As mellores cartas sempre están marcadas...

 

E son as que serven para nos facer adaptados sociais...

Non sendo o mesmo, adaptado social que adaptado natural. Realmente son antagónicos. 

E é aquí, onde observamos os casos de adaptación, isos que podemos chamar "de domesticación". Nos que, polo intensa que foi adsorvida a capa de adaptación social, seguindo as normas da SAD, notaremos unha diferencia esencial, por exemplo, entre o lobo que foi totalmente domesticado (deu un can) e o tigre (deu un gato), que só o foi parcialmente. Xa que un gato sempre terá un toque felino, que o pode volver inadaptado social, se non fai boas migas co seu amo.

O inxerto do adn social non funcioan igual. Por que, cando se inxerta un adn social negativo, mesmo sendo un animal irracional, está claro que se dan diversas posibilidades finais, en función, das diversas características xenéticas do ser vivo a domesticar.

Hay felinos que protestan...

E por iso os gatos son máis esixentes, nas súas condicións para convivir con seres humanos.

E por ese mesmo motivo, debían ser un bo exemplo a seguir polos humanos. Paar tentar empatizar menos cos membros da SAD, que andan a xogar con nós, para nos facer unha peza axeitada da maquinaria social. 

Temos que tentar non llo poñer demasiado fácil.

As orcas xa non digamos...

Un pouco como as orcas. Porque o gato é un mamífero inferior. Non gozan dun nivel de intelixencia, que lles permita algo parecido a pensar.

As orcas se comunican entre elas, con algo parecido a unha linguaxe. Ás veces mellor que algúns humanos "desconectados" emocionalmente. E por iso podemos imaxinar (aínda que non sexa certo), que teñen como un desexo de ser independentes moi arraigado, así como de defender ás súas crías, o que as fai "defenderse" do expolio ao se que ven sometidas polos humanos.

Pero hai humanos, que se deixan ben domar...

Eses humanos, que son propensos a se deixar domesticar, moito máis fácilmente que os gatos e as orcas. Neste punto lembremos sempre ao Cifra de Matrix. Un simbolo claro do humano propenso a preferir estar sometido. O que aquí tamén chamamos Síndrome de Estocolmo Clandestino, cando non se quere ser consciente de o ter.

Observemos, por exempro, a imaxe, e pensemos nese grupo de mulleres soldado (chinas), que se ven moito mellor domadas polo poder militar chino popular, que calquer grupo de gatos ou de orcas.

Non hai gatos dispostos a desfilar tan mecánicamente, como o fan estas soldados.

E seguro que non daríamos cun grupo de orcas, que se meteran nun campo de batalla, para morree por unha bandeira e un himno. E sobre todo polos grandes intereses económicos dos poderosos, que controlan esa SAD onde viven. Por moito "popular" co que se vistan, e, sobre todo, por moito "comunismo" co que se maquillen.

Elas teñen as cartas tan marcadas, que non dubidarán en deixar aos fillos orfos, se é que non os teñen xa apuntados nas milicias infantiles do goberno opresor.

O fanatismo é unha carta moi marcada, e casi resulta imposible desfacerse dela, por que foi inxertada na súa mente, en formato de adn social negativo. Ven sendo como unha aplicación informática, tan ben deseñada, que consigue anular a capacidade de empatía e solidaridade (con todos, non "cos de casa"), que aporta o ADN dun ser humano.

De feito, ata leva consigo o virus necesario, para combatir o borrado (do sobreescrito), que se queira facer con calquera programa de deslavado cerebral típico.

Pero existen as cartas marcadas?

 

E se te dan as cartas marcadas?

O outro día dixemos que os seres humanos con pel escura, estaban marcados no seu ADN, dun xeito totalmente natural e libre. E significando algo tan positivo como o feito de ter marcada unha pel branca, amarela ou cobriza. Só responde a unha resposta do ser vivo humano, unha mutación necesaria, para adaptarse, para acoplarse mellor ao ecosistema, onde lle tocou aparecer como representante da especie humana.

Iso é así, polo menos na teoría científica, que intenta explicar a aparición dos seres vivos. E na práctica científica tamén.

Pero hai outra práctica moi importante, que nos ten marcados a lume, como as vacas no espazotempo do cowboy. E máis marcada que a ferro, xa que se produce mediante un inxerto, durante as etapas de cría humana. Se provoca unha adsorción (usando un termo químico) das diversas marcas que a SAD quere que portemos, para o resto da nosa vida. Ven ser o que aquí chamamos adn soical negativo.

En vez dunha maduración natural e libre da cría humana, cara un adn social positivo. Iso que sería un rearme total das pequenas marcas, como sementes, que temos no noso ADN. Esas capacidades xenéticas que nos impele a, por exemplo, loitar pola nosa liberatde. Pero que, unah vez feito o inxerto como adn social negativo, en vez desa maduración positiva, se nos fai "ler" outra marca : adaptarse a vivir en sumisión.

E, o que é moito peor, coa marca adxunta de que esa sumisión é totalmente natural.

Todos temos cartas marcadas...

E por iso, decimos que se nos dan unhas cartas marcadas. Como aos negros de USA, ás mulleres e nenos do mundo, e, como non, a ese tipo de ser humano, que parece haber nacido para ser pobre toda a súa vida.

Esas son as cartas que nos dan, a moitos xa ao nacer. Nunca serán as cartas que queiramos coller, porque esa elección a ten prohibida o poder establecido. Ese poder formado por un conxunto de seres humanos, que mandan no que chamamos sociedade adulta dominante (SAD).

Algunhas se levan felinamente...

E somos os únicos que sufrimos co reparto das cartas marcadas? 

Non, nós somos animais racionais, e, polo tanto, debía ser mási difícil sobreescribir no nos ADN. Pero, lóxicamnete, tamén pode haber outrso animais que sufren ese tipode póker amañado. Non por outros animais como eles. Os únicos que poden xogar ao póker ao modo táhur, son os seres chamados humanos. Esa versión mediocre, que decimos aquí, do que debía ser a última mutación animal (polo de agora): o chamado homo sapiens.

Somos animais capaces de domesticar a un bravo felino, para que sexa un simple gato. Esa mutilación do ser animal, non a pode facer ningunha outra especie animal. Ven sendo, desde sempre, obra y figura (de avance domesticador) da chamada Intelixencia Humana (IH).

Esa que tanto medo ten a interactuar coa chamada IA. Esa outra, que non deixa de ser un invento humano, e, polo tanto, en esencia, menos intelixente que nós. Polo de agora.

Outras son imposibles de levar!!

Pero hai cartas marcadas, moito peores que a "discriminación pola cor da pel. E pode que isto soe raro. pero non esquezamos que nunha sociedade maioritariamente negra, nada evita a discriminación dos que teñan a pel branca. O funcionamento do adn social negativo non discrimina al azar, vaino facer con aquelo que decida unha SAD, que sexa discriminado. 

Pero si somos negros (nunha sociedaae branca), de sexo feminino (diga o que diga o movemento queer)... e podemos ser ademasi moi pobres, ata o punto de ter que pedir ésmola pola rúa, axeonllados, para demostrar sumisión, pero, tamén, tapando a cara, por estar mortos de vergoña... en fin, se temos a peor man de póker, que nunha mesa se pode dar... entón, somos simplemente pobres. 

Entón nos marcaron para sempre, inxertando un adn social negativo, que podemos chamar mendigo, pordiosero, menesteroso, morto de fame, "temor dos ricos"... en fin, o que queiramos chamar, que, polo de agora o uso da linguaxe segue sendo libre. Como din os ingleses "speech is free". Sempre que non estemos sufrindo unha ditadura.

A vital importancia do ADN...

 

E para que queremos un ADN?

Xa chegamos a onde queríamos chegar, despois desta longa introducción : o que marca os pasos a dar na nosa viaxe evolutiva como seres vivos.

Como un tipo de seres vivos moi especiais, nos que a natureza meteu moito esforzo e moitas ganas de sacar un "producto", que realmente significara un avance claro na evolución terrestre.

Despois do fiasco cos dinos, pero tras un periodo xeolóxico dedicado a pulir os posibles defectos que houbo nese caso, chegamos por fin os humanos.

E nos tocaría dar, seguro, o "do de peito", ou, máis científicamente, asegurar o que a natureza nos escribiu no noso ADN.

A todos nos deron o mesmo ADN...

Porque a cor da nosa pel é totalmente secundaria, como variante xenética, fronte a outras características moito máis importantes. Por exemplo, a capacidade para loitar pola nosa libertade. A capacidade innata que nos permite ser disidentes, especialmente cando somos aínda crías humana.

O ADN te indica que debes rexenerar a SAD, onde te tocou caer, e que anda a te foder un día sí e outro tamén, co agravante de que non decidiches ti caer nela.

Por exemplo, se es negro nunha sociedade adulta ben cargada de "branquiños". Que, para colmo, se sinten os amos do mundo e o queren ser tamén de moitos seres humanos. Nese tipo de sociedade resulta evidente, que vas xogar sempre coas cartas marcadas.

Pero o ser humano non o quere seguir...

Porque non está no ADN, pero sí no adn social negativo a capacidade (in)humana para ser un adicto á opresión dos demais seres humanos. Empezando xa polos animais.

Que outra especie pode presumir da domesticación dos felinos, por exemplo? Por non falar, como xa indicamos antes, da "domesticación" do sector de seres humanos que nacen coa pel máis escura.

Esa característica, ser domesticadora de animais, ven marcada por unha sociedade humana adulta e dominante. Que decidiu nalgún momento da historia facerse coa propiedade material doutros seres humanos, ata que lle pareceu pouco, e decidiu tamén apropiarse do seu corpo.

Aínda que outros animais si!!

E finalmente, notando o poder inmenso do ADN, marcando o paso cara a libertade, decidiu que era necesario apoderarse tamén da mente deses humanos, dos que xa poseía o seu corpo.

Naceu o famoso lavado de cerebro. Algo tan antiguo como nos conta a Biblia, ou calquera outro tipo de planetarias crenzas. Evitar con mentiras, que se perda a vontade (xenética) humana de ser libre. Forzando eso si a mneet que seqre "lavar", o máximo posible sen matar o corpo que a contén.

E se lavado, que aquí decidimos bautizar co nome de adn social, xa que nos parece máis científico, e digno de estudar como algo máis serio que un asunto de limpeza. A Socioxenética sería ese campo do coñecemento, que lle daría un tinte universitario (nada moi interesante, por outra banda) ao estudo do que antes se coñecía como lavado de cerebro.

Algo moito máis profundo, logo, que un simple lavado, por moi a fondo que se faga. Xa que realmente se tratra dun auténtico inxerto (virtual), no cerebro do ser humno ao que se lle practica.

En certo xeito está emparentado con ese concepto tan importante no proceso evolutivo : a adaptación. Pois se trata dunah adaptación "inversa". Algo que nos leva a outro concepto vital, antagónico coa evolución, estamos a falar da regresión evolutiva.

E tamén todo pode ter un final...

 

Porque a evolución non é nada liñal...

E igual que tivo un principio, tamén pode ter un remate, aínda que a chamada natureza tente evitar lle poñer fin á historia dos seres vivos.

Eses seres vivos, que van mutando, e por tanto desaparecendo na súa versión obsoleta, pero que tamén poden desaparecer por motivos alleos á selección natural.

Demasiada enerxía acumulada nun ser vivo?

Como lles pasou aos dinosaurios. Unha creación da natureza, algo excesiva en volume e en enerxía, para o momento "histórico" do proceso evolutivo terrestre.

A fin de contas foi a prrpia natureza quen provocou os fenómenos, que remataron coa súa creación. Pero ben pode que, deste suceso aprendera a medir algo mellor os pasos a dar na selección das mutacións naturais.

Dalgún xeito, se qureemos ser positivos, esta aprendizaxe serviulle para non tropezar tanto na creación  do ser humano.

Aínda que non está nada claro, pero pode que se no dionosaurio puxo demasiada enerxía e volume corporal, máis difícil de superar grandes catástrofes; agora co ser humano lle concedeu demasiada intelixencia, para que el mesmo non se puxera en perigo de extinción. Ás veces o exceso de intelixencia, aínda medio dormida, pode crear monstros, capaces de finiquitar coa vida de todos.

Demasiada capacidade para imaxinar...

Porque o ser humano, sobre todo esta mediocre versión de homo sapiens, se considera demasiado listo. De feito soe despreciar o traballo da natureza, sexa o que ela sexa. Mesmo hai seres humanos moi mediocres, que se chegan a crer deuses e adoptan posturas inhumanas ata límites insospeitados.

Ata tenta resucitar vida morta, ou creala de novo, sen ter en conta toda a enorme experiencia que, nese terreo, ten a natureza.

Cando se pon a xogar coa xenética, un caso de comportamento humano a estudar pola socioxenética, algo máis grave que o inxerto dun adn social negativo nas crías humanas, é cando máis preto estamos de que, os propios dinosaurios, se teñan que rir das nosas ilusas pretensións como especie. Tanta intelixencia reducida a un mero instrumental de vestirse como deuses, para operar como auténticas musarañas campestres.

E logo din que o problema radica na chamada IA. Cando está claro, que o enemigo real da humanidad, que ten desde que foi "creada" está na súa propia IH.

Demasiada capacidade para se autoextinguir...

Observemos a imaxe típica do cazador (cazado). Non queremos ser conscientes de que os dinos se extinguiron cun aporte intelixente mínimo. Tiñan cerebro de réptil. 

Nós o imos facer coa posibilidade de reorientar a nosa intelixencia, aproveitando ademais desa hibernada intelixencia emocional, que tan necesaria é para  se equilibrar coa racional. E así poder favorecer unha maduración das cías humanas, que supoña realmente a rexeneración positiva da nosa anquilosada sociedade.

Restaurar o equilibrio que tanto lle costa manter á natureza. E que nós estamos levando a límites casi irrecuperables.

Rexenerar, esa é a misión das crías humanas, que van aparecendo como novas. Seguir os dictados do seu ADN, onde está ben marcada esa necesidade imperiosa do equilibrio enerxético e, sobre todo, da capacidade para o manter. Unha vez que a maduración  natural e libre, como cría humana, permite facer "o que hai que facer".

Seguindo o ADN, iríamos madurando cara un adn social positivo, en vez do adn social negativo, que nos inxerta a sociedade adulta dominante (SAD).  E nese adn social negativo é onde está a incapacidade social para restablecer equilibrios enerxéticos e, polo tanto, rexenerar o mal camiño que leva esta SAD. Cara a súa propia extinción.                             

Así que todo ten un principio... ou non?

Aínda que hai principios que son tan escuros, ou máis, que o lado escuro da forza na saga SW...

Porque nada se sabe de onde ven a Forza en WS, e menos o seu lado escuro. Por que tanto poder ten? E, sobre todo, porque ten que favorecer que os seus portadores fagan o mal (será unha encarnación do Demo cristián)?

Aquí non valen crenzas nin fantasías. Como moito se necesita un pouco de imaxinación e, sobre todo, ter algo parecido a iso que chaman fe. En especial en canto a posibilidade de que un experimento logre demostrara tua teoría.

Ou, como facemos aquí, simplemente reflexionar sobre a posible causa de que o proceso evolutivo da natureza teña un camiño, en vez de ter outro. E sin negar nunca, que é posible a aparición de moitos camiños, se avanzamos, descubrindo aquelo que natureza nos ten reservado 

A luz (enerxía) é algo moi importante...

E claro que a luz é vital. A luz como forma de enerxía, ou como metáfora do descubremento. A evolución non pode avanzar sen a luz precisa, para descubrir o que está aí "tapado".

E a selección que fai a natureza non tería sentido positivo, se non tivera a luz abonda, para escoller a mutación máis axeitada. Non se pode facer unha selección a escuras, salvo que sexas un inexistente jedi.

Os seres humanos, como a natureza, necesitamos "ver" os pasos que imos dar. 

Sen ela non habería vida posible...

Así que non hai que ser un rabioso tiburón, para ter a enerxía vital necesaria. Simplemente coa carga enerxética que almacenamos no noso cerebro, xa temos abonda, para usar esa luz que o noso cerebro proxecta no medio onde vivimos.

Hai xente que prefire pensar co pene ou coa vaxina, pero o órgano de pensar está onde máis enerxía temos. Así que, a nosa cabeza, ven sendo o único faro que pode iluminar os nosos pasos. 

E tamén ser o GPS que nos oriente. Realmente é o noso cerebro o que se encarga de facer unha lectura positiva do noso ADN. Facendo así que maduremos no sentido de mellorar como ser vivo, no caso dos humanos, con algo de freada.

E por iso é tan preocupante que o ser humano actual, guste tanto de ser mediocre e estar pasando o seu proceso evolutivo a niveis de animal irracional.

E sen ela non pode haber cambios...

Porque a natureza ten gastada moita enerxía, para ir fomentando y seleccionando mutacións que signifiquen unha mellora global da materia viva mutada.

Para que se esforzou tanto, por exemplo, nese enorme salto do ecosistema mariño a un ecosistema terrestre? Para que o imbécil do ser humano, se pase o tempo paseando no se esplendoroso iate?

Mudar as aletas de nadar en patas, supón un gran paso adiante, ademais de ter que aprender a andar sobre o terreo. Por que o ser humano, por moi mediocre versión de homo sapiens que sexa, pode tardar tanto en integrar os avances tecnolóxicos no seu discurrir vital?

O que agora pasa coa IA, cando un humano se sinte incapaz de interaccionar libremente cun algoritmo mellorado, é de auténtica inversión cultural. Pero non de inversión cara o futuro, pola contra, é unha regresión cultural de moita altura.

Toda tecnoloxía non deixa de ser un invento humano. E nós, como parte da natureza, só estamos ampliando o territorio onde a natureza se fai artificial. É dicir, que a roda, un banco ou unha grúa xa son parte inherente da "nosa natureza". Xa está ben de seguir crendo que a natureza é só a materia viva e a materia inerte que estaban no planeta, antes de que aparecera o ser humano.

A nova IH é o que marca a diferencia. Todo o que nos construímos pasa a formar parte da nova natureza. E a IA é a nosa invención, para que interactuemos con ela, como se interactúa cun coche ou unha computadora. Nada a fai o noso enemigo. Porque o enemigo é o ser humano que a queira usar contra nós.

E ademais, como ben decía Don Vito Corleone, ao posible enemigo mellor canto máis cerca. Ou se preferimos o drama clásico, xa o dixeron en Edipo Rei. Expulsar ao posible asasino, só leva a que lle sexa máis doado matarte. E, ademais, como no caso do Edipo, facilitándolle que veña de incógnito.

Pero... que tal, se o tentamos explicar?

  

Aunque iso poida ser abrumadoramente difícil...

Xa o dixemos outro día. Só queremoso explicacións científicas, aínda que sexan moi pouco posibles e mesmo improbables.

Neste blog teremos que dar un salto desde as profundidades oceánicas, ata a superficie dese mesmo occéano. Porque pasamos da orixe da vida, para xa nos centrar nalgunha posible explicación de como esa vida, en principio moi sinxela, se foi complexizando, ata tal punto de evolucionar ao momento actual. 

Neste momento no que estamos nós, un animal supercomplexo, aínda que, para desgracia nosa, non conseguimos sair aínda da versión mediocre de homos sapiens, que estamos sendo neste século XXI.

Nun principio non había vida...

Como fixo a natureza para crear algo que viaxara ata a luz, xa non nos interesa. Xa o comentamos no anterior blog. Pasemos agora a reflexionar no que debeu pasar, unha vez chegada a esa zona luminosa, onde explotar nunha complexidade vital moi pronunciada.

Pero xa había moita luz...

Que narices conseguiu descubrir a natureza, para que esas macromoléculas viaxeiras, se fosen facendo cada vez máis complexas?

Como é posible que foran capaces de se reproducir, unhas a partir de outras, aproveitando o máis positivo do anterior exemplar, e mellorando no posible algunha capacidade, para sobrevivir nos novos ecosistemas que iban ocupando?

Que teñen no seu interior, para que lles marcara, tal que un compás ou GPS, ese avance evolutivo?

Que podía facer a natureza con eses cambios evolutivos (mutacionais), para favorecer que só quedaran realemente vivos, con clara permanencia, un tipo de seres vivos, mentras que outros tipos non o fixeran?

E algo fíxoos nacer...

E nos repetimos a pregunta. Que tipo de operación complexas levou a cabo a natureza, para que eses novos seres vivos mutados, se poideran adaptar ao novo (para eles) ecosistema?

Porque o máis difícil, para un ser vivo non é nacer. Iso non deixa de ser un conxunto de reaccións químicas, que facilitan a aparición de nova materia viva. Unha nova materia que se incorpora ao corpo do ser vivo existente, ou se independiza, para facer outro exemplar como el.

Pero, o máis díficil é conseguir que esa materia viva recén nacida, se adapte ao medio onde vai vivir.

Entón, o marabilloso traballo da natureza, será seleccionar a queles cambios xenéticos, producidos na materia viva existente, que lle permitan sobrevivir no novo (paar ela) ecosistema. 

E todo iso, sen que a natureza sexa ningún tipo de arquitecto deseñador. Só algo, que forma parte do ambiente, que sabe como practicar ese proceso de experimentar (simple método de ensaio e erro), hasta dar coa solución máis axeitada, para sobrevivir.

E por iso un científico só tenta facer algo parecido : Non dar nada por finalizado, ata que se poida comprobar que o resultado dun experimento se "adapta" abondo ben, ao que chamamos realidade.

E non esquezamos, que aínda lle pode sair mal o experimento. Como lle pasou cando seleccionou aos dinosaurios. Evidentemente a natureza non é capaz de controlarse a si mesma. 

E ben o estamos comprobando, cando acabou seleccionando ao ser humano, como un posible avance evolutivo. Lle estamos resultando unha experiencia abondo nefasta. E máis se temos en conta que non é un fenómeno natural o que nos pode facer extinguir, senón a nosa propia actividade tan consumista e destructiva, que está levando a un holocausto planetario.

Un bo sorriso para os pobres dinosaurios.

E rematamos esta reflexión cun toque final : Somos realmente conscientes da importancia vital que debe tomar o concepto de adaptación? 

Porque é algo vital para entender a evolución. Pero, na vida "normal", se usa demasiadas veces para o xuntar con outro concepto nada evolucionista : o de opresión.

Un ser humano nunca se poderá adaptar a vivir oprimido. Va contra o que lle dicta o seu ADN. Polo que lle ven marcado xenéticamente está obrigado a loitar pola súa libertade. Contra vento e marea. Facendo que as sementes de capacidades, que trae escritas no seu ADN, se vaian reformulando como  capacidades actuantes, en forma de adn social positivo. 

E pr iso reflexionamos aquí como reflexionamos.

E por iso mesmo se inventou a SAD (sociedade adulta dominante), ese outro concepto represor, paralelo ao anterior, que aquí chamamos adn social negativo.

Este segundo tipo de adn social é o que lle permite a un ser humano, vivir sufrindo a opresión, como se se houbese "adaptado" a ela. Pero esta non é realmente unha adaptación natural, da que falamos en relación ao proceso evolutivo natural do ser vivo. Esta "adaptación" só é unha vestimenta, que nos permite sobrevivir baixo a opresión, mesmo a tortura. Para cumplir con esa norma escrita no ADN : sobrevivir ante todo. Mesmo nun campo de concentración ou un gulag.

De feito un descubremento pode ser inexplicable...

E aínda así, temos enerxía abondo para o tentar facer...

Porque unha das marabillas creadas (descubertas/inventadas) pola natureza son as diversas capacidades dun ser vivo, para almacenar inmensas cantidades de enerxía, dun xeito tan organizado e eficiente, que non lle produce dano algún ao ser vivo.

Lembremos que para algo en Matrix se almacenaba a enerxía contida nos corpos de seres humanos, que eran como auténticas baterias enerxéticas. E sen necesidade de movementos de roce, como unha dinamo, unha central hidroeléctrica ou un aeroxenerador. Unha simple reacción química, supercontrolada no corpo dun ser humano.

Algo de materia aparece da nada...

E, como pasa nesta película citada, todo o que existe debe ter unha orixe. Para toda construcción material debe haber un arquitecto. O mesmo que, para facer unha creación virtual, debe haber un autor.

Pero nós non imos reflexionar sobre a orixe do universo, porque, como xa se dixo, por activa e por pasiva, non estamos para elucubracións teolóxicas. Nin sequera metafísicas.

Que a materia aparecera por unha separación da luz e a escuridade, como din na Biblia, e outras moitas crenzas ao longo do planeta, no nos interesa. Aquí, como decimos, xa lle dimos algunha volta no blog anterior, pero, básicamente, seguimos na mesma tesitura : as explicación relixiosas non son o noso. Aquí só cabe a explicación científica.

Ou aparece por un soplo diviño...

Así que nos importa pouco se foi necesario un "toque diviño", para empezar o proceso da vida, como nos importa un pimento, se hai un arquitecto detrás do mundo de Matrix. Nós sempre preferiremos a bazofia comestible do offmatrix, que o filete virtual de Kobe, regado cun viño de alta calidade, que nos ofrezca unha Matrix.

Nos non somos un Cifra calquera, seguimos sendo descendentes dos homes monos que noutra famosa película (2001, unha odisea... ) descubren un óso de carnívoro e comenzan a"xogar" con el. A diferencia é que, aquí, só buscamos usos creativos, realmente humanos, para avanzar coa tecnoloxía que permite ese óso "recén descuberto".

E que pensar de todo isto?

O que nos leva, de novo, ao anterior blog, onde tentamos explicar a posible evolución da materia viva. Desde as partículas primixenias, o que chamamos macromoléculas viaxeiras. Saídas do fondo oceánico e cunha viaxe totalmente odiseica, para atopar a luz do sol, esa que consigue entrar cara o fondo mariño.

O que pasou antes desa viaxe non nos seduce, por demasiado misterioso e demasiado complicado. O que veu a partir de aí, segue sendo o obxectivo principal da nosa reflexión : como a natureza foi capaz de armar un conglomerado molecular con vida propia. 

E sen parar na intervención ou non dalgún ente diviño, que non nos interesa o máis mínimo. Porque se intereeu no inicio, está claro que desapareceu do proceso evolutivo, a partir da aparición do ser humano. Ningunha diviñidade pode ser tan inhumana, como para deixar que nós mesmos cabemos a nosa propia tumba como especie. Así que estamos solos, fronte ao noso futuro. Tócanos conducir!

Só nos queda aproveitar a inmensa cantidade de enerxía que contén o universo, para facer algo positivo con ela.