O que se traduce en ir "paso a paso", descubrindo...

 

E de cada descubrimento tirar unha aprendizaxe.

Porque descubrir e aprender no se conxugan exactamente igual, pero se necesitan os dous verbos "por igual", como accións básicas dun ser vivo. E por moi simple que este ser vivo sexa!

Xa antes de pensar hai que ir paso a paso.

Porque un ser vivo terá que combatir, por unha banda, coa enorme enerxía que solta un volcán, por exemplo. Pero, tamén terá que descubrir un xeito de usar esa enerxía en beneficio propio (como especie). Evitando, por suposto, que lle perxudique demasiado.

E precisamente no caso de non poder evitar o estoupido inesperado da enerxía, dun xeito que evite os maiores perxuicios, será cando o "non cabreo" da natureza lle vai pasar factura, por ser incapaz de aprender a controlar eses fenómenos naturais. Polo menos un control que permita minimizar os seus danos.

E polo mesmo, terá que aprender a dar os seus primeiros pasos, de tal xeito que lle permita controlar o seu propio cabreo. O que lle leva a montar unha guerra tras outra, por exemplo.

Os primeiros pasos soen ser moi simples...

Porque dar un paso non é algo que se poida facer sen pensar. Non é como nos animais, que empezan a andar sen saber moi ben como o fan. E precisamente por iso necesitan a mamá que lles axude.

E por iso, os humanos necesitamos tamén a mamá, para que nos axude. Sobre todo se temos en conta o prolongado periodo que nós temos, para ser realmente maduros.

Pero logo a cousa se complica (e moito).

Pero pensar non é fácil. Tamén nos teñen que ensinar. Pero a aprendizaxe ven sendo un proceso que dura moito e resulta moi duro, para o facer ben.

Dar pasos, pensando, non é dar pasos ao tun tun, xa o dixemos. Pero ademais necesitamos evaluar cada resultado producido, cando damos un paso : o ensaio e erro. Esa técnica vital, que nos aprende mamá, será esencial, cando esa mamá xa non estea con nós. Cando teñamos que andar sos, polo camiño da vida. 

E, sobre todo, cando teñamos que nos mover entre os demais seres humanos. Porque eles van facer, en xeral, todo o contrario de mamá : nos queren controlar e mudar en pezas da chamada maquinaria social. 

Ou, como mínimo, vivir á conta de nós. O que xasupón ser unha peza máis da maquinaria social. Por moito que nos convenceran de que así imos ser libres.

E así volvemos a tocar o asunto do adn social negativo.