Adaptarse en Alaska, por exemplo, como pode ser?

 

Pero non é o mar o peor sitio para vivir...

Usamos onte unhas orcas, para reflexionar sobre o comportamento tan pouco evolucionista do ser humano.

Que tal se imos ata un lugar de Alaska, onde analizar o comportamento de varios habitantes, e así sacar algunha conclusión do tipo que soemos sacar aquí, sobre o comportamento global do ser humano. Que relación pode gardar o feito de vivir en Alaska e o adn social negativo, que os seus habitantes teñan, a partir dun ADN dado.

Hai seres vivos, que xa están adaptados...

No lugar de Alaska que nos mostra a serie Doctor en Alaska, hai diversso tipos de seres vivos, que deberon sufrir as adaptacións pertinentes, para ter un proceso de adaptación natural ao ecosistema alasqueño.

Como por exemplo o reno, que abre nos titulos de crédito o previsisble desfile de seres vivos, de todo tipo, que, dalgún xeito, se poden considerar habiatntes de Alaska, en modo natural ou "incorporado".

Hai outros que se van adaptar...

Por exemplo o entrañable Dr. Fleischman. Alguén que desemboca nese territorio, para el totalmente descoñecido. Cando, pola contra, el está perfectamente adaptado ao que podemos chamar ecosistema megaurbanita tipo NY. Ven sendo como un río ao que fan volver ás montañas, onde nacen os demais ríos, cando el xa leva moito tempo discurrindo pola urbe novaiorquina.

Que facer xunto a tanto río que está recén nacido, cando el xa chegou a esquecer as súas propias circunstancias de nacemnto? Terá que se poñer a "nacer" de novo...

En certo xeito é un ADN, que debía madurar en adn social urbano, para, en cambio, ter que se adaptar dun xeito algo brutal, a unha maduración en modo adn social negativo. E decimos "negativo", porque, en principio, non vai ser o proceso de aprendizaxe (artificial, pero natural e libre) que o Dr desexaría. De seguir en NY.

Porque, en esta serie, podemos contemplar un aspecto moi importante do inxerto que, decimos, fai a SAD : impedirte que desenvolvas o teu ADN libremente, para forzar un adn socila, que te resultará negativo, por evitar precisamente a tua maduración natural e libre.

Só que, no caso do Dr, pode que esa readaptación á vida "salvaxe" lle poida ser moi positiva, ao final do proceso, por neutralizar o adn social "realmente" negativo, que se lle estaba inxertando na "selva" de NY.

Porque se trataba de facelo unha peza típica da maquinaria branca dominante novaiorquina.

E algún deles nolo tentará explicar...

Unha enorme copntradicción (NY/Alaska) que se ilustra perfectamente con otro personaxe da serie : o locutor afeccionado e impulsivo, chamado Chris.

O seu gran amor pola lectura e a reflexión en voz alta do que le, nos ilumina moi ben este papel que xoga no relato da humanidade (calquera que sexa o punto da Terra onde habite), o que aquí xa chamamos hai tempo Socioxenética. En certo xeito, podemos dicir que o Chris foi un modelo de divulgador nato, sobre os efectos positivos (adn social positivo) e negativos (adn social negativo), que provoca o ambiente natural e social de Cicely, sobre a mente dos seus habitantes.

Sen o rollo científico (es máis filosófico), que nos montamos aquí. Chris te fala de como podemos modificar o noso comportamento, en función da interacción, que se vai dar, entre a personalidade que traemos de fóra, e as variantes, sobre todo afectivas, que debemos traballar, para que a nosa readaptación sexa positiva.

El mesmo, sen dúbida algunha, xa se vai poñendo como claro exemplo desa interacción "positiva".

E o Dr, con Maggie, o dono do bar, a súa muller, o astronauta que ven sendo o capo da aldea, a enfermeira nativa, o mozo nativo e, como non, o xefe tribal, sos as diversas personalidades (lembremos ADN en proceso de maduración), que representan ese choque de variable humanas, entre nativos e inmigrantes. 

E un sin fin de fauna salvaxe e urbana (outros diversos humanos), que van aparecendo sin parar ao longo de toda a excelente serie, mostrando un maior ou menso grado de integración.

Como dixo a Maggie, falando da serie aló polos anos 90, era unha serie onde nin tacos había. Todo era humanidade, máis ou menos complexa, pero sempre evolucionando dun xeito natural e libre.

E si, Chris, nos ilumina tanto sobre a Socioxenética, como sobre a extrema importancia do equilibrio na interacción entre os diversos seres vivos, que pululan por un ecosistema dado.

Seres vivos que se necesitan adaptar ao ecosistema tal como está, cando chegan a el. Sen esquecer que tamén necesitarán adaptarse aos posible cambios, que ese ecosistema vai soportar, para que permanezca como habitable. A evolución é unha resposta da natureza, para favorecer esa posible e imprescindible adaptación.

Cicely, nunha lectura actual, non deixa de ser un claro símbolo do planeta Terra.

E costará moito adaptarse a un ecosistema?

 

Que salto houbo que dar, entre o peixe pescado polo humano, e ese mesmo humano pescador?

A evolución nos explica moitas cousas. E dela podemos sacar leccións interesantes, para reflexionar sobre o comportamento dos pescadores, é dicir, dos seres humanos. Como xa levamos repetido aquí ben de veces.

Imaxinemos unha orca, que non sexa Willy (Keiko), porque a ela xa lle molestaron abondo en Hollywood.

E imaxinemos, que, dado o seu grado de intelixencia, se pode facer certo tipo de reflexións internas.

O seu ADN pídelle que se comunique...

A orca pode facerse preguntas, desas que non se faría o Sócrates. Por exemplo, por que o ser humano segue pescando peixes, cando xa descubriu xeitos de fabricar alimentos de todo tipo? Por que debe maltratar ás ocas, por exemplo, para lle sacar un fígado excesivo, como se aínda vivíramos nos tempos de Luis XIV?

Por que seguen a ter tan mala comunicación entre os humanos, pode pensar esta orca, cando a súa capacidade intelectual é infinitamente superior á nosa? Pode ser por iso, precisamente? O seu ego non lles deixa pensar racionalmente?

E para que teñen intelixencia emocional, se se deixan levar polo que lles queda, aínda, de instinto animal?

O seu ADN pídelle que se reproduzca...

Como é posible que trate tan mal ao ser humano (a femia), que o complementa para reproducirse e criar os fillos?

Como é posible que o maltrato infantil se dea maioritariamente na contorna familiar da cría humana maltratada?

E o seu ADN pídelle que defenda ás súas crías...

E xa para rematar, que explicación lle podería eu atopar a un feito tan demencial : o ser humano desprecia casi por completo o enorme potencial en capacidade por desenvolver, que trae no seu ADN?

Prefire deixarse inxertar un adn social negativo, que lle impide ser natural e libre. E así, como pasaba co filete de Cifra na película de Matrix, prefire vivir encadeado a unha realidade virtual, que, para colmo el prefire tomar como real.

E logo ven de visita aquí, mira para min, dentro da piscina onde nos teñen encarcerados e ata sinte compasión. Non quere reflexionar sobre as cadeas virtuais que o teñen atado a unha casa, a unha familia, a un país, a unha tradición... a ter unha adicción a non pensar, en vez de buscar constantemente novos camiños de avance, naturais ou artificiais, e libres.

E para rematar (por hoxe). Como non enetende que, sabendo isto que sabemos os mamíferos mariños, poidamos ter interese en sair do mar? Non "quixemos" nos facer anfibios, porque no océano, aparte de submarinistas e a quilla dalgúns barcos, non nos molestan demasiado. Se a evolución é o que representa este ser humano, que me mira con compasión, estamos moi ben sen haber evolucionado tanto.

Outra cousa é que non queiramos esquecer o que facemos aquí, nesta piscina, en vez de nadar libres polo océano. Pensar no océano e na libertade é o que mellor nos fai estar vivos. Queremos estar adaptados á libertade do océano, pero non nos adaptarn áo cárcere da piscina. E por iso, sempre esatremos loitando por volver a ser libres.

Aínda iso vai ter que aprender o ser humano de nós. A pesares de que no seu ADN ven moito máis marcada a necesidade de libertade.

E que puido pasar coa femia?

 

Tamén ten unha cartiña marcada o ser humano femia...

Pode que aínda non chegara o xen social de ser muller CIS ou muller TRANS, pero estaba xa claro que a muller, como a metade da humanidade que representaba, só estaba "de adorno" nas sociedades chamadas civilizadas. Nas non civilizadas aínda se presumía dun pouco máis de igualdade, aínda que fose algo superficial, como dando autoridade ás aboas. 

Aquí, con apoio científico, só podemos dubidar de perspectivas "liberadoras". Polo de agora calquera apunte amazónico, non deixa de ser "un máis querer que poder".

E sobre o contexto do transexual non nos imos meter polo de agora, aínda que tamén ten moito de intromisión social (máis da debida), no papel natural do ADN.

A muller grega era considerada un obxecto (e como nai!)...

Na Grecia do Sócrates era considerada a femia, como un mero adorno, que estaba na casa para criar dos fillso, pero en aspectos non importantes (socialmente), para cociñar, facer de reposo do guerreiro, en combinación coas escravas/os e pertinentes hetairas... e podemos supoñer, que o Sócrates participaba totalmente deste tipo de crenzas (e as súas actividades).

Tampouco se lle ocurriu preguntar(se), por un momento, a razón deste maltrato xeralizado da metade da poboación. E productora humana  da seguinte xeneración de atenienses.

Aínda que non debemos nos asustar, xa que, a maioría de machos actuais do planeta, seguen sen se facer esa mesma puta pregunta.

Tiñan insertado un adn social negativo de "sumisa"...

Pola contra, se podía dar o caso, como xa pasaba coa escravitude, co maltrato adolescente e, con tantas cousas máis, que reflexionar sobre a situación sumisa da muller grega non tivera sentido. Par os grandes pensadores da época.

Era moito mellor darlle voltas e voltas a divagar sobre a importancia do concepto de Sumisión. Como o de Beleza, ou de Xustiza ou de Ética. Trátabase de andar pola ágora, a debatir sobre aquelo que non levase a pensar nos casos concretos que tiñan diante. Por exemplo, o de humanos considerados guapos (mesmo moi guapos, o ideal de "bellos") e outros que eran repelidos por feos. Ou ben, pensar nun tipo de xustiza en abstracto, en vez de pensar no feito concreto de que houbera unha xustiza para pobres e outra, moi diferente, para ricos. Ou, por que non, na pouca ética que amosaban os políticos con comportamentos corruptos, os que, precisamente, lles daban o dereito de facer política, para a dirixir no "seu" estilo de Democracia (para ricos), mentras que anulaban a capacidade política dos pobres, aínda que fosen legalmente "cidadáns".

Podemos facernos unha idea, logo, de cantas "non preguntas" se gardou o Sócrates no caixón da súa mesiña de noite?

Aínda que, ás veces, o ADN facía estragos!!

E, como soemos dicir, o adn social negativo é moi poderoso, depende do poder que o mandou inxertar, pero non ten poder absoluto.

Embaixo do escrito pola SAD, segue manténdose o ADN orixinal. E existe un tipo de ser humanos que mantén a súa capacidade para ler por baixo do sobrescrito.

E o fan mellor se son posibles nais, porque da súa disidencia vai depender o futuro dos seus fillos. Teñen unha enerxía especial, para se rebelar contra todo tipo de poder opresivo. O problema é que, desde a prehistoria, están tan acostumadas a obedecer, que, o chamado por nós Síndrome de Estocolmo Clandestino, as ten demasiado lastradas, como colectivo.

O seu papel de muller insumisa, o levan a cabo femias individualmente. Polo motivo que sea, quedaron algo máis libres, para reflexionar, racional e emocionalmente, no interior do seu crebro e decidir rachar coas cadeas virtuais que lle queren poñer.

E na Gracia clásica xa había exemplares deste tipo. Mulleres que non podían entender como os filósofos (machos, claro é) eran tan remisos, para observar todos aqueles indicios, que indicaba explotación e maltrato. A poeta Safo foi unha boa representante na Arte , así como Hipatia o foi no territorio da Ciencia.

Non esquezamos que estaban ao servicio dos poderosos (SAD). O mesmo Aristóteles foi titor do que eu chamo Alexandre Medio. Un gran conquistador, que non soupo parar a tempo, e favoreceu a disgregación de todo o Imperio construído (máis ben, a Medio construir!).

Por ese motivo non pode extrañar o confuso rol, como guía da intelectualidade, no panorama socioeconómico e cultural deste "pobre" planeta.

E que nos di a ciencia, sobre a adolescencia?

 

Por que non somos "adultos en pequeno", as crías humanas?

Por que, podemos pensar, un fiolósofo se queda tan pancho cun concepto tan poco "pensado" como é "algo pequeno". Fai unha simple (moi simple) comparación de algo pequeno con algo grande. E non vai másia ló.

Terái que afondar na pregunta e decirse, por exemplo : pero realmente o volume é tan importante, como para que a cría humana teña todo o que ten un adulto, pero en pezas moi pequeniñas? Ou en menso cantidadae. Como se a adultez fose un simple aporte de peciñas de Lego, unhas sobre outras, ata construir o gran edificio. Como se esas peciñas que faltan non fosen esenciais, por exemplo, no cerebro, para poder facer as cousas que pode facer un adulto. Pero non pode facer unha cría!

Non pedimos que se achegaran a unha idea como é a evolución, que nos fala, non só da evolución xeral dunha determinada especie viva, desde que parce ata que se extingue. Pero tamén, se pode observar a evolución "en corto", que se vai dando nesa mesma especie, desde que se concibe un organismo vivo, ata que se faia adulto, unha vez nacido.

Xa tocaremoso algo da metamorfose, para comprobar que unha eiruga e unha bolboreta non teñen nin sequera parecido. Pero resulta evidente que unha ven da outra. Pero debía ser algo demasiado concreto, para que os filósofos reflexionaran sobre ese fenómeno. Era máis lóxico facelo sobre o cambio, que produce cando hai un movemento. E, por iso, o Aristóteles sacou os conceptos de potencia e acto.

O mesmo pasa cunha cría humana e un adulto humano. Aquí son máis parecidos, un bebé non deixa de ser un adulto en pequeno, pero se souberan que o parecido dun embrión humano, na súa orixe, é máis semellante ao dun porco, xa non as terían todas consigo.

Aínda que o esencial está na maduración cerebral. O cerebro dun adulto non é só un cerebro de cría humana "aumentada de tamaño". Porque, de feito, o tamaño varía moi pouco. Ven sendo algo moito más potente, máis complexo.

Algo de ciencia, pero incompleta...

O Sócrates no sabía de etapas de maduración no ser humano. Non podía establecer grandes diferencias, xa que só veía os corpos por fora. E nin sequera tiña idea do que pode ser un embrión humano, que como xa indicamos, se parece ao dun cerdo, casi como se fosen duas pingas de auga.

Pero a"pinga" humana, leva dentro tantas cousas en potencia (sigamos lembrando ao Aristóteles), que non as poden imaxinar, sen unha ciencia moi desenvolta.

E por iso resulta imposible saber, que un embrión humano e un adulto só teñen unha cousa en común : unha enorme molécula, chamada ADN. Nin máis nin menos. Pero que, nela, está metido o adulto que vai ser o embrión. Mesmo se sae "defectuoso".

Pero que sabía o Sócrates de Embrioloxía?

E máis, se miramos o corpo dun adolescente. Que, para colmo, nos gusta "estéticamente". Como bo filósofo grego, falaremos da Estética. E mesmo falaremos da Ética, aínda que precisamente, con ese adolescente, non imos ter un comportamento demasiado ético.

Aquí falta a función especial dun adolescente...

E que complexo é ser adolescente!

Como podemos ver, na propia información científica que nos dan da adolescencia, falta unha característica esencial (para nós) : a capacidade para rexenerar a sociedade adulta dominante, onde lle toca vivir a ese adolescente. Esa capacidade ven "sementada"no ADN. E evitar que madure nunha boa planta vai ser o cabalo de batalla da que chamamos SAD. Vai tentar, por todos os medios, que nunca se faga a lectura desa cartiña, marcada xenéticamente. Ese xen humano, que representa a posibilidade de que a sociedade humana non se anquilose. Que se atope en constante renovación.

E así é como lle gustan á SAD os adolescentes...

Pola contra, a intención da SAD é conseguir que ese adolescente chegue a pensar só como ela quere, para lle quitar esa necesidade de rexenerar a sociedade coa que se atopa, unha vez que chegue a ser adulto e poida analizar a realidade na súa globalidade.

Se nos fixamos n imxe, temos unha boa metáfora do que tenta facer a SAD. Descabezar aos adolescentes, para que non pensen "por si" e muden en acomodadas pezas da maquinaria social.

E así, de paso, non se rexenera, senón todo o contrario : a SAD pode perpetuarse outra xeneración máis.

O adolescente necesita rexenerar a sociedade adulta, pero debe manter un certo equilibrio entre o novo. eo vello. Non pode romper ese equilibrio, porque lle levaría a perder miles e miles de anos de evolución. As incoporacións sociais, como as naturais, que fai a selección natural, teñen que ser adaptables ao ecosistema existente. Así como, os seres vivos dese ecosistema, deben poder adaptarse a eses cambios necesarios.

Precisamente os adultos, ao inxertar un adn social negativo, lle impiden xogar con ese equilibrio. O seu adn social negativo, fará que pasen a ser tan desequilibradores como son os adultos dominantes de agora. Por exemplo no problema da emerxencia climática, debida ao descontrol no exceso consumo de enerxía.

E que pasou coa carta da adolescencia?

Porque esta "cartiña" si que era xenética!

A escravitude non está marcada no ADN dun ser humano, pero a súa etapa indispensable de pasar pola adolescencia, si que ven sendo unha marca vital no seu ADN. Como tamén é, se queremos ser xustos e lembrar ao 50% da poboación mundial, a marca de ser femia. Ser simplemente muller, iso que queren esquecer no movemento Queer.

Pero tomemos agora a reflexión co grupo que representa o inicio de cada nova xeneración de humanos : as súas crías.

E pensemos de novo en que tipo de reflexións andaban metidos os filósofos gregos, para non se facer preguntas tan simples como estas : Unha cría humana é "un adulto en pequeno" ou terá algunha diferencia clave, que os fai diferentes? Se a vida sexual é algo moi importante, para un ser humano, por que non debe ser iniciada con outros adolescentes (iguales), en vez de "con adultos moi experimentados"?

Claro que esta segunda pregunta nos levará a outra tan importante, que tocaremos máis adiante, que pinta o feito de ser femia na sociedade grega? Tan machista ela, aínda que ese concepto nin se "descubrira" nese momento.

Os pederastas ou violadores de adolescentes...

Centrémonos agora nos adolescentes. 

Son violados nun proceso educativo que ata ten nome propio e todo. Os pensadorse gregos poroin acapces ede se inventar un sissteam "educativo" chamado Paidea, onde os adolescentes machos (as femias non contaban educativamente) eran prácticamente violados, mental e moitas veces físicamente, polos máis preclaros adultos da sociedade grega.

Fagamos unha pausa, nesta reflexión sobre adolescentes gregos, para salientar o machismo do concepto Paideía. Xa que se refire exclusivamente á educación do macho erego. Para nada está contemplada a femia. Neste sentido chirría moito, como o uso da palabra home, en este caso concreto, a reviste dun machismo total. Porque sabemos que ven de homo (ser humano, "hombre" en xenérico), pero está claro que eran machos os que usaban a linguaxe, que iba servir para redactar toda a historia clásica. 

E si, para máis inri, volvendo aos adolescentes, non eran os pobres e incultos gregos os violadores, que supoñemos tamén o eran. Tiñan como rasgo de sabiduría comportarse como maestros sexuais, precisamente, as grandes figuras da élite grega : filósofos, xuices, políticos e militares.

E iso pasaba, nas sociedades máis elitistas e guereriras, como Esparta, ou con sociedades que presumían dunha metademocracia "de élite", como era Atenas.

E si, repetimos, por se non quedase ben claro. Identificamos pederastia, con Paideia ou sen ela, e violación de crías humanas. Esas crías que, precisamente, necesitan ser tuteladas por adultos, para que teñan unha maduración natural e libre. Porque natural non quere dicir sen intervención humana, só implica que se manteñan libres as marcas que se traen no noso ADN. Nada de facer un lavado de cerebro (inxerto de adn social negativo) a toda cría humana. Quen debería ser alguén capaz de rexenerar a anquilosada sociedade grega.

Que podía ser moi culta e pensante (a sociedade adulta dominante), pero era anquilosada, como ten que ser calquera tipo de sociedade humana, onde os adultos rematan por ser os únicos que rexentan o poder. E, para máis inri, un grupo reducido deses adultos, os que teñen propiedades (roubadas hai tempo). Que normalmente son os menos indicados para educar en positivo ás novas xeneracións.

Un pederasta tocando o que non debe...

Porque nada garantiza que os vellos sátiros, integrantes na élites ateniense (incluído Sócrates), fosen os máis indicados para educar a ninguén, neste terreo da educación sexual. E menos saboteando o corpo e a mente das criaturas humanas, que necesitan ser libres para madurar libremente. Non como pezas axeitadas da maquinaria social ateniense.

De feito, neste tipo de sociedade (tan filósofa), dase o primeiro tipo de inxerto mental "sofisticado" (pola filosofía), para que se rescriba o ADN das crías humanas nacidas no ecosistema ateniense.

Ata o Apolo facía de pederasta...

Porque os primeiros pederastas  e violadores (mesmo de mulleres indefensas) eran os chamados deuses. Como se ve na imaxe o deus da Beleza, Apolo, esa sobre a que tanto reflexionaba o noso amigo Sócrates era un simple pederasta.

E desde logo, dubido moito que practicase unha pederastia casta, como, segundo din algunhas fontes clásicas, practicaban certos atenienses de alto rango social.

Non hai pederastia casta, como non hai relación de igualdade entre un adolescente e un adulto. O adulto sempre se aproveitará da súa posición de poder, para impoñer o seu punto de vista. O dominio sobre a mente (e o corpo) adolescente fai que se trate dunha auténtica violación. Se mire como se mire.

Mesmo se o adulto deixa que faga todo "o que a cría humana queira" (en modo hipi), está controlando a maduración da cría. A está facendo medrar sen que tome realmente as rendas do seu futuro, xa que vai quedar de por vida, lastrado por esa "educación" supostamente libertaria. 

Sin limites claros, non existen campos onde esteamos protexidos. Imos medrar n modo que podemos  chamar "a monte", incapaces de interaccionar positivamente con outros seres humanos. E mesmo coa natureza que nos creou.

E iso é así, aínda que a ciencia aínda non nacera (separándose da filosofía) e podemos pensar, que estes adultos gregos non sabían a debilidade conxénita dunha cría humana. Nin se quixeron preguntar por esa lóxica posibilidade. Xa que chegaba con observar a difrencia de mnaduración entre unha cría humana e unha cría dos outros animais.

O seu mantra acientífico, de que eran "adultos en pequeno", lles impedia ver as árbores que habitaban no bosque. Coidando así, que se podía facer cunha árbore nacente o mesmo que con unha árbore xa madura.

Como levamos repetindo, ao Sócrates lle faltou enfocar o río de preguntas cara un mar que realmente fose "de coñecementos". Dedicouse a pasear pola beira, mirando as flores tan belas, que nela iban nacendo. E que si existía ou non a Beleza. E, todo iso, ben acompañado por efebos, aos que seguro violaba sen ser consciente de cometer tamaña violencia.

Como non considerara violento que a túa primeira caricia a un corpo huamnos sexa ao dun vello, cando podía ser o dun igual, macho ou femia, en función do gusto sexual. Que naad impide fuese probando amboss exos. pero coa mesma idade e falta d experiencia. Que un adolescente está preparado paar ir colelndo experiencia coas acatividaaes exuais que vaia practicando, non necsita recibir leccións enlatadas dun vello sabio.

E, falando de violencia, debo dicir que censurei as duas imaxes finais, para que o Tito Google non me volva a cerrar o chiringuito. O sinto, pero cos algoritmos hai que ter as costas ben gardadas. E por ser algoritmo (só vida virtual), non se está libre de "ser violento".

Seguro que as vemos (ou as queremos ver)?

 

Hai cartas marcadas moi profundas que non as queremos ver...

E, desde logo, non son xenéticas. Son cartas que nos dá a sociedade establecida, ás veces recén nacidos, para tentar sobrevivir por embaixo de mínimos humanos.

Son cartas como a pobreza, a fame... ou a escravitude. Cartas que se fabrican nas  factorías da SAD e que son repartidas a moreas, entre os seres humanos menos protexidos (por esa mesma SAD) do planeta.

Algúns traen as cartas da cuna...

Son, por exemplo, millóns de nenos terrestres, que pasan fame, ata o punto de que moitos deles morren famentos.

Esos mesmos nenos, por certo, que logo son reclutados como soldados, pola mesma SAD que os desprecia, precisamente para non morrer de fame.

E o chamado Occidente, a Gran Hipócrita Europa, como máis antigo representante, mirando para outro lado. Despois de provocar esa mesma pobreza, que agora tanto afecta ás súas ex-colonias.

E se pasan de xeración en xeración...

Ou como as cartas que lles deron aos chamados escravos. Seres humanos, que nacían xa como escravos ou que os poderosos de turno, facían escravos, unha vez que era conquistado o seu territorio. 

Nada disto é xenético. No ADN non está a marca de escravitude. Ven sendo unha circunstancia de xenética social. E decimos xenética, porque se transmite de pais a fillos, como se fose unha herencia xenética natural.

Por iso falamos ás veces de que se necesita unha Socioxenética, que estude o que pode significar a presencia dun adn social, tanto positivo como negativo. Porque ambos tipos de adn social, parten dun desevolvemento social do ADN orixinal.

E como ben amosa a Biblia, non deixa de ser unha versión do pecado orixinal, que segundo os seus crentes foi cometido polos "nosos primeiros pais". Así tamén sería a escravitude, unha especie de pecado orixinal. Ou, no seu defecto, a asunción dese pecado por haber perdido unha guerra.

Mentras os sabios non fan as preguntas correctas...

Pero aquí nos toca agora, volver a marear a perdiz cos amigos filósofos da Grecia Antigua. Especialmente o iniciador da reflexión filosófica, en base a unha metodoloxía moi sinxela : facer(se) preguntas.

Pero, como decía o outro, o quid da cuestión non é preocuparse pola resposta, senón que se debe tentar, primeiro, que a pregunta sexa a correcta.

O amigo Sócrates gustaba moito de preguntarse por coneceptos tan abstractos como Beleza, Bondade, Xustiza... , pero era máis reacio a se facer preguntas máis concretas. Ou, polo menos, con un tipo de abstracción diferente.

Non se trataba tanto de reflexionar sobre a beleza dunha estatua grega, por exemplo, que se poidera elevar a categoria xeral, abstracta, como A Beelza. Nós pediríamoslle reflexioanar sobre algo que tiña unha clara concreción na vida social da "democrática" Atenas, do propio Sócrates. 

Por exemplo : Por que había ciudadanos de primeira e ciudadanos de segunda? Para ser precisos, por que había seres humanos que non chegaban a ser ciudadanos? Non nos interesa tanto si existe A Igualdade ou non, por exemplo. Wue se pode dicir da Igualdade, habendo xente tan desigual?

Que coño pasaba, entón, con esa clara discriminación? Había dous tipos de seres humanos? Que pasaba, en ese tipo de sociedad "democrática", para que un escarvo se mudara en libre, pola libre decisión do seu amo?

Eran todas preguntas, que non cabían na mente do amigo Sócrates? Por que?

E como podemos ver este tipo de marcas xenéticas?

 

Non temos a realidade virtual, para o ilustrar, pero sí temos a realidade cerebral,...

... e así, poder reflexionar, como vimos facendo xa desde o anterior blog, sobre aspectos da evolución dos seres vivos. que son moi determinantes no comportamento actual dos seres humanos, como especie, tanto na sáu vida natural como na social.

Por exemplo, veamos un repaso a ese gran salto evolutivo, que supón o feito de mudar en anfibios. Porque antes "eramos" peixes (os seres vivos máis complexos existentes, nese momento xeolóxico).

Desde un peixe evolucionouse a un humano...

Partindo dun peixe se foron dando varios pasos, e moi importantes, ata dar cunha mutación que a natureza decidiu establecer como máis evolucionada. Agora si chegamos a nós, os humanos. Dun peixe se pasara a un réptil, que logo evolucionou ata un mamífero... e de aí, nun lapso de tempo moi moi longo, fumos derivar nos simios, primeiro, e logo nos homínidos. 

Pasou un bo cacho de tempo. E de traballo por parte da natureza, para permitir mutacións importantes, que logo iba seleccionando. Sempre buscando unha mellora no conxunto de seres vivos xa establecidos. 

E din que un sapo pode mutar en príncipe...

Pero si de peixe se puido pasar a homínido, por que non se pode pasar de sapo (ou rá) a un auténtico príncipe?

Porque unha cousa son os contos de fadas e outra moi diferente a ciencia.

Así que nos podemos imaxinar as desventuras dun pobre sapo, ao que lle machucaban a bicos, tentando que se mudara en príncipe. Pero el sabía que eso era imposible, por ter algunhas nocións de ciencias. Mesmo lera, pola súa conta, algo sobre a evolución dos seres vivos e xa estaba canso da ignorancia que tiña a maioría da xente coñecida.

Pero non biques o que aínda non puido mutar...

Así que non nos imos meter cos pescadores e a súa teima en rematar coas especies de peixes, como por exemplo, as que habitan nos ríos do mundo. Pero si esperamos que non se ande bicando aos sapos e rás, que habitan nos humedais terrestres, porque, no caso dos sapo,s ata pode que teñan defensas tóxicas, e nos vai quedar un destrozo na boca da (ou do) imprudente.

Os seres humanos temos que ser creativos. E imaxinarnos mundos de fantasía, para mellor pasar o tempo de lectura (e de escritura).

Pero tamén temos que ser creativos, tal como é a natureza, para favorecer refelxións onde se expliquen os comportamentos humanos, a partir de todas esas etapas de evolución que tivo a natureza. Incluída, como sempre digo, os cambios que a tecnoloxía "by humanos" ten aplicada a esa mesma natureza inicial.

É dicir, temos que ser creativos, para gozar dunha mellor adaptación aos cambios do ecosistema onde vivimos, libres ou forzados.

Igual que fixo ese pescador, que se adaptou a pescar, cando foi "creado" pola natureza, e tiña pouca tecnoloxía para se alimentar doutro xeito. Hay monos que pillan varas para cazar formigas, e o ser humano tivo que inventar a caña para pescar peixes.

Agora lle toca ser máis creativo, para evitar extinguir especies animais, que xa non son precisas para servir como alimento. Cando, ademais, pode ser un primeiro paso no camiño que nos leva á extinción deses pescadores. Non como usuarios da pesca, senón como especie "superior", que se autoextingue. 

Algo que se podía entender como unha continuación do proceso, que se iniciou cos dinosaurios, no camiño de ir eliminando especies de seres vivos, "excesivamente" complicadas. A natureza, ademais de creativa, necesita tamén ser eficiente. Rentabilizar o traballo feito. Para que manter un ser vivo humano, que vai ser un gasto inútil nas sucesivas mutacións.