A falta de un Yaveh, un Queer...

 

Ou o conto de nunca acabar...

Porque toda relixión sabemos como empeza, pero nunca saberemos como acaba. Aparte de ter lugar un Xuicio Final, onde todos os seres humanos seremos castigados o premiados. Como se vivir no ecosistema terrestre, xa non fora de por si un bo castigo.

A humanidade aínda non comprendeu a gran importancia que tiveron (e seguen tendo) as Evas, para a sobrevivencia dos seres humanos. Así como da enorme gama de coidados que desenvolveron, para sobrevivir como especie, e, o peor, o mal que lle pagou o sector masculino desa humanidade, ao longo da Historia Humana. 

Unha historia que ten máis de inhumana que de humana, e, de aí, que repitamos tanto a denuncia da nosa incapacidade para mellorar a mediocre versión de HS que seguimos sendo. En pleno século XXI.

Tenemos que aprender más y mejor de Eva...

E o machista Yaveh botoulle a primixenia culpa ("pecado orixinal" cristiano) a Eva. Cando foi un demo quen a confundiu e, ademais, non penso que ese demo (macho?) a denunciara a Yaveh, en vez de decirlle que o tontolaba do Adán comeu da misma mazán. Como si non o tuvera tamén prohibido.

y dejar de pedirle a un dios, que nos suvencione la vida...

Porque se a primeira parella de seres humanos depende totalmente dun deus (ou dun demo, casi casi tan poderoso como el), para qué lle fai ese examen inicial, que ben se parece ao típica contrato eventual de proba, que se fai no capitalismo actual? Acaso o Yaveh foi un inicio clandestino do capitalismo, que estaba por nacer? 

Entón debemos pensar que del tamén naceu a idea do primer roubo dun humano a outro. Porque, antes do contrato laboral ao que se chamou forza de traballo, se roubaban as terras con humanos incluidos... e aí seguía controlando o demo ou era Yaveh quen dirixia o proceso, coa súa batuta máxica?

No fondo fíxonos adictos ao roubo, violento ou non, ou a recibir o seu maná. Porque así se aseguraba que os humanos o adorarían, hasta calquera desas "eternidades" paradisíacas, que se inventaron os profetas máis ou menos bíblicos.

E algo así nos pasa agora cos novos profetas.

porque, de pseudoparidoras, está el mundo lleno!!

Hubo un tiempo en que los "civilizados" romanos llamaron bárbaros a todos los demás pueblos europeos, que pretendian simplemente vivir libres. Y ya sabemos como les/nos fue en la historia europea (y mundial).

Ahora tenemos a una caterva de nuevos bíblistas, que nos quieren convencer de que la naturaleza erró, cuando no generó seres humanos menstruantes, sin que en principio tuvieran un aparato sexual reproductor, para tal función. ¿Quiénes serán los nuevos "bárbaros", en estes días de 2023?

Le llaman imbécil a la naturaleza... y se quedan tan panchos, panchas y, sobre todo, panches.

¿Qué nos queda por hacer, a los que no queremos entrar (tampoco) por el aro de esta Biblia Queer?

Adaptarse é ocultarse, non é desaparecer...

 

A arte do disimulo...

Ademais do típico disfraz, agora (coa Nova Biblia Queer) chega con ter un deseo moi profundo, de querer cambiar de sexo... e chas, xa está feito!

Todo o mecanismo ideado pola natureza, para definir un sexo masculino (Adán) ou feminino (Eva) desaparece. Millóns e millóns de anos, de traballo natural, pasan a estar obsoletos. Porque xa se pode mudar de sexo, mesmo barallando outros tipos de variedade sexual, polo simple desexo dun cerebro humano.

Ese cerebro, que tantas cousas ten que decidir en función da súa maduración, agora ten tamén que decidir sobre o sexo que queremos ter os seres humanos.

Nin Yaveh nin ADN...

Aínda que xa tocaremoso o problema dos cerebros inmaduros, eses que non "poden" decidir, segundo a ciencia "clásica", agora podemos supoñer que un cerebro maduro (postadolescente) xa está ben preparado, para decidir se o teu corpo te gusta ou non. Para decidir que prefires usar o corpo do clásicamente considerado "o outro sexo"... e mesmo, postos a xogar co futuro, quixeras ter un cambio mental cara outro tipo de animal non racional.

Todo iso, sen sufrir unha adultez inmadura, por ter perdida a adolescencia durante esa etapa da súa formación adulta. Porque entón, pouca capacidade de decisión real vas ter!

Ven sendo, como se amodo de fase de transitoria, antes de "ser can", poidas sentirte negro, aínda que teñas a pel tan branca como a neve. Se se trata dun problema de cerebro, de "crerse" un determinado tipo de corpo, por que non vai ser posible facer profundas transformación materiais? Xa non só mentais.

Sempre houbo individuoo capaces de "sentirse" como si fosen un Napoleón, por qué non avanzar en ese territorio tan tan marveliano?

xa chega con querer...

Ademais, como bo dogma bíblico, por qué non permitir que Eva se considere unha muller "cis" (non transformada? E así o novo Adán II, teña dereito a ser denominada muller "trans".

Como decimos sempre, está o problema das crías humanas, esas que necesitan aínda pasar por un proceso de maduración, que a ciencia clásica divide en Infancia e Adolescencia.

Pero non hai problema, se Adán e Eva son creados xa adultos (para qué pasar polo esforzo de madurar, pensaría o Yaveh?). E se xa non necesitan ser crías humanas, por qué o novo Adán Trans (antes Eva II) non pode aparecer xa maduro y puro, como un macho adulto? Tal como lle pasou ao Adán II, que mudou nunha Eva Trans.

Simple cuestión de fe!

para mudar en muller!!

Claro que segue habendo máis problemas. Entre outras cousas, porque Eva demostrou xa na Biblia Tradicional, que non é un ser humano que diga fácilmente Amén.

O demostrou roubando unha mazá, do que podía ser a Árbore do Coñecemento, que o pillo do Yaveh lle prohibiu comer. E agora tamén vaille dar a lata ao Yaveh, cunha nova petición.

Porque ela quere ser home. Non lle gusta ser Eva. Así que o seu cerebro xa adulto (de nacemento) será capaz de a convencer para que Yaveh a faga un "home". E resulta lóxico pensar, que o Yaveh pasará polo aro, xa que el non pon tantos problemas para cambiar de sexo, como pode poñer a Ciencia. Ela, como feminina que é, tamén é moi quisquillosa con isto de "cambiar de sexo".

Pero tamén podemos esperar, que Eva, como muller, entenderá mellor o gran esforzo que fixo a natureza (sexa o que iso sexa), para atopar a diversidade sexual. Polo que pode asumir que, o simple desexo dun grupo de seres humanos, non a convenza de que si ten lóxica ese cambio.

Y sí, habrá que darle aún un par de vueltas a esta idea tan bíblica, de que el cambio de sexo es un mero asunto cerebral. Y no digamos si metemos, en esta ecuación "del cambio", lo que algunos seres humanos quieren conseguir : que desaparezca la sexualidad binaria... esa que favorece la diversidad genética y que cada individuo haga de su capa un sayo. O una saya. O incluso un saye.

Como adaptarse a un cambio profundo en un solo paso?

 

Ou como aproveitar ese libro de autoaxuda ao que chamamos aquí Biblia Queer?

Falamos o outro día de "ser/estar" muller, polo simple feito de ter ese pensamento/sentimento... e do imposible que sería pensar como posible esa situación tan antinatural. Por moito que o feito de "ser natural" (mentras as circunstancias do ecosistema non muden), fose algo que un ser humano non pode asumir. E, sobre todo, cando esa imposibilidade (para nós) resulta crible para outros, x que así a fixan unha panda de crentes nunha nova biblia, tan diferente da Biblia Cristiana como do que podemos denominar "Biblia" Científica. Unha Biblia, que resulta de combinar en ela todas as crenzas Queer.

Porque realmente non é un Novo Evanxeo. Sexucristo, só falou de como nos respectar uns a outros, para poder ganarse unha praza no seu Ceo. Nada dixo de dividir por sexos ou por xénero, no Xuicio Final.

Realmente o Movemento Queer, sitúanos fronte dun novo paradigma. Que é moito máis bíblico que evanxélico, xa que renuncia á Biblia Cristiana e decide, por que si, que a división bíblica (e científica) en dous sexos é xa algo histórico. Din, ou máis ben insinúan, unha nova Verdade : esa división sexual foi superada por unha nova situación social que, lóxicamente, require unha nova explicación do mito da creación. Adán e Eva (e a Diversidade Sexual Evolutiva) xa non nos serve.

 

Cuando en vez del ADN...

Así que estamos noutro periodo histórico, onde a división sexual xa non ten motivos estrictamente científicos (favorecer a mestura evolutiva), senón motivos estrictamente ideolóxicos. Trátase de fabricar una nova tipoloxía sexual. Mesmo, como pasa xa nalgún caso, "crear" un novo tipo de ser humano, total o parcialmente asexual.

A natureza, sexa o que iso sexa, nin pincha nin corta. Ven ser a decisión cerebral (ou estomacal) dun fato de seres humanos, na sáunoav Cruzda. Forman a tribu Qeeer, que deciden instaurar unha nova ortodxia sexual. Que non exemplifico, por razóns obvias, xa que me sinto imposibilitado para describir a "súa" nova tipoloxía sexual.

preferimos la palabra de algún dios...

E se non vale o ADN, nin sequera a distribución anatómica dos órganos sexuais, para diferenciar en 2 sexos, debemos deixar paso a esta banda de delincuentes científicos (sentindo moito ser tan "bruto"), e as súas crenzas sobre o Novo Orde Sexual para o Futuro da Humanidade.

E non negamos a total imposibilidade de que se produzcan moitos cambios na diversidade sexual, mesmo a desaparición da propia sexualidade. Pero non serán esta especie de Anxos da Morte Sexual, os que aporten boas razóns, para este cambio de paradigma evolutivo que eles propoñen.

entonces, la llevamos clara!!

Porque se o Yaveh fixo abondo, para non favorecer o entendemento entre os dosu sexos que "creou", non cabe dúbida que esta panda de profetas só consiguen aumentar a confusión, con tamaña diversidade, así, a bote pronto. Unha tremenda diversidade que, ademais, dubido moito teña operatividade reproductiva algunha.

E, como dixo o outro, para facer experimentos novos con algo que xa funciona de vello, mellor se fan nalgún lugar apartado, que non complique a vida dos demais. E, sobre todo, neste caso, non supoña unha clara manipulación das crías humanas.

Ou acaso, non estamos batallando en contra do que chamamos adn social negativo, para que nos parezca ben este modelo de adn social negativo queer? Un modelo de adn social negativo, que tenta remodelar a sexualidade das crías humanas, xa desde que deixan a cuna ou pouco máis?

La SAD es una gran enemiga para las crías humanas, pero una SAD controlada por los seguidores de una Biblia Queer, puede dejar a los Amish USA, por ejemplo, como una secta religiosa casi democrática.

Ser/estar home, ser/estar muller...

 

Para o mundo británico, escribiríamos mellor, para diferenciar os conceptos, "ser/ser" muller ou "estar/facer de" muller.

Porque son duas cousas moi diferentes. Na lingua española, o concepto ser non significa o mesmo que o concepto estar.

O concepto de ser xa conleva implícito a situación de ser acto (ou estar en acto), cando se fala de que algo é, ser muller por exemplo, xa se pasou da posición física de "estar en potencia". Con esa diferenciación aristotélica, notaremos que estar de mujer (hacer de mujer) solo indica un estado de potencia. Un estado (de potencia) onde o acto (propiamente dito) atópase "inconcluso". Sin finalizar.

No caso da transformación sexual poderíase dicir (filosóficamente), que en esencia o/a trans sigue sendo home, aínda que se atope en transición ao estado de muller. E mesmo se estivera quirúrxicamente adaptada a un corpo "feminino". A qué non é tan fácil como parece?

Porque se a muller está definida polo seu aparato reproductor, fixado por un ADN feminino, e agora queremos establecer outra definición, que aínda non existe, como podemos establecer que ser/ser muller e ser/estar muller son a mesma posición (filosófica)? E o mesmo se pode dicir, con más claridade, científicamente.

O que pensamos como muller...

Xa o gran Lang fixo, na súa Metropolis, a exposición fílmica desta reflexión de hoxe : narración moi simple, pero moi completa (se nos poñemos a interpretala). Temos duas mulleres, unha delas real e a outra unha autómata. Ou podémolo ver como que só temos unha muller (de verdade, a que era e segue sendo muller). Mentras que a outra, autodefinida como muller, só é muller en apariencia. Podemos observar, que "está de" muller, "fai de"muller, pero, nese momento histórico, nada permite comprobar que, efectivamente, se trata dunha muller (completa). E menos tan muller como a outra.

Porque se observamos o aparato reproductor e segue tendo o masculino, que a pode facer muller  (á mirada atenta do noso cerebro)? Acaso o decide o seu cerebro? Un cerebro que decide "porque si" (máis ou menos rodeado de razonamnetos teóricos), que se sinte muller?

Porque o aparato reproductor é algo "experimental" (comprobable). Incluso se se trata dun modelo quirúrxico, pero no cerebro? Como nos adentramos nel, para comprobar de primeira man ese tipo de cousas que definen ao que era home, como muller a partir de agora?

non deixa de ser muller en POTENCIA...

Tomemos o caso da Rachel en Blade Runner. A fabrican como replicante con capacidade para xestar. En principio temos a unha replicante muller (femia). Pero se ela decide ser home, porque Deckard fose, por exemplo, homosexual, xa vai chegar co desexo da Rachel, para ser considerada como un replicante "varón"?

Qué tipo de cambios se teñen que dar, ou estar dados, (xenéticamente) no cerebro de Rachel, para considerar obvio ese cambio de xénero/sexo?

Porque este tipo de cambios estruturais, resultan moito máis complicados que os cambios que pretender conseguir os colegas do Roy. Eles, simples replicantes Nexus 9, só piden vivir máis de 4 anos. Pero iso é un simple cambio xenético no momento de "fabricalos". Nada difícil científicamente.

Algo que nos leva, como quen non quere a cousa, a pensarar que é algo emparentado co problelma desta Rachel xestante, que queer ser home, para conxeniar mellor co seu noivo gay. Porque se entende que, na fabricación do Nexus "normal", lles acortaran a súa data de caducidade, para evitar gastos de mantenemento. Pero... para que querían eles vivir máis se, desde o punto de vista humano, vivian unha vida inhumana? Por qué querer sobrevivir? 

Ou sería que, realmente, o que eles pretendían era ser libres, como seres humanos "de verdade", aínda que fose moi pouco tempo. Unha película, Blade Runner, para pensar moito máis do que en principio parece.

aínda que nalgún momento se mude en ACTO!!

Pode que no fondo, tanto ao Roy como á Rachel se lles teñen censurados, no momento da súa fabricación, os xens que marcan ese tipo de asunto xa indicado: ao replicante Roy, vivir arredor dos 100 anos e á replicante Rachel, ter capacidade para quedar embarazada. 

E no caso da Rachel, dubido moito que tivera capacidade para cambiar de sexo. Como moito, en función do contexto sociopolítico do seu ecosistema, lle permitirían mudar de xénero.

E ata aquí chegamos co problema do Evanxeo Queer, no seu aspecto científico.

Podemos trasladarnos un momento ao territorio filosófico. Nesa filosofía aristotélica, na que explica que somos algo "en POTENCIA", o que levamso dentro (un ADN, por exemplo?). Pero logo temos que desenvolver esa capacidade, para chegar a ser ese algo "en ACTO". 

Roy quere ser un humano (en acto) para que viva moitos anos. Suponse que descubriu as ventaxas da xubilación.

Rachel quería ser macho (en acto), para poder liarse co Deckark gay. Aínda que ela era realmente un macho, tanto en potencia como en acto. Estaría de acordo o Arsistóteles, para engadir unha nova situación/concepto filosófica? Que a mente humana abonde, para pasar dun "acto femia" a un "acto macho", a partir da "potencia femia"... simplemente por o desexar a Rachel? 

Onde está o problema?

Pode ser que os cambios evolutivos non funcionan polo simple desexo dun evangélico queeer, que desea ser transformado, casi, como quen di, polo placer de "ser diferente". Ou esaxero?

Os millóns de anos de traballo seleccionador da natureza (seax oq ue iso sexa), tirados ao cubo do lixo, porque estes novos profetas decidiron se erguer diferentes, de como se acostaron anoite?

Consideremos que estamos, aínda, nunha etapa "preadolescente" da Humanidade. Calquera cambio necesita moita reflexión. Nosa e da natureza. Así que nos preguntamos se terá certo sentido (científico), poñerse a reflexionar sobre a reproducción sexual, e a conseguinte divisisón sexual que se deu no mundo animal, especialmente no "sector humano" (dado o seu grado evolutivo)... para tentar dar este salto concreto, no "equilibrio" sexual, cando xa temos abondo apremio con restablecer primeiro o equilibrio enerxético do planeta.

Pensarse home, pensarse muller...

 

A típica confusión entre pensar e crer...

Achacámoslle ao pobre Sócrates, que non se molestase un pouco en pensar sobre a muller. Pode que entón, sendo moi imaxinativos, ata fose o primeiro home capaz de sentirse muller. Por que non?

Porque está moi ben falar da Beleza, e mesmo da Xustiza, pero nunca se lle ocurriu que, unha parte desa belza, reside no corpo feminino. E, polo tanto serái xusto que fose menos abusado polos homes e, sobre todo, na súa parte superior, chamada cerebro.

Que debería pasar na Grecia do Sócrates, para que se pensara algo máis, mellor dito "un pouco", na muller, como un ser humano igualiño ao home. Salvo diversas funcións reproductivas, nas que a filosofía pode que non poidera dicir moito.

E quen di o Sócrates, pode dicir o Descartes. A quen se refería exactamente o René, cando dixo aquelo de que "penso logo existo"? Acaso as mulleres tampouco podían pensar. como en Grecia? Era posible concebir un mundo onde non existira a muller?  Ou só podái existir, se "a pensaba un home"?

E quen facía a parte máis básica da reprodución (sexual)? Ou si pensaban (as mulleres), pero logo non podían existir en pé de igualdade co home... elas eran máis para "existir dentro da casa familiar"?

E que ven sendo iso de crer (concepto relixioso)? Algo que todos usamos como sinónimo de pensar (concepto científico). Pensamos que é una muller, ou podemos crer que é unha muller?

O que pensamos que existe...

En Her, temos un sistema operativo que existe (virtualmnte) e un ser humano, que interactúa con él/ela. Sendo, por tanto, alguén que existe realmente.

Non sabemos se o protagonista se pensa a sí mesmo, como non sabemos o que pensa do SO chamado Samantha. Pero os que pensamos neles, sabemos (ou cremos saber) que él sí existe realmente, mentras que ela só existe virtualmente.

Todo isto pode parecer lonxano, cando pensamos en "pensarse muller" ou "pensarse home", pero non o é tanto.

e o que existe realmente...

Porque a estas alturas de século a existencia real e existencia virtual, está a días luz do que pasaba pola mente do amigo Descartes. E xa non digamos pola do amigo Sócrates.

Co enorme avance filosófico e científico, especialmente no campo do "ser existente", da cuántica e da telemática (ou como se lle poida chamar a ciencia, que trate do emparellar o real e o virtual), temos que estar preparados, para cambios moi profundos no campo de enlazar pensamento e existencia. Porque, ademais, cada vez están máis imbricados neste campo, co concepto creer.

Por exemplo, coa que sucede no mundo microscópico, onde temos que intuir e, quizás, poñer un pouco de "fe" no que intuimos.

Eso sí, nada que ver co mundo relixioso, onde nada es real. Non se poden usar ecuacións matemáticas para descubrir a existencia dun deus, por exemplo.

Pero as ecuacións matemáticas, que axudan a controlar os avances mecanocuánticos, son virtuais (modeloa abstractos), pero teñen, unha vez resoltas, efectos reais (no mundo macroscópico). Dan lugar a auténticos aparatos que se poden usar polos seres humanos.

Nada que ver cunha Santísima Trinidad, por exemplo, que nada ten que ver con tres electróns, que se poden concentrar en un só electron, ao mesmo tempo que exercen a súa función como se fosen  tres electróns separados. E son matemáticas non relixión. É Ciencia, non Crenza!

poden ser cousas moi diferentes!!!

Porque a fe do científico non é fe do relixioso. Unha necesita resultados experiementais para ser validada, mentras a outra se valida por un simple dogma que nos obnubila a mente creativa (no racional e no emocional).

Esto nos leva aos replicantes de Blade Runner e, como non, a sentirse home ou muller no espciotempo que andamos chamando século XXI, no planeta Terra.

Que ten no seu ADN un replicante, para que se sinta maltratado, por ter unha idade límite que non pasa dos catro anos?

Pode pensarse (e sentirse) mal por esa causa? Que pinta a reproducción sexual, por lo tanto a existencia de dous sexos, si non se reproducen autónomamente?

Ou pode que sí, tal como pasa coa versión replicante chamada Rachel, que lle permitiron manter no seu ADN a capacidade de procrear. Pero por qué sexualmente? Non poderían experimentar outro xeito de reprodución?

Foi un fallo de guión, simplemente, o vai ser que a diversidade sexual, que tanto lle costou seleccionar á natureza (sexa o que iso sexa), debe xogar un papel importante, aínda por moito tempo, na evolución naturoartificial dos animais?

E que di sobre este tipo de cousas o Novo Evanxeo Queer? Realmente están preparados para este tipo de cambios? O son meros profetas, que queren confundir un discurso bíblico co discurrir natural da Vida?