Pero el sentimiento de culpa, como el de "sentirse mujer", no viene en el ADN...

 

Quedamos en que somos curiosos y eso nos leva a ser observadores...

Pero a que tipo de comportamento nos levan estas características xenéticas? 

Porque se somos un único ser humano, a cousa é máis doada. Aínda que xa falamos de que non tanto como se cre en xeral. Ben podemos entender que, sendo dous seres humanos, non coincidamos na observación. Pero que pasa, no caso de ser un solo ser humano, pero cun cerebro demasiado curioso e inquieto? Non necesitamos ser Caín e Abel separados, podemos ter a Caín e Abel dentro do mesmo cerebro.

E volvemos ao problema da bipolaridade/dobrepersonalidade... para reflexionar no papel dun adn social, pero non para cada ser hamano individual, senón para cada unha das variantes mentais (chamemos personalidade ou ego), que habitan no mesmo cerebro. 

E supoñer como fai, para incidir un tipo de adn social ou outro, nas diferentes personalidades que están "habitando" un único cerebro humano? Aínda que sexa inicialmente en modo de hibernación... pero, en que momento vital se sementa esa planta, por parte da SAD, para logo facela medrar co abono e rego social pertinente?

É decir, como funciana o proceso de encher a mochila dunha cría humana, para que leve inxertados os diferentes adn sociais, en función non só do individuo "a inxertar", senón, neste caso, no ego do mesmo individuo que "toque modificar"?

Algo moi difícil de explicar, pero tamén moi importante por clarificar. Porque pode ser que, esta proliferación de egos (no mesmo cerebro), sexa algo planificado socialmente, ou, como sucede co cáncer biolóxico, se produzca un florecimiento caótico de personalidades.

A SAD sería responsable do inxerto inicial, pero non da tumoración final. Nunca foi bo, que os seres humanos se quixeran igualar cos deuses.

Por qué cargar coa culpa, se podemos descargala noutro?

A estas alturas da historia bíblica aínda non podemos saber si realmeneet foi Eva quen desobedeceu a Yahve, ou todo foi unha artimaña de Adán, para buscar unha culpable do feito (chivo expiatorio) e así librar él do castigo diviño. Aínda que lle saira o tiro pola culata, xa que, nisto, o Yahve foi democráticamente xusto. 

E facendo "un aparte", non vos parece que o Adán, na imaxe, tanto pode estar dicindo, que foi ela a culpable, como que "pobriña, non dá para máis".

E tamén podemos facer un apuntamento, par atomar a parábola do fillo pródigo, como un inicio dese sentimento de culpa, que podemos transformar (involuntariamente) nunha actitude de "querer ser o outro". Que tanto fai sufrir de envexa ao ser humano. 

Porque si o fillo "que se quedou" é relegado polo outro, que "se marchou", como pode reaccionar o ego do segundo, unha vez que se considera despreciado? Non lle entrarán ganas de querer ser igual que o "pródigo", xa que non se valora o seu esforzo de quedarse na casa, axudando e aguantando dos seus pais? 

O ego, en principio, non é máis que unha agrupación de molécuals químicas. Pero pode ser que, despois de haber reaccioando durante un atmpo, montando circuitos cerebrais, sexa capaz de fabricar pensamentos, tanto racionais como emotivos... e medrar/madurar, a partir do primeiros que se crean, dando lugar a pensamentos complexos, como "mudar a fillo pródigo", ou ben, mudar a ser como Eva (no caso de Adán).

Pois algo así (adanismo trans) lles pode pasar, aos que se sinten non habitar un corpo que lles guste. Que prefieran ser "o outro". Aínda que é moi dudoso, que semellante tipo de pensamento se poida elaborar nun cerebro humano, antes de chegar ao nivel de maduración que chamamos adulto. 

A culpa e o egoismo necesario, son inxertos sociais...

Pero seguindo co sentimento de culpa, que resulta máis fácil de analizar que o de "sentirse muller" (sendo home), podemos pensar un pouco no que significa rematar cargando con el, na nosa mochila de maduración natural.

Se lemos a Biblia Cristiana podemos observar, como se inxertou ese sentimento de culpa, tal como o conta a relixións bíblicas. Fose Eva (ou fose Adán, só o demo o sabe), castigaronnos a vagar polo Val de Lágrimas, que é o planeta Terra (A Biblia non vai máis aló, no Universo). Lle chaman pecado orixinal e o levan todos os cristianos, polo simple feito de ser nacidos. Que xa manda tela! O Yahve non fai distingos e dalle igual que creamos nel ou non, nos castiga a TODOS.

Así que o Yahve, e logo a SAD, pasa da curiosidade que ven no ADN de Eva (él non o sabería!) e decide cambialo por un egoismo, que permitirá fixar outra característica, básica para a SAD : a culpa que debemos sentir polo simple feito de haber nacido. E que, como dixemos, expulsa tamén ao Adán, porque seguro que o Yahve non se fía moito del.

Ese egoismo será fundamental, para que, unha vez asumida a nosa culpa, pero querendo non asumila, busquemos axiña un chivo expiatorio, que poida caagar con ela, deixándonos libre de culpa a nós. No fondo, será como o animal que era sacrificado a un deus, para que nos tratara máis amablemente.

previos a inxertar a capacidade de mentir, para buscar...

Y si tenemos que mentir, para conseguir un chivo expiatorio, pues mentimos. Porque la capacidad de mentir no viene en el ADN, será otra característica no genética que se nos injerta con el adn social correspondiente.

Y ahí es donde funciona estupendo nuestro egoísmo (injertado). Funciona como un gen social, que intenta solapar la capacidad de ser solidario. Esa capacidad que se nos dio, desde el momento en que la naturaleza lo vio necesario, para ayudar a sobrevivir a esta especie humana, que se supone que somos. Instauró el Principio de Solidaridad, tantas veces abandonado por la humanidad.

Y todo esto es vital, para entender ese proceso tan importante de tomar conciencia durante el proceso de maduración como cría humana, todo muy relacionado con tomar conciencia. En este caso, tomar conciencia de ser solo responsables de lo que hemos hecho, nunca de lo que no llegamos a hacer.

Porque sentirse siempre culpables "de algo" viene a ser un proceso sociogenético de reconversión mental. Lo que supone un intento borrar, o, por lo menos, solapar, la conciencia de que no podemos ser culpables de todo, especialmente, como hemos dicho, de lo que no hicimos. 

El solapamiento social en este caso, puede ser tan intenso que se hace definitivo, pero, como con los orbitales atómicos, no quiere decir que haga desaparecer totalmente las marcas genéticas del ADN. Y por eso, NADA es capaz de borrar la marca genética, que nos obliga a querer ser libres por encima de TODO.

Como final podemos decir, que aquí también se toca otro punto importante : la diferencia entre la culpa, que es muy diferente de ser responsable de algo, y las razones lógicas de un comportamiento negativo, que sí puede suponer una responsabilidad social por lo que hemos hecho. Lo del primer caso viene en el adn social negativo, lo segundo es propio de nuestra naturaleza genética. Pero en esto de no escapar de la responsabilidad honesta, a diferencia del deseo/necesidad de ser libres, sí es fácil borrarla. Viene con el pack de "hacerse poderoso".