Pero o cabreo profundo é moi pouco creativo...

 

Porque a creatividade é algo que só pode ter a materia viva (humana?).

O cabreo (falso) da natureza só crea nova natureza, a partir de destruir unha parte da anterior. As recombinacións que se producen das partículas materiais, nunca son capaces de superar a materia de procedencia, máis aló de acumular volume e masa. Por exemplo un planeta, a partir do po cósmico. E por iso podemos dicir que non son creativas, por moito cabreo que amosen.

A materia inerte é incapaz de aproveitar a súa enorme cantidad de enerxía en facer algo creativo. Son meros cambios sen rumbo.

Poden aparecer novas moléculas, pero ningunha realmente diferente na súa esencia inerte da anterior. E por iso o blog anterior empezara co fenómeno tan sorprendente, de que unhas partículas moleculares se "facían viaxeiras" e se marchaban en busca da superficie lúminica dos océanos. Pero xa volveremos a ese fenómeno, xa que estamos aínda antes de que poida suceder.

Polo de ahora só hai materia cósmica en desorde total.

Algo aparece e desaparece...

E por ese motivo os pasos que vai dando o planeta, son os dunha materia inerte qué (polo de agora) ten poucas variacións. Facendo que as mesmas formaciones moleculares se repitan cíclicamente, con sucesivos periodos de formación e destrucción.

Se nos fixamos no illote que se ve na imaxe, podemos imaxinar como ven sendo ese proceso de aparición e desaparición de grandes masas de rochas. Nun momento determinado sobresaen na superficie do mar, para logo dun tempo, máis ou menos longo (falamos de eons), volver a se mergullar, como se nada houbese pasado "antes".

E así sucesivamente.

A natureza aínda está en fase de experimentar cambios, pero non é capaz de facer que evolucionen nun sentido diferente. Todo volve a empezar. Así é como parece ser que se produciu nos primeiros momentos, nos que apareceu un espazo cósmico, cheo de diversas partículas en movemento, pero moi caótico, moi destructor/constructor. Sen ningún atisbo de evolucionar cara algo realmente diferente do xa existente.

Os conglomerados materiais se facían e desfacían sen ton nin son. Faltaba unha orde, unha organización permanente.

Faltaba o que algúns creentes chamaron Génesis, que ven ser un relato de como aparece a vida terrestre.

O problema desas creencias é que a creación doutros mundos posibles, diferentes do terrestre, non tiña cabida nese grandioso libro que é a Biblia.