Y si no somos nosotros, otros nos culpabilizarán...

Porque non sempre nos queremos sentir culpables...

En certo xeito o Yaveh, en modo bíblico, foi o primeiro culpabilizador da historia humana... pois sempre podemos sospeitar, que se confabulou co macho Adán, para lle facer unha faena á a femia EVA.

Aínda que os non creentes coidemos que esa responasbilidade, de inxertar un adn social con socioxén culpabilizador, recae na Sociedad Adulta Dominante (SAD), da algo dixemos estes días. Xa que ela foi a que empezou a necesitar máis chivos expiatorios, os falsos culpables, en función de que aumentaba o roubo e explotación dos poderosos, sobre outros seres humanos do planeta.

Se un ser humano, con ganas de facerse rico, rouba territorio e mesmo personas, necesita un chivo expiatorio ao que lle botar a culpa dese roubo. A SAD é unha experta en fabricar falsos culpables, porque así os poderosos poden quedar coa súa conciencia tranquila. Falsamente tranquila, pero poden facer que operativamente non exista.

O máis fácil foi empezar por lle dar a volta ao que fixo Yahve, cando culpou a Eva de tomar a mazán e comer dela un cacho. Empezaron a dicir que era a vontade dun deus. mesmo fixeron que fose secundario o aporet d eprobas. Con aabondo poder as probas nins ecenesitaban, ou, no pero dos casaos, se fabricaban aposta.

E por iso tamén foi necesario, previamente, crear un deus que non existe, máis que na mente dos humanos desa ssoiedadae opresora. Para servir como xustificación dos expolios, que cometían os poderosos.

Todo rei necesitaba un deus (ou moitos), para lle botar a culpa de que se facía todo por él.

Foi cando se eepezou a ver que o comportamento dos podersos era "normal". Estaba favorecido por un deus e, ao pobo pobre, non lle quedaba outra que asumir ese poder como algo "natural/diviño". 

E, ao mesmo tempo, se foi difuminando a diferencia entre o concepto de culpa (un constructo social) e a responsabilidade (unha capacidade xenética propia do ser humano).

La escuela nos hace creer cosas...

E despois de inventar a un deus, se necesitaban sacerdotes que propagaran a palabra "de ese deus seu". É dicir, a palabra dos poderosos señores que mandaban (e roubaban).

E una vez inventado ese deus (ou varios deuses), tiveron que inventar unha casta de humanos, que fixeran de voz directa dese deus : eses sacerdotes.

Pero como non chegaba só con sacerdotes, tamén crearon un exército que puidera manter ao pobo oprimido, para que non movera un dedo sen o seu permiso. E así xa tiñamos aos soldados.

E aínda fixeron máis. Como non chegaba cos dous inventos, viron a necesidade de meter na cabeza das crías humanas algo necesario apar manter erguido todo o tingaldo deopresión : que ese deus decía a verdade, para que se fixera o que decían os sacerdotes, e así non ter que actuar os soldadaos, paar castigar aos disidentes. 

Xa non chegaba con "botalos fóra dun paraíso", porque onde mandaban eses poderosos xa non tiña nada de paraiso. Os paraísos privados eran só para uso dos poderosos.

E alguén tiña que axudar aos sacerdotes, para que a xente adulta se crese, o que decían que decía ese deus, creado polo poder establecido : necesitaban profesores.

como que arder es positivo...

E así chegamos o sector social, que se encarga de normalizar o pensamento do pobo. Especialmente na súa etapa de cría humana. Eles serán os encargados de ir solapando as marcas que trae unh cría humana, para que maduren antes de chegar a adulto : as marcas de rexeneración social, como a libertade, a empatía, a solidaridade, a disidencia... e todas as que están directamente relacionadas coa necesidade de rexenerar a sociedade adulta dominante (SAD), unha vez que se foi anquilosando.

Pero esa SAD necesita apagar o incendio, que as crías humanas poden encender, nesa función xenética de rexeneración social. E os axentes máis axeitados para lle ir botando auga ás crías humanas son precisamente ese colectivo do profesorado.  

Eles serán os apagalumes, aínda que curiosamente (ou irónicamente) se lles considera, precisamente, os que van educar a esas crías humanas. Pero non, non serán educadores, senón o contrario : domesticadores. 

Domesticarán ás crías humanas, antes de que estean maduras, para poder asumir a súa tarefa rexenerativa. Esa, que tanto repetimos, ven marcada no seu ADN cunha clara intención rexeneradora. Porque a natureza sabe que a sociedade humana adulta, antes ou despois, vaise deixando levar pola preguiza instintiva, deixando que a sociedade vaia dexenerando como organización social naturoartificial, e sempre en sentido de ser cada vez menos libre.

Nesa situación dexenerativa, a sociedade vai camiño de ser moi opresiva e inhumana. Mesmo rompedora do equilibrio natural entre libertade e evolución, que debe manter o ecosistema terrestre.

Porque o que vai favorecendo este tipo de sociedade adulat opresiva, é que vai mudando o proceso de adaptarse ao medio natural, algo propio do ADN, nun proceso moi diferente, de adaptarse ao medio social. É dicir, amoldarse pola forza, non adaptarse libremente, ás norma sociais que os poderosos estableceron, para manter a organización opresiva que implantaron nun principio.

E para iso se necesitaba un profesional da "adaptación obrigada", que podemos chamar domesticación, porque se imita totalmente á domesticación de animais irracionais. Iso si, nos últimos séculos algo máis sofisticado o proceso. Pero con igual fin.  

O profesorado foi instituido pola SAD, para facer de pastores en sentido anticristiano, non para ensinar a vivir libremente, senón para ser borregos sumisos. Non ovellas libres que pastan polos campos, senón borregos metidos nunhas cercas chamadas aulas. Ben gardadas por eses sacerdotes e eses soldadados. Eles coidan por fóra, son os cans pastores. O profesorado pastorea por dentro.

pero no habla de "quedar arrasados"!!

En la imagen que usamos para comparar la domesticación humana, con un incendio forestal, intentamos expresar ese papel que ejerce la escuela en su alumnado. Les enseña que arder no es malo, porque ellos le llaman arde a triunfar en la vida, a quemarse en las llamas del dinero. No explican que ese triunfo social (un arder descontrolado), puede hacer de la cría humana una simple pieza, en la maquinaria social de la SAD. Es decir, que se quedaría, como un bosque arrasado por las llamas del dinero, dependiendo siempre de una alimentación y una vestimenta que proporciona la SAD. 

Y así te tiene encadenado a esa maquinaria social. Algo así como en las primeras fábricas USA del Norte, con los esclavos recién "liberados", que pasaban del amo a depender totalmente de las fábricas, pero pagándose la comida y la vivienda, del escaso salario recibido

De forma, que al final, acabamos por ser bomberos. Apagando el constante incendio ecológico que comete esta SAD. Para hacer irrecuparable el equilibrio del ecosistema terrestre, ya de una xeito definitiva.

Y, tal como insinuamos hace un rato, la Ecuela de Magisterio, llamada al principio Normal, es un antro donde se pretende normalizar el pensamiento de un maestro, para que cumpla, su función domesticadora. Ni más ni menos. De ella salen eses bomberos, que deberán apagar las llamas regenerativas de la cría humana (genéticas), para cambiarlas por las llamas del dinero (totalmente sociales).

Y así cerramos este ciclo de "culpabilización". Si no queremos salir modelados de la escuela, entonces seremos culpables de disidencia social. De ser antipatriotas (nos dirán las FFAA) y pecadores (nos dirán los curas y obispos). Y así "ellos" conseguirán el objetivo del Yahve bíblico : hacer que nos sintamos culpables DE NADA!

Que nos sintamos unos Adán y Eva, recorriendo el Universo, con una mochila llena de un pecado que no existe, más que en la mente perversa de un dios y sus fanáticos seguidores.