Y si volvemos al camino científico?

Reflexionando sobre a toma de conciencia do ser humano...

Aquí xa levamos anos dándolle voltas ao mesmo problema, sobre o maltrato xeralizado das crías humanas. Empezaramos por falar do proceso de evolución das crías humans, tan complejo y tan manipulable. Seguiramos, a partir desas reflexións, co problema de como a SAD (Sociedade Adulta Dominante) desenvolve un proceso social, que se basea na inxerción nesas mesmas crías humanas dun adn social. Unha deformación do ADN natural que tenta, ademais, que adquira un carácter negativo. 

Levándolle así a contraria á natureza, xa que ela vai desenvolvendo (madurando) un adn social positivo, a partir do ADN, que porta todo ser humano no seu nacemento.

E iso, que relación ten co futuro da cría humna e, en espcial, con iso que se chama "toma de conciencia do que un mesmo é"?

E tamén, por qué queremos ser unha cousa e non queremos ser outra cousa (mesmo parecida ou moi diferente)?

Camino sin mochila ni compañía, parco camino es...

Nacemos para ser "algo", pero non o podemos ser, ata que levemos unha boa tempada madurando... entón é cando ese estar se muda en ser... como decía o Aristóteles, que a potencia se fai acto... entón podemos dicir que xa somos ese "algo, ou o máis parecido a ese algo que nos deixaron ser.

E por este motivo, ven sendo un poco ridículo este debate, do que falamos estes días, sobre tomar conciencia do noso corpo, para nos transformar noutro xénero; sobre todo, cando todo ser humano, que se precie, segue tendo a súa asignatura pendente máis importante da súa vida, longa ou curta.

Porque o gran problema do ser humano segue sendo, que non lle deixan tomar conciencia de que é, precisamente, un ser humano.    

Non hai que ser un negro, para que a SAD poida te tomar por un animal de carga, mesmo un animal "sen a alma" da que tanto predican eses relixiosos farfulleros e tahúres. Eses que invocan constantemente a un deus pai, facendo todo o contrario do que ese deus manada. Polo menos os nativos das antiguas tribus facían, casi ao pé da letra, o que mandaban os seus deuses. Non descubriran a gran hipocresía das modernas relixións (sexan cristianas, musulmanas ou hebreas).

Así que o noso gran problma, como humanos, non é un corpo "errado", nin nada dese tipo, o noso problema é que non sabemos, ou non nos deixan, tomar conciencia de nós mesmos. Non do noso corpo, nin sequera da nosa alma, estamos a falar de tomar conciencia como ser humano, versión actual de homo sapiens. Simplemente saber que quere dicir iso : ser humano.

Necesitamos seguir evolucionando, de acordo coa petición da natureza (sexa o que esos sexa), porque o leva pedindo desde hai varios séculos, nos que estamos empantanados. Quere que nos tomemos a evolución en serio y decidamos, dunha vez, mellorar como versión humana de HS (homo sapiens). Porque, tal como vai agora, nunca chegará a existir unha versión mellorada de homo sapiens.

al principio con ayuda de la madre...

Así que ninguén se vai preocupar de favorecer debates sobre si somos machos ou femias, mesmo se queremos ser médicos ou trapecistas... porque os primeiros pasos só teñen un fin moi claro : chegar a ser unha cría humana, o máis natural e libre posible.

Pero iso quere dicir que se necesita unha coraza, sobre o noso corpo, que evite a manipulación que axiña os adultos van querer exercer sobre o noso cerebro.

Dá igual que sexan, familia, ou amigos, ou compañeiros e mestres da escola... o un cura ou o municipal que nos axuda a cruzar a rúa... a enfermeira cando nos cura... e, sobre todo, a parella que imos escoller como amiga ou como noiva... todos eles son adultos ou aprendices de adultos, que forman esa SAD da que aquí tanto falamos. Eles son os inxertadores dese adn social negativo (ou positivo, se temos sorte coa familia eos amigos), que tentará modificar as capacidades escritas no teu ADN, para facer de ti ALGO moi difernte do que querías ser.

Porque ese "quería ser" é o que podemos chamar ter conciencia de ti, como ser huamno, e, sobre todo, ter conciencia de que ese acto de "ser humano" conleva un proceso de maduración natural e libre.

Non hai outro xeito de o conquistar. E decimos conscientemente "conquistar", porque esa conciencia de TI MESMO, non a regala ningún adulto. Como moito te pode axudar na súa conquista. 

E por iso mesmo, é tan necesario ser curioso e precavido ao mesmo tempo.

pero luego... te vas llenado la mochila tú solito!

E por esa razón, combinar curiosidad y precaución, debe ser un mantra a lo largo de nnuestra vida, para una mejor adaptación al ecosistema donde nos tocó vivir.

Si hacemos una buena lectura de imagen, co el trío que hoy colgamos, podemos "leer" con ellas el siguiente mensaje : Inicias los pasos con tu ADN y una escasa ayuda familiar (si la hay), pero enseguida necesitas ser autónomo y empezar a buscar todo por tu cuenta. Eso sí, apoyado en las pocas herramientas que te hayan dejado tus padres.

Vas a ser el lobezno que deja la cueva familiar y se tendrá que arreglar para sobrevivir, incluso para buscar tu propia cueva. Lo que viene a ser, hacerte miembro de una nueva manada, donde intentar alcanzar esa letra alfa, que tu ADN tiene muy remarcada (como lobo). En el caso humano, naturalmente no existe el macho alfa, pero sí existe el macho solidario con cualquier manada humana, sobre todo si se atopa en condiciones precarias y necesita ayuda. Teniendo, para colmo, que frenar sus ansias animales de competir con otros seres humanos. Por ejemplo, mediante guerras.

Porque no es la competencia lo que viene bien remarcado en tu ADN, es la solidaridad, algo propiamente humano. Una característica que será borrada (intento) por la SAD, para hacer que resalte esa mínima capacidad de competir (instinto animal) que aún nos ha dejado la naturaleza como residuo. Y que no viene mal, si la necesitas para competir deportivamente.

Y como dice la mochila del muchacho, nada como hacer prioritaria esa capacidad, algo instintiva en los animales irracionales, que es la curiosidad. Ella resultará crucial para se adaptar a un ecosistema cambiante dónde nos tocará vivir. ¡Sin curiosidad, no se puede sobrevivir "ahí afuera"!

¡Y sin solidaridad tampoco! Porque la curiosidad sin solidaridad es buscar el beneficio propio, en función del mal ajeno.