E tanto que se complica o feito de descubrir!

 

Porque descubrir a natureza supón un considerable esforzo...

Sempre temos que lembrar a gran importancia de distinguir entre mirar e ver. Se mira cos ollos, ben abertos, pero se ve co cerebro (a imaxe ten que aparecer no seu interior).

E mesmo non chega con ver ben algo, porque se o queremos observar (deixar a imaxe ben fixa na memoria), para así chegar a o coñecer en parte, se necesita ver con moita atención. Así que observar é ver con atención unha porción de materia inerte ou viva, é d ecir, iso que chamamos realidade (analóxica). 

Pero, ademais de atención, se necesita repetición. 

Hai que ver o que queremos observar varias veces. En diferentes momentos e desde diferentes lugares. Só así podémoslle chamar observación. 

E ,ao mesmo tempo, estamos practicando unha visión con diferentes perspectivas. Algo moi necesario para poder traballar cun tipo de pensar, ao que podemos chamar "pensar críticamente". Ou, doutro xeito, producir un tipo de pensamento que ven ser o pensamento crítico. Algo fundamental, cando cheguemos a reflexionar sobre a relación do ser humano coa natureza.

Algo pode ser en potencia...

Porque se observamos (sic), por exemplo, a imaxe, que mostra unha fase da metamorfose dunha bolboreta, non vemos nada que nos fale de vida. Salvo polo feito de que a vida ten moito máis colorido que a non vida.

Pero, que podemos saber do que hai dentro desa cápsula verde? Supoñendo que haxa algo.

Para se convertir en acto...

E tanto que hai!

A marabillosa beleza dunha bolboreta monarca, que ten madurado abondo, como para mudar nunha preciosa bolboreta, a partir dunha eiruga, non precisamente preciosa. Ou non tanto.

E non ten que ver coa maxia, tal como a practican os seree humanos. Esta "maxia", totalmente natural, sen axuad de escuros espíritus, ven sendo simplemente o traballo de moitos millóns de anos, diso que chamamos Nai natureza. Aínda que non sepamos moi ben o que pode ser.

Ela soiña, o do toque diviño xa non o usamos a partir de agora, se fabricou esta marabilla, a partir dunha materia viva moi moi diferente. Non é maxia é o ADN!

O que se traduce en ir "paso a paso", descubrindo...

 

E de cada descubrimento tirar unha aprendizaxe.

Porque descubrir e aprender no se conxugan exactamente igual, pero se necesitan os dous verbos "por igual", como accións básicas dun ser vivo. E por moi simple que este ser vivo sexa!

Xa antes de pensar hai que ir paso a paso.

Porque un ser vivo terá que combatir, por unha banda, coa enorme enerxía que solta un volcán, por exemplo. Pero, tamén terá que descubrir un xeito de usar esa enerxía en beneficio propio (como especie). Evitando, por suposto, que lle perxudique demasiado.

E precisamente no caso de non poder evitar o estoupido inesperado da enerxía, dun xeito que evite os maiores perxuicios, será cando o "non cabreo" da natureza lle vai pasar factura, por ser incapaz de aprender a controlar eses fenómenos naturais. Polo menos un control que permita minimizar os seus danos.

E polo mesmo, terá que aprender a dar os seus primeiros pasos, de tal xeito que lle permita controlar o seu propio cabreo. O que lle leva a montar unha guerra tras outra, por exemplo.

Os primeiros pasos soen ser moi simples...

Porque dar un paso non é algo que se poida facer sen pensar. Non é como nos animais, que empezan a andar sen saber moi ben como o fan. E precisamente por iso necesitan a mamá que lles axude.

E por iso, os humanos necesitamos tamén a mamá, para que nos axude. Sobre todo se temos en conta o prolongado periodo que nós temos, para ser realmente maduros.

Pero logo a cousa se complica (e moito).

Pero pensar non é fácil. Tamén nos teñen que ensinar. Pero a aprendizaxe ven sendo un proceso que dura moito e resulta moi duro, para o facer ben.

Dar pasos, pensando, non é dar pasos ao tun tun, xa o dixemos. Pero ademais necesitamos evaluar cada resultado producido, cando damos un paso : o ensaio e erro. Esa técnica vital, que nos aprende mamá, será esencial, cando esa mamá xa non estea con nós. Cando teñamos que andar sos, polo camiño da vida. 

E, sobre todo, cando teñamos que nos mover entre os demais seres humanos. Porque eles van facer, en xeral, todo o contrario de mamá : nos queren controlar e mudar en pezas da chamada maquinaria social. 

Ou, como mínimo, vivir á conta de nós. O que xasupón ser unha peza máis da maquinaria social. Por moito que nos convenceran de que así imos ser libres.

E así volvemos a tocar o asunto do adn social negativo.

Porque os humanos, ademais de nos cabrear, podemos pensar...

 

Poderemos almacenar a tremenda enerxía da natureza, para lle dar un uso útil?

A resposta a esta simple pregunta, xa podía ser un gran paso no camiño da evolución.

Pero antes de seguir cos seres vivos, e sobre todo cos humanos, imos volver a reflexionar sobre un concepto que nos quedou algo esquecido : a enerxía.

Porque sen ela nin hai vida nin posibilidades (esperanza) de chegar a ela. E agora si que ligamos co inicio do blog anterior (remuando), ese que nos robou o Tío Blogger, ao nos declarar "explotador infantil" e nos quitar a conta, que soportaba ese blog. E todo, sin dar un puto dato que sirva de apoio para tamaña acusación.

Manda carallo, porque, decir "manda truco", é demasiado suave.

Canta máis enerxía, máis perigosa é...

Pero volvendo ao inicio do blog anterior, alí reflexionamos sobre a necesaria combinación dunha gran enerxía xunto cunha gran presión. Para que así se efectuara unha reformulación molecular que, a partir de moléculas moi simples, apareceran conglomerados moleculares máis complexos. E de aí xa nos "ibamos" coas macromoléculas viaxeiras.

Así que sin poder enlazar co blog "roubado", repitamos o do principio desta entrada . Nós, os seres humanos, somos os que podemso pensar no que pasou : co anterior blog e coa aparición da materia viva. Porque outros prehumanos anteriores a nós, non o poderán facer. E os que veñan despois, pode que xa non teñan ganas de o afcer.

Pero deeb estar claro, que a enerxía supón violencia. Ás veces moita. E o ser humano ten moitos problemaa para buscar un equilibrio, entre o poder destructor da enerxía e o seu uso en beneficio pacífico da natureza (viva e inerte).

Que podemos facer, logo, os humanos cabreados?

 

Vivir é complicado... e non se cabrear máis!

Parecerá raro que ainda sen falar da materia viva, xa estamos nomeando ao representante máis complicado na escala da vida : o ser humano.

Pero é que este blog non está feito polos complexos moleculares primixenios, nin polas medusas ou polos peixes, nin sequera polos gatos ou polas vacas... quen atende a este blog é un ser humano. Ou iso espero ser.

Unha versión mediocre do homo sapiens, que pretende, como autor e, espero, como lector, indagar algo no proceso de creación/evolución da materia viva, neste planeta (polo de agora non temos datos de "outro").

Así que lóxicamente se trata de recomendar que nos cabreemos menos e que, pola contra, gardemos as nosas enerxías para reflexionar sobre os temas aquí tratados. 

E de aí o título desta entrada. Trátase de tomar en serio o concepto da evolución, para o estudar a fondo. Para tirar unha idea de como analizar depois o comportamento dos seres humanos. Esos aos que aquí chamamos versión mediocre de HS (homo sapiens), porque temos escrito moito máis no noso ADN do que pensa normalmente a xente "común". Esa que se conforma con seguir o que lle marca o seu adn social negativo.

Observar a natureza é o que define a un ser vivo...

E falando de "xente" xa estamos de novo enlazando co concepto de sociedade. Un concepto moi ligado ao concepto de vida. Porque os seres vivos, aínda os máis simples, necesitan vivir con outros seres vivos o máis parecido a eles. Son os seus iguais. Os que lle axudarán a vivir. E por iso, é tan importante a función dos serse vivos que chamamos "de relación".

Para analizar as outras funcións dos seres vivos, que chamaremos, en conxunto, funcións vitais, (realción, nutrición e reprodución) é fundamental partir de ésta. Ela nos leva a ser capaces de pescar. E ela nos levará a ser capaces  de buscar parella, e interactuar con ela, no caso de que a nosa reproducción a necesite.

Sen a relación non podemos nin facer a nutrición, nin facer a reprodución.

Ademais o cabreo non nos vai dar de comer...

 

O cabreo mesmo pode espantar a pesca...

Salvo que lle quitemos comida a outro ser vivo. Ou que sexa el o noso alimento.

E seguimos co mesmo illote pousado no mar, esperando que a natureza monte de novo en cólera e decida facela desaparecer, ou, pola contra, que aumente de tamaño. Xa que igual que emerxeu unha vez, hai xa moito tempo, pode seguir medrando a cordilleira marina que a sustenta.

Este illote non necesita relacionarse, non sinte se algo se lle achega ou non. Nin tampouco necesita alimentarse, xa que non ten vida que gaste enerxía, e polo tanto non a necesita repoñer.

A vida é moi complicada, require paciencia...

Pero un pescador si necesita comer. Xa pasou da fase inicial de molécula primixenia, viaxeira e complexizada ata máis non poder (naquel momento). Pero segue tendo unha necesidade vital, como toda materia viva : Tense que nutrir. E por iso pesca.

E se pode cabrear se non pican, pero a súa vida en sociedade xa lle ten aprendido que non se pode enfadar cos peixes, porque eles teñen escrito no seu ADN, que deben evitar ser pescados. Ven ser, o que podemos chamar xa ,"unha lei da vida": ti me atacas e eu me defendo.

Así que se establece esa loita pola vida, entre un ser vivo que necesita comer e outro ser vivo que necesita non ser comido. Pero desta complexidade vital imos pasar polo de agora. Aínda toca seguir reflexionando sobre o control do cabreo, sobre todo o "cabreo imposible" da natureza.

Pero o cabreo profundo é moi pouco creativo...

 

Porque a creatividade é algo que só pode ter a materia viva (humana?).

O cabreo (falso) da natureza só crea nova natureza, a partir de destruir unha parte da anterior. As recombinacións que se producen das partículas materiais, nunca son capaces de superar a materia de procedencia, máis aló de acumular volume e masa. Por exemplo un planeta, a partir do po cósmico. E por iso podemos dicir que non son creativas, por moito cabreo que amosen.

A materia inerte é incapaz de aproveitar a súa enorme cantidad de enerxía en facer algo creativo. Son meros cambios sen rumbo.

Poden aparecer novas moléculas, pero ningunha realmente diferente na súa esencia inerte da anterior. E por iso o blog anterior empezara co fenómeno tan sorprendente, de que unhas partículas moleculares se "facían viaxeiras" e se marchaban en busca da superficie lúminica dos océanos. Pero xa volveremos a ese fenómeno, xa que estamos aínda antes de que poida suceder.

Polo de ahora só hai materia cósmica en desorde total.

Algo aparece e desaparece...

E por ese motivo os pasos que vai dando o planeta, son os dunha materia inerte qué (polo de agora) ten poucas variacións. Facendo que as mesmas formaciones moleculares se repitan cíclicamente, con sucesivos periodos de formación e destrucción.

Se nos fixamos no illote que se ve na imaxe, podemos imaxinar como ven sendo ese proceso de aparición e desaparición de grandes masas de rochas. Nun momento determinado sobresaen na superficie do mar, para logo dun tempo, máis ou menos longo (falamos de eons), volver a se mergullar, como se nada houbese pasado "antes".

E así sucesivamente.

A natureza aínda está en fase de experimentar cambios, pero non é capaz de facer que evolucionen nun sentido diferente. Todo volve a empezar. Así é como parece ser que se produciu nos primeiros momentos, nos que apareceu un espazo cósmico, cheo de diversas partículas en movemento, pero moi caótico, moi destructor/constructor. Sen ningún atisbo de evolucionar cara algo realmente diferente do xa existente.

Os conglomerados materiais se facían e desfacían sen ton nin son. Faltaba unha orde, unha organización permanente.

Faltaba o que algúns creentes chamaron Génesis, que ven ser un relato de como aparece a vida terrestre.

O problema desas creencias é que a creación doutros mundos posibles, diferentes do terrestre, non tiña cabida nese grandioso libro que é a Biblia.

Os seres vivos necesitan aparecer nun momento determinado e vivir en sociedade...

 

Tiña que se poñer creativa (a natureza), para poder evolucionar.

Porque os crentes podían esperar axuda dun determinado Deus, pero a chamada Nai Natureza, non ten deuses que lle axuden na súa tarea "creativa".

Producir novos mundos, sobre todo nes especial onde van aparecer os seres vivos, non é tarefa que se poida facer sen un gran esforzo, pero, sobre todo, unah bao dose de "imaxinación".

Combinando con eficiencia a creatividade e unha selección natural, dos cambios que se vaian producindo, nese proceso de facer e desfacer no espazo que consideramos como "natural", vai ser como esa nai natureza, pode dar lugar a crear algo tan marabilloso como é a VIDA.

Isto xa se está facendo complexo...

A evolución dos seres vivos, non é máis que unha selección das mutacións naturais, que non se sabe por que se van dando nas partículas materiais, unha vez que se organizan entre elas. Para dar moléculas algo máis complexas que as orixinais.

Aí empeza a carreira pola vida.

E aí empeza, como decimos, o primeiro problema serio da natureza : que facer, cando ten varias moléculas complexas, que entran "en colisión"? Tócale buscar o xeito de facer que algunha desas moléculas, polo motivo que sea, non volvan a desaparecer.

Estamos a falar de organizar algún tipo de actividade da natureza, que máis adiante coñeceremos como selección natural? Simplemente, poñer algo de orde, alí onde iba desaparecer de novo.

Porque non esquezamos que, como xa dixemos antes, o cosmos non está moi tranquilo, máis ben non para de chocar tan fortemente, que rematan por mudar a estructura das moléculas formadas.

Pero, a natureza se vai conformar con se quedar mirando como chocan (e volta a empezar)?

A natureza non sabemos o que é, pero podemos ter seguro que vai "querer" facer cambios na materia, que sexan máis permanentes, e mesmo, xogar/experimentar con eses cambios, unha vez  producidos..

A natureza tamén se "cabrea"... e moito!

 

E ata que punto é humano o cabreo?

Dito doutro xeito, os animais irracionais se enfadan tanto, como para caer nun cabreo supino? Ou iso é máis ben unha capacidade estrictamente racional. Aínda que neste aspecto o emocional xogue un papel básico, demasiado importante por decisorio.

Que parte do cabreo é instintiva?

Porque, por este camiño de desvario reflexivo, ben podemos pensar que a natureza tamén se cabrea. A parte ineret da natureza. E seguro que hai moita moita xente que firmaría tal afirmación (totalmente errónea científicamente).

E como se "cabrea" a nai natureza?

Os seres inertes non teñen a función de relación, que é a encargada de manter a "relación" dun ser vivo cos seres inertes, que forman o ecosistema onde el vive.

E se non hay función de relación, para percibir unha mensaxe dalgún tipo de emisor, pois non se pode sentir esa mensaxe dirixida a nós. Unha pedra (mineral ou rocha) non sinte. Un volcán, que ven sendo un enorme conxunto de pedras, tampouco pode sentir. Siplemenete "expresa" un fenómeno físico totalmente espontáneo.

Así que un volcán, non se pode enfadar e moito menos cabrearse, ata o punto de querer entrar en erupción, e menos coa intención de fastidiar ao personal que habita cerca del. Nin sequera a un meteorito que lle caeu un día de estos e lle taponou a boca do seu cráter.

Os seres vivos, que son seres que sinten, si se poden enfadar, aínda que o seu enfado nunca será parecido ao dunha formiga ou dun león.

Se a natureza, sexa o que sexa iso ao que chamamos natureza, se "cabrea", simplemente será o efecto dunha serie de fenómenos físicos, que se han producido no seu seno, dun xeito totalmente desordenado e imprevisto. E pode suceder dentro ou fóra do noso planeta, ou nas proximidades dun furado negro, xa que dentro non temos nin idea do que pode pasar.

E se nos poñemos na infancia do Sistema Solar, necesitamos pensar que só houbo un proceso de cambio, no que diversas partícula materiais se foron transformando noutras, xeralmente máis complexas. A evolución dos seres vivos, é só unha parte minúscula do que foi pasando, paso a paso, nese conglomerado de "cousas" ao que chamamos universo. 

Ou que podemos chamar cosmos, para lembrar ao gran estudoso do mesmo, o amigo Carl Sagan.

E estou moi cabreado...

 

Máis que cabreado...

Porque a chamada IH (intelixencia humana) leva oprimindo ás crías humanas desde que vivía nas covas, aló na prehistoria. Aínda que, entón, non podía reflexionar sobre o seu papel (das crías) na rexeneración social do grupo/tribu que se estaba formando ao seu arredor.

Nun principio, o ser humano adulto,  non se soupo desprender do lastre educacional/domesticador que supoñía preparar ás crías humanas, polo que non as soupo preparar para que xogaran un papel relevante na sociedade en proceso de creación.

E se o ser humano, aínda homínido, aprendeu a domesticar algún animal, mesmo que fose mantendoo atrapado nun simple cercado, por que non iba ser capaz de domesticar a unha cría humana, que xa en principio se notaba máis desvalida e necesitada de atención materna. Pero coidado, decimos "domesticación", non educación!

Teñamos en conta que o paso de domesticación, animal (humano incluido), a educación, levou moitos séculos de evolución humana. Ata  os ilustrados franceses o suxeito educativo (o neno) era unha mera trasposición do animal irracional.

E por iso o mantra educativo era "a letra con sangue entra". E non se lles ataba ao asento da escola, pero pouco menos.

E precisamente por iso, non o esquezamos, aquí empeza a nosa navegación, por este océano reflexivo do blog : que coño/pito pasa coa cría humana, que necesita tanto tempo de adaptación ao ecosistema onde vai vivir? Un animal "normal" está para sair ao ecosistema onde vivirá en poucos meses, pero o ser humano necesita varios anos para que pueda dar ese paso.

Por que somos tan difrentes aos demais animais, entón, se é que realmente o somos? Ou terá razón o Sócrates e compañía, decindo que as crías humanas son simples adultos "en pequeno"?

E por iso nós temos tamén un mantra. 

E el nos di que a cría humana non ten nada que ver co adulto. Ven sendo algo moi diferente, aparte de ter xa escritas, no seu ADN, todas as capacidades que deberá desenvolver como adulto. Pero non é que as teña "en pequeno", é que nin sequera existen como tales capacidades, ata que maduren abondo. Unha cría humana non é un adulto en pequeno, só é un proxecto de adulto, que pode chegar a ser (adulto) ou que pode quedar nunha mera versión de adulto de homo sapiens, totalmente mediocre.

De aí que lle demos tanta importancia a ese concepto, que chamamos "perda da adolescencia". 

E por iso mesmo se debe protexer tanto (a cría humana), dar un adulto completo, non unha mediocre versión de homo sapiens, tal como a que domina o planeta hoxe en día. O Sócrates se quedou sen facer unha preguntt esencial : En que se diferencia unha cría humana do adulto que vai dar (se lle deixan, repito)?

E seguimos sen facer os deberes do Sócrates, a fondo. E por iso as crías humanas, na súa etapa adolescente, teñen que estar tan cabreadas coa sociedad adulta dominante.

Un que quere marcar as cartas propias...

E si, tamén tiña moita razón o Walter White. Cando estás cabreado coa sociedade, porque, básicamente, non te quere comprender, só queda un estoupido de ira e defenderte dela.

Aquí non defenderemos nunca o terrorismo, pero si denunciaremos que, a carón do terrorismo individual o grupal, existe un terrorismo do estado. Todos os gobernos son tan amigos de usar o terrorismo, como o poden ser as bandas organizadas que, eses mesos gobernos, tildan de terroristas. Como se o crimen de estado fose menos crime! E como se eses mesmos gobernos non subvencionaran o terrorismo das bandas, cando lles convén, para atacar a outros gobernos. Caso típico que se deu no apoio a Bill Laden, por parte do goberno USA, para que lle botara fóra aos soviéticos de Afganistán.

Canto mal fixeron gobernantes como Ivan IV de Rusia, Fouché na Francia revolucionaria e na restauración monárquica. E xa non digamos os grandes criminais da humanidade, como foron Hitler e o  seu "colega" Stalin.

Eles poden encarnar o melloriño diso que, aquí, chamamos a Gran Hipócrita Europa. Simbolizan o peor da humanidade como especie animal. Facendo máis entendible o comportamento contra o sistema social dun WW.

Unha nova remuda...

 

E por que empezar de novo?

Estamos dando pasos, pero de repente unha pedra, que está tan tranquila no camiño, decide que o teu pé se ve como atraido por ela... e, sen máis, tropeza contigo. A vida ten moito camiño, ata que nos toca parar (a natural morte), polo que as pedras rematan por ser boas compañeiras de viaxe. Sempre que te sepas acoplar ao seu ritmo de "atracción".

E se as pedras son quen de interactuar con nós, que podemos dicir de dialogar cunha IA, e máis agora, que ven sendo unha discusión tan relevante?

Non hai demo que nos asuste !!

En fin, que o algoritmo de Google decidiu nomearme "explotador infantil" (non sei se será "deste ano", ou xa definitivo) e hai que se chinchar.

Así que novo blog, para seguir reflexionaando sobre o que aquí chamamos adn social (positivo ou negativo), inxertado nas crías humanas polo que aquí chamamos SAD (sociedade adulta dominante). Un mecanismo de control social, que se pode definir como unha rescritura do ADN. Pero superposta, non é capaz de borrar o que está escrito embaixo.

Porque, ao revés do que indica o insulto googleiano, aquí non só temos moito respecto polas crías humanas, senón que defendemos "a morte" (se fose preciso) a súa libertade.

Aquí non facemos meditación oriental, aínda que repectamos moito o que di e fai o budismo, por exemplo. Pero si temos un mantra inamovible : o maltrato das crías humanas é a maior ofensa que se lle pode facer á chamada natureza, parte dela nós, os seres humanos. 

E, por outra banda, temos moi claro (podía ser a segunda parte do mantra anterior) que os responsables dese maltrato continuo, que se lle fai a unha cría humana, xa desde a súa concepción no útero materno, son claramente os huamnos adultos. Esos que antes foron crías humans, pero perderon a súa adolescencia, para se convertir en pezas opresoras da maquinaria social establecida.

Auténticos adultos invertidos como seres humanos, que abandonaron o seu papel de titores (das novas crías), para xogar un papel de auténticos maltratadores. Cada un no seu nivel, na súa intensidade contextual, no seu modo propio de sadismo (e mesmo masoquismo), para desenvolver ese maltrarto (a seres indefensos) como se non houbera un mañán.

En fin, aquí estamos esperando a nova embestida do que, ata agora, era o meu amigo algoritmo "by Google".