Y qué tal con los amigos?

 

O más bien diremos amiguetes, simples compañeros de juego...

Xa falamos do papel culpabilizador do profesorado. Porque ven sendo un dos primeiros adultos que toman contacto coas crías humanas, unha vez que deben entrar no proceso de domesticación social. Que a SAD ten o descaro de chamar Educación.

Pero, ao mesmo tempo, ou antes, a cría humana xa toma contacto con algo que podemos chamar amigos reales. Un tipo de amigo, que vai xogar un papel parecido ao amigo imaxinario, ou, pola contra, un papel antagónico. É dicir, que vai axudar no inxerto do adn social pertinente, pero en vez de positivo sería nun sentido negativo.

E iso é porque , como decimos, non todos os posibles amigos están para nos facer un favor.

Porque amigo amigo, como amante amante, ven sendo algo moi diferente do simple "amigo". Non chega con achegarse físicamente ao corpo doutro humano, paar ser o seu amigo. Y menos para facer enlaces profundos coas súas mentes.

E iso vale para definir unha verdadeira amizade, pero, sobre todo, para definir iso que podemos chamar verdadeiro amor. Un afecto que profundiza no noso cerebro (non no noso corazón), moito máis aló do que, normalmenete, dexesamos ou estamos preparados para admitir.

Que "parte" de nós vai querer levar a iniciativa, neste achegamento afectivo ou de simple conveniencia?  Xa agora podemos ter diferente resposta, segundo tome a iniciativa mental un dos nosos egos ou o outro.

Se ben é de supoñer que, nun inicio da nosa infancia, non temos moitos máis "eus/egos" no noso cerebro, aparte do "ego compañeiro", que pode supoñer esa visita que chamamos amigo imaxinario. "Alguen" que realmente "ven de fóra de nós" (mundo real ou irreal), para nos facer compaña. Polo de agora, aínda non estamos sendo okupados, por unha variante dese eu inicial, propiamente "noso".

Pero, eso si, con esta visita inesperada, tan vilipendiada por algúns adultos, ben podemos facer valer a súa importancia, xa que nos axudará a bregar cos que veñan depois como verdadeiros okupas. Axúdannos a fortalecer o noso eu principal, ante os eus que veñan "para se quedar" no noso cerebro.

Necesitamos relacionarnos...

Porque o noso ADN nos obriga, no só a ter amigos imaxinarios, senón auténticos e reais amigos. Sen eles non somos capaces de socialiazarnos todo o que necesitamos, para ir madurando as diversas capacidades que nos marca o ADN.

Por exemplo a curiosidade. Podemos empezar por curiosear nas cousas que nos rodean, as que temos por casa (como fan os lobos na súa cova). Pero, como non imos curiosear nos seres humanos que son como nós, primeiro na casa e logo fóra dela? A función de relación nos obriga a vivir socialmente, para iso nola deron. Non é o egoismo o que nos define, senón a solidariedade. 

Porque todos os animais algo complexos son solidarios, pero a capacidade que nos deu a natureza aos humanos é moi superlativa. De feito a nosa maduración vai depender de como nos relacionemos cos "outros". Pouca calidade "de adultos" colleremos si chegamos a esa idade sen ter socializado abondo. E non só con outros humanos claro, tamén co resto de seres vivos e seres inertes que forman o ecosistema onde nos tocou vivir.

En certo xeito, nós somos os primeiros okupas, que deben soportar os demais seres vivos do noso ecosistema. Somos nós os que chegamos a el, no é o ecosistema o que se debe adaptar a nós.E, por iso, non nos debe asustar tampouco a relación cos outros, esa que supón o feito de que alguén ven a "okupar" un lugar cerca de nós. Sexa física ou afectivamente.

pero hay que evitar a los okupas...

Se ben é verdade que tamén pode haber okupas que nos poden facer dano. Iso xa nos pasa cando temos que aprender a nos defender dos nosos depredadores, sexan irracionais ou racionais.

E por isos decimos na imaxe, que debemos recibir aos que veñen como amigos, pero desbotar a aqueles humanos, que realmente nos queren okupar en contra da nosa opinión.

Porque, dese tipo de "okupas", xa falamso algo ao nomear aos sacerdotes, aos soldados e profes, que tentan amigablemente ou pola forza, mudar a nosa percepción da realidade que nos rodea. Facendo que debamos comulgar cunha percepción desa realidade que eles nos traspasan/inxertan.

Ahí é cando a nosa curiosidade e a conseguinte observación, vese anulada, para que non poidamos realmente ver "o que pasa". É o momento de pensar nos filtros mentais, que nos permiten diferenciar unha verdade, máis ou menos certa, dunha mentira. Temos que ser capaces de diferenciar, o que observamos da terxiversación da realidade que nos queren colar os amigos dos podersos.

E precisamente ahí é onde entra en xogo o que chamamos adn social negativo. Mudannos una maduración positiva por unha maduración negativa. Un mecanismo moi sofisticado da SAD.

Así que esteamos atentos, porque, non o esquezamos, moitos dos que se presentan como amigos, son só colaboradores do trío de elementos culpabilizadores, que dixemos tiñan como obxectivo "facernos pezas da maquinaria social que nos oprime".

E  para iso, usan ese adn social negativo do que tanto falamos.

que nos pueden joder la vida!!

Habrá que ir por la vida con sumo cuidado.

Porque, lo que vamos a ser el resto de nuestra vida, va a depender en grado sumo de las decisiones que tomemos en esta etapa de cría humana. Primero como infantes y luego, mucho más difícil, como adolescentes.

Es aquí precisamente cuando encaja ese dicho típico de por aquí : podemos perder la adolescencia, de tal forma que nos convertiremos en adultos inacabados.

Y esta es una de las razones de que aquí se denuncie tanto a los filósofos griegos clásicos, Sobre todo cuando se ponen a reflexionar sobre la Bellaza, la Justicia o la Amistad, de una forma totalmente abstracta. Sin tener en cuenta ni el contexto social ni los actores, que van a participar en esa representación llamada "de la Belleza", o "de la Justicia", o "de la Amistad".

Todo es muy bonito, cuando se pinta un cuadro donde aparece la Justicia, paar ser colgado en un juzgado donde se condena a los seres humanos que luchan por la libertad, por ejemplo.

Sin ir más lejos, lo que le pasó al bueno de Sócrates, que fue condenado injustamente y no se rebeló, porque decía que era justo. ¡Vaya cabezota testarudo! Y luego pasó con Jesucristo.

Y eso pasa con el Amor, por ejemplo. Cuando se olvida que una cosa es el concepto de amor y otra muy diferente, el agente amante. Porque, ese amante, es quién va ainterepretar el papel de amante. Y lo puede hacer tan mal, que, sea como sea, puede hacerte la vida imposible, no solo amorosamente, sino incluso para seguir viviendo.

Ahora puede ser un buen momento, para decir que en todos estes elementos "culpabilizadores, sacerdotes, soldados, profesores y amigos, los habrá mejores y peores. Puedes topar con el gran amigo o el gran enemigo, ese que se ha vestido de amigo previamente (el peor de todos).