Porque os humanos, ademais de nos cabrear, podemos pensar...

 

Poderemos almacenar a tremenda enerxía da natureza, para lle dar un uso útil?

A resposta a esta simple pregunta, xa podía ser un gran paso no camiño da evolución.

Pero antes de seguir cos seres vivos, e sobre todo cos humanos, imos volver a reflexionar sobre un concepto que nos quedou algo esquecido : a enerxía.

Porque sen ela nin hai vida nin posibilidades (esperanza) de chegar a ela. E agora si que ligamos co inicio do blog anterior (remuando), ese que nos robou o Tío Blogger, ao nos declarar "explotador infantil" e nos quitar a conta, que soportaba ese blog. E todo, sin dar un puto dato que sirva de apoio para tamaña acusación.

Manda carallo, porque, decir "manda truco", é demasiado suave.

Canta máis enerxía, máis perigosa é...

Pero volvendo ao inicio do blog anterior, alí reflexionamos sobre a necesaria combinación dunha gran enerxía xunto cunha gran presión. Para que así se efectuara unha reformulación molecular que, a partir de moléculas moi simples, apareceran conglomerados moleculares máis complexos. E de aí xa nos "ibamos" coas macromoléculas viaxeiras.

Así que sin poder enlazar co blog "roubado", repitamos o do principio desta entrada . Nós, os seres humanos, somos os que podemso pensar no que pasou : co anterior blog e coa aparición da materia viva. Porque outros prehumanos anteriores a nós, non o poderán facer. E os que veñan despois, pode que xa non teñan ganas de o afcer.

Pero deeb estar claro, que a enerxía supón violencia. Ás veces moita. E o ser humano ten moitos problemaa para buscar un equilibrio, entre o poder destructor da enerxía e o seu uso en beneficio pacífico da natureza (viva e inerte).