E tamén todo pode ter un final...

 

Porque a evolución non é nada liñal...

E igual que tivo un principio, tamén pode ter un remate, aínda que a chamada natureza tente evitar lle poñer fin á historia dos seres vivos.

Eses seres vivos, que van mutando, e por tanto desaparecendo na súa versión obsoleta, pero que tamén poden desaparecer por motivos alleos á selección natural.

Demasiada enerxía acumulada nun ser vivo?

Como lles pasou aos dinosaurios. Unha creación da natureza, algo excesiva en volume e en enerxía, para o momento "histórico" do proceso evolutivo terrestre.

A fin de contas foi a prrpia natureza quen provocou os fenómenos, que remataron coa súa creación. Pero ben pode que, deste suceso aprendera a medir algo mellor os pasos a dar na selección das mutacións naturais.

Dalgún xeito, se qureemos ser positivos, esta aprendizaxe serviulle para non tropezar tanto na creación  do ser humano.

Aínda que non está nada claro, pero pode que se no dionosaurio puxo demasiada enerxía e volume corporal, máis difícil de superar grandes catástrofes; agora co ser humano lle concedeu demasiada intelixencia, para que el mesmo non se puxera en perigo de extinción. Ás veces o exceso de intelixencia, aínda medio dormida, pode crear monstros, capaces de finiquitar coa vida de todos.

Demasiada capacidade para imaxinar...

Porque o ser humano, sobre todo esta mediocre versión de homo sapiens, se considera demasiado listo. De feito soe despreciar o traballo da natureza, sexa o que ela sexa. Mesmo hai seres humanos moi mediocres, que se chegan a crer deuses e adoptan posturas inhumanas ata límites insospeitados.

Ata tenta resucitar vida morta, ou creala de novo, sen ter en conta toda a enorme experiencia que, nese terreo, ten a natureza.

Cando se pon a xogar coa xenética, un caso de comportamento humano a estudar pola socioxenética, algo máis grave que o inxerto dun adn social negativo nas crías humanas, é cando máis preto estamos de que, os propios dinosaurios, se teñan que rir das nosas ilusas pretensións como especie. Tanta intelixencia reducida a un mero instrumental de vestirse como deuses, para operar como auténticas musarañas campestres.

E logo din que o problema radica na chamada IA. Cando está claro, que o enemigo real da humanidad, que ten desde que foi "creada" está na súa propia IH.

Demasiada capacidade para se autoextinguir...

Observemos a imaxe típica do cazador (cazado). Non queremos ser conscientes de que os dinos se extinguiron cun aporte intelixente mínimo. Tiñan cerebro de réptil. 

Nós o imos facer coa posibilidade de reorientar a nosa intelixencia, aproveitando ademais desa hibernada intelixencia emocional, que tan necesaria é para  se equilibrar coa racional. E así poder favorecer unha maduración das cías humanas, que supoña realmente a rexeneración positiva da nosa anquilosada sociedade.

Restaurar o equilibrio que tanto lle costa manter á natureza. E que nós estamos levando a límites casi irrecuperables.

Rexenerar, esa é a misión das crías humanas, que van aparecendo como novas. Seguir os dictados do seu ADN, onde está ben marcada esa necesidade imperiosa do equilibrio enerxético e, sobre todo, da capacidade para o manter. Unha vez que a maduración  natural e libre, como cría humana, permite facer "o que hai que facer".

Seguindo o ADN, iríamos madurando cara un adn social positivo, en vez do adn social negativo, que nos inxerta a sociedade adulta dominante (SAD).  E nese adn social negativo é onde está a incapacidade social para restablecer equilibrios enerxéticos e, polo tanto, rexenerar o mal camiño que leva esta SAD. Cara a súa propia extinción.