerto (negativo) que se hace en el cerebro humano.

Comer la manzana prohibida (Eva), como matar al hermano (Caín) son injertados como formas de pensar, que nos van a hacer sentir mal. Que somos una mierda de personas, porque así es como el poder establecido nos tiene más y mejor encadenados. Con el sentimiento de ser capaces de matar a tu propio hijo, las cadena se refuerzan tanto, que pueden parecer ya irrompibles. Han logrado colar en tu cerebro, una capacidad que no está escrita en tu ADN.

Con Abraham empieza una nueva forma de obedecer órdenes, la del seguidor fanático de un poder establecido, que en el siglo XX dio lugar a auténticas aberraciones inhumanas : el nazismo, el estalinismo... y ahora, en pleno siglo XXI, el sionismo.

Se estaba inventando una dependencia total de la mente humana, antes de que apareciera la locura moderna de adicción a las drogas químicas, en su forma más aberrante posible. Y que se muestra en aspectos menos graves (en principio) que las guerras, como son la adicción al futbol o a las bandas callejeras, tipo maras.


Una pausa en el camino.

 ¿Y puede darse la contramanipulación? O manipulador que ben nos manipule bo manipulador será... E como atopar a alguén, que nos axude a ser...