Y... ¿qué tipos de compañía necesitamos?

 

En principio, la mochila lo es TODO...

Falamos dunha "mochila", que tamén se chama cerebro, a outra (a máis ou menos fashion, comprada na tenda) é un atrezzo secundario para a nosa infancia.

Porque, unha vez que nos solta a man a nosa nai, xa só queda UN ser humano, moi só fronte un ecosistema cambiante, onde vai ter que sobrevivir.

E a súa nai biolóxica (e o seu pai) só lle deixou un ADN (unha gran "mochila"), onde está todo o que necesita para se poder adaptar a ese novo ecosistema "gran habitáculo", onde vivirá. Nela están as capacidades para solucionar ese conflicto, totalmente natural, de como facer para se adaptar a un medio, que, á súa vez, está cambiando constantemente.

Porque os seus proxenitores só lle puideron dar algunha ferramenta, unha vez nacido, para unha lectura axeitada dese ADN, pero o que realmente lle vai contar, unha vez saido da cova/útero, é o que leva escrito no seu ADN. Una serie de cartiñas con instruccións. Porque os xens levan escrito non só a capacidade que podes chegar a ter, se a desenvolves, senón, moi importante, o xeito preciso para a desenvolver.

A natureza non fai puntada sen fio. E precisamente por iso decidiu, que a nosa masa cerebral tiña que aumentar en consecuencia. Non se podía desenvolver un ADN moi complexo, cun cerebro mediocre. Dito doutro xeito, paar portar moitas ferramentas non vale unha mochila pequena.

El cerebro "único" es más diverso de lo que parece...

Pero sucede que isto de ter mochila/cerebro non é tan doado como parece. Porque necesitar máis ferramentas non só aumenta a masa cerebral, senón que aumenta a súa complexidade operativa dun xeito exponencial. Por exemplo, non atoparás unha ameba que teña problemas de personalidade.

O noso cerebro ten xa como mínimo, duas grandes virtudes : por unha banda é capaz de separar tareas que non sexan directamente motrices, en dous hemisferios diferentes. Considerase que o da esquerda é máis de operacións racionais, máis abstractas . Mentras que o hemisferio da dereita, pode estar centrado nas tarefas máis emotivas, máis intuitivas.

Pero a marabilla deste cerebro noso, casi a máis importante, é que se poden comunicar ambos hemisferios para colaborar se fose necesario. Mesmo se di que un deles pode encargarse do traballo do outro, se a supervivencia do ser humano que o porta depende desa colaboración. Algo que tanto lle costa a moitos seres humanos, reconvertirse, ven ser algo relativamente fácil para a nosa masa neuronal.

y no es necesario ser dos...

E por este tipo de motivos, temos que ser tan pouco amigos das panfletadas proféticas, que se montan os elaboradores da Biblia Queer. Por moi científicos que se consideren, ou por moi discípulos dalgún deus que tenten ser.

Pretender que un cerebro, fácilmente bipersonal, que non ten definido aínda que tipo de ser humano queira ser, xa estea en condicións de que se atope "nun corpo errado", ven sendo unha disquisición do máis grouchiana que se pode dar.

Pero... observemos cousas máis ou menos evidentes.

Observemos como o macho embarrado (Adán) lle fai caso a unha das súas costelas (Eva), sin pensar duas veces na posibilidade de que non fose unha boa idea. Esa de comer él tamén da mazán. Estaría medio dormido?

Que capacidade de observación tiña Adán? Que falta de curiosidade lle levou a non se percatar da maceira que tiñan no Edén do Yaveh? E por que se solidarizou tan rápido coa súa parella, se nada lle obrigaba a comer unha mazán, se non lle gustaba?

En fin podíamos seguir así moito espazo escrito, falando das incongruencias varais da Biblia Cristiana... pero agora nos queremos quedar cun feito claro : a capacidade de observación non era a mesma na parella "orixinal". Parece como se a Eva tivese máis curioside que o Adán.

... pero, o máis importante, é fixarse en que son dous humanos e xa teñen a posibilidade de ter duas observacións diferentes. 

Non tiña Adán porqué observar do mesmo xeito que Eva, a maceira dese hipotético Paraíso.

Pero seguro que a Eva non tivo as súas dúbidas, antes de pillar a mazán? No seu cerebro non se barallou a posibilidade de non obedecer ao Yahve e non morder a mazán, por moito que lle apetecera?

para observar cosas diferentes!!

Así que se podía decir ahora en este final de entrada, que la mejor mochila es nuestro complejo cerebro. Y que, por supuesto, esa complejidad cerebral conlleva una extraña e inquietante posibilidad : que entre la dúda, cada vez que necesitamos tomar una decisión. Sobre todo, si esta resulta algo difícil.

Y con ello aparece nuestra mejor compañía, en el viaje de la vida. Va a ser la que nos hacemos nosotros mismos. Sí, porque no somos un solo Yo. Ese Yo "inicial" estará acompañado por múltiples Yos, que se van conformando en el interior de nuestro cerebro, en función de dudas y decisiones que se nos aparecen en el camino vital que vamos recorriendo.

Porque las dudas mal resueltas, siempre quedarán ancladas en la memoria, para uso de algún yo que no quiera olvidar "fácilmente". Porque la autonomía que pedimos para "nosotros", será también reinvindicada por cualquiera de nuestros yos. Esos que sobreviven a la limpieza que intentamos hacer periódicamente de "cosas malas" que nos molestan ("allí", en el fondo de nuestra mente).

Y estes Yos, son el paso previo a la aparición de un Nosotros, cuando nos relacionemos con otro ser humano. 

Ya en su momento hablamos de los beneficios que supone tener un amigo imaginario, en la etapa de maduración infantil. Ahora tendremos que resaltar el enorme papel de los amigos (o enemigos) imaginarios que se pueden ir asentando en nuestro cerebro, a lo largo y ancho de la segunda etapa de maduración : la adolescencia.

En ella seremos capaces (o no) de convivir con nosotros mismos, nuestro Yo principal. Y cuando decimos nosotros lo decimos literalmente. Porque más de uno y de dos, van a ser los egos (yos) que se quieren hacer grandes dentro de nuestro cerebro. Y precisamente por ese motivo, decimos tanto por aquí que, una buena adolescencia, será la que le vaya encontrando un nicho apropiado donde dormir eses otros yos/egos.

Porque no será nada fácil seguir madurando como adulto, si nuestros demonios particulares, que suelen desmandarse más que "andar guiados", nos empiezan con diversaa reivindicacións cuasilaborales. Ya que un problema esencial de tener este tipo de compañías (mentales) es que no siempre estarán de acuerdo en el análisis de la realidad que estamos viviendo. Ahí es donde se disparan las posibles discrepancias entre los diversos egos.

Pero tendremos mucho tiempo para volver sobre esto. Aunque algo de vueltas ya le dimos en el caso del primer blog, cuando reflexionamos sobre el caso de la pareja Dr. Jekill y Mr. Hyde.