Do noso cerebro cremos saber moitas cousas...
Pero, no fondo, nos falta aínda moito camiño, para pasar do Ramón ao Cajal. Porque unha cousa é descubrir como é unha neurona e outra descubrir o seu funcionamento.
Porque entre a física macroscópica de observar nun microscopio, por moito aumento que teña, e a física microscópica (realmente nanodiminuta), donde goberna a teoría cuántica da materia, hai un sinfín de abismos.
E todos eles dispostos a devorarnos, como un león devora a súa presa.
Onde está esa extrema dificultade ? No funcionamento dos chamados circuitos neuronais. E aclaremos que dá igual como lles chamemos, está claro que as neuronas se comunican entre elas. E o xeito de facelo ten máis de bíblico (paar nós), que as propias lendas de calquera cultura primitiva. Casi imposibles de interpretar.
No desvariamos moito, se decimos que somos uns primitivos, para o coñecemento da operatividade neuronal. Por moitos aparatos que lle peguemos ao cerebro, tentando descifrar o seu funcionamento.
![]() |
| Hay mucha variedad... |
No fondo somos simples afeccionados á Formula I, que xogan a disfrutar cos cromos dos seus venerados circuitos de carreiras. Crendo que, con eso, teñen algo pillada a esencia do negocio da Fórmula I. Porque non nos engañemos, ten moi pouco de deporte e moito moito de negocio.
E este tipo de circuitos tamén están moi ligados entre si, pero a unha escala totalmente diferente da ligazón que existe entre os circuitos neuronais do noso cerebro.
Eles son moito máis rápidos e, sobre todo, moito moito máis complexos. En esencia son moito máis operativos.
![]() |
| .. y suelen ser muy complejos... |
Mesmo abondo máis que os chamados circuitos integrados.
Nin sequera os nacentes circuitos cuánticos poden ser comparados cos neuronais humanos. Porque o miolo da cuestión non está na súa velocidade, senón na súa complexidade/operatividade.
Organizar el entramado que supone elaborar pensamientos, y, lo más importante, hacerlos operativos (bien guardados y muy fáciles de sacar de su archivo). Recordemos el debate entre la interfaz de Apple y la de Microsoft y quien se llevó el gato al agua.
Por lo tanto, este nivel de operatividad, es tarea de "gigantes", pero no de los homéricos, sino de los que fueron evolucionando a partir de simples moléculas probióticas, las que dieron lugar a las primeras bacterias terrestres.
Y eso, vinieran de donde vinieran, las partículas atómicas que dieron lugar a esas moléculas probióticas. Sin olvidar que la programadora, en este caso, se llama naturaleza (sea lo que eso sea).
![]() |
| ... pero, sobre todo, ¡deben ser eficientes! |
Porque nunca, en el mundo de la Física, pudo la velocidad superar a la eficiencia.
En cierto modo, como pasa con la paradoja de Aquiles y la tortuga, es impensable que podamos igualar a mabos, en un fenómeno como la evolución natural, a partir de etapas muy veloces. La naturaleza sabe perfectamente, y con mucaha mucha experiencia, que es la eficiencia del proceso lo que determina hallar una mejor o peor solución.
En términos probabilísticos es evidente que soluciones rápidas no pueden competir con soluciones más eficientes. Aunque ello suponga esperara miles y miles de años. ¿Verdad Doña Naturaleza?
Y el cómo se consigue esa eficiencia natural, sigue siendo mucho más misterioso que el enigma de la Santísima Trinidad cristiana, o algún otro parecido. Así como mucho más beneficioso.
Y supone mucho más esfuerzo neuronal, por eso le cuesta tanto pensar a la gente.



Ningún comentario:
Publicar un comentario