Y, ¿qué tipo de circuitos neuronales serán necesarios?

 

Do noso cerebro cremos saber moitas cousas...

Pero, no fondo, nos falta aínda moito camiño, para pasar do Ramón ao Cajal. Porque unha cousa é descubrir como é unha neurona e outra descubrir o seu funcionamento.

Porque entre a física macroscópica de observar nun microscopio, por moito aumento que teña, e a física microscópica (realmente nanodiminuta), donde goberna a teoría cuántica da materia, hai un sinfín de abismos.

E todos eles dispostos a devorarnos, como un león devora a súa presa.

Onde está esa extrema dificultade ? No funcionamento dos chamados circuitos neuronais. E aclaremos  que dá igual como lles chamemos, está claro que as neuronas se comunican entre elas. E o xeito de facelo ten máis de bíblico (paar nós), que as propias lendas de calquera cultura primitiva. Casi imposibles de interpretar.

No desvariamos moito, se decimos que somos uns primitivos, para o coñecemento da operatividade neuronal. Por moitos aparatos que lle peguemos ao cerebro, tentando descifrar o seu funcionamento.

Hay mucha variedad...

No fondo somos simples afeccionados á Formula I, que xogan a disfrutar cos cromos dos seus venerados circuitos de carreiras. Crendo que, con eso, teñen algo pillada a esencia do negocio da Fórmula I. Porque non nos engañemos, ten moi pouco de deporte e moito moito de negocio.

E este tipo de circuitos tamén están moi ligados entre si, pero a unha escala totalmente diferente da ligazón que existe entre os circuitos neuronais do noso cerebro.

Eles son moito máis rápidos e, sobre todo, moito moito máis complexos. En esencia son moito máis operativos.

.. y suelen ser muy complejos...

Mesmo abondo máis que os chamados circuitos integrados.

Nin sequera os nacentes circuitos cuánticos poden ser comparados cos neuronais humanos. Porque o miolo da cuestión non está na súa velocidade, senón na súa complexidade/operatividade.

Organizar el entramado que supone elaborar pensamientos, y, lo más importante, hacerlos operativos (bien guardados y muy fáciles de sacar de su archivo). Recordemos el debate entre la interfaz de Apple y la de Microsoft y quien se llevó el gato al agua.  

Por lo tanto, este nivel de operatividad, es tarea de "gigantes", pero no de los homéricos, sino de los que fueron evolucionando a partir de simples moléculas probióticas, las que dieron lugar a las primeras bacterias terrestres.

Y eso, vinieran de donde vinieran, las partículas atómicas que dieron lugar a esas moléculas probióticas. Sin olvidar que la programadora, en este caso, se llama naturaleza (sea lo que eso sea).

... pero, sobre todo, ¡deben ser eficientes!

Porque nunca, en el mundo de la Física, pudo la velocidad superar a la eficiencia.

En cierto modo, como pasa con la paradoja de Aquiles y la tortuga, es impensable que podamos igualar a mabos, en un fenómeno como la evolución natural, a partir de etapas muy veloces. La naturaleza sabe perfectamente, y con mucaha mucha experiencia, que es la eficiencia del proceso lo que determina hallar una mejor o peor solución.

En términos probabilísticos es evidente que soluciones rápidas no pueden competir con soluciones más eficientes. Aunque ello suponga esperara miles y miles de años. ¿Verdad Doña Naturaleza?

Y el cómo se consigue esa eficiencia natural, sigue siendo mucho más misterioso que el enigma de la Santísima Trinidad cristiana, o algún otro parecido. Así como mucho más beneficioso.

Y supone mucho más esfuerzo neuronal, por eso le cuesta tanto pensar a la gente.

La conciencia, como toda obra cerebral, son circuitos...

Los circuitos cerebrales son la base de nuestra conciencia...

E eso é así mesmo se pensamos en termos de consciencia, algo que ven ser parecido, pero nun estadio de maduración máis baixo. Porque, para ser conscientes de estar vivos, se necesitan moi poucos circuitos. Mentras que, para ter conciencia desa vida y, sobre todo do que supón como ser humano, xa precisa dun "circuitado" neuronal moito más complexo. 

Ser consciente de si mesmo, pouca memoria necesita. Algo de curiosidade e certa capacidade de observación. Pero tomar conciencia de "un mesmo" (concienciarse), vai necesitar moita memoria para grabar información... e moita capacidade para analizar esa información registrada, en función do devenir vital que nos toque ir desenvolvendo. E iso xa non o pode facer un animal irracional.

Na consciencia, que non precisa "facer nada", non precisamos adaptarnos ao medio. Na toma de conciencia (e o que fagamos despois), será precisa unha carga adaptativa descomunal. En función dos cambios que vaia adoptando o ecosistema onde vivimos, así teremos nós que ir cambiando 

Nuestra mochila mental...

E para adoptar esos cambios, que permitirán a nosa adaptación ao ecosistema, necesitamos esa mochila viaxeira (cerebral), da que tanto falamos aquí.

Porque sen ela non teremos ferramentas, para conseguir unha maduración correcta das capacidades que portamos no noso ADN. E, por outra banda, nos costará máis defendernos dos ataques da SAD, cara o inxerto diso que chamamos adn social negativo.

E como funciona esta mochila tan "especial"?

que se va llenando de circuitos neuronales, sin cesar...

Básicamnete hai como unha serie de espazos onde gardar todo tipo de datos, para que logo sexan tratados pola aplicación neuronal correspondente. Que non deixa de ser como unha CPU, que xa trae incorporada o cerebro de serie, paar estes menesteres

Ven sendo o que podemos chamar sistema nervioso autónomo (SNA). Un sistema operativo que se encarga de ir armonizando todas as tarefas que se precisan, para ordenar a información entrante. E poñela en posición de ser usada tan axiña como sexa preciso.

Y ahí es donde entran en juego los espacios "nuevos", que se van formando en la mochila, para guardar toda esa información entrante de una forma que sea operativa, cuando se necesite.

Son los famosos circuitos neuronales.

donde almacenamos lo que vamos aprendiendo.

De alguna forma, estes circuitos neuronales, los podemos imaginar como un complemento necesario para que la maduración de las capacidades marcadas en el ADN, pueda seguir un curso natural y libre, que redunde en la maduración global del ser humano. Ese que posee tal ADN.

Lo que llamamos aprendizaje no es otra cosa que ir rellenando esos circuitos con más datos y su consiguiente organización. Porque si no organizamos los datos que entran, de poco nos valdrán cuando los queramos usar.

Es como la típica madeja de lana, que, al desenredarla, si no hacemos el ovillo correspondiente, será una simple y caótica bola de lana, que resulta totalmente inútil, salvo para limpiarse la grasa de las manos.

Y, ¿cómo tomar conciencia, en momentos de crisis?

 

Nos momentos de crise, igual pegas un salto (para rubir) como te tiras ao abismo...

Púxose de moda en pleno século XX, cos movementos sociais e políticos de final do XIX, a expresión "tomar conciencia", neste caso aplicada ás conciencia social e política. Especialmente no terreo do nacionalismo e da opresión feminina.

Pero, desde entón, a palabra conciencia, como pasa con todas (libertad...) a partir do exceso informativo do século XX, prostituiuse demasiado. Por outra banda sempre houbo moito debate co paralelismo de conciencia e consciencia. Co "asalto" relixioso, desde sempre, este aspecto de malentendido agrandouse moito.

Facendo que, en determinado momento, se abusou tanto do término, que rematou por ser usado como sinónimo de fe, sobre todo en modo fanático. Chegouse ao extremo de considerar que, ter conciencia, te obrigaba a crer o que te contaran. Simplemente con tal de que loitaras fanáticamente por elo. Foi cando apareceu a famosa frase "todo pola causa". Como se esa Causa, fose algo tanxible, algo que te iba liberar de todas as tuas miserias mundanas.

La palabra con-ciencia, pasaba a ser algo así como con-fe!

Porque curiosamente, aínda que ese aspecto nunca fose moi comentado, a toma de conciencia (sobre a realidade) ven sendo un resultado de ter curiosidade e capacidade de observación. Así que está claramente emparentada co que logo se chamará ciencia. 

E moito máis que coa fe, xa que ela te obriga a pasar de ser curioso, y, sobre todo, a no querer observar a realidade. Xa que, así, non te impide crer en doctrinas totalmente irreales.

Cando confundes conciencia con fe...

E, se non, que lle pregunten a un tal Abraham, personaxe básico na Biblia. Entre outras cousas, porque a partir de él a Biblia erá separada en tres lecturas muy diferentes : a cristiana, a hebrea e a musulmana.

Ou sexa que el, que estivo a punto de asasinar ao seu fillo, vai ser o pai dunha triada relixiosa, que rematará por controlar el mundo, máis alá de que aguante o misticismo oriental, co confucionismo e a súa variante budista. E, ademais, como bos decendentes du posible asasaino dos eu fillo, foi un contro conquistado a base de moita morte e sufrimento.

Pero que lle pasou ao bo do Abraham e a súa toma de conciencia tan brutal?

xa non tes conciencia propia...

Ao non ter conciencia propia, o Abraham estaba encadeado aos designios do seu deus. Ou, peor aínda, aos designios que os sacerdotes lle transmitían como se fosen "do seu deus". Dependía sempre do que lle quería contar un sacerdote. Un tipo que foi creado por un rei, que quería ser todopoderoso, como se a súa esencia en vez de humana fose diviña. E que usaba aos sacerdotes para manter ese poder sobre os seus súbditos.

Entón, cos sacerdotes, é cando se prostituiu tanto o uso da palabra conciencia : todo era tomar conciencia en Cristo, facer exame de conciencia para que se perdonaran os pecados... un xeito de evitar que o ser humano tomara real conciencia de si mesmo, a partir do seu ADN, e tomara así conciencia de ser un súbdito do poder, através do adn social que lle inxertaban os sacerdotes.

Y en esa falsa toma de conciencia, es cuando se instaura la sensación de haber pecado, el pecado original y los múltiples pecados que vendrán después. Así que se toma conciencia, no para ser uno mismo y madurar natural y libremente, sino de ser un súbdito, que non merece ter vida propia, que necesita el permiso de los poderosos para trabajar, para comer, para amar... y, por supuesto, nada de hacer un tipo de cultura, que lo pueda sacar de esa situación tan opresiva.

Podemos decir que, en el discurrir histórico, se había inventado el esclavismo y los siervos de la gleba posteriores.

e rematas por ser inhumano!!

Así que esa incrustación del pecado origianl, viene a ser el primer injerto (negativo) que se hace en el cerebro humano.

Comer la manzana prohibida (Eva), como matar al hermano (Caín) son injertados como formas de pensar, que nos van a hacer sentir mal. Que somos una mierda de personas, porque así es como el poder establecido nos tiene más y mejor encadenados. Con el sentimiento de ser capaces de matar a tu propio hijo, las cadena se refuerzan tanto, que pueden parecer ya irrompibles. Han logrado colar en tu cerebro, una capacidad que no está escrita en tu ADN.

Con Abraham empieza una nueva forma de obedecer órdenes, la del seguidor fanático de un poder establecido, que en el siglo XX dio lugar a auténticas aberraciones inhumanas : el nazismo, el estalinismo... y ahora, en pleno siglo XXI, el sionismo.

Se estaba inventando una dependencia total de la mente humana, antes de que apareciera la locura moderna de adicción a las drogas químicas, en su forma más aberrante posible. Y que se muestra en aspectos menos graves (en principio) que las guerras, como son la adicción al futbol o a las bandas callejeras, tipo maras.

Toca tomar conciencia...

E cando (e como) empezamos a encher a nosa mochila?

Porque falamos moito de axentes culpabilizadores, así como do seu posible papel como liberadores (en certos casos), pero, que podemos facer para seguir madurando e non morrer no intento?

Parece que chegou o momento de explicar a igualdade existente entre encher a mochila cerebral e o que podemos chamar toma de conciencia (sobre a realidade).

Se somos curiosos e observamos a realidade do noso ecosistema, será necesario que grabemos no noso cerebro unha panorámica desa realidad que observamos. Algo tan simple, o tan complexo, é o que  chamamos antes, toma de conciencia.

Porque antes da famosa toma de conciencia política, ou de calquera outro tipo (afectiva...), temos que ser capaces de facer unha toma de conciencia previa, más xenérica. Como dixemos hai 3 liñas, "grabar unha imaxe o máis clara posible da realidade que nos rodea", para que, a partir do noso ADN en maduración, poidamos descubrir como intervir sobre ela, de tal xeito que, en consecuencia, sexamos capaces de adptarnos a ela e, ademais, aos seus posibles cambios.

Isto é tomar conciencia do que somos, e calquera outra cousa que te digan, será a imbecilidade de turno, que nos queiran vender os sacerdotes, os soldadaos, os profes ou os amigos. Normalmente lles podemos chamar "gurús modernos".

Temos que aprender a protestar...

E cando empezamos a tomar conciencia de nós mesmos?

Curiosamente, moito antes do que pensamos : xa na cuna somos capaces de dar pataletas, cando a realidad "cunera" non nos gusta demasiado.

E logo, cando buscamos a compañía dun amigo imaxinario, estamos a montar unha organización espontánea da nosa actividade diaria, onde non poidamos sentirnos tan sós como nos sentimos aqueles días na cuna, que nos facían chorar.

Así que antes de ter amigos reais, para ben o para mal, a natureza, a través dun mecanismo xenético, nos favorece imaxinarnos que non estamos solos, e para iso imos construíndo no noso cerebro, un elemento mental, que serve de compañía e que mesmo nos pode aconsellar cando estamos moi indecisos.

Ven ser a introdución de varios eus, para que logo coa maduración infantil se vaia facendo un deles predominante sobre os outros. O amigo imaxinario desaparece, cando, consciente ou inconscientemente, notamos que outro eu se ubica nalgún lugar da nosa masa neuronal. E vai formando circuitos "propios".

e aprender a pedir con moita pasión...

E por iso, ás veces, nos extraña tanto que sexamos capaces de pedir algo con moita enerxía. Como si en vez de un a esixir, houbera dous ou tres.

Logo na adolescencia, ese efecto de multiplicar/desaparecer eus, pode ser moito máis rápido e intenso.

Lógicamente, como en el caso del amigo imaginario, la permanencia de esos yos/eus "temporales" va a depender mucho de tener herromanos (de cualquier sexo) o no. Ellos pueden ayudar a eliminar "amigos imaginarios" ya inútiles, o bien a reforzarlos, en caso de que nuestra interacción fraterna no sea muy positiva.

mesmo a discutir con rabia, polo que nos parece xusto!!

Y en esta fase, de discusiones internas con los diferentes yos/egos, es cuando pasamos a sentirnos con capacidad para enfrentarnos a cualquier disputa más real, con otros seres humanos del entorno : hermanos, amigos, adultos de todo tipo...

Viene a ser esa parte de la etapa de maduración en la que vamos a tomar otro tipo de conciencia muy muy importante : la conciencia de la justicia.

Una conciencia que la SAD tratará de minimizar, solo implantando un sentido de la justicia precario, muy social y de acuerdo siempre con el poder establecido. Algo que, lógicamente, va a suponer el solapado de esa capacidad (genética) de regeneración, de la que tanto hablamos aquí.

Como puedes calibrar si la organización social donde estás es justa o no, si tu previamente no te has formado una concepción de lo que es o no justo?

Y qué tal con los amigos?

 

O más bien diremos amiguetes, simples compañeros de juego...

Xa falamos do papel culpabilizador do profesorado. Porque ven sendo un dos primeiros adultos que toman contacto coas crías humanas, unha vez que deben entrar no proceso de domesticación social. Que a SAD ten o descaro de chamar Educación.

Pero, ao mesmo tempo, ou antes, a cría humana xa toma contacto con algo que podemos chamar amigos reales. Un tipo de amigo, que vai xogar un papel parecido ao amigo imaxinario, ou, pola contra, un papel antagónico. É dicir, que vai axudar no inxerto do adn social pertinente, pero en vez de positivo sería nun sentido negativo.

E iso é porque , como decimos, non todos os posibles amigos están para nos facer un favor.

Porque amigo amigo, como amante amante, ven sendo algo moi diferente do simple "amigo". Non chega con achegarse físicamente ao corpo doutro humano, paar ser o seu amigo. Y menos para facer enlaces profundos coas súas mentes.

E iso vale para definir unha verdadeira amizade, pero, sobre todo, para definir iso que podemos chamar verdadeiro amor. Un afecto que profundiza no noso cerebro (non no noso corazón), moito máis aló do que, normalmenete, dexesamos ou estamos preparados para admitir.

Que "parte" de nós vai querer levar a iniciativa, neste achegamento afectivo ou de simple conveniencia?  Xa agora podemos ter diferente resposta, segundo tome a iniciativa mental un dos nosos egos ou o outro.

Se ben é de supoñer que, nun inicio da nosa infancia, non temos moitos máis "eus/egos" no noso cerebro, aparte do "ego compañeiro", que pode supoñer esa visita que chamamos amigo imaxinario. "Alguen" que realmente "ven de fóra de nós" (mundo real ou irreal), para nos facer compaña. Polo de agora, aínda non estamos sendo okupados, por unha variante dese eu inicial, propiamente "noso".

Pero, eso si, con esta visita inesperada, tan vilipendiada por algúns adultos, ben podemos facer valer a súa importancia, xa que nos axudará a bregar cos que veñan depois como verdadeiros okupas. Axúdannos a fortalecer o noso eu principal, ante os eus que veñan "para se quedar" no noso cerebro.

Necesitamos relacionarnos...

Porque o noso ADN nos obriga, no só a ter amigos imaxinarios, senón auténticos e reais amigos. Sen eles non somos capaces de socialiazarnos todo o que necesitamos, para ir madurando as diversas capacidades que nos marca o ADN.

Por exemplo a curiosidade. Podemos empezar por curiosear nas cousas que nos rodean, as que temos por casa (como fan os lobos na súa cova). Pero, como non imos curiosear nos seres humanos que son como nós, primeiro na casa e logo fóra dela? A función de relación nos obriga a vivir socialmente, para iso nola deron. Non é o egoismo o que nos define, senón a solidariedade. 

Porque todos os animais algo complexos son solidarios, pero a capacidade que nos deu a natureza aos humanos é moi superlativa. De feito a nosa maduración vai depender de como nos relacionemos cos "outros". Pouca calidade "de adultos" colleremos si chegamos a esa idade sen ter socializado abondo. E non só con outros humanos claro, tamén co resto de seres vivos e seres inertes que forman o ecosistema onde nos tocou vivir.

En certo xeito, nós somos os primeiros okupas, que deben soportar os demais seres vivos do noso ecosistema. Somos nós os que chegamos a el, no é o ecosistema o que se debe adaptar a nós.E, por iso, non nos debe asustar tampouco a relación cos outros, esa que supón o feito de que alguén ven a "okupar" un lugar cerca de nós. Sexa física ou afectivamente.

pero hay que evitar a los okupas...

Se ben é verdade que tamén pode haber okupas que nos poden facer dano. Iso xa nos pasa cando temos que aprender a nos defender dos nosos depredadores, sexan irracionais ou racionais.

E por isos decimos na imaxe, que debemos recibir aos que veñen como amigos, pero desbotar a aqueles humanos, que realmente nos queren okupar en contra da nosa opinión.

Porque, dese tipo de "okupas", xa falamso algo ao nomear aos sacerdotes, aos soldados e profes, que tentan amigablemente ou pola forza, mudar a nosa percepción da realidade que nos rodea. Facendo que debamos comulgar cunha percepción desa realidade que eles nos traspasan/inxertan.

Ahí é cando a nosa curiosidade e a conseguinte observación, vese anulada, para que non poidamos realmente ver "o que pasa". É o momento de pensar nos filtros mentais, que nos permiten diferenciar unha verdade, máis ou menos certa, dunha mentira. Temos que ser capaces de diferenciar, o que observamos da terxiversación da realidade que nos queren colar os amigos dos podersos.

E precisamente ahí é onde entra en xogo o que chamamos adn social negativo. Mudannos una maduración positiva por unha maduración negativa. Un mecanismo moi sofisticado da SAD.

Así que esteamos atentos, porque, non o esquezamos, moitos dos que se presentan como amigos, son só colaboradores do trío de elementos culpabilizadores, que dixemos tiñan como obxectivo "facernos pezas da maquinaria social que nos oprime".

E  para iso, usan ese adn social negativo do que tanto falamos.

que nos pueden joder la vida!!

Habrá que ir por la vida con sumo cuidado.

Porque, lo que vamos a ser el resto de nuestra vida, va a depender en grado sumo de las decisiones que tomemos en esta etapa de cría humana. Primero como infantes y luego, mucho más difícil, como adolescentes.

Es aquí precisamente cuando encaja ese dicho típico de por aquí : podemos perder la adolescencia, de tal forma que nos convertiremos en adultos inacabados.

Y esta es una de las razones de que aquí se denuncie tanto a los filósofos griegos clásicos, Sobre todo cuando se ponen a reflexionar sobre la Bellaza, la Justicia o la Amistad, de una forma totalmente abstracta. Sin tener en cuenta ni el contexto social ni los actores, que van a participar en esa representación llamada "de la Belleza", o "de la Justicia", o "de la Amistad".

Todo es muy bonito, cuando se pinta un cuadro donde aparece la Justicia, paar ser colgado en un juzgado donde se condena a los seres humanos que luchan por la libertad, por ejemplo.

Sin ir más lejos, lo que le pasó al bueno de Sócrates, que fue condenado injustamente y no se rebeló, porque decía que era justo. ¡Vaya cabezota testarudo! Y luego pasó con Jesucristo.

Y eso pasa con el Amor, por ejemplo. Cuando se olvida que una cosa es el concepto de amor y otra muy diferente, el agente amante. Porque, ese amante, es quién va ainterepretar el papel de amante. Y lo puede hacer tan mal, que, sea como sea, puede hacerte la vida imposible, no solo amorosamente, sino incluso para seguir viviendo.

Ahora puede ser un buen momento, para decir que en todos estes elementos "culpabilizadores, sacerdotes, soldados, profesores y amigos, los habrá mejores y peores. Puedes topar con el gran amigo o el gran enemigo, ese que se ha vestido de amigo previamente (el peor de todos).

Y si no somos nosotros, otros nos culpabilizarán...

Porque non sempre nos queremos sentir culpables...

En certo xeito o Yaveh, en modo bíblico, foi o primeiro culpabilizador da historia humana... pois sempre podemos sospeitar, que se confabulou co macho Adán, para lle facer unha faena á a femia EVA.

Aínda que os non creentes coidemos que esa responasbilidade, de inxertar un adn social con socioxén culpabilizador, recae na Sociedad Adulta Dominante (SAD), da algo dixemos estes días. Xa que ela foi a que empezou a necesitar máis chivos expiatorios, os falsos culpables, en función de que aumentaba o roubo e explotación dos poderosos, sobre outros seres humanos do planeta.

Se un ser humano, con ganas de facerse rico, rouba territorio e mesmo personas, necesita un chivo expiatorio ao que lle botar a culpa dese roubo. A SAD é unha experta en fabricar falsos culpables, porque así os poderosos poden quedar coa súa conciencia tranquila. Falsamente tranquila, pero poden facer que operativamente non exista.

O máis fácil foi empezar por lle dar a volta ao que fixo Yahve, cando culpou a Eva de tomar a mazán e comer dela un cacho. Empezaron a dicir que era a vontade dun deus. mesmo fixeron que fose secundario o aporet d eprobas. Con aabondo poder as probas nins ecenesitaban, ou, no pero dos casaos, se fabricaban aposta.

E por iso tamén foi necesario, previamente, crear un deus que non existe, máis que na mente dos humanos desa ssoiedadae opresora. Para servir como xustificación dos expolios, que cometían os poderosos.

Todo rei necesitaba un deus (ou moitos), para lle botar a culpa de que se facía todo por él.

Foi cando se eepezou a ver que o comportamento dos podersos era "normal". Estaba favorecido por un deus e, ao pobo pobre, non lle quedaba outra que asumir ese poder como algo "natural/diviño". 

E, ao mesmo tempo, se foi difuminando a diferencia entre o concepto de culpa (un constructo social) e a responsabilidade (unha capacidade xenética propia do ser humano).

La escuela nos hace creer cosas...

E despois de inventar a un deus, se necesitaban sacerdotes que propagaran a palabra "de ese deus seu". É dicir, a palabra dos poderosos señores que mandaban (e roubaban).

E una vez inventado ese deus (ou varios deuses), tiveron que inventar unha casta de humanos, que fixeran de voz directa dese deus : eses sacerdotes.

Pero como non chegaba só con sacerdotes, tamén crearon un exército que puidera manter ao pobo oprimido, para que non movera un dedo sen o seu permiso. E así xa tiñamos aos soldados.

E aínda fixeron máis. Como non chegaba cos dous inventos, viron a necesidade de meter na cabeza das crías humanas algo necesario apar manter erguido todo o tingaldo deopresión : que ese deus decía a verdade, para que se fixera o que decían os sacerdotes, e así non ter que actuar os soldadaos, paar castigar aos disidentes. 

Xa non chegaba con "botalos fóra dun paraíso", porque onde mandaban eses poderosos xa non tiña nada de paraiso. Os paraísos privados eran só para uso dos poderosos.

E alguén tiña que axudar aos sacerdotes, para que a xente adulta se crese, o que decían que decía ese deus, creado polo poder establecido : necesitaban profesores.

como que arder es positivo...

E así chegamos o sector social, que se encarga de normalizar o pensamento do pobo. Especialmente na súa etapa de cría humana. Eles serán os encargados de ir solapando as marcas que trae unh cría humana, para que maduren antes de chegar a adulto : as marcas de rexeneración social, como a libertade, a empatía, a solidaridade, a disidencia... e todas as que están directamente relacionadas coa necesidade de rexenerar a sociedade adulta dominante (SAD), unha vez que se foi anquilosando.

Pero esa SAD necesita apagar o incendio, que as crías humanas poden encender, nesa función xenética de rexeneración social. E os axentes máis axeitados para lle ir botando auga ás crías humanas son precisamente ese colectivo do profesorado.  

Eles serán os apagalumes, aínda que curiosamente (ou irónicamente) se lles considera, precisamente, os que van educar a esas crías humanas. Pero non, non serán educadores, senón o contrario : domesticadores. 

Domesticarán ás crías humanas, antes de que estean maduras, para poder asumir a súa tarefa rexenerativa. Esa, que tanto repetimos, ven marcada no seu ADN cunha clara intención rexeneradora. Porque a natureza sabe que a sociedade humana adulta, antes ou despois, vaise deixando levar pola preguiza instintiva, deixando que a sociedade vaia dexenerando como organización social naturoartificial, e sempre en sentido de ser cada vez menos libre.

Nesa situación dexenerativa, a sociedade vai camiño de ser moi opresiva e inhumana. Mesmo rompedora do equilibrio natural entre libertade e evolución, que debe manter o ecosistema terrestre.

Porque o que vai favorecendo este tipo de sociedade adulat opresiva, é que vai mudando o proceso de adaptarse ao medio natural, algo propio do ADN, nun proceso moi diferente, de adaptarse ao medio social. É dicir, amoldarse pola forza, non adaptarse libremente, ás norma sociais que os poderosos estableceron, para manter a organización opresiva que implantaron nun principio.

E para iso se necesitaba un profesional da "adaptación obrigada", que podemos chamar domesticación, porque se imita totalmente á domesticación de animais irracionais. Iso si, nos últimos séculos algo máis sofisticado o proceso. Pero con igual fin.  

O profesorado foi instituido pola SAD, para facer de pastores en sentido anticristiano, non para ensinar a vivir libremente, senón para ser borregos sumisos. Non ovellas libres que pastan polos campos, senón borregos metidos nunhas cercas chamadas aulas. Ben gardadas por eses sacerdotes e eses soldadados. Eles coidan por fóra, son os cans pastores. O profesorado pastorea por dentro.

pero no habla de "quedar arrasados"!!

En la imagen que usamos para comparar la domesticación humana, con un incendio forestal, intentamos expresar ese papel que ejerce la escuela en su alumnado. Les enseña que arder no es malo, porque ellos le llaman arde a triunfar en la vida, a quemarse en las llamas del dinero. No explican que ese triunfo social (un arder descontrolado), puede hacer de la cría humana una simple pieza, en la maquinaria social de la SAD. Es decir, que se quedaría, como un bosque arrasado por las llamas del dinero, dependiendo siempre de una alimentación y una vestimenta que proporciona la SAD. 

Y así te tiene encadenado a esa maquinaria social. Algo así como en las primeras fábricas USA del Norte, con los esclavos recién "liberados", que pasaban del amo a depender totalmente de las fábricas, pero pagándose la comida y la vivienda, del escaso salario recibido

De forma, que al final, acabamos por ser bomberos. Apagando el constante incendio ecológico que comete esta SAD. Para hacer irrecuparable el equilibrio del ecosistema terrestre, ya de una xeito definitiva.

Y, tal como insinuamos hace un rato, la Ecuela de Magisterio, llamada al principio Normal, es un antro donde se pretende normalizar el pensamiento de un maestro, para que cumpla, su función domesticadora. Ni más ni menos. De ella salen eses bomberos, que deberán apagar las llamas regenerativas de la cría humana (genéticas), para cambiarlas por las llamas del dinero (totalmente sociales).

Y así cerramos este ciclo de "culpabilización". Si no queremos salir modelados de la escuela, entonces seremos culpables de disidencia social. De ser antipatriotas (nos dirán las FFAA) y pecadores (nos dirán los curas y obispos). Y así "ellos" conseguirán el objetivo del Yahve bíblico : hacer que nos sintamos culpables DE NADA!

Que nos sintamos unos Adán y Eva, recorriendo el Universo, con una mochila llena de un pecado que no existe, más que en la mente perversa de un dios y sus fanáticos seguidores.

Pero el sentimiento de culpa, como el de "sentirse mujer", no viene en el ADN...

 

Quedamos en que somos curiosos y eso nos leva a ser observadores...

Pero a que tipo de comportamento nos levan estas características xenéticas? 

Porque se somos un único ser humano, a cousa é máis doada. Aínda que xa falamos de que non tanto como se cre en xeral. Ben podemos entender que, sendo dous seres humanos, non coincidamos na observación. Pero que pasa, no caso de ser un solo ser humano, pero cun cerebro demasiado curioso e inquieto? Non necesitamos ser Caín e Abel separados, podemos ter a Caín e Abel dentro do mesmo cerebro.

E volvemos ao problema da bipolaridade/dobrepersonalidade... para reflexionar no papel dun adn social, pero non para cada ser hamano individual, senón para cada unha das variantes mentais (chamemos personalidade ou ego), que habitan no mesmo cerebro. 

E supoñer como fai, para incidir un tipo de adn social ou outro, nas diferentes personalidades que están "habitando" un único cerebro humano? Aínda que sexa inicialmente en modo de hibernación... pero, en que momento vital se sementa esa planta, por parte da SAD, para logo facela medrar co abono e rego social pertinente?

É decir, como funciana o proceso de encher a mochila dunha cría humana, para que leve inxertados os diferentes adn sociais, en función non só do individuo "a inxertar", senón, neste caso, no ego do mesmo individuo que "toque modificar"?

Algo moi difícil de explicar, pero tamén moi importante por clarificar. Porque pode ser que, esta proliferación de egos (no mesmo cerebro), sexa algo planificado socialmente, ou, como sucede co cáncer biolóxico, se produzca un florecimiento caótico de personalidades.

A SAD sería responsable do inxerto inicial, pero non da tumoración final. Nunca foi bo, que os seres humanos se quixeran igualar cos deuses.

Por qué cargar coa culpa, se podemos descargala noutro?

A estas alturas da historia bíblica aínda non podemos saber si realmeneet foi Eva quen desobedeceu a Yahve, ou todo foi unha artimaña de Adán, para buscar unha culpable do feito (chivo expiatorio) e así librar él do castigo diviño. Aínda que lle saira o tiro pola culata, xa que, nisto, o Yahve foi democráticamente xusto. 

E facendo "un aparte", non vos parece que o Adán, na imaxe, tanto pode estar dicindo, que foi ela a culpable, como que "pobriña, non dá para máis".

E tamén podemos facer un apuntamento, par atomar a parábola do fillo pródigo, como un inicio dese sentimento de culpa, que podemos transformar (involuntariamente) nunha actitude de "querer ser o outro". Que tanto fai sufrir de envexa ao ser humano. 

Porque si o fillo "que se quedou" é relegado polo outro, que "se marchou", como pode reaccionar o ego do segundo, unha vez que se considera despreciado? Non lle entrarán ganas de querer ser igual que o "pródigo", xa que non se valora o seu esforzo de quedarse na casa, axudando e aguantando dos seus pais? 

O ego, en principio, non é máis que unha agrupación de molécuals químicas. Pero pode ser que, despois de haber reaccioando durante un atmpo, montando circuitos cerebrais, sexa capaz de fabricar pensamentos, tanto racionais como emotivos... e medrar/madurar, a partir do primeiros que se crean, dando lugar a pensamentos complexos, como "mudar a fillo pródigo", ou ben, mudar a ser como Eva (no caso de Adán).

Pois algo así (adanismo trans) lles pode pasar, aos que se sinten non habitar un corpo que lles guste. Que prefieran ser "o outro". Aínda que é moi dudoso, que semellante tipo de pensamento se poida elaborar nun cerebro humano, antes de chegar ao nivel de maduración que chamamos adulto. 

A culpa e o egoismo necesario, son inxertos sociais...

Pero seguindo co sentimento de culpa, que resulta máis fácil de analizar que o de "sentirse muller" (sendo home), podemos pensar un pouco no que significa rematar cargando con el, na nosa mochila de maduración natural.

Se lemos a Biblia Cristiana podemos observar, como se inxertou ese sentimento de culpa, tal como o conta a relixións bíblicas. Fose Eva (ou fose Adán, só o demo o sabe), castigaronnos a vagar polo Val de Lágrimas, que é o planeta Terra (A Biblia non vai máis aló, no Universo). Lle chaman pecado orixinal e o levan todos os cristianos, polo simple feito de ser nacidos. Que xa manda tela! O Yahve non fai distingos e dalle igual que creamos nel ou non, nos castiga a TODOS.

Así que o Yahve, e logo a SAD, pasa da curiosidade que ven no ADN de Eva (él non o sabería!) e decide cambialo por un egoismo, que permitirá fixar outra característica, básica para a SAD : a culpa que debemos sentir polo simple feito de haber nacido. E que, como dixemos, expulsa tamén ao Adán, porque seguro que o Yahve non se fía moito del.

Ese egoismo será fundamental, para que, unha vez asumida a nosa culpa, pero querendo non asumila, busquemos axiña un chivo expiatorio, que poida caagar con ela, deixándonos libre de culpa a nós. No fondo, será como o animal que era sacrificado a un deus, para que nos tratara máis amablemente.

previos a inxertar a capacidade de mentir, para buscar...

Y si tenemos que mentir, para conseguir un chivo expiatorio, pues mentimos. Porque la capacidad de mentir no viene en el ADN, será otra característica no genética que se nos injerta con el adn social correspondiente.

Y ahí es donde funciona estupendo nuestro egoísmo (injertado). Funciona como un gen social, que intenta solapar la capacidad de ser solidario. Esa capacidad que se nos dio, desde el momento en que la naturaleza lo vio necesario, para ayudar a sobrevivir a esta especie humana, que se supone que somos. Instauró el Principio de Solidaridad, tantas veces abandonado por la humanidad.

Y todo esto es vital, para entender ese proceso tan importante de tomar conciencia durante el proceso de maduración como cría humana, todo muy relacionado con tomar conciencia. En este caso, tomar conciencia de ser solo responsables de lo que hemos hecho, nunca de lo que no llegamos a hacer.

Porque sentirse siempre culpables "de algo" viene a ser un proceso sociogenético de reconversión mental. Lo que supone un intento borrar, o, por lo menos, solapar, la conciencia de que no podemos ser culpables de todo, especialmente, como hemos dicho, de lo que no hicimos. 

El solapamiento social en este caso, puede ser tan intenso que se hace definitivo, pero, como con los orbitales atómicos, no quiere decir que haga desaparecer totalmente las marcas genéticas del ADN. Y por eso, NADA es capaz de borrar la marca genética, que nos obliga a querer ser libres por encima de TODO.

Como final podemos decir, que aquí también se toca otro punto importante : la diferencia entre la culpa, que es muy diferente de ser responsable de algo, y las razones lógicas de un comportamiento negativo, que sí puede suponer una responsabilidad social por lo que hemos hecho. Lo del primer caso viene en el adn social negativo, lo segundo es propio de nuestra naturaleza genética. Pero en esto de no escapar de la responsabilidad honesta, a diferencia del deseo/necesidad de ser libres, sí es fácil borrarla. Viene con el pack de "hacerse poderoso".

Un caso de doble personalidad...

 

Unha nova reflexión sobre o Dr. Jekill e o Mr. Hyde...

Dado que o Tío Google me robou os blogs anteriores (o seu contido), teremos que resumir o esencial das reflexións que neles iban, sobre este problema da doble personalidade. Un concepto que podemos facer coincidir en parte co de bipolaridade. Era un tipo de reflexión, que logo foi tomando outros camiños (2º blog), para confluir co concepto de adn social. 

E toca agora pasar a un territorio de reflaxión algo máis complicado. Cando queremos observar ese fenómeno (dobre personalidade) nun mesmo individuo : será que pode ter un mesmo ser humano, varios adn sociais, podía ser a nosa pregunta actual? 

Todo a partir dun só ADN (que permite, como ben sabemos, a bipolaridade) e o posible inxerto de diversos adn sociais (por parte da SAD)? Será posible ees inxerto de múltiples adn sociais?

E non será que, xa a bipolaridade "de nacemento", resulta realmente exacerbada pola relación negativa da cría humana, que ten esa tendencia, coa SAD? Ven ser como o cancro, que xenera un tumor a partir de células que tiñan esa tendencia "dormida".

Pero é que estamos no territorio do cerebro. Unha zoan pantanosa, moi pantanosa, que deja aos Everglades USA, como simple peceira de salón.

Un territorio onde pensamos que solo habitamos nós (o noso Ego, o noso Eu), e, polo tanto, temos unha especie de palacio para vivir nel, como se fosemos reises.

Pero non. Xa o dixemos outro día, nese "palacio" habitan moitos aprendices de nós mesmos. E, como nos palacios de verdade, non é moi difícil que nel viva a persona que vai ocupar o noso posto, mesmo asesinándonos. 

Eses novos "eus". Son excrecencias diversas, que foron nacendo a partir de tomar decisións, que non estaban demasiado claras en principio. A dúbida fixo plantar unha semente na nosa masa neuronal. E esa semente fixo nacer un minúsculo "eu", que, ante a dúbida que se plantexou na fase previa á toma de decisión, foi abonando e regando ese "eu", ata mudalo nun novo Eu.

Eramos un, pero, como quen non quere a cousa, rematamos por ser dous!!

Cuántos somos en realidad?

E se podemos ser dous, por que non poden caber dentro do noso cerebro outros tantos, como mínimo?

Entón nos aparece un problma, que ven ser realmente "o problema". Porque en principio, como co amigo imaxinario, ter varios xeitos de pensar diferentes dentro de nós, non ter porque ser negativo. Sempre que logremos evitar un conflicto irresoluble.

Necesitamos conseguir un equilibrio, que permita manter a un deles co control de todos os demais. Ven ser un caso natural, da historia que nos contan en O señor dos Aneis. 

Aqui non vale democracia alguna, non poden ter todos a razón, o mesmo poder, xa que en principio sería un caos... e logo, sería a peor das dictaduras posibles. Non o esquezamos. Se coñeces a historia tolkiana o entenderás mellor.

Porque manter un equilibrio mental será o único xeito de evitar que , na loita polo poder desa mente, acabe vencendo a peor alternativa de todas as posibles. ¿Mordor?

Podemos pensar en reises e emepradores, mesmo en duos como Macbeth e a súa dona, pero sempre é o poder o que determinará a orientación final, se non se establece un equilibrio de partida. E un equlibrio moi forte. Nada de conselleiros ou parlamentos políticos. Mesmo nada de monarcas enemigos. Dentro do noso cerebro, só a lei do equilibrio permite manter a cabeza no seu sitio. A lei do máis forte nos levará a un manicomio ou a unha tumba. Ou peor, a ser un político dictador.

E como dixemos, nada de equilibrio entre iguais, estamos a falar dun equilibrio, conseguido a partir do control férreo dun ego sobre outro. Os demócratas mentais, como dixemos, ao manicomio máis cercano.

Outra cousa moi diferente é ser un político demócrata (cos demais).

Había uno o dos Nerón??

Ou podemos ser como Nerón. E outros bipolares, que permiten o xogo "democrático" entre os seus egos.. e por iso rematan por ser incontrolables, tanto para eles como para os demais (que os sufren).

Nerón, segundo din ás últimas investigacións, se erguía un día positivo e outro totalmente negativo. E por iso a mala fama que se gañou como césar.

Y é que ser preparado para exercer de emperador, non debe ser o mellor xeito de encher unha mochila, que te favorezca buscar un equilibrio entre os egos que pululan polo teu cerebro. E logo manter ese equilibrio cos demais seres humanos da túa contorna.

Normalamente, neses casos, é máia fácil conseguir un desquicie que un equilibrio.

Cuántos cabemos en el mismo cerebro???

Y, ¿qué decir, si el caso es como el de un Cleón asimovniano (saga Fundación), dónde aparecen tres clones de un mismo emperador, que, a su vez, son clones del emperador inicial?

Pues eso mismo, pero dentro de un solo cerebro, es lo que tiene un ser humano que, por los motivos que sean, fue acumulando egos (personalidades) dentro de su cerebro, en todo el proceso de maduración, desde que nació hasta llegar a adulto.

Da igual que nuestro ADN proceda de un Cleón inicial (de un Adán en la Biblia cristiana), porque lo que va a suceder es que las diversas lecturas de ese único ADN, va a sufrir los embates de la SAD, en forma de injertos que, aquí llamamos adn social. Y todo eso, teniendo en cuenta que, como con Cleón, nuestro ADN original no es precisamente una maravilla de homogeneidad. E nuestro ADN conviven marcas de las primeras bacterias, con marcas que dejaron todo tipo de animales, que forman nuestro ancestro genético. 

Somos descendientes de tanta variedad de seres vivos, que lo difícil es conseguir equilibrar las diferentes marcas, para que nuestra evolución sea lo más positiva posible. Y no podemos imaginar el esfuerzo considerable que hace la naturaleza (sea lo que eso sea).

Y esa naturaleza ayuda, pero no llega. Tenemos que poner nosotros muchas cosas en la mochila cerebral, para que ese equilibrio, del que hablamos, sea conseguible.

Y... ¿qué tipos de compañía necesitamos?

 

En principio, la mochila lo es TODO...

Falamos dunha "mochila", que tamén se chama cerebro, a outra (a máis ou menos fashion, comprada na tenda) é un atrezzo secundario para a nosa infancia.

Porque, unha vez que nos solta a man a nosa nai, xa só queda UN ser humano, moi só fronte un ecosistema cambiante, onde vai ter que sobrevivir.

E a súa nai biolóxica (e o seu pai) só lle deixou un ADN (unha gran "mochila"), onde está todo o que necesita para se poder adaptar a ese novo ecosistema "gran habitáculo", onde vivirá. Nela están as capacidades para solucionar ese conflicto, totalmente natural, de como facer para se adaptar a un medio, que, á súa vez, está cambiando constantemente.

Porque os seus proxenitores só lle puideron dar algunha ferramenta, unha vez nacido, para unha lectura axeitada dese ADN, pero o que realmente lle vai contar, unha vez saido da cova/útero, é o que leva escrito no seu ADN. Una serie de cartiñas con instruccións. Porque os xens levan escrito non só a capacidade que podes chegar a ter, se a desenvolves, senón, moi importante, o xeito preciso para a desenvolver.

A natureza non fai puntada sen fio. E precisamente por iso decidiu, que a nosa masa cerebral tiña que aumentar en consecuencia. Non se podía desenvolver un ADN moi complexo, cun cerebro mediocre. Dito doutro xeito, paar portar moitas ferramentas non vale unha mochila pequena.

El cerebro "único" es más diverso de lo que parece...

Pero sucede que isto de ter mochila/cerebro non é tan doado como parece. Porque necesitar máis ferramentas non só aumenta a masa cerebral, senón que aumenta a súa complexidade operativa dun xeito exponencial. Por exemplo, non atoparás unha ameba que teña problemas de personalidade.

O noso cerebro ten xa como mínimo, duas grandes virtudes : por unha banda é capaz de separar tareas que non sexan directamente motrices, en dous hemisferios diferentes. Considerase que o da esquerda é máis de operacións racionais, máis abstractas . Mentras que o hemisferio da dereita, pode estar centrado nas tarefas máis emotivas, máis intuitivas.

Pero a marabilla deste cerebro noso, casi a máis importante, é que se poden comunicar ambos hemisferios para colaborar se fose necesario. Mesmo se di que un deles pode encargarse do traballo do outro, se a supervivencia do ser humano que o porta depende desa colaboración. Algo que tanto lle costa a moitos seres humanos, reconvertirse, ven ser algo relativamente fácil para a nosa masa neuronal.

y no es necesario ser dos...

E por este tipo de motivos, temos que ser tan pouco amigos das panfletadas proféticas, que se montan os elaboradores da Biblia Queer. Por moi científicos que se consideren, ou por moi discípulos dalgún deus que tenten ser.

Pretender que un cerebro, fácilmente bipersonal, que non ten definido aínda que tipo de ser humano queira ser, xa estea en condicións de que se atope "nun corpo errado", ven sendo unha disquisición do máis grouchiana que se pode dar.

Pero... observemos cousas máis ou menos evidentes.

Observemos como o macho embarrado (Adán) lle fai caso a unha das súas costelas (Eva), sin pensar duas veces na posibilidade de que non fose unha boa idea. Esa de comer él tamén da mazán. Estaría medio dormido?

Que capacidade de observación tiña Adán? Que falta de curiosidade lle levou a non se percatar da maceira que tiñan no Edén do Yaveh? E por que se solidarizou tan rápido coa súa parella, se nada lle obrigaba a comer unha mazán, se non lle gustaba?

En fin podíamos seguir así moito espazo escrito, falando das incongruencias varais da Biblia Cristiana... pero agora nos queremos quedar cun feito claro : a capacidade de observación non era a mesma na parella "orixinal". Parece como se a Eva tivese máis curioside que o Adán.

... pero, o máis importante, é fixarse en que son dous humanos e xa teñen a posibilidade de ter duas observacións diferentes. 

Non tiña Adán porqué observar do mesmo xeito que Eva, a maceira dese hipotético Paraíso.

Pero seguro que a Eva non tivo as súas dúbidas, antes de pillar a mazán? No seu cerebro non se barallou a posibilidade de non obedecer ao Yahve e non morder a mazán, por moito que lle apetecera?

para observar cosas diferentes!!

Así que se podía decir ahora en este final de entrada, que la mejor mochila es nuestro complejo cerebro. Y que, por supuesto, esa complejidad cerebral conlleva una extraña e inquietante posibilidad : que entre la dúda, cada vez que necesitamos tomar una decisión. Sobre todo, si esta resulta algo difícil.

Y con ello aparece nuestra mejor compañía, en el viaje de la vida. Va a ser la que nos hacemos nosotros mismos. Sí, porque no somos un solo Yo. Ese Yo "inicial" estará acompañado por múltiples Yos, que se van conformando en el interior de nuestro cerebro, en función de dudas y decisiones que se nos aparecen en el camino vital que vamos recorriendo.

Porque las dudas mal resueltas, siempre quedarán ancladas en la memoria, para uso de algún yo que no quiera olvidar "fácilmente". Porque la autonomía que pedimos para "nosotros", será también reinvindicada por cualquiera de nuestros yos. Esos que sobreviven a la limpieza que intentamos hacer periódicamente de "cosas malas" que nos molestan ("allí", en el fondo de nuestra mente).

Y estes Yos, son el paso previo a la aparición de un Nosotros, cuando nos relacionemos con otro ser humano. 

Ya en su momento hablamos de los beneficios que supone tener un amigo imaginario, en la etapa de maduración infantil. Ahora tendremos que resaltar el enorme papel de los amigos (o enemigos) imaginarios que se pueden ir asentando en nuestro cerebro, a lo largo y ancho de la segunda etapa de maduración : la adolescencia.

En ella seremos capaces (o no) de convivir con nosotros mismos, nuestro Yo principal. Y cuando decimos nosotros lo decimos literalmente. Porque más de uno y de dos, van a ser los egos (yos) que se quieren hacer grandes dentro de nuestro cerebro. Y precisamente por ese motivo, decimos tanto por aquí que, una buena adolescencia, será la que le vaya encontrando un nicho apropiado donde dormir eses otros yos/egos.

Porque no será nada fácil seguir madurando como adulto, si nuestros demonios particulares, que suelen desmandarse más que "andar guiados", nos empiezan con diversaa reivindicacións cuasilaborales. Ya que un problema esencial de tener este tipo de compañías (mentales) es que no siempre estarán de acuerdo en el análisis de la realidad que estamos viviendo. Ahí es donde se disparan las posibles discrepancias entre los diversos egos.

Pero tendremos mucho tiempo para volver sobre esto. Aunque algo de vueltas ya le dimos en el caso del primer blog, cuando reflexionamos sobre el caso de la pareja Dr. Jekill y Mr. Hyde.

Y si volvemos al camino científico?

Reflexionando sobre a toma de conciencia do ser humano...

Aquí xa levamos anos dándolle voltas ao mesmo problema, sobre o maltrato xeralizado das crías humanas. Empezaramos por falar do proceso de evolución das crías humans, tan complejo y tan manipulable. Seguiramos, a partir desas reflexións, co problema de como a SAD (Sociedade Adulta Dominante) desenvolve un proceso social, que se basea na inxerción nesas mesmas crías humanas dun adn social. Unha deformación do ADN natural que tenta, ademais, que adquira un carácter negativo. 

Levándolle así a contraria á natureza, xa que ela vai desenvolvendo (madurando) un adn social positivo, a partir do ADN, que porta todo ser humano no seu nacemento.

E iso, que relación ten co futuro da cría humna e, en espcial, con iso que se chama "toma de conciencia do que un mesmo é"?

E tamén, por qué queremos ser unha cousa e non queremos ser outra cousa (mesmo parecida ou moi diferente)?

Camino sin mochila ni compañía, parco camino es...

Nacemos para ser "algo", pero non o podemos ser, ata que levemos unha boa tempada madurando... entón é cando ese estar se muda en ser... como decía o Aristóteles, que a potencia se fai acto... entón podemos dicir que xa somos ese "algo, ou o máis parecido a ese algo que nos deixaron ser.

E por este motivo, ven sendo un poco ridículo este debate, do que falamos estes días, sobre tomar conciencia do noso corpo, para nos transformar noutro xénero; sobre todo, cando todo ser humano, que se precie, segue tendo a súa asignatura pendente máis importante da súa vida, longa ou curta.

Porque o gran problema do ser humano segue sendo, que non lle deixan tomar conciencia de que é, precisamente, un ser humano.    

Non hai que ser un negro, para que a SAD poida te tomar por un animal de carga, mesmo un animal "sen a alma" da que tanto predican eses relixiosos farfulleros e tahúres. Eses que invocan constantemente a un deus pai, facendo todo o contrario do que ese deus manada. Polo menos os nativos das antiguas tribus facían, casi ao pé da letra, o que mandaban os seus deuses. Non descubriran a gran hipocresía das modernas relixións (sexan cristianas, musulmanas ou hebreas).

Así que o noso gran problma, como humanos, non é un corpo "errado", nin nada dese tipo, o noso problema é que non sabemos, ou non nos deixan, tomar conciencia de nós mesmos. Non do noso corpo, nin sequera da nosa alma, estamos a falar de tomar conciencia como ser humano, versión actual de homo sapiens. Simplemente saber que quere dicir iso : ser humano.

Necesitamos seguir evolucionando, de acordo coa petición da natureza (sexa o que esos sexa), porque o leva pedindo desde hai varios séculos, nos que estamos empantanados. Quere que nos tomemos a evolución en serio y decidamos, dunha vez, mellorar como versión humana de HS (homo sapiens). Porque, tal como vai agora, nunca chegará a existir unha versión mellorada de homo sapiens.

al principio con ayuda de la madre...

Así que ninguén se vai preocupar de favorecer debates sobre si somos machos ou femias, mesmo se queremos ser médicos ou trapecistas... porque os primeiros pasos só teñen un fin moi claro : chegar a ser unha cría humana, o máis natural e libre posible.

Pero iso quere dicir que se necesita unha coraza, sobre o noso corpo, que evite a manipulación que axiña os adultos van querer exercer sobre o noso cerebro.

Dá igual que sexan, familia, ou amigos, ou compañeiros e mestres da escola... o un cura ou o municipal que nos axuda a cruzar a rúa... a enfermeira cando nos cura... e, sobre todo, a parella que imos escoller como amiga ou como noiva... todos eles son adultos ou aprendices de adultos, que forman esa SAD da que aquí tanto falamos. Eles son os inxertadores dese adn social negativo (ou positivo, se temos sorte coa familia eos amigos), que tentará modificar as capacidades escritas no teu ADN, para facer de ti ALGO moi difernte do que querías ser.

Porque ese "quería ser" é o que podemos chamar ter conciencia de ti, como ser huamno, e, sobre todo, ter conciencia de que ese acto de "ser humano" conleva un proceso de maduración natural e libre.

Non hai outro xeito de o conquistar. E decimos conscientemente "conquistar", porque esa conciencia de TI MESMO, non a regala ningún adulto. Como moito te pode axudar na súa conquista. 

E por iso mesmo, é tan necesario ser curioso e precavido ao mesmo tempo.

pero luego... te vas llenado la mochila tú solito!

E por esa razón, combinar curiosidad y precaución, debe ser un mantra a lo largo de nnuestra vida, para una mejor adaptación al ecosistema donde nos tocó vivir.

Si hacemos una buena lectura de imagen, co el trío que hoy colgamos, podemos "leer" con ellas el siguiente mensaje : Inicias los pasos con tu ADN y una escasa ayuda familiar (si la hay), pero enseguida necesitas ser autónomo y empezar a buscar todo por tu cuenta. Eso sí, apoyado en las pocas herramientas que te hayan dejado tus padres.

Vas a ser el lobezno que deja la cueva familiar y se tendrá que arreglar para sobrevivir, incluso para buscar tu propia cueva. Lo que viene a ser, hacerte miembro de una nueva manada, donde intentar alcanzar esa letra alfa, que tu ADN tiene muy remarcada (como lobo). En el caso humano, naturalmente no existe el macho alfa, pero sí existe el macho solidario con cualquier manada humana, sobre todo si se atopa en condiciones precarias y necesita ayuda. Teniendo, para colmo, que frenar sus ansias animales de competir con otros seres humanos. Por ejemplo, mediante guerras.

Porque no es la competencia lo que viene bien remarcado en tu ADN, es la solidaridad, algo propiamente humano. Una característica que será borrada (intento) por la SAD, para hacer que resalte esa mínima capacidad de competir (instinto animal) que aún nos ha dejado la naturaleza como residuo. Y que no viene mal, si la necesitas para competir deportivamente.

Y como dice la mochila del muchacho, nada como hacer prioritaria esa capacidad, algo instintiva en los animales irracionales, que es la curiosidad. Ella resultará crucial para se adaptar a un ecosistema cambiante dónde nos tocará vivir. ¡Sin curiosidad, no se puede sobrevivir "ahí afuera"!

¡Y sin solidaridad tampoco! Porque la curiosidad sin solidaridad es buscar el beneficio propio, en función del mal ajeno.