A dificultade de ver o que miramos...
Temos que xuntar neste momento, cos circuitos, algunhas das ideas que fomos desenvolvendo desde que empezamos a reflexionar sobre a posibilidade de que o noso cerebro acolla un adn social inxertado desde que nacemos. Por exemplo, a idea desa mesma personalidade, que lle chaman moitos, co feito de que sexa unha ou duas, as personalidades que toman posesión dese espazo-tempo chamado mente.
Algo así como se ela, sen entrar a debatir se hai máis que unha, vai ser quen controle o funcionamento cerebral e, polo tanto, a forma de organizar es entramado de circuitos que, estamos decindo, forman o conxunto de pensamentos que se van producir nas súas diferentes conexións.
E iso o teremos que ligar co feito, xa indicado moitas veces, de que mirar non é o mesmo que ver, pero, sobre todo, que hay moitas formas de ver. No mesmo cerebro pódense ir gravando diversas perspectivas da realidad que estamos percibindo.
 |
| Hay 2 puntos de vista para un objeto... |
Na imaxe, usada para unha explicación cuántica, podemos notar como un só obxecto dá lugar a duas imaxes ben diferentes (matemáticamente).
Podemos notar que, en función do punto de vista, teremos duas imaxes : unha circular e outra cadrada.
De tal xeito que, se as paredes de grabación fosen as pantallas do noso cerebro, que as están recollendo a partir dos datos que entraron polos nosos ollos, entón ambas imaxes son grabadas en dous circuitos diferentes da nosa masa neuronal. Lóxicamente os dous ben conectados, para poder realizar unha fusión delas e poder obter unha imaxe o máis real posible, do obxecto observado. Xa que a imaxe global debe estar formada, como mínimo, pola unión das duas formas recollidas por "separado".
Pasa algo así como o conto do elefante agarrado por dous cegos, un agarrando o rabo e outro unha orella, por exemplo. E póñense a describir "como é un elefante".
E, como co elefante, seguimos sin ter moita idea de que obxecto se trata, xa que só temos dous datos, que só nos falan de como son algunhas aristas do volume xeométrico, que ten o obxecto observado. En total nin chegamso ao 50% dos datos necesarios para conformar unha imaxe global do cilindro.
 |
| ... y puede haber 2 imágenes del mismo objeto... |
Es decir, que en nuestro cerebro se nos forma una imagen muy parcial. Aún suponiendo que sea un solo Yo/Ego, el que recoge esas imágenes parciales, para construir la imagen global del objeto observado.
Pero, ¿qué pasará si resulta que cada una de las imágenes se graba en un circuito diferente, de tal forma que va ser controlado por dos Yos diferentes?
Un Yo controlará que el objeto tiene una sombra cuadrada, mientras que el otro Yo controla la sombra circular. ¿Qué pasará si no hay coordinación entre ese par de Yos?
¿Entendemos el problema que supone, cuando hacemos la comparación de dos departamentos de una determinada empresa, donde cada uno va "por su cuenta"?
 |
| ... así que puede haber dos expresiones diferentes!! |
Y lo mismo valdrá para un partido político o un gobierno de cualquier comunidad política. La falta de coordinación hace imposible el avance, por muchas buenas ideas que se tengan de como hacerlo.
Y lógicamente, todo esto de la coordinación, se complica mucho, si, como pasa con el elefante, tenemos en cuenta la gran cantidad de datos que deben entrar, para que nos acerquemos a tener algo clara la forma del objeto observado. Mediante las imágenes que nos dan las pantallas (esas sombras) o las "imágenes" que podemos sacar a partir de nuestro tacto por las partes de su volumen corporal.
Ningún comentario:
Publicar un comentario