De feito un descubremento pode ser inexplicable...

E aínda así, temos enerxía abondo para o tentar facer...

Porque unha das marabillas creadas (descubertas/inventadas) pola natureza son as diversas capacidades dun ser vivo, para almacenar inmensas cantidades de enerxía, dun xeito tan organizado e eficiente, que non lle produce dano algún ao ser vivo.

Lembremos que para algo en Matrix se almacenaba a enerxía contida nos corpos de seres humanos, que eran como auténticas baterias enerxéticas. E sen necesidade de movementos de roce, como unha dinamo, unha central hidroeléctrica ou un aeroxenerador. Unha simple reacción química, supercontrolada no corpo dun ser humano.

Algo de materia aparece da nada...

E, como pasa nesta película citada, todo o que existe debe ter unha orixe. Para toda construcción material debe haber un arquitecto. O mesmo que, para facer unha creación virtual, debe haber un autor.

Pero nós non imos reflexionar sobre a orixe do universo, porque, como xa se dixo, por activa e por pasiva, non estamos para elucubracións teolóxicas. Nin sequera metafísicas.

Que a materia aparecera por unha separación da luz e a escuridade, como din na Biblia, e outras moitas crenzas ao longo do planeta, no nos interesa. Aquí, como decimos, xa lle dimos algunha volta no blog anterior, pero, básicamente, seguimos na mesma tesitura : as explicación relixiosas non son o noso. Aquí só cabe a explicación científica.

Ou aparece por un soplo diviño...

Así que nos importa pouco se foi necesario un "toque diviño", para empezar o proceso da vida, como nos importa un pimento, se hai un arquitecto detrás do mundo de Matrix. Nós sempre preferiremos a bazofia comestible do offmatrix, que o filete virtual de Kobe, regado cun viño de alta calidade, que nos ofrezca unha Matrix.

Nos non somos un Cifra calquera, seguimos sendo descendentes dos homes monos que noutra famosa película (2001, unha odisea... ) descubren un óso de carnívoro e comenzan a"xogar" con el. A diferencia é que, aquí, só buscamos usos creativos, realmente humanos, para avanzar coa tecnoloxía que permite ese óso "recén descuberto".

E que pensar de todo isto?

O que nos leva, de novo, ao anterior blog, onde tentamos explicar a posible evolución da materia viva. Desde as partículas primixenias, o que chamamos macromoléculas viaxeiras. Saídas do fondo oceánico e cunha viaxe totalmente odiseica, para atopar a luz do sol, esa que consigue entrar cara o fondo mariño.

O que pasou antes desa viaxe non nos seduce, por demasiado misterioso e demasiado complicado. O que veu a partir de aí, segue sendo o obxectivo principal da nosa reflexión : como a natureza foi capaz de armar un conglomerado molecular con vida propia. 

E sen parar na intervención ou non dalgún ente diviño, que non nos interesa o máis mínimo. Porque se intereeu no inicio, está claro que desapareceu do proceso evolutivo, a partir da aparición do ser humano. Ningunha diviñidade pode ser tan inhumana, como para deixar que nós mesmos cabemos a nosa propia tumba como especie. Así que estamos solos, fronte ao noso futuro. Tócanos conducir!

Só nos queda aproveitar a inmensa cantidade de enerxía que contén o universo, para facer algo positivo con ela.