Un caso de doble personalidad...

 

Unha nova reflexión sobre o Dr. Jekill e o Mr. Hyde...

Dado que o Tío Google me robou os blogs anteriores (o seu contido), teremos que resumir o esencial das reflexións que neles iban, sobre este problema da doble personalidade. Un concepto que podemos facer coincidir en parte co de bipolaridade. Era un tipo de reflexión, que logo foi tomando outros camiños (2º blog), para confluir co concepto de adn social. 

E toca agora pasar a un territorio de reflaxión algo máis complicado. Cando queremos observar ese fenómeno (dobre personalidade) nun mesmo individuo : será que pode ter un mesmo ser humano, varios adn sociais, podía ser a nosa pregunta actual? 

Todo a partir dun só ADN (que permite, como ben sabemos, a bipolaridade) e o posible inxerto de diversos adn sociais (por parte da SAD)? Será posible ees inxerto de múltiples adn sociais?

E non será que, xa a bipolaridade "de nacemento", resulta realmente exacerbada pola relación negativa da cría humana, que ten esa tendencia, coa SAD? Ven ser como o cancro, que xenera un tumor a partir de células que tiñan esa tendencia "dormida".

Pero é que estamos no territorio do cerebro. Unha zoan pantanosa, moi pantanosa, que deja aos Everglades USA, como simple peceira de salón.

Un territorio onde pensamos que solo habitamos nós (o noso Ego, o noso Eu), e, polo tanto, temos unha especie de palacio para vivir nel, como se fosemos reises.

Pero non. Xa o dixemos outro día, nese "palacio" habitan moitos aprendices de nós mesmos. E, como nos palacios de verdade, non é moi difícil que nel viva a persona que vai ocupar o noso posto, mesmo asesinándonos. 

Eses novos "eus". Son excrecencias diversas, que foron nacendo a partir de tomar decisións, que non estaban demasiado claras en principio. A dúbida fixo plantar unha semente na nosa masa neuronal. E esa semente fixo nacer un minúsculo "eu", que, ante a dúbida que se plantexou na fase previa á toma de decisión, foi abonando e regando ese "eu", ata mudalo nun novo Eu.

Eramos un, pero, como quen non quere a cousa, rematamos por ser dous!!

Cuántos somos en realidad?

E se podemos ser dous, por que non poden caber dentro do noso cerebro outros tantos, como mínimo?

Entón nos aparece un problma, que ven ser realmente "o problema". Porque en principio, como co amigo imaxinario, ter varios xeitos de pensar diferentes dentro de nós, non ter porque ser negativo. Sempre que logremos evitar un conflicto irresoluble.

Necesitamos conseguir un equilibrio, que permita manter a un deles co control de todos os demais. Ven ser un caso natural, da historia que nos contan en O señor dos Aneis. 

Aqui non vale democracia alguna, non poden ter todos a razón, o mesmo poder, xa que en principio sería un caos... e logo, sería a peor das dictaduras posibles. Non o esquezamos. Se coñeces a historia tolkiana o entenderás mellor.

Porque manter un equilibrio mental será o único xeito de evitar que , na loita polo poder desa mente, acabe vencendo a peor alternativa de todas as posibles. ¿Mordor?

Podemos pensar en reises e emepradores, mesmo en duos como Macbeth e a súa dona, pero sempre é o poder o que determinará a orientación final, se non se establece un equilibrio de partida. E un equlibrio moi forte. Nada de conselleiros ou parlamentos políticos. Mesmo nada de monarcas enemigos. Dentro do noso cerebro, só a lei do equilibrio permite manter a cabeza no seu sitio. A lei do máis forte nos levará a un manicomio ou a unha tumba. Ou peor, a ser un político dictador.

E como dixemos, nada de equilibrio entre iguais, estamos a falar dun equilibrio, conseguido a partir do control férreo dun ego sobre outro. Os demócratas mentais, como dixemos, ao manicomio máis cercano.

Outra cousa moi diferente é ser un político demócrata (cos demais).

Había uno o dos Nerón??

Ou podemos ser como Nerón. E outros bipolares, que permiten o xogo "democrático" entre os seus egos.. e por iso rematan por ser incontrolables, tanto para eles como para os demais (que os sufren).

Nerón, segundo din ás últimas investigacións, se erguía un día positivo e outro totalmente negativo. E por iso a mala fama que se gañou como césar.

Y é que ser preparado para exercer de emperador, non debe ser o mellor xeito de encher unha mochila, que te favorezca buscar un equilibrio entre os egos que pululan polo teu cerebro. E logo manter ese equilibrio cos demais seres humanos da túa contorna.

Normalamente, neses casos, é máia fácil conseguir un desquicie que un equilibrio.

Cuántos cabemos en el mismo cerebro???

Y, ¿qué decir, si el caso es como el de un Cleón asimovniano (saga Fundación), dónde aparecen tres clones de un mismo emperador, que, a su vez, son clones del emperador inicial?

Pues eso mismo, pero dentro de un solo cerebro, es lo que tiene un ser humano que, por los motivos que sean, fue acumulando egos (personalidades) dentro de su cerebro, en todo el proceso de maduración, desde que nació hasta llegar a adulto.

Da igual que nuestro ADN proceda de un Cleón inicial (de un Adán en la Biblia cristiana), porque lo que va a suceder es que las diversas lecturas de ese único ADN, va a sufrir los embates de la SAD, en forma de injertos que, aquí llamamos adn social. Y todo eso, teniendo en cuenta que, como con Cleón, nuestro ADN original no es precisamente una maravilla de homogeneidad. E nuestro ADN conviven marcas de las primeras bacterias, con marcas que dejaron todo tipo de animales, que forman nuestro ancestro genético. 

Somos descendientes de tanta variedad de seres vivos, que lo difícil es conseguir equilibrar las diferentes marcas, para que nuestra evolución sea lo más positiva posible. Y no podemos imaginar el esfuerzo considerable que hace la naturaleza (sea lo que eso sea).

Y esa naturaleza ayuda, pero no llega. Tenemos que poner nosotros muchas cosas en la mochila cerebral, para que ese equilibrio, del que hablamos, sea conseguible.